Πέμπτη, 12 Μαΐου 2011

 

Ομιλία Ευ. Βενιζέλου στην εκδήλωση του Ελληνογερμανικού Επιμελητηρίου με θέμα
«Μπορούμε να υπερβούμε την κρίση;»



Κύριε Πρόεδρε του Ελληνογερμανικού Επιμελητηρίου, σας ευχαριστώ πάρα πολύ για την πρόσκληση, για τη θερμή υποδοχή και για τον πολύ εύστοχο πρόλογό σας. Θα προσπαθήσω να ανταποκριθώ στις προσδοκίες αυτής της συνάντησης, η οποία είναι και για μένα πάρα πολύ σημαντική.

Άλλωστε όταν είχαμε συμφωνήσει αυτή την ημέρα για τη συνάντησή μας, δεν ξέραμε ότι θα έχουν προηγηθεί πολύ σημαντικές εξελίξεις σε ευρωπαϊκό και διεθνές επίπεδο και κυρίως δεν ξέραμε ότι θα διάλεγε αυτή την ημέρα ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης ο κ. Σαμαράς, προκειμένου να κάνει τις από πολλού χρόνου αναμενόμενες ανακοινώσεις του για την αντίληψη του κόμματός του σε σχέση με την κρίση και τις δυνατότητες υπέρβασης της κρίσης. Άρα, είναι για μένα μια ευκαιρία και μια υποχρέωση να αναφερθώ σήμερα και στα όσα πριν από λίγη ώρα είπε ο κ. Σαμαράς στο Ζάππειο.


Κύριε Πρέσβη της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας, σας ευχαριστώ πάρα πολύ για την παρουσία σας. Ξέρω ότι αλλάξατε το πρόγραμμά σας για να είστε παρών σήμερα εδώ. Με τιμά η παρουσία σας αυτή. Θέλω να ευχαριστήσω την κυβέρνηση της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας, την Καγκελάριο την κα Άνγκελα Μέρκελ και όλα τα μέλη της γερμανικής κυβέρνησης και τα μέλη της Ομοσπονδιακής Βουλής της Γερμανίας, για τη βοήθεια που προσφέρουν. Το γερμανικό λαό για τη βοήθεια που προσφέρει στην Ελλάδα, στο πλαίσιο της ευρωπαϊκής κοινοτικής αλληλεγγύης.

Γνωρίζουμε ότι κάθε κυβέρνηση, σε κάθε χώρα, είναι υπόλογη απέναντι στην κοινωνία της τελικά και στο λαό της. Αντιλαμβανόμαστε τις προτεραιότητες κάθε χώρας και το ρόλο που παίζει με βάση το μέγεθός της το οικονομικό και το πολιτικό και είμαι βέβαιος ότι και η Γερμανία, η κυβέρνησή της, το πολιτικό της σύστημα, η κοινωνία της, αντιλαμβάνεται τις δικές μας προτεραιότητες, τις δικές μας ευαισθησίες.

Ευχαριστούμε θερμά για τη βοήθεια και για κάθε βοήθεια, αλλά απ’ την άλλη μεριά είμαστε βέβαιοι ότι αντιλαμβάνεστε πόσο μεγάλη σημασία έχει ο σεβασμός της αξιοπρέπειάς μας και ο σεβασμός της ικανότητας μιας χώρας με την ιστορία και τις δυνατότητες που έχει η Ελλάδα, να υπερβεί την κρίση προς όφελος της Ευρώπης και προς όφελος της ζώνης του ευρώ.

Θα πορευτούμε μαζί στο πλαίσιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Θα πορευτούμε μαζί στο πλαίσιο της Ευρωζώνης, βοηθώντας ο ένας τον άλλον ανάλογα με τις δυνατότητές του και τα μεγέθη του, γιατί τα προβλήματα είναι κοινά και οι στόχοι είναι κοινοί.

Κυρίες και κύριοι, πρέπει να σας πω ότι άκουσα με πολύ μεγάλη προσοχή τον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης, μια που είναι καθήκον μας να μετέχουμε με διάθεση ειλικρινή και ανοιχτή σε αυτό το μεγάλο δημόσιο διάλογο. Έχω πει πολλές φορές, το είπα και προχθές μετά τη συνεδρίαση του Υπουργικού Συμβουλίου, πως στη χώρα αυτή δεν είναι μόνη της η κυβέρνηση.

Όποιος έχει την αντίληψη πως υπάρχουν 40 μέλη της κυβέρνησης μέσα στην αρένα και στις κερκίδες υπάρχουν 10 εκατ. Ελλήνων που παρακολουθούν τον αγώνα που κάνουμε απέναντι σε πραγματικά θηρία, έχει μια εσφαλμένη εντύπωση για τα πράγματα. Η ίδια η πολιτική διεύθυνση της χώρας είπα και το επαναλαμβάνω, δεν ταυτίζεται με την κυβέρνηση και με τη διακυβέρνηση. Είναι κάτι πολύ ευρύτερο και πολύ σημαντικότερο.

Αφορά την ίδια την κοινωνική συνοχή, την ίδια την εθνική ενότητα, την ίδια την πολιτική συναίνεση. Χωρίς τη βοήθεια της αντιπολίτευσης δεν μπορούμε να φέρουμε σε πέρας μια πανεθνική προσπάθεια. Χωρίς τη βοήθεια του τραπεζικού συστήματος, δεν μπορούμε να ανασχέσουμε την ύφεση και να δώσουμε ώθηση στην ανάπτυξη.

Χωρίς τη βοήθεια της δικαιοσύνης δεν μπορούμε να λύσουμε κανένα επενδυτικό πρόβλημα. Δεν μπορούμε να αξιοποιήσουμε, για παράδειγμα, τη δημόσια περιουσία και ιδίως την ακίνητη δημόσια περιουσία. Χωρίς τη βοήθεια της Τοπικής Αυτοδιοίκησης δεν μπορούμε να λύσουμε κανένα πρόβλημα σε σχέση με τη λειτουργία του κοινωνικού κράτους και με την καθημερινότητα του πολίτη.

Και χωρίς τη βοήθεια των παραγωγικών φορέων, των δυνάμεων της αγοράς, δεν μπορούμε να κάνουμε τη μεγάλη προσπάθεια της ανασυγκρότησης του μοντέλου ανάπτυξης και βεβαίως δεν μπορούμε να δώσουμε στους Έλληνες την προσδοκία που δικαιούνται να νιώσουν ότι μπορεί να πάνε καλύτερα απ’ ότι πήγαμε τα προηγούμενα χρόνια, ότι μπορούμε να προχωράμε προς έναν καλύτερο στόχο, προς έναν ευτυχέστερο στόχο και κυρίως δεν πρέπει να γυρίζουμε ποτέ προς τα πίσω, δεν πρέπει να υποβαθμίζουμε το επίπεδο της ζωής μας και το επίπεδο των προσδοκιών μας.

Άρα, θα πορευτούμε όλοι μαζί. Και πρέπει να πω ότι με ξένισε το γεγονός ότι ο κ. Σαμαράς σήμερα μίλησε σε όλα τα κρίσιμα σημεία του λόγου του σε πρώτο ενικό πρόσωπο, γιατί προφανώς έχει την εντύπωση ότι αυτός έχει τις λύσεις, ότι αυτός μπορεί και κυρίως ότι αυτός μπορεί μόνος, με τα δικά του στελέχη και το δικό του κόμμα, να αντιμετωπίσει μία κρίση και μία κατάσταση μη συμβατική, η οποία προϋποθέτει και απαιτεί μη συμβατικούς τρόπους παρέμβασης, μη συμβατικούς τρόπους κινητοποίησης των πολιτικών και κοινωνικών δυνάμεων.

Πρέπει να έχουμε συνείδηση του συσχετισμού των δυνάμεων διεθνώς και στην Ευρώπη. Δε φάνηκε αυτό στο σημερινό λόγο του κ. Σαμαρά. Δε φάνηκε να υπάρχει εμφανής συνείδηση του συσχετισμού δυνάμεων ανάμεσα στις μεγάλες νομισματικές ζώνες. Στο ανοιχτό μέτωπο μεταξύ των μεγάλων νομισμάτων. Δε φάνηκε να υπάρχει αίσθηση του ενδοευρωπαϊκού συσχετισμού δυνάμεων, της ανοιχτής συζήτησης για να μην πω διαφωνίας, ανάμεσα στα κράτη και τις κυβερνήσεις απ’ τη μια μεριά και το ευρωπαϊκό τραπεζικό σύστημα απ’ την άλλη μεριά.

Δε φάνηκε να υπάρχει αντίληψη των δυσκολιών που η ίδια η ελληνική κοινωνία έχει, γιατί πρέπει να ξεπεράσουμε αγκυλώσεις και συντηρητισμούς και πρέπει να γίνουμε όλοι αποφασισμένοι και αποφασιστικοί και κυρίως να γίνουμε όλοι ριζοσπάστες, να αντιμετωπίσουμε με ριζοσπαστικό τρόπο τα προβλήματα, για να σώσουμε τον τόπο και να δώσουμε ξανά μέλλον και ελπίδα στα παιδιά μας.

Αν οι λύσεις είναι τόσο απλές και τόσο εύκολες και αν αρκεί ένας κατάλογος ιδεών, τότε πρέπει να σας πω ότι έχουμε πολύ πλούσιο κατάλογο ιδεών. Τα πιο κρίσιμα απ’ αυτά που είπε ο κ. Σαμαράς σήμερα, ήδη τα έχει ανακοινώσει η κυβέρνηση. Ή πάντως τα συζητούμε εσωτερικά. Και κάθε ιδέα είναι καλοδεχούμενη. Αν ο κ. Σαμαράς έχει κάποιες καλές ιδέες, να είναι βέβαιος ότι οι καλές ιδέες του θα εξεταστούν, αλλά από το ανακοινώνω μια ιδέα σε γενικές γραμμές μέχρι του διαμορφώνω ένα σχέδιο για την εφαρμογή, την πλήρη εφαρμογή, την αποτελεσματική και αποδοτική εφαρμογή ενός σχεδίου, η απόσταση είναι πάρα πολύ μεγάλη.

