Θέλω να συγχαρώ τη Διοίκηση και τους δικαστές του Διοικητικού Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης, αλλά δίπλα σε αυτούς και τη Διοίκηση και τους δικαστές του Διοικητικού Εφετείου Θεσσαλονίκης, γι’ αυτή την εξαιρετική και τόσο φιλόδοξη και ταυτόχρονα τόσο πετυχημένη πρωτοβουλία τους.

Ευχαριστώ πάρα πολύ κ. Ιωακειμίδη για την πρόσκληση, σας συγχαίρω για την πρωτοβουλία, λαμβάνω πλήρως υπόψη μου τα όσα ειπώθηκαν ήδη και από τον κ. Παρασκευά Αυγερινό και από τον συνάδελφο Γιώργο Παπαδημητρίου και από την κα Γιαννάκου και θα διατυπώσω κάποιες παρατηρήσεις, περισσότερο αξιωματικά και λιγότερο αναλυτικά, για να αφήσω αρκετά περιθώρια στη συζήτηση και την αμφισβήτηση αυτών που θα ακουστούν.

I.        Ξεκινάω με κάποιες διευκρινίσεις ως προς τον φιλόδοξα διατυπωμένο τίτλο του θέματός μου, που είναι «Το πολιτικό κόμμα στην εποχή της παγκοσμιοποίησης». Χρησιμοποιώ, όπως αντιλαμβάνεστε, συμβατικά και κάπως προκλητικά τον όρο «παγκοσμιοποίηση» για να υποδηλώσω τις προκλήσεις και τις δυσκολίες μιας ολόκληρης εποχής,  η οποία ακόμα δεν έχει αυτοπροσδιοριστεί, αλλά τείνει να συνειδητοποιήσει ορισμένα χαρακτηριστικά της¹.

Ι.    Η πρόσφατη αναθεώρηση του ελληνικού Συντάγματος του 2001 είχε πλήρη αίσθηση του τρόπου με τον οποίο δημιουργήθηκαν οι ανεξάρτητες αρχές και στην αμερικανική και στις ευρωπαϊκές έννομες τάξεις¹. Το παράδοξο μάλιστα είναι ότι η Ελλάδα, παρότι έχει πολύ μικρότερη εμπειρία ανεξαρτήτων αρχών σε σχέση με την πάρα πολύ μεγάλη αμερικανική εμπειρία και τη λίγο μικρότερη αλλά επίσης αρκετά μακρά πια ευρωπαϊκή εμπειρία², είναι μια από τις λίγες χώρες στις οποίες είναι πλέον συνταγματικά κατοχυρωμένο το φαινόμενο των ανεξαρτήτων αρχών³.