8 Σεπτεμβρίου 2008

Ο κ. Καραμανλής έδειξε, με τη συνέντευξη του στη Θεσσαλονίκη, ότι δεν έχει πλέον κάτι να πει. Μονότονος, περιχαρακωμένος και στην πραγματικότητα αμήχανος αρνήθηκε να ακούσει τη φωνή της κοινωνίας και να κάνει κινήσεις απολύτως αναγκαίες για λόγους τόσο οικονομικής ανάπτυξης όσο και κοινωνικής δικαιοσύνης.

Ο κ. Καραμανλής αναγκάστηκε να εγκαταλείψει τα αγαπημένα του προσχήματα. Προτίμησε να λειτουργήσει ως επικεφαλής μιας αμυνόμενης δεξιάς και όχι ως πρωθυπουργός ολόκληρης της χώρας. Μετέτρεψε την πολιτική του αδυναμία σε τυφλό πείσμα και την κοινωνική αδικία και σκληρότητα των μέτρων του σε πολιτική αυταρέσκεια.

Ο κ. Καραμανλής έκανε ακόμη πιο βαθύ το μέτωπο με τα μεσαία στρώματα, που είναι ο κορμός της ελληνικής οικονομίας και δεν μπόρεσε να δώσει καμία προοπτική. Έπαιξε μόνο το χαρτί του κινδύνου της ακυβερνησίας και της πολιτικής σταθερότητας, όταν το ζητούμενο είναι η δική του αυτοδύναμη κυβέρνηση να μην προκαλεί οικονομική αστάθεια και κοινωνική έκρηξη.

Η διεθνής οικονομική κρίση δεν είναι πλέον ούτε καινούρια ούτε απρόβλεπτη. Ήταν ένας από τους λόγους των πρόωρων εκλογών του 2007 και βρισκόταν σε εξέλιξη πριν ακόμη κατατεθεί ο προϋπολογισμός του 2008. Δεν είναι κυβερνητικό άλλοθι, αλλά ένα δεδομένο που όφειλε να λάβει υπόψη της η κυβέρνηση.

Οι πολίτες τώρα πια ξέρουν ότι στην Ελλάδα η οικονομική κρίση είναι πρωτίστως πολιτική. Ότι χρειάζεται μία ριζικά διαφορετική προσέγγιση όχι σε σύγκρουση αλλά σε συμφωνία με την κοινωνία.

Χρειάζεται μία εθνική κοινωνική συμφωνία ανάπτυξης και συνοχής. Μια εθνική συμφωνία φορολογικής εμπιστοσύνης και δικαιοσύνης.

Αυτή τη νέα σχέση εμπιστοσύνης, ασφάλειας και δικαιοσύνης οφείλουμε ως ΠΑΣΟΚ να προτείνουμε στο όνομα της μεγάλης προοδευτικής, κοινωνικής πλειοψηφίας. Μιας πλειοψηφίας που υπάρχει και θέλει να εκφραστεί πολιτικά στις εκλογές που πρέπει να γίνουν το ταχύτερο δυνατόν για να απεγκλωβιστεί ο τόπος.