Άλλο περίμενα εγώ σήμερα από τον κ. Σαμαρά, να συμβάλει στη διαμόρφωση των πολιτικών προϋποθέσεων για την υπέρβαση της κρίσης. Γιατί το πρόβλημα της χώρας, το πρόβλημα της οικονομίας, είναι πρωτίστως πολιτικό. Πρέπει να πάρουμε τις αναγκαίες πολιτικές πρωτοβουλίες. Σήμερα έπρεπε ο κ. Σαμαράς να μιλήσει καθαρά με όρους πολιτικής συναίνεσης και εθνικής ενότητας. Έπρεπε να μιλήσει όπως έχουν μιλήσει οι πολιτικές δυνάμεις της Πορτογαλίας. Έπρεπε να μιλήσει όπως έχουν μιλήσει οι πολιτικές δυνάμεις της Ιρλανδίας.

Διότι εδώ είμαστε αντιμέτωποι με ζητήματα τα οποία δεν λύνονται μέσα στα όρια της θητείας μιας κυβέρνησης και μιας Βουλής, δύο κυβερνήσεων και δύο διαδοχικών Βουλών. Εάν σκεφτόμαστε με όρους τετραετίας, έχουμε χάσει την αίσθηση της ιστορικότητας της περιόδου που ζούμε.

Έχει πυκνώσει ο πολιτικός και ιστορικός χρόνος. Κάθε μέρα μετράει με μήνα. Κάθε μήνας μετράει με χρόνο. Κάθε χρόνος μετράει με δεκαετία. Και βεβαίως πρέπει να είμαστε γενναιόδωροι με τους άλλους και αυστηροί με τον εαυτό μας. Αυτό ισχύει για μας ως κυβέρνηση, ως πολιτικό σύστημα, θέλω να ελπίζω ότι ισχύει και για την αντιπολίτευση και πρέπει να ισχύει και για τον επιχειρηματικό κόσμο, πρέπει να ισχύει για καθέναν που παίζει κάποιο δημόσιο ρόλο άμεσα ή έμμεσα στον τόπο αυτό.

Χρειαζόμαστε κάτι πιο καινούργιο, πιο ριζοσπαστικό. Και προς Θεού, δεν πιστεύω στις κυβερνήσεις συνεργασίας. Δεν είναι θετική η δική μας η εγχώρια εμπειρία από οικουμενικά ή συνεταιρικά σχήματα. Πιστεύω όμως βαθιά στην ανάγκη έντιμης και ειλικρινούς συνεργασίας κυβέρνησης και αντιπολίτευσης.

Επίσης, υπάρχει κάτι το οποίο είναι εμφανές. Ο κ. Σαμαράς αποφεύγει να μιλήσει για εκλογές. Ένας τέτοιος λόγος, τόσο απορριπτικός της κυβέρνησης, θα έπρεπε να καταλήξει σε ένα συμπέρασμα, στο συμπέρασμα ότι ζητάω εκλογές.

Αντίθετα είπε ότι «αυτές είναι καλοδεχούμενες, αν αποφασίσει η Κυβέρνηση». Γιατί να οδηγήσει η Κυβέρνηση τη χώρα στις εκλογές; Οι πολίτες είναι πάρα πολύ δυσαρεστημένοι και τους σεβόμαστε και τους ευχαριστούμε για τις θυσίες, την υπομονή, την αντοχή και την ανοχή. Εκφράζουν οι πολίτες πάρα πολύ μεγάλη δυσαρέσκεια κατά της Κυβέρνησης, κατά των κομμάτων, κατά των θεσμών δυστυχώς των κοινοβουλευτικών και αυτό είναι πάρα πολύ λυπηρό και πάρα πολύ επικίνδυνο. Αλλά δεν θέλουν εκλογές, δεν θέλουν ανατροπή της Κυβέρνησης.

Θέλουν να υπάρξουν καλύτερα και αμεσότερα αποτελέσματα. Κανείς δεν θέλει εκλογές, γιατί όλοι αντιλαμβάνονται ότι οι εκλογές δεν είναι λύση. Είναι αναπαραγωγή και διόγκωση του προβλήματος. Άρα πρέπει να βρούμε λύσεις, οι οποίες δεν νομίζω ότι πρέπει να περιλαμβάνουν μέσα στο σενάριο τις εκλογές. Οι εκλογές σε μια δημοκρατία είναι δεδομένες. Το θέμα είναι πως μέσα στο θεσμικό πλαίσιο που υπάρχει, μπορείς να διαχειριστείς τα επιτακτικά και άμεσα προβλήματα της στιγμής. Και η στιγμή εδώ όπως σας είπα, ισοδυναμεί με πολλά χρόνια.

Περίμενα να πει κάτι ο κ. Σαμαράς σήμερα για το μείζον θέμα, που είναι η διαχείριση και η διαχειρισιμότητα του δημοσίου χρέους, ο τρόπος αντιμετώπισης των δανειακών αναγκών της χώρας το 2011, ’12 και ’13. Περίμενα να πει κάτι για την σταθερότητα του ελληνικού τραπεζικού συστήματος, από το οποίο εξαρτάται η προοπτική της ελληνικής οικονομίας συνολικά. Μα αυτό είναι το ζητούμενο.

Επαναλαμβάνω ότι πρέπει να σπάσει ο φαύλος κύκλος αυτής της παραπλανητικής και επικίνδυνης συζήτησης περί δήθεν αναδιάρθρωσης του δημοσίου χρέους. Αυτό που χρειαζόμαστε είναι το αυτονόητο: μία ισχυρή, θεσμική και επίσημη εγγύηση των εταίρων μας, πως οι δανειακές ανάγκες της Ελλάδας θα είναι καλυμμένες και το ’12 και το ’13 και όσο χρειαστεί, με ένα τρόπο διορατικό και έξυπνο, ώστε να επιτραπεί η ταχύτερη δυνατή επάνοδος στις αγορές και να είναι διαχειρίσιμο το δημόσιο χρέος.

Και δεύτερη εγγύηση η οποία είναι αυτονόητη για την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα: πως το ελληνικό τραπεζικό σύστημα είναι αναπόσπαστο τμήμα του ευρωπαϊκού τραπεζικού συστήματος και ως τέτοιο είναι απολύτως διασφαλισμένο, γιατί αυτό είναι προς το συμφέρον του ευρωπαϊκού τραπεζικού συστήματος, της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας και της Ευρωζώνης.

Απλές και αυτονόητες διαβεβαιώσεις που όταν προσλάβουν θεσμικό χαρακτήρα, σπάνε τον φαύλο κύκλο για να μπορέσουμε να μιλήσουμε για τα περαιτέρω. Γιατί πρέπει πρώτα ως χώρα να διασφαλίσουμε τα θεμελιώδη.

Ανοίγει πάλι η συζήτηση. Θα «επαναδιαπραγματευτεί» ο κ. Σαμαράς το Μνημόνιο και θα φέρει το «καλό Μνημόνιο» σε αντίθεση με το «κακό Μνημόνιο» που απέτυχε. Φίλες και φίλοι, τι είναι το Μνημόνιο; Το Μνημόνιο ήταν μια αναγκαστική, επείγουσα, σωστική κίνηση, που έπρεπε να γίνει το Μάιο του 2010, για να καλύψει η χώρα τις δανειακές της ανάγκες, για να μην χρεοκοπήσει με την τεχνική έννοια του όρου, συμπαρασύροντας ως χώρα και τις επιχειρήσεις και τα νοικοκυριά και την εθνική οικονομία.

Έπρεπε να διαπραγματευτούμε στο πλαίσιο του συσχετισμού των δυνάμεων, έπρεπε να διαπραγματευτούμε όσο είχαμε χρόνο και στο μέτρο που αυτό θα μπορούσε να έχει άμεσο αποτέλεσμα χωρίς να θέτει σε κίνδυνο την άμεση χρηματοδότηση. Και το κάναμε. Δεν ξέραμε κι εμείς και οι εταίροι μας ότι πολλά πράγματα έπρεπε να προσαρμοστούν καθ’ οδόν; Και προσαρμόστηκαν και προσαρμόζονται.

Γιατί ποια είναι η ουσία του Μνημονίου; Η ουσία του Μνημονίου είναι ότι παίρνουμε ένα δάνειο από τους εταίρους μας και από το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και δίνουμε ως αντάλλαγμα μια πολιτική συμφωνία γύρω από τα αυτονόητα: Δηλαδή, ότι πρέπει να ανασυγκροτήσουμε το κράτος, ότι πρέπει να αποκτήσουμε φορολογικό σύστημα, ότι πρέπει να περιορίσουμε την παραοικονομία και να ενώσουμε την άτυπη και την τυπική οικονομία σε μια πιο δυναμική επίσημη οικονομία, και βεβαίως ότι πρέπει να κάνουμε πιο ανταγωνιστική την ελληνική οικονομία συνολικά. Άρα χρειάζονται διαρθρωτικές αλλαγές για να μπούμε στη δεύτερη δεκαετία του 21ου αιώνα. Διαφωνεί κανείς με αυτά;

Οι προσαρμογές έγιναν. Σας θυμίζω ότι η ίδια η καρδιά του Μνημονίου που είναι οι όροι του δανείου, προσαρμόστηκε, βελτιώθηκε. Γιατί και επιμήκυνση του χρόνου αποπληρωμής είχαμε και μείωση του επιτοκίου είχαμε. Ύστερα δεν βλέπουν όλοι, δεν βλέπουν οι εταίροι μας ότι η αρχική πρόβλεψη πως θα επιστρέψουμε στις αγορές το ’12 δηλαδή η βασική δημοσιονομική πρόβλεψη, τώρα πρέπει να προσαρμοστεί και να γίνει πιο ρεαλιστική; Θα γίνει πιο ρεαλιστική. Γιατί είναι προς το συμφέρον όλων και ημών και των εταίρων μας.

