Κυρίες και κύριοι,

Mε το Γιάννη Κολιόπουλο μας συνδέει μια συναδελφική σχέση. Μας συνδέει η κοινή μας θητεία στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης. Εδώ και χρόνια εκτιμώ την επιστημονική του παρουσία και για την ακρίβεια την ασυνήθιστη ακαδημαϊκή του αξιοπρέπεια, γιατί ο Γιάννης Κολιόπουλος έχει μια ευανάγνωστη πολιτική - θα έλεγα - και ιδεολογική ταυτότητα, αλλά ταυτόχρονα είναι ερευνητικά απροκατάληπτος. Είναι, όπως αποδεικνύεται από τα μείζονα έργα του, αλλά και από τα μικρότερα κείμενά του όπως αυτά που βρίσκονται στο βιβλίο αυτό, έτοιμος να συγκρουστεί με τα βιώματά του και επίσης είναι έτοιμος να θέσει υπό δοκιμασία τις υποθέσεις εργασίας από τις οποίες εκκινεί η ερεύνα του και κυρίως η έρευνα του επί του πεδίου.

Βεβαίως, το ανώτερο στάδιο της ιστορικής έρευνας και της ιστορικής αφήγησης είναι η φιλοσοφία της ιστορίας.  Ο ώριμος ιστορικός είτε το θέλει είτε δεν το θέλει, είτε το γνωρίζει είτε το αγνοεί είναι ένας φιλόσοφος της ιστορίας, διότι ακόμη και αν έχει αφιερώσει το έργο του σε μια ιστορία των γεγονότων ή σε μια ιστορία των μερικότερων καταστάσεων, εν τέλει είναι υποχρεωμένος να τοποθετηθεί για τη «μεγάλη κατάσταση», εν προκειμένω για την ελληνική κατάσταση. Και μάλιστα μέσα σε συμφραζόμενα ευρύτερα, συμφραζόμενα ευρωπαϊκά, δυτικά και εν τέλει παγκόσμια.

 

Τον Μάιο του 1975 στο πιο επίσημο και καλοφτιαγμένο αμφιθέατρο της Παντείου Σχολής τότε, Παντείου Πανεπιστημίου τώρα -νομίζω ότι λέγεται “Αμφιθέατρο Καποδίστρια” το καταστρέψανε στη συνέχεια- συνήλθε το Εθνικό Συμβούλιο της ΕΦΕΕ, το όργανο που ανασυγκρότησε την ΕΦΕΕ μετά τη δικτατορία. Εκεί μετείχαν οι “πρίγκιπες” των συνδικαλιστικών παρατάξεων όλων των πολιτικών αποχρώσεων, αρχής γενομένης από την Πανσπουδαστική, δηλαδή τη φοιτητική παράταξη του ΚΚΕ. Μετείχαν φυσικά οι άνθρωποι του Δημοκρατικού Αγώνα, του Ρήγα, το διασπασμένο ΠΑΣΟΚ, η ΠΑΣΠ κομμένη στη μέση με μια πολύ πρόσφατη διάσπαση λίγων ημερών μόλις πριν, όλα τα αριστερίστικα σχήματα και διάφορες μικρές ομάδες, οι οποίες δεν είχαν σαφή ταυτότητα και δεν ανήκαν στην κομμουνιστική αριστερά.

Σάββατο, 9 Απριλίου 2011

Ομιλία Ευάγγελου Βενιζέλου στην παρουσίαση του βιβλίου
«Το δικό μας 2ο Γυμνάσιο Θεσσαλονίκης» που επιμελήθηκε ο Γιώργος Μουμουζιάς

Χαίρομαι πάρα πολύ που μου δίνεται σήμερα η ευκαιρία, χάρη στο Γιώργο Μουμουζιά, να δω καλούς φίλους, παλιούς συμμαθητές και να αντιληφθώ πόσο μεγάλη είναι η οικογένεια του 2ου Γυμνασίου Αρένων Θεσσαλονίκης, καθώς εμείς όλοι έχουμε την αίσθηση της δικής μας σειράς, των δικών μας κλάσεων, ενώ φυσικά υπάρχει μια μεγάλη ιστορική συνέχεια. Η έννοια του συμμαθητή είναι πολύ ευρύτερη. Τώρα βλέπουμε τα πράγματα από μια απόσταση, σε μια άλλη ηλικία. Σίγουρα ο καθένας ή η καθεμιά από εμάς κρύβει μέσα του ένα παιδί, όλοι είμαστε κατά βάθος το παιδί που ήμασταν κάποτε. “Το παιδί είναι ο πατέρας του ανθρώπου”, λέει μια πολύ γνωστή έκφραση, και γι’ αυτό είναι πολύ ωφέλιμο και παιδαγωγικό να κάνουμε τέτοιου είδους εκδηλώσεις για να αναζωογονούμε τη μνήμη της παιδικής και της εφηβικής μας ηλικίας.

