Ένα από τα πιο αρνητικά χαρακτηριστικά του δημόσιου βίου μας είναι η σταδιακή επικράτηση του εμπειρισμού στο δημόσιο λόγο. Υπό το πρόσχημα της ανάγκης για απλές, πρακτικές και συγκεκριμένες προτάσεις εφαρμοσμένης πολιτικής στα τριανταπέντε χρόνια της μεταπολιτευτικής περιόδου εξουδετερώθηκε ή μάλλον ευτελίστηκε σχεδόν κάθε προσπάθεια να διατυπωθεί ένας πολιτικός  λόγος περισσότερο στοχαστικός. Ένας πολιτικός λόγος αντισυμβατικός και καινοτόμος, που δεν αρκείται στα στερεότυπα, τις δημαγωγίες, τις απλουστεύσεις και δεν προσχωρεί στο δημοσιογραφικό, κομματικό ή συνδικαλιστικό συρμό.

 
Το κοινωνικό κράτος συγκροτείται ως αξία, ως πολιτική διεκδίκηση και ως θεσμική υποχρέωση μόλις γίνεται ευρύτερα αντιληπτό ότι η ασθένεια, η ανεργία, τα γηρατειά, η αναπηρία, η φτώχεια, η πολυτεκνία δεν είναι προσωπικά ή οικογενειακά ατυχήματα που μπορούν να προκαλούν τη συμπάθεια των τρίτων και του κράτους αλλά κοινωνικά και άρα πολιτικά προβλήματα. Προβλήματα που καλείται να αντιμετωπίσει το κράτος ως πεδίο της πολιτικής και ως συμπύκνωση του συσχετισμού όλων των κοινωνικών και πολιτικών δυνάμεων.

Παρότι κατά καιρούς, πολλοί κηρύσσουν το τέλος των ιδεολογιών, ενώ άλλοι τάσσονται υπέρ του απόλυτου εμπειρισμού,  η φιλοσοφική σκέψη και ο δοκιμιακός λόγος ανθίζουν.