Δεν υπάρχει η μακροοικονομική πρόβλεψη ότι θα έχουμε θετικούς ρυθμούς ανάπτυξης από το Β’ εξάμηνο του ’11 και καθαρό συν 1,1% το ’12; Ναι, αλλά βρήκαμε μπροστά μας ένα όγκο προβλημάτων, ένα όγκο αγκυλώσεων. Οι φιλόδοξες προδιαγραφές και προβλέψεις προσαρμόζονται, γίνονται πιο ρεαλιστικές έτσι γίνεται παντού σε όλους τους διεθνείς Οργανισμούς. Και τώρα, πρέπει να πάρουμε μεγάλες πρωτοβουλίες, για να ανασχέσουμε την ύφεση και να υποστηρίξουμε την ανάπτυξη, για να βγούμε από το φαύλο κύκλο.

Αυτά είναι όμως τόσο αυτονόητα, που δεν θα έπρεπε να είναι καν αντικείμενο συζήτησης μεταξύ Κυβέρνησης και Αντιπολίτευσης. Θα έπρεπε να είναι το κοινό αλφαβητάρι όλων μας στη χώρα αυτή.

Αυτή είναι η ολοκληρωμένη αντίληψη για το Μνημόνιο κα πάντα λέγαμε και λέμε ότι το Μνημόνιο πρέπει να παραλληλιστεί με το Εθνικό Σχέδιο Ανασυγκρότησης. Αυτή είναι η προτεραιότητα της Κυβέρνησης. Θα σας δώσω δυο μικρά παραδείγματα:

Για τη Δημόσια Διοίκηση το Μνημόνιο ενδιαφέρεται για το ενιαίο μισθολόγιο και για τον κανόνα μία πρόσληψη για πέντε αποχωρήσεις. Για την Τοπική Αυτοδιοίκηση το Μνημόνιο ενδιαφέρεται να μειωθούν οι δαπάνες για την Τοπική Αυτοδιοίκηση λόγω "Καλλικράτη". Για τις αμυντικές δαπάνες και για την άμυνα της χώρας το Μνημόνιο ενδιαφέρεται να συμβάλλουμε κι εμείς στον περιορισμό του ελλείμματος και άρα στη μείωση των δημοσίων δαπανών.

Ενδιαφέρεται το Μνημόνιο για το πώς θα εκσυγχρονίσουμε τη Δημόσια Διοίκηση και θα την κάνουμε φιλοεπενδυτική και φιλοαναπτυξιακή και φιλική προς τον πολίτη; Όχι, είναι δική μας εθνική προτεραιότητα. Ενδιαφέρεται το Μνημόνιο για το αν οι καλλικρατικοί Δήμοι θα είναι αποτελεσματικοί στα θέματα της σχολικής στέγης και στα θέματα της κοινωνικής πρόνοιας; Όχι, αυτό είναι δική μας πολιτική. Ενδιαφέρεται το Μνημόνιο τι επιλογές θα κάνουμε εμείς σε σχέση με τις αμυντικές προτεραιότητες και την πολιτική εθνικής άμυνας ή σε σχέση με την εξωτερική πολιτική, σε σχέση με το Κυπριακό ή τις ελληνοτουρκικές σχέσεις; Όχι. Ούτε θα μπορούσε, ούτε θα εδικαιούτο να ασχοληθεί με τα θέματα αυτά.

Άρα αυτά ανήκουν στο Εθνικό Σχέδιο Ανασυγκρότησης, το οποίο κι αυτό θέλει συναίνεση και προγραμματικές συμφωνίες. Θα προχωρήσουμε χωρίς τη στήριξη της Δικαιοσύνης; Σας το είπα προηγουμένως. Αδύνατο. Θα προχωρήσουμε χωρίς άμεση συνεννόηση με τις τράπεζες, που τις στηρίζουμε για να στηρίξουν την οικονομία; Όχι. Θα προχωρήσουμε χωρίς την Τοπική Αυτοδιοίκηση; Όχι. Θα προχωρήσουμε χωρίς εσάς, τον επιχειρηματικό κόσμο; Όχι. Και σε τοπικό και σε κλαδικό επίπεδο μπορούν να γίνουν παρεμβάσεις και έχουν προταθεί οι παρεμβάσεις αυτές.

Μας υποτιμά ο κ. Σαμαράς, αν πιστεύει ότι η Κυβέρνηση δεν αναζητά επειγόντως μέτρα στήριξης της οικοδομής. Ο ίδιος έχω προτείνει και η Κυβέρνηση συζητά πολύ σοβαρά μέτρα άμεσης στήριξης της οικοδομικής δραστηριότητας και μέσω των αντικειμενικών αξιών και μέσω της επιβολής του πόθεν έσχες και της προσωρινής αναστολής για την απόκτηση και πρώτης και δευτερεύουσας κατοικίας.

Δεν συζητά η Κυβέρνηση την άμεση αξιοποίηση των κονδυλίων του ΕΣΠΑ; Μα ο ίδιος είπα στο Υπουργικό Συμβούλιο κάτι που έχει πει ένα πολύ γνωστό ινστιτούτο των Βρυξελλών το Bruegel Institute, ότι πρέπει η Ελλάδα, η Πορτογαλία και η Ιρλανδία να ζητήσουν την άμεση αλλαγή των κανονισμών διαχείρισης των διαρθρωτικών Ταμείων, ώστε να μπορέσουμε να ρίξουμε στην αγορά μέσω του τραπεζικού συστήματος τα κονδύλια του ΕΣΠΑ, γιατί αυτό έχει τώρα σημασία και από εκεί θα έρθει και η ανάπτυξη των υποδομών. Να μπορέσουμε να αξιοποιήσουμε αυτά τα ποσά, τα οποία είναι αδιάθετα, χωρίς την εθνική συμμετοχή, για να μπορέσουμε να έχουμε άμεσα οικονομικά αποτελέσματα.

Άρα έχει πάρα πολύ μεγάλη σημασία να διαμορφώσουμε τις πολιτικές προϋποθέσεις της υπέρβασης και όταν διαμορφώσουμε τις εσωτερικές πολιτικές προϋποθέσεις -και αυτό πρέπει να το αντιληφθεί και τον παρακαλώ να το αντιληφθεί ο Αρχηγός της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης- θα μπορέσουμε να αλλάξουμε και τις ευρωπαϊκές και τις διεθνείς πολιτικές προϋποθέσεις.

Γιατί η Ευρώπη είναι μια διαρκής διαπραγμάτευση, είναι ένας διαρκής κυλιόμενος μεγάλος συνασπισμός, γιατί είναι τόσο πολλοί οι πολιτικοί και εκλογικοί κύκλοι 27 διαφορετικών χωρών, ώστε πάντα συμπράττουν κυβερνήσεις σοσιαλδημοκρατικές, συντηρητικές, φιλελεύθερες, κυβερνήσεις συνεργασίας, κυβερνήσεις μονοκομματικές, χώρες οι οποίες είναι καθαροί πληρωτές, χώρες που είναι καθαροί λήπτες. Όλα αυτά είναι ένας ρευστός, πολύπλοκος συσχετισμός, η διαπραγμάτευση είναι πάντα πάρα πολύ δύσκολη όχι μόνο για την Ελλάδα αλλά και για τη Γερμανία και για τη Γαλλία και για όλες τις μεγάλες χώρες του αρχικού πυρήνα της ευρωπαϊκής ενοποίησης της δεκαετίας του ’50 και όχι της δεκαετίας του ’80 που είμαστε εμείς.

Άρα πράγματα αυτονόητα είναι κρίμα να τίθενται εν αμφιβόλω. Φαίνεται ότι υπάρχουν διάφορες σχολές σκέψεις οι οποίες δεν περιλαμβάνουν αυτό που πρέπει να γίνει. «Ναι στο Μνημόνιο, αλλά έχουμε δισταγμούς στην εφαρμογή του», «Ναι στο Μνημόνιο, αλλά πρέπει να το εφαρμόσουμε απαρέγκλιτα χωρίς να καταλαβαίνουμε ότι προσαρμόζεται εκ των πραγμάτων», «Όχι στο Μνημόνιο, γιατί διαφωνούμε με το ευρώ με την Ευρώπη και με κάθε συζήτηση με τους εταίρους» (είναι μια αντίληψη της παραδοσιακής Αριστεράς με την οποία συμπράττουν και κάποιοι νέοι τώρα σύμμαχοί της) που δεν οδηγεί πουθενά. Και η αντίληψη του κ. Σαμαρά «Όχι στο Μνημόνιο» ενώ είμαστε βεβαίως υπέρ της Ευρώπης και υπέρ του ευρώ, για να διαπραγματευτούμε -λες κι εμείς δεν διαπραγματευόμαστε- χωρίς να έχουμε αίσθηση των συσχετισμών και των προβλημάτων και των προτεραιοτήτων των άλλων, που πρέπει να διασταυρωθούν με τις προτεραιότητες τις δικές μας, οι οποίες είναι άκρως επείγουσες. Αλλά έχουν και οι άλλοι τη δική τους ατζέντα.

