Ένα από τα πιο αρνητικά χαρακτηριστικά του δημόσιου βίου μας είναι η σταδιακή επικράτηση του εμπειρισμού στο δημόσιο λόγο. Υπό το πρόσχημα της ανάγκης για απλές, πρακτικές και συγκεκριμένες προτάσεις εφαρμοσμένης πολιτικής στα τριανταπέντε χρόνια της μεταπολιτευτικής περιόδου εξουδετερώθηκε ή μάλλον ευτελίστηκε σχεδόν κάθε προσπάθεια να διατυπωθεί ένας πολιτικός λόγος περισσότερο στοχαστικός. Ένας πολιτικός λόγος αντισυμβατικός και καινοτόμος, που δεν αρκείται στα στερεότυπα, τις δημαγωγίες, τις απλουστεύσεις και δεν προσχωρεί στο δημοσιογραφικό, κομματικό ή συνδικαλιστικό συρμό.