Μακαριότατε,
Κύριε πρόεδρε,
Κυρίες και κύριοι πρέσβεις,
Κύριοι συνάδελφοι,
Κυρίες και κύριοι,

Ένας από τους μεγαλύτερους ιστορικούς της εποχής μας, ο Hobsbawm, προβάλλει τη γνωστή σε πολλούς θεωρία ότι την παράδοση την επινοούν, ότι οι μεγάλες εθνικές και σε πολύ μεγάλο βαθμό και θρησκευτικές παραδόσεις είναι κατασκευασμένες.

Δευτέρα 21 Δεκεμβρίου 2010

Ομιλία Υπουργού Εθνικής Άμυνας κ. Ευάγγελου Βενιζέλου στην παρουσίαση της έκδοσης «Ελλάς Άνωθεν»

Θέλω να συγχαρώ τον φωτογράφο, τον κύριο Γιαννέλο και τον εκδότη για την ποιότητα του τόμου. Δεν ξέρω αν έγινε αντιληπτό το τέχνασμα της κυρίας Τρέμη, αλλά θέλησε, με αφορμή ένα φωτογραφικό λεύκωμα, να οδηγηθούμε στον πυρήνα του πολιτικού, κοινωνικού και οικονομικού προβλήματος της χώρας. Στον πυρήνα του «ελληνικού ζητήματος».

Ποιος είναι αλήθεια ο πυρήνας του εθνικού μας προβλήματος τώρα, λίγες μέρες πριν την είσοδο του 2011; Θα μπορούσε να πει κανείς η κρίση δημοσίου χρέους.  Η δημοσιονομική περιδίνηση.  Ο κίνδυνος χρεοκοπίας.  Η ύφεση. Η μείωση του επιπέδου των εισοδημάτων. Η  μείωση του ίδιου του εθνικού προϊόντος. Το γεγονός ότι έχουμε απωλέσει πολλούς βαθμούς κυριαρχίας: νομισματικής, δημοσιονομικής, αναπτυξιακής κυριαρχίας. Θα έλεγα, ότι το μεγαλύτερο πρόβλημα που έχουμε, ως χώρα, είναι ότι έχουμε στην πραγματικότητα αποδεχθεί μια διαδικασία γενικευμένης κοινωνικής και άρα εθνικής απογοήτευσης.

Πέμπτη 20 Μαΐου 2010

Επιτρέψτε μου να ξεκινήσω εκφράζοντας τον θαυμασμό και τα συγχαρητήριά μου στο «ΒΗΜΑ» που ανέλαβε αυτή την πολύ μεγάλη εκδοτική πρωτοβουλία. Η επανέκδοση, με τη μορφή αυτή, της «ιστορίας του Ευρωπαϊκού Πνεύματος» του Παναγιώτη Κανελλόπουλου δείχνει ότι μπορεί στον τόπο αυτό να υπάρχει μνήμη, να υπάρχει παράδοση, να υπάρχουν σημεία αναφοράς και να υπάρχουν και μέτρα αξιών σε μία εποχή ιδιαίτερα δύσκολη, σε μια εποχή απαισιόδοξη, μεμψίμοιρη, επιθετική, μια εποχή ασταθή και ως εκ τούτου επικίνδυνη.

Είναι, λοιπόν, μια πολύ σημαντική πρωτοβουλία αυτή, όχι μόνο εκδοτικά, αλλά και συμβολικά, άρα και πολιτικά, θα μου επιτρέψτε δε  να πω, και από πλευράς κοινωνικής ηθικής.