Άρα πρέπει να προσεγγίσουμε τα πράγματα αλλιώς, πρέπει «να το πάρουμε» αλλιώς και πρέπει να διασφαλίσουμε ενότητα, συναίνεση, συστράτευση, για να μπορέσουμε να πείσουμε και τους εταίρους μας ότι υπάρχει συνέχεια –και θα υπάρχει συνέχεια- και ότι όταν αναλαμβάνουμε δεσμεύσεις οι οποίες ισχύουν για τις επόμενες δεκαετίες, βεβαίως αυτό το εννοούμε ως έθνος, δεν το εννοούμε ως Κυβέρνηση ή ως σημερινή κοινοβουλευτική πλειοψηφία. Εκτός πια, κι αν τίποτε δεν είναι αυτονόητο.

Όλες οι αλλαγές των συνθηκών, του πρωτογενούς δικαίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης, της Συνθήκης της Λισσαβόνας εν προκειμένω, όπως προηγουμένως της Νίκαιας, του Άμστερνταμ και τα λοιπά, έγιναν με την ψήφο και των δυο μεγάλων Κομμάτων. Τώρα για τις αλλαγές της Συνθήκης της Λισσαβόνας αυτό δεν ισχύει; Προφανώς ισχύει.

Για δεσμεύσεις οι οποίες αφορούν όχι το μεσοπρόθεσμο δημοσιονομικό των επομένων 4 ετών, αλλά τα επόμενα 30 χρόνια ώσπου να φτάσουμε στο στόχο που είναι ένα δημόσιο χρέος κάτω του 60% δεν πρέπει να έχουμε ομοθυμία εθνική; Προφανώς.

Και βεβαίως δεν μπορώ να υποδεχτώ με χαρά την αμφισβήτηση του αυτονοήτου και σε ένα άλλο σημείο: Υπάρχει κανείς που δεν δέχεται ότι δεν είναι λογικό να ζητάμε τώρα δανειακές διευκολύνσεις για να ξεπληρώσουμε παλιά δάνεια και παλιά χρέη και ταυτοχρόνως επειδή εξακολουθούμε να έχουμε και πρωτογενές έλλειμμα, χρειαζόμαστε δάνεια για να καλύψουμε και τις τρέχουσες ανάγκες. Αυτό είναι πραγματικά αντιφατικό.

Δεν πρέπει η χώρα να εμφανίζεται ως επαίτης, χρειαζόμαστε αξιοπρέπεια. Γιατί η αξιοπρέπεια είναι προϋπόθεση και αναπτυξιακή, είναι προϋπόθεση της εθνικής ισχύος. Άρα η ανάγκη να φτάσουμε το ταχύτερο δυνατό σε πρωτογενή πλεονάσματα, (εντάξει το βάρος εξυπηρέτησης του δημοσίου χρέους, εντάξει το ετήσιο κόστος των τόκων του δημοσίου χρέους) το ταχύτερο δυνατό, είναι κάτι, το οποίο αποτελεί ζωτική ανάγκη για να αποκτήσουμε αξιοπιστία, αξιοπρέπεια, διαπραγματευτική ισχύ και για να διαφυλάξουμε τον πυρήνα της εθνικής ισχύος.

Έχει λοιπόν πολύ μεγάλη σημασία να δούμε την ολοκληρωμένη εικόνα του Μνημονίου, να δούμε τις πολιτικές προϋποθέσεις για την υπέρβαση της κρίσης και το σπάσιμο του φαύλου κύκλου, να δούμε πως θα αποσπάσουμε αυτονόητες θεσμικές εγγυήσεις για τις δανειακές ανάγκες των επομένων ετών και για την ασφάλεια του τραπεζικού συστήματος και να διαμορφώσουμε την άλλη ψυχολογία και κλείνω με αυτό.

Δεν έχουμε το δικαίωμα στην αισιοδοξία; Θα στερήσουμε πλέον για πολύ καιρό από τους Έλληνες και τις Ελληνίδες το δικαίωμα στην αισιοδοξία; Όχι. Δεν το μπορούμε δεν το θέλουμε, δεν μας αξίζει. Η Ελλάδα είναι μια χώρα η οποία έχει εθνικό πλούτο, έχει τεράστιες δυνατότητες, εξακολουθεί να είναι μέσα στις καλύτερες χώρες του κόσμου με βάση τους δείκτες κοινωνικής ανάπτυξης του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών. Η Ελλάδα της κρίσης, η Ελλάδα που είδε τα τελευταία 3 χρόνια το Ακαθάριστο Εγχώριο Προϊόν να μειώνεται, η Ελλάδα της ύφεσης, εξακολουθεί να είναι μία από τις καλύτερες χώρες στο σύνολο των 200 χωρών του κόσμου.

Φυσικά είναι μία χώρα που όπως κάθε χώρα έχει ανισότητες και αδικίες, γιατί τα στατιστικά μεγέθη κρύβουν και στατιστικό ψέμα. Υπάρχουν οι φτωχοί και οι πλούσιοι, υπάρχουν αυτοί που τα βγάζουν πέρα με ευκολία και αυτοί που τα βγάζουν πέρα με τεράστια δυσκολία. Για τον άνεργο δεν έχει σημασία το ποσοστό ανεργίας, όταν αυτός είναι για την οικογένειά του 100% άνεργος. Και αυτό το ξέρουμε, έχουμε πλήρη συνείδηση του προβλήματος.

Ο επιχειρηματίας ο οποίος έχει ανταγωνιστικότητα, καινοτομία, εξαγωγικές δυνατότητες και δεν μπορεί να βρει ρευστότητα από τις Τράπεζες, δεν μπορεί να χρηματοδοτήσει την παραγωγή του και τις εξαγωγές του και τις βέβαιες πωλήσεις του, δεν έχει ανάγκη από αριθμούς και από επιχειρήματα, θέλει άμεση βοήθεια. Γι' αυτό οι στοχεύσεις μας είναι πρακτικές και συγκεκριμένες.

Αλλά μπορούμε μόνοι; Δεν μπορούμε. Θέλουμε το κράτος, τη Δημόσια Διοίκηση, την υπαλληλία, θέλουμε όλες τις πολιτικές δυνάμεις, θέλουμε μια άλλη αντίληψη από τα Συνδικάτα, θέλουμε μια άλλη αντίληψη από την κοινωνία των πολιτών, θέλουμε μια άλλη αντίληψη από την επιχειρηματική κοινότητα, θέλουμε μια άλλη αντίληψη από τους διαμορφωτές της κοινής γνώμης. Θέλουμε ακαδημαϊκή κοινότητα και διανοούμενους με πρακτικές και σύγχρονες και φρέσκες ιδέες, θέλουμε μια εθνική συστράτευση.

Και πιστεύω ότι αυτό θα ανεβάσει και την πιστοληπτική ικανότητα της χώρας και την εγκυρότητά μας απέναντι τους εταίρους μας στην Ευρωπαϊκή Ένωση και απέναντι στις αγορές. Πιστεύω ότι μπορούμε να διαμορφώσουμε αυτές τις προϋποθέσεις, αρκεί να καταλάβουμε ότι δεν έχουμε ούτε λεπτό για χάσιμο και ότι δεν υπάρχουν πολλά περιθώρια εσωτερικής διαπραγμάτευσης.

Πρέπει τη διαπραγμάτευση να την κάνουμε με τους εταίρους μας και όχι στο εσωτερικό μας. Εδώ πρέπει να διασφαλίσουμε συναίνεση, ενότητα, συνοχή.

Σας ευχαριστώ πολύ.

=============================

Ερωτήσεις συμμετεχόντων


Συντονιστής: Κύριε Υπουργέ σας ευχαριστούμε πάρα πολύ, ήταν ιδιαίτερα βαρυσήμαντη η ανάλυσή σας και οι απόψεις σας. Δεν νομίζω να υπάρχουν παρευρισκόμενοι που να διαφωνούν σε κάτι και πιστεύω ότι ανταποκρίνεστε πλήρως στο κρίσιμο της κατάστασης. Πιστεύω ότι θα ήταν χρήσιμο να λάβετε ορισμένες ερωτήσεις από τα μέλη μας προκειμένου να γίνει καλύτερη κατανόηση των όσων είπαμε.

Δ. Μανωλόπουλος: Είμαι Πρόεδρος ενός Ομίλου Εταιρειών, της Space Hellas, η οποία απασχολεί 250 άτομα. Κάνουμε τεράστια προσπάθεια να μειώσουμε όσο είναι δυνατό τα έξοδα που, όπως ξέρετε, σε μια εταιρεία παροχής υπηρεσιών το 80% είναι οι μισθοί, είναι οι εργαζόμενοι.

Υπάρχει το εξής μεγάλο πρόβλημα αυτή τη στιγμή το οποίο δεν ξέρω αν υπάρχει προοπτική να λυθεί: Έχουμε διαβεβαιωμένα χρέη από το Δημόσιο, 11 εκατομμύρια ευρώ. Δουλειές δηλαδή που έχουν παραδοθεί εδώ και δυο-τρία χρόνια και κανείς βέβαια δε λέει ότι «δε στα χρωστάω», απλά δηλώνουν αδυναμία να πληρωθούν. Αντιλαμβάνεστε, αυτό μεταφράζεται ότι οι Τράπεζες είναι αυτές οι οποίες ζητάνε τα λεφτά τους γιατί έχουν βάλει ενέχυρο.

Το δεύτερο που έχει σχέση μ’ αυτό και που πιθανό να έδινε μια λύση αν εφαρμοστεί, αν πιστεύετε ότι θα εφαρμοστεί, είναι ο συμψηφισμός των οφειλών. Έχει ανακοινωθεί πολύ καιρό, αλλά στις προσπάθειές μας στα Υπουργεία τα διάφορα, γιατί κι εμείς έχουμε ΦΠΑ κτλ., να συμψηφίσουμε τα χρέη μας με τα δικαιώματά μας, δεν υπάρχει ανταπόκριση.

Π. Κοκορότσικος: Είμαι Πρόεδρος του Ομίλου «Ευρωσύμβουλοι». Κύριε Υπουργέ, ήταν πάρα πολύ σωστή η τοποθέτησή σας. Θα σταθώ μόνο σ’ ένα σημείο προς το τέλος, σ’ αυτό που αφορά τη Δημόσια Διοίκηση. Όπως λέτε, τίποτα δεν πρέπει να αντιμετωπισθεί με συμβατικούς τρόπους.

Αυτή τη στιγμή όμως, αυτό που βλέπουμε σε όλους τους τομείς είναι ότι η Δημόσια Διοίκηση κινείται σα να μην έχει αλλάξει κάτι. Ο τρόπος με τον οποίο κινείται το ΕΣΠΑ, που βγαίνουν οι προκηρύξεις, έχει τις ίδιες ακριβώς διαδικασίες απόρριψης και δημιουργίας εμποδίων στις επιχειρήσεις, που είχαν και πριν.

Ο τρόπος που κινείται για να βγάζει άδειες για μαρίνες είτε για το δημόσιο είτε για τον ιδιωτικό τομέα, είναι ο ίδιος και είναι κάτω από τη λογική, «υπάρχει αυτή η διάταξη, μ’ αυτή τη διάταξη θα σε σταματήσω και όχι θα σε βοηθήσω να το ξεπεράσεις». Παντού, σε όλα τα επίπεδα της Δημόσιας Διοίκησης, δεν υπάρχει κάποια βελτίωση της προσπάθειας από τη μια μεριά, από την άλλη η όποια μείωση 10% ή 20% της μισθοδοσίας, έχει δημιουργήσει ακόμα μεγαλύτερη οπισθέλκουσα δύναμη.

Πιστεύετε ότι με την παραίνεση ή μ’ ένα οποιοδήποτε άλλο τρόπο που είναι θέματα ανθρώπινου δυναμικού θα λυθεί αυτό το πρόβλημα ή πρέπει να γίνει κάποια υπέρβαση και bypass για να μπορέσουμε να πετύχουμε το θέμα της ανάπτυξης; Διότι και η Τουρκία έχει, αν πάμε παραδίπλα, μεγάλα προβλήματα, αλλά εκεί το έλλειμμα μειώθηκε με αύξηση του παρανομαστή, που είναι το ΑΕΠ. Όταν αυξηθεί το ΑΕΠ πιο εύκολα μειώνεται το χρέος.

Ξέρετε, επειδή έχουμε ζήσει ως εταιρεία στην αναδιοργάνωση και των χωρών της Ανατολικής Ευρώπης αλλά και δίπλα στην Τουρκία, η ημέρα της στενοχώριας, βλ. 1997 Ρωσία, βλ. 1998 Βουλγαρία, βλ. το 2000 την Τουρκία, από την ημέρα της χαράς, είναι 3 με 4 χρόνια αν εφαρμοστούν σωστά οι πολιτικές.

Αν. Ροζόλης: Κύριε Υπουργέ, είμαι από την εταιρεία ΑΚΜΩΝ και θα σας κάνω και μια ερώτηση ως μέλος του Συμβουλίου του ΣΕΚΠΥ. Στην Ελλάδα πάντα οι κυβερνώντες μιλάνε συνήθως σαν ώριμοι ενήλικες ενώ οι αντιπολιτευόμενοι πολλές φορές ούτε καν σαν έφηβοι. Επειδή είπατε ότι χρειάζεται η κρίση μη συμβατικούς, ριζοσπαστικούς τρόπους αντίδρασης, θα ήθελα να ρωτήσω, για να σταματήσει αυτό το παιχνίδι που γίνεται χρόνια, η κυβέρνηση τι ποσοστό, να μην πω συνδιαμόρφωσης, αλλά συνδιαχείρισης της κατάστασης είναι διατεθειμένη να δώσει στην αντιπολίτευση προκειμένου και η αντιπολίτευση να μην έχει τη δικαιολογία ότι «αποφασίζετε και απλώς μας θέλετε συνενόχους ή εν πάση περιπτώσει να υπακούμε στην πολιτική σας» και ως εκ τούτου να μη συμμετέχει πραγματικά με σοβαρές προτάσεις;

Το δεύτερο φορά τον αμυντικό τομέα και θα ήθελα να ρωτήσω τι γίνεται με το μόνο τμήμα το οποίο μπορούμε να περιμένουμε χρηματοδότηση, δηλαδή την αξιοποίηση των Αντισταθμιστικών Ωφελημάτων. Σας ευχαριστώ.

Ν. Αγγελίδης: Είμαι ο Πρόεδρος του Εμπορικού και Βιομηχανικού Επιμελητηρίου της Ροδόπης. Κύριε Υπουργέ, είναι συνηθισμένο στη χώρα μας η κυβέρνηση να ζητά τη συναίνεση και η αντιπολίτευση να μην τη δίνει, χρησιμοποιώντας κραυγές και κατόπιν ν’ αλλάζουμε σ’ αυτό ρόλους. Σ’ αυτό είμαστε μαθημένοι.

Αυτό όμως που θα ήθελα εγώ να ρωτήσω είναι ότι αυτή η ανάλωση των απαντήσεών σας απέναντι στις ρήσεις του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης είναι βέβαια ένα ίδιον της ημέρας μια και συμπέσαμε, όμως νομίζω ότι έχει χαρακτηριστικά τα οποία γενικεύσανε το ζητούμενο αυτής της ομήγυρης και διολισθήσανε σε πολιτικές γενικότητες.

Εκείνο που είναι ζητούμενο σήμερα, είναι σε τέτοιου είδους συναντήσεις, νομίζω, να μπορείτε να δώσετε ένα στίγμα του πώς και με ποιο χρονικό ορίζοντα θα έχουμε συγκεκριμένα αποτελέσματα. Αυτό είναι επείγον μια και τίποτε δεν είναι ανεξάρτητο του χρόνου υλοποίησής του. Επειδή λοιπόν μιλούμε για ένα Επιμελητήριο, νομίζω ότι αυτό το οποίο χρειάζεται αυτή τη στιγμή η χώρα, είναι το αποτέλεσμα. Και το αποτέλεσμα έρχεται στο κομμάτι το δικό μας, όχι λέγοντας συνεχώς για την ανάπτυξη θεωρητικά. Η ανάπτυξη είναι το αποτέλεσμα. Αλλά το σχέδιο και το πώς θα φτάσουμε στην ανάπτυξη;

Περιμένουμε λοιπόν ειδικά από τους κυβερνητικούς παράγοντες να μας πουν ένα, δύο, τρία, τέσσερα, πέντε, μ’ αυτό τον τρόπο και κυρίως τότε. Για να μπορέσει ο επιχειρηματικός κόσμος να νιώσει ότι κάπου τελειώνει αυτό κι έχουμε ένα νέο ξεκίνημα.

Τελειώνοντας να πω αυτό που ζητούμε εμείς είναι ένα άλλο επιχειρηματικό περιβάλλον. Και το επιχειρηματικό περιβάλλον δεν είναι κάτι γενικό. Είναι κάτι συγκεκριμένο. Είναι πέντε πράγματα: είναι υποδομές, είναι φορολογία, είναι αναπτυξιακός νόμος και είναι εύρυθμη λειτουργία της αγοράς, με τραπεζικό σύστημα, Επιτροπή Ανταγωνισμού και πάταξη της γραφειοκρατίας.

Σ’ αυτά τα πράγματα θέλουμε απαντήσεις, και θέλουμε απαντήσεις οι οποίες να δείχνουν πολιτικές οι οποίες νιώθουμε ότι είναι πολιτικές ρηξικέλευθες γιατί όπως κι εσείς υποστηρίξατε, είμαστε σε κομβικό σημείο και πρέπει αυτά τα πράγματα να τ’ απαντήσουμε άμεσα. Σας ευχαριστώ πολύ.

Γ. Πατεράκης: Κύριε Υπουργέ, είμαι Σύμβουλος Γερμανικών Επιχειρήσεων στην Ελλάδα. Κατά καιρούς έρχονται στη δημοσιότητα δηλώσεις της κυβέρνησης και αποκρατικοποιήσεις και ιδιωτικοποιήσεις της ελληνικής αμυντικής βιομηχανίας. Συγκεκριμένα η Ελληνική Αεροπορική Βιομηχανία και τα Ελληνικά Αμυντικά Συστήματα. Υπάρχει κάποιος προγραμματισμός, σχεδιασμός της κυβέρνησης, τι θα γίνει με τους συμβούλους των εταιρειών αυτών; Ευχαριστώ πολύ.

Μαραγκός: Αν μου επιτρέπετε κ. Υπουργέ, σε συνέχεια της ερώτησης του κ. Πατεράκη ήθελα να προσθέσω και τις εταιρείες οι οποίες είναι κάτω από την αρμοδιότητά σας, ΕΒΟ, ΕΛΒΟ κτλ., ποιες είναι οι προοπτικές από πλευράς ιδιωτικοποίησης και μέλλοντος των εταιρειών αυτών. Ευχαριστώ.