Κυρίες και κύριοι, επειδή ακούσατε δυο μακρές  ομιλίες για το σύνολο των διεθνοπολιτικών προβλημάτων, θα επιδιώξω να είμαι πιο σύντομος και πιο εστιασμένος, ξεκινώντας από τη θεμελιώδη αντίφαση που βιώνει ο Σταύρος Λυγερός, ο συγγραφέας του βιβλίου.
Ο Σταύρος είναι δημοσιογράφος. Άρα βρίσκεται μέσα στην καθημερινή περιπέτεια του πληθωρισμού της πληροφόρησης. Τα γεγονότα τρέχουν, οι ειδήσεις τρέχουν με πολλαπλάσια ταχύτητα και σε πολύ  μεγαλύτερο όγκο. Αυτός ο καταιγισμός της πληροφόρησης παρεμποδίζει τη σύνθεση, παρεμποδίζει τη γνώση. Ζούμε σ’ έναν κόσμο της πληροφορίας και της πληροφόρησης, αλλά είναι εξαιρετικά αμφίβολο αν ζούμε σ’ έναν κόσμο της βαθύτερης γνώσης και της ιστορικής συνείδησης.

Πολεμικό Μουσείο, Τρίτη, 14 Δεκεμβρίου 2010

Ομιλία Υπουργού Εθνικής Άμυνας κ. Ευ. Βενιζέλου στην παρουσίαση του βιβλίου του βουλευτή Πρ. Παυλόπουλου
με τίτλο «Η Αναθεώρηση του Συντάγματος»

Κυρίες και κύριοι,
Με τον Προκόπη Παυλόπουλο μας συνδέει μια πολύ στενή μακροχρόνια φιλία και μια διπλή συναδελφική σχέση. Πρώτον πανεπιστημιακή, επιστημονική και δικηγορική και δεύτερον πολιτική και κοινοβουλευτική. Έχω πολλές φορές διατυπώσει τα εγκώμιά μου για την προσωπικότητα, το ήθος και τη συνολική δημόσια στάση του Προκόπη. Έχουμε πολλές φορές συγκρουστεί στη Βουλή και στα μέσα ενημέρωσης, έχουμε διαφωνήσει και διαφωνούμε για πάρα πολλά θέματα, προσεγγίζουμε πολλά θέματα από διαφορετικές οπτικές γωνίες, αλλά νομίζω ότι έχουμε και την ικανότητα να συμφωνούμε και να διατυπώνουμε με συναινετικό πνεύμα τις απόψεις μας για τα μεγάλα θέματα της Πολιτείας και του Έθνους και ένα από τα μεγαλύτερα θέματα είναι το Σύνταγμα και η συνταγματική πολιτική.

Σεβασμιότατε, κύριε Αρχηγέ του ΓΕΕΘΑ, κύριε Αρχηγέ του ΓΕΝ, αγαπητέ Νίκο, κυρίες και κύριοι, ο Ναύαρχος Νίκος Παππάς είναι ένας ζωντανός μύθος. Δεν έχει η χώρα μας πολλούς ζωντανούς μύθους και χαίρομαι γιατί σήμερα θα παρουσιαστεί ένα βιβλίο από τα πολλά που θα έπρεπε να έχουν αφιερωθεί ή που πρέπει να αφιερωθούν στο βίο και το έργο του Ναυάρχου Νίκου Παππά.
Ήμουν μαθητής της Ε’ Γυμνασίου, της Β’ Λυκείου με τα σημερινά δεδομένα, όταν έγινε η μεγάλη πράξη αμφισβήτησης της δικτατορίας μέσα στους κόλπους του Πολεμικού Ναυτικού.

Χαίρομαι πάρα πολύ που βρίσκομαι στον Πειραιά και σε αυτή την ωραιότατη αίθουσα την οποία δεν είχα ξαναεπισκεφθεί, τη Δημοτική Πινακοθήκη, το Παλιό Ταχυδρομείο, όπως φαίνεται από την αρχιτεκτονική του χώρου. Ευχαριστούμε πάρα πολύ τους οργανωτές, το «ΚΑΝΑΛΙ-1», τον Δήμαρχο Πειραιά, που παρότι απών είναι πάντα φιλόξενος και είμαι βέβαιος πως λυπάται που δεν είναι σήμερα εδώ μαζί μας.

Ξεκινάω θυμίζοντας την μακροχρόνια αδιατάρακτη και στενή μου φιλία με τον Αντώνη Βγόντζα. Τον Αντώνη Βγόντζα τον τιμώ ως συνάδελφο, τον αναγνωρίζω ως μεγάλη δημόσια προσωπικότητα και τον αγαπώ ως φίλο. Έχουμε περάσει μαζί πολλές γοητευτικές και κρίσιμες στιγμές. Έχουμε περάσει μαζί και όλη την περίοδο της δίκης των δικών, της μητέρας όλων των δικών και όλων των μαχών, που ήταν η δίκη του Ανδρέα Παπανδρέου στο Ειδικό Δικαστήριο.