Π. Καλογρίτσας: Καλησπέρα κι από μένα. Έχουμε μια εταιρεία με εμπορία αυτοκινήτων και συναφή στο χώρο αυτό. Προ ημερών, σαν εταιρεία κάναμε μια δωρεά στην Ελληνική Αστυνομία για τα μηχανάκια τα ΔΙΑΣ και τα ΔΕΛΤΑ, γιατί τα παιδιά αυτά πραγματικά τρέχουν καθημερινά για να διαφυλάττουν ως επί το πλείστον τις δικές μας επιχειρήσεις. Το ερώτημά μου είναι το εξής: Είμαι 28 χρόνων, έχω μια συγκεκριμένη μόρφωση και ρωτώ: Μπορείτε να μου δώστε μια λύση, μια προοπτική πώς θα κινηθώ εγώ σα νέος επαγγελματίας, σα νέος επιχειρηματίας αύριο μεθαύριο;

Ευ. Βενιζέλος: Κατ' αρχήν σας ευχαριστώ πάρα πολύ για τις εύστοχες και καλόπιστες ερωτήσεις που μου κάνατε γιατί έτσι αντιλαμβάνομαι ότι μίλησα σ’ ένα μικρό αλλά πολύ υψηλού επιπέδου ακροατήριο και σας ευχαριστώ πάρα πολύ για την υπομονή σας και τη δεκτικότητά σας.

Αρχίζω με την ερώτηση που μου έκανε ο Πρόεδρος του Επιμελητηρίου της Ροδόπης, γιατί ήταν μια γενική παρατήρηση. Το πρόβλημα της οικονομίας είναι πολιτικό. Εσείς ως επιχειρηματίες, αντιλαμβάνεστε τώρα πόσο πιο δύσκολο είναι να διοικήσετε τις επιχειρήσεις σας μέσα σ’ ένα περιβάλλον κρίσης.

Όλοι οι παραδοσιακοί τρόποι επαφής με το τραπεζικό σύστημα και επαφής με το κράτος έχουν μεταβληθεί. Άρα βρίσκεστε κι εσείς αντιμέτωποι με την ανάγκη για νέους κανόνες management και για νέους κώδικες επαφής, με τα κρίσιμα μέτωπα. Τα κρίσιμα μέτωπα είναι το κράτος, είναι η φορολογική διοίκηση, είναι οι ασφαλιστικοί οργανισμοί, είναι οι τράπεζες και είναι και η Ευρωπαϊκή Ένωση.

Άρα και το δικό σας πρόβλημα, στο δικό σας επίπεδο, είναι κατά βάθος πολιτικό. Όσοι μάλιστα επιχειρηματίες αναλαμβάνουν να διοικήσουν φορείς του δημόσιου τομέα και επιχειρήσεις του δημόσιου τομέα, αντιλαμβάνονται πόσο πιο δύσκολο είναι το δημόσιο management από το ιδιωτικό.

Δεν επανέλαβα τις κυβερνητικές αποφάσεις και πρωτοβουλίες στον τομέα της οικονομίας, γιατί δεν ήθελα να μπω στα χωράφια των αρμοδίων συναδέλφων. Είπα όμως πράγματα που τα έχω προτείνει πολλές φορές στο Υπουργικό Συμβούλιο και που τα εξετάζει η κυβέρνηση.

Είπα, πρώτον, πως υιοθετώ την πρόταση του Bruegel Institute για αλλαγή των κανονισμών διαχείρισης του ΕΣΠΑ για τις χώρες που είναι αυτή τη στιγμή μέσα στο πρόβλημα -Ελλάδα, Πορτογαλία, Ιρλανδία- ώστε να μπορέσουμε να ρίξουμε 20 περίπου δισεκατομμύρια στην αγορά για την ενίσχυση των επιχειρήσεων χωρίς προς το παρόν να καταβληθεί η εθνική συμμετοχή. Αυτό είναι μια πολύ συγκεκριμένη ιδέα που δίνει μια απάντηση στο πρόβλημα τη ρευστότητας. Δεν ήταν μια πολιτικά αόριστη τοποθέτηση, ήταν μια διαχειριστικά συγκεκριμένη πρόταση.

Δεύτερον: Αναφέρθηκα στην ανάγκη, η αξιοποίηση της δημόσιας περιουσίας να γίνει χρηματοοικονομικά. Το έχω πει από την πρώτη στιγμή, από τότε που άνοιξε η συζήτηση για τα 50 δισ., πριν το Συμβούλιο Κορυφής της 11ης Μαρτίου. Δεν πιστεύω ότι μπορούμε ν’ αντλήσουμε μέχρι το 2015, 50 δις με άμεσες επενδύσεις. Γιατί έτσι πρέπει να επενδυθούν άμεσα 200 δισ. προκειμένου ν’ αντλήσει το Ελληνικό Δημόσιο 50. Μπορούμε όμως να διαμορφώσουμε άμεσα χαρτοφυλάκια συμμετοχών μελλοντικών εσόδων και κυρίως ακινήτων και να μπούμε στη λογική της επαναγοράς χρέους με όσους κομιστές ελληνικού δημοσίου χρέους είναι πρόθυμοι να κάνουν κάτι τέτοιο. Αυτό είναι κάτι πάρα πολύ συγκεκριμένο και πάρα πολύ πρακτικό, γιατί έτσι οι μετοχές του Δημοσίου και τα ακίνητα του Δημοσίου θα ενσωματώσουν τις υπεραξίες από τη βελτίωση του κλίματος και από την είσοδο της ελληνικής οικονομίας σε τροχιά ανάπτυξης.

Στο Υπουργικό Συμβούλιο πρότεινα μια άμεση κίνηση, προκειμένου να τη σκεφτούν οι αρμόδιοι Υπουργοί. Δεν έχω όλα τα στοιχεία υπ' όψιν μου, αλλά θεωρώ ότι είναι κάτι που αξίζει να το διερευνήσουμε. Μπορούμε να τιτλοποιήσουμε αμέσως τα έσοδα του Δημοσίου από τα κέρδη του ΟΠΑΠ για τα επόμενα 10 χρόνια. Τα κέρδη αυτά είναι πάρα πολύ σημαντικά, θα γίνουν σημαντικότερα μέσα από την αλλαγή της αγοράς στον τομέα αυτό, διατηρουμένου του μονοπωλίου του ΟΠΑΠ και βεβαίως αυτή η τιτλοποίηση και άρα η προεξόφληση, θα οδηγήσει σ’ ένα έσοδο το οποίο θα είναι πάρα πολύ σημαντικό και θα μειώσει το δημόσιο χρέος και άρα το κόστος εξυπηρέτησης του δημοσίου χρέους. Θα το εξετάσουν οι συνάδελφοί μου. Είμαι βέβαιος ότι είναι μια ιδέα που τους απασχολεί και τους δελεάζει.

Μιλήσαμε, τρίτον, για την οικοδομή. Εγώ ξέρετε, έχω πολύ μεγάλη σχέση και με τον επιμελητηριακό κόσμο και με την πραγματικότητα της αγοράς. Ξέρω πάρα πολύ καλά τι σημασία έχει να κινηθεί αυτός ο τομέας. Μπορούμε να τον κινήσουμε, είμαι υπέρ του καθολικού πόθεν έσχες. Πιστεύω ότι σε κάθε φορολογική δήλωση, όπως υπάρχει το Ε-9 για τα ακίνητα, πρέπει να υπάρχει και το Ε-10 για τις καταθέσεις. Πρέπει να το επιβάλλουμε αλλά και να το αναστείλουμε για μερικά χρόνια, σε σχέση με την πρώτη και τη δευτερεύουσα κατοικία, για να κινηθεί ο μηχανισμός αυτός. Και φυσικά, το Υπουργείο Οικονομικών μπορεί να επανεξετάσει το ζήτημα των αντικειμενικών αξιών με βάση και την καμπύλη της αγοράς ακινήτων.

Σας είπα πάρα πολύ συγκεκριμένες και πρακτικές ιδέες. Κάποια στιγμή όμως πρέπει και ο επιχειρηματικός κόσμος να πει συγκεκριμένες και πρακτικές ιδέες. Πρέπει να κάνουμε μια εθνική παραγωγική και αναπτυξιακή συμφωνία και δίπλα σε κάθε δέσμευση του Δημοσίου να υπάρχει μια δέσμευση του επιχειρηματικού κόσμου για άμεσες επενδύσεις. Κι όταν λέω άμεσες επενδύσεις, δεν εννοώ τις μεγάλες επενδύσεις, εννοώ συγκεκριμένες κινήσεις σε κάθε τομέα. Υπό καθεστώς κρίσης. Με έλλειψη ρευστότητας. Η καλή ιδέα, η καλή επιχειρηματική ιδέα, είναι πάντα πάρα πολύ πλούσια.

Έχω πολλές φορές απαντήσει στο ερώτημα «τι είναι καινοτομία». Και πιστεύουν οι περισσότεροι ότι καινοτομία είναι η υψηλή τεχνολογία. Εγώ μπορώ να σας πω ότι υπάρχει καινοτομία στις υπηρεσίες, υπάρχει και καινοτομία χαμηλής τεχνολογίας. Το γεγονός ότι στη Ρώμη –είναι το αγαπημένο μου παράδειγμα- οι καστανάδες όταν πωλούν κάστανα τα βάζουν σε μια σακουλίτσα και δίπλα είναι κολλημένη μια άδεια σακούλα για να βάζεις τα τσόφλια για να μη λερώσεις την πόλη ή για να μη βρεθείς σε αμηχανία, είναι μια καινοτόμα ιδέα, πολύ χαμηλής τεχνολογίας. Αλλά αλλάζει την ποιότητα της παροχής τουριστικών υπηρεσιών.

Γιατί τουρισμός δεν είναι μόνο το ξενοδοχείο 5 αστέρων, δεν είναι μόνο το καλό αεροδρόμιο. Είναι και αυτό. Είναι να μπορείς να βρεις ένα ποτήρι κρύο νερό στον αρχαιολογικό χώρο και να μπορέσεις να φας τα κάστανά σου με αξιοπρέπεια. Λέω για τα κάστανα γιατί πρέπει να βγάλουμε τα κάστανα από τη φωτιά, γι’ αυτό είναι χρήσιμο το παράδειγμα.

Άρα, πρέπει αυτός ο ριζοσπαστικός τρόπος προσέγγισης να κυριαρχήσει και στην επιχειρηματική κοινότητα. Όταν όμως το πρόβλημα του επιχειρηματία είναι να πληρώσει ή να ανακυκλώσει την επιταγή, όταν βλέπει να κλείνει το πλαφόν στην τράπεζα, όταν έχει άμεσο πρόβλημα να πληρώσει τους εργαζόμενούς του, δεν υπάρχει περιθώριο για άλλες σκέψεις, το αντιλαμβάνομαι.

Κι έρχομαι στην ερώτηση με την οποία ξεκίνησε ο κ. Μανωλόπουλος. Ο συμψηφισμός είναι το λιγότερο που πρέπει να κάνουμε και το έχουμε αποφασίσει, βλέπω να λέτε τώρα ότι υπάρχουν προβλήματα εφαρμογής. Θα παρακαλέσω κι εγώ τον αρμόδιο Υπουργό, τον φίλο μου τον κ. Παπακωνσταντίνου, με τη βοήθεια της Γενικής Γραμματείας Πληροφορικών Συστημάτων, να δώσουμε προτεραιότητα σε αυτού του είδους τους συμψηφισμούς, ώστε να ανακουφίσουμε έναν μεγάλο αριθμό επιχειρήσεων, γιατί αυτό είναι μία διαδικασία διοικητική, είναι ένας συμψηφισμός που μπορεί να γίνει εύκολα, αρκεί να κινηθούμε αντιγραφειοκρατικά και να στρέψουμε προς τα κει ένα λογισμικό των πληροφορικών συστημάτων.

Λέει ο κ. Κοκορίτσος από τους «Ευρωσυμβούλους»: Τι γίνεται με τη Δημόσια Διοίκηση; Ναι, σωστό, το αντιλαμβάνομαι. Την παράκαμψη της Δημόσιας Διοίκησης μέσω συμβούλων, μέσω τραπεζών, την έχουμε δοκιμάσει χρόνια τώρα, είκοσι χρόνια εφαρμόζεται το σύστημα αυτό και το κάνουμε. Το θέμα είναι να θέσουμε έναν στόχο, έναν μεγάλο στόχο και πιστεύω ότι ο μεγάλο στόχος είναι αυτός: να αλλάξουν οι κανονισμοί διαχείρισης του ΕΣΠΑ προσωρινά για τις τρεις χώρες της κρίσης.

Πιστεύω ότι αυτό με τη βοήθεια του τραπεζικού συστήματος μπορεί να μας κάνει να ξεφύγουμε από τη γραφειοκρατία και κυρίως να ρίξουμε εύκολα χρήμα στην αγορά, δηλαδή να καταπολεμήσουμε το πρόβλημα της ρευστότητας, γιατί φυσικά η προτεραιότητα κάθε τράπεζας, φυσιολογικό είναι να είναι η δική της αν θέλετε σταθερότητα. Και τη χρειαζόμαστε αυτή τη σταθερότητα, γι΄ αυτό κι έχουμε δώσει αυτό το ογκώδες ποσό εγγυήσεων των 100 δισ. στις τράπεζες, προκειμένου να μπορούν να βοηθήσουν την οικονομία και τώρα ήρθε η ώρα να βοηθήσουν την οικονομία.

Αντιλαμβάνομαι τα πολιτικά ερωτήματα σε σχέση με την Κυβέρνηση και την Αντιπολίτευση, θα τα αφήσω στο τέλος και θα προτάξω τα τεχνικά.

Αμυντικές βιομηχανίες, ιδιωτικός τομέας. Αντιλαμβάνομαι πόσο κρίσιμο είναι το ζήτημα των Αντισταθμιστικών Ωφελημάτων που έχουν απομείνει, γιατί καταργούνται τα αντισταθμιστικά ωφελήματα και καταργούνται για τους εξής λόγους:

  • Πρώτον, διότι τα πληρώνουμε ούτως ή άλλως, επιβαρύνουν το κόστος της κύριας σύμβασης.
  • Δεύτερον, διότι είναι μία αδιαφανής διαδικασία προμήθειας, η οποία πρέπει να γίνεται ανταγωνιστικά και νόμιμα.
  • Τρίτον, διότι αυτό εκνευρίζει πάρα πολύ την Ευρωπαϊκή Επιτροπή και εντέλει και το Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης
  • Τέταρτον, διότι έχουμε κρούσματα παράνομων και γκρίζων πληρωμών μέσω αντισταθμιστικών ωφελημάτων.

Αυτά δεν μπορούν να συνεχιστούν, καταργούνται.

Υπάρχει μία μεταβατική ρύθμιση και μία υπουργική απόφαση σε σχέδιο. Και οι δύο μεγάλες ενώσεις -η Ένωση Εταιρειών Αεροδιαστημικής και Άμυνας και ο ΣΕΚΠΥ- έχουν προτείνει δικά τους σχέδια και η οδηγία που δώσαμε είναι να λάβουμε όσο γίνεται περισσότερο υπόψη τα σχέδια που υπέβαλαν οι ενδιαφερόμενοι φορείς.

Αυτό προκάλεσε μια κάποια καθυστέρηση, η οποία ελπίζω ότι θα τελειώσει τώρα όπου να’ ναι, γιατί θέλουμε να κινηθούμε παράλληλα με την ψήφιση του νόμου, δηλαδή να πούμε και στην Ευρωπαϊκή Ένωση ότι ψηφίζουμε το νόμο που καταργεί τα αντισταθμιστικά και ταυτόχρονα ρυθμίζουμε και τη μεταβατική περίοδο η οποία είναι αναγκαία διότι έχουμε τρέχουσες συμβάσεις, όχι νέες, παλιές, τις οποίες προσπαθούμε να τις εκλογικεύσουμε και να τις κάνουμε διαφανείς.

Αμυντικές βιομηχανίες του ευρύτερου δημόσιου τομέα. Ξέρετε, το Υπουργείο Εθνικής Άμυνας εποπτεύει μόνον των Ελληνικών Αμυντικών Συστημάτων. Στα άλλα είναι ο βασικός πελάτης, αλλά έχουμε την ευθύνη μαζί με το Υπουργείο Οικονομικών.

Στα Ελληνικά Αμυντικά Συστήματα έχει προ πολλού διοριστεί ο Σύμβουλος, η Grant Thornton είναι ο βασικός Σύμβουλος και προχωρούμε σε μία ιδιωτικοποίηση -είναι εδώ ο Πρόεδρος της εταιρείας ο Στρατηγός Αδριάνης. Εφαρμόζουμε το πρόγραμμα του ΟΣΕ και στα ΕΑΣ. Δεν ξέρω αν το έχετε καταλάβει αλλά στα ΕΑΣ έχει ψηφιστεί και εφαρμόζεται πρόγραμμα αντίστοιχο με τον ΟΣΕ για τους εργαζόμενους. Αποχωρίζουμε τον τομέα ακινήτων, γιατί τα ακίνητα είναι πάρα πολλά και πρέπει να γίνει μια εταιρεία διαχείρισης ακινήτων, σε συνεργασία με την ΚΕΔ, διότι δεν έχουμε λόγο να έχουμε άλλα μικρά «μαγαζιά» τέτοιου είδους. Και είμαστε ανοιχτοί σε οποιαδήποτε καλή ιδέα και έχουμε τουλάχιστον δύο πολύ σοβαρές προτάσεις τις οποίες αξιολογεί ο Σύμβουλος.

Το ίδιο συμβαίνει και με την ΕΛΒΟ, που είναι ένας επιχειρηματικός φορέας με καλή οικονομική κατάσταση. Έχει πολύ μικρά χρέη της τάξεως των 70 εκατομμυρίων και πολύ μεγάλες παραγωγικές δυνατότητες. Άρα εκεί υπάρχει η δυνατότητα να κινηθούμε πάρα πολύ γρήγορα κι ελπίζω ότι αυτό θα γίνει τους επόμενους μήνες με τη βοήθεια Συμβούλου, ο οποίος θα ανακοινωθεί εντός των λίγων ημερών. Είναι επιλεγμένος και θα ανακοινωθεί.

Στην ΕΑΒ θέλουμε στρατηγικό εταίρο, ο οποίος να μην προδικάζει την απόφασή μας για τη νέα γενιά μαχητικών αεροσκαφών. Δε θα αποφασίσουμε έμμεσα και υπό πίεση για τη νέα γενιά αμυντικών αεροσκαφών, η οποία στο μέτρο που είναι αυστηρά αναγκαία για επιχειρησιακούς στρατιωτικούς λόγους, θα αποφασιστεί από τη Βουλή με ανοικτή διαβούλευση με διαφάνεια και με τελείως διαφορετική νοοτροπία από ό,τι στο παρελθόν. Άρα δε θα μας προδικάσει μια τόσο σημαντική απόφαση η επιλογή στρατηγικού εταίρου ή κοινοπράκτη στην ΕΑΒ. Η ΕΑΒ έχει μεγάλες δυνατότητες, τεράστιες, υπάρχουν προτάσεις για κοινοπραξία, η απόφασή μας είναι να τις δούμε αυτές τις προτάσεις με ελληνικές και ξένες εταιρείες, με τη μορφή ενός γρήγορου ανταγωνιστικού διαλόγου, ώστε η Βουλή να μπορεί να αξιολογήσει και να μας δώσει το πράσινο φως για να προχωρήσουμε.

Ασχολούμαστε επίσης με τα ναυπηγεία, τα οποία είναι ιδιωτικές εταιρείες, αλλά αντιλαμβανόμαστε πόσο σημαντικό είναι να βοηθήσουμε έναν τόσο μεγάλο τομέα που απασχολεί τόσους πολλούς εργαζόμενους.

Όλα αυτά, σπάζοντας την αχλή του μυστηρίου. Μίλησα το πρωί στη Σχολή Εθνικής Άμυνας διεξοδικά για τα θέματα αυτά, άρα δε θα σας απασχολήσω. Στο διαδίκτυο μπορείτε να βρείτε τις ομιλίες μου και στη Βουλή και σήμερα και στο συνέδριο που οργάνωσαν οι φορείς της αμυντικής βιομηχανίας στη Θεσσαλονίκη πριν από λίγους μήνες.

Αυτά όλα τα κάνουμε και τα προχωρούμε και έχουμε σπάσει αυτό το κέλυφος της αδιαφάνειας, διότι από την αρχή μέχρι το τέλος τα πάντα παρακολουθούνται από την Επιτροπή της Βουλής και τους τελευταίους 18 μήνες όλα έγιναν δεκτά με ευρύτατη πλειοψηφία, με πλειοψηφία πολύ μεγαλύτερη από την πλειοψηφία της Κυβέρνησης κι αυτό είναι κάτι πολύ σημαντικό.

Τώρα έχουμε ένα νομικό πρόβλημα που έχει προκύψει, σε σχέση με την ολοκλήρωση των διαδικασιών επιλογής Συμβούλων γενικά, είναι κάτι που το χειρίζεται το Υπουργείο Οικονομικών και το Υπουργείο Οικονομίας, πιστεύω ότι θα λυθεί άμεσα κι έτσι κι εμείς θα έχουμε τους Συμβούλους που θέλουμε.

Κυρίως θέλουμε έναν μεγάλο διεθνή Σύμβουλο για την ακίνητη περιουσία του Υπουργείου Εθνικής Άμυνας. Εμείς έχουμε κάνει μια πολύ καλή προετοιμασία, in house προετοιμασία, ποια είναι τα πραγματικά στρατόπεδα, ποια είναι ακίνητα για κοινωνική χρήση -γιατί είναι μέσα στις πόλεις και δεν μπορεί να γίνει τίποτα, γιατί το γενικό πολεοδομικό σχέδιο παρεμποδίζει περαιτέρω αξιοποίηση και άρα πρέπει να συνεργαστούμε με τους Δήμους- και ποια είναι προς αξιοποίηση κι εκεί κάνουμε πακέτα τα οποία δια γυμνού οφθαλμού δεν φαίνονται. Δηλαδή ένα πακέτο αγροτοτουριστικό, ένα πακέτο ορεινού τουρισμού και άλλα, τα οποία θα τα δώσουμε στον Σύμβουλο μόλις διοριστεί, προκειμένου να βοηθήσουμε τη μεγάλη προσπάθεια της αξιοποίησης της ακίνητης περιουσίας.

Πάντως, είναι καταγεγραμμένα τα ακίνητά μας και από πλευράς φυσικού αντικειμένου και από πλευράς νομικού καθεστώτος και θα τροφοδοτήσουμε τον Σύμβουλο με υλικό που αν ξεκινούσε να το βρει μόνος του θα έκανε πολύ καιρό για να το βρει, αν το έβρισκε ποτέ.

Τώρα να κλείσω με τις ερωτήσεις τις πιο πολιτικές για τη σχέση Κυβέρνησης-Αντιπολίτευσης και για την εναλλαγή των ρόλων και για την υπευθυνότητα της εκάστοτε Κυβέρνησης και την ελευθεριότητα της εκάστοτε Αντιπολίτευσης.

Αυτά ήταν έτσι, όπως τα λέτε, και όλοι μας έχουμε τις ευθύνες μας, άλλος λιγότερο άλλος περισσότερο. Εγώ επιχείρησα πάντα στη ζωή μου να είμαι στο πεδίο της πολιτικής και όχι της παραπολιτικής και είναι άλλο το να εκφράζεται κανείς με ακρίβεια και καμιά φορά και με ταχύτητα και άλλο να δημαγωγεί με ευκολία. Είναι δύο διαφορετικά πράγματα. Εγώ είμαι υπέρ του πρώτου και κατά του δεύτερου, γιατί μπορεί και με αδυναμία στην εκφορά του λόγου να δημαγωγείς. Και αυτό το βλέπουμε όχι μόνον στην Ελλάδα, το βλέπουμε και στην Ευρώπη και διεθνώς πάρα πολύ έντονα.

Άρα έχει πολύ μεγάλη σημασία να κάνουμε αυτό που έχει πει πολλές φορές η Κυβέρνηση και το έχει πει και ο Πρωθυπουργός πολύ πρόσφατα: να καταλάβουμε ότι τώρα κρινόμαστε με όρους ιστορικούς. Το ζήτημα δεν είναι να κερδίσουμε τις επόμενες εκλογές. Νομίζω ότι εκφράζω και τον Πρωθυπουργό και όλα τα μέλη της Κυβέρνησης, λέγοντας ότι δε με ενδιαφέρει προσωπικά καθόλου το πολιτικό μου μέλλον. Δεν δικαιούμαστε να ασχολούμαστε με αυτό, ούτε καν άμεσα σε σχέση με τις επόμενες εκλογές. Μας ενδιαφέρει όμως πάρα πολύ το μέλλον της χώρας, το παρόν της χώρας και να προστατεύσουμε τη μνήμη της όποιας προσφοράς έχει ο καθένας και της όποιας προσφοράς έχουμε συλλογικά, αν έχουμε.

Πιστεύω ότι η Μεταπολίτευση είναι η καλύτερη περίοδος της χώρας, η καλύτερη 35ετία, από κάθε άποψη. Από άποψη του επιπέδου ανάπτυξης, από την άποψη της ωριμότητας των δημοκρατικών θεσμών, από την άποψη του επιπέδου ευημερίας, από την άποψη της εθνικής ασφάλειας. Σε πείσμα της αντίληψης ότι είμαστε ανεύθυνοι και κατώτεροι των περιστάσεων, εγώ θα σας έλεγα ότι τα 37 χρόνια τις Μεταπολίτευσης απέδειξαν ότι κατά βάθος έχουμε και εθνική ενότητα και εθνική στρατηγική στα σοβαρότερα θέματα: στην εξωτερική πολιτική, στον ευρωπαϊκό προσανατολισμό.

Βεβαίως, αποδεικνύεται ότι υπάρχουν τεράστια διαρθρωτικά προβλήματα. Δεν είναι προβλήματα της Μεταπολίτευσης, είναι προβλήματα που διατηρήθηκαν και διογκώθηκαν τα τελευταία χρόνια, αλλά υπάρχουν από συστάσεως Ελληνικού Κράτους. Οι πελατειακές σχέσεις, ο πληθωρισμός του δικηγορικού επαγγέλματος, η αδυναμία ταχείας εκδίκασης των υποθέσεων, οι κρατικοδίαιτοι τομείς της οικονομίας, η σπατάλη του δημοσίου χρήματος, ο υπερδανεισμός και το δημόσιο χρέος, είναι φαινόμενα του 19ου αιώνα.

Η Ελλάδα γεννιέται λόγω των δανείων της ανεξαρτησίας με δυσβάσταχτο δημόσιο χρέος. Γεννιέται με δημόσιο χρέος μεγάλο, γεννιέται ως δημοσιονομικό προτεκτοράτο το 1830, όταν νομικά ανακηρύσσεται η ανεξαρτησία. Και οι ατυπίες, η σύγκρουση οικονομίας-παραοικονομίας, πολιτικής-παραπολιτικής, μας ακολουθούν 180 χρόνια.

Βεβαίως, τώρα που τα πράγματα έγιναν πιο δημοκρατικά, πιο ελεύθερα, πιο ανοιχτά, τώρα που ξεπεράσαμε τις αγκυλώσεις του εμφυλίου πολέμου και της δικτατορίας και του εθνικού διχασμού, αυτά βγήκαν στην επιφάνεια. Γιατί υπήρξε και μία φρενίτιδα της Μεταπολίτευσης, είχαμε επιπόλαια ιστορική συνείδηση, είχαμε ένα άγχος να κερδίσουμε το χαμένο χρόνο της χώρας. Λόγω δικτατορίας, λόγω εμφυλίου, λόγω μετεμφυλιακού κλίματος, έπρεπε να κερδηθούν πολλές χαμένες δεκαετίες.

Βεβαίως, όλα αυτά τελικά δε μας επέτρεψαν να αντιληφθούμε τη σημασία που έχει ο υπερδανεισμός της χώρας. Τώρα καταλαβαίνουμε όλοι τη σημασία αυτού του πράγματος. Για να πούμε την αλήθεια τώρα αυτό γίνεται κοινή συνείδηση και τώρα όλοι αντιλαμβανόμαστε την αξία και του ενός ευρώ σε σχέση με τα φορολογικά έσοδα και σε σχέση με τις δημόσιες δαπάνες. Αυτό είναι μέσα στο κακό το καλό, γιατί ουδέν κακόν αμιγές καλού.

Φυσικά, όταν ο άλλος έχει πρόβλημα απόλυτης φτώχιας, όταν έχει πρόβλημα υγείας, όταν έχει πρόβλημα ανεργίας, δεν έχει το περιθώριο να κάνει τέτοιες σκέψεις. Αλλά η μεγάλη πλειοψηφία του ελληνικού λαού, η μεγάλη πλειονότητα των νοικοκυριών, πιστεύω ότι υφίστανται τις θυσίες ελπίζοντας να δουν φως και ξέρουν ότι μπορούμε να το βρούμε το φως αυτό και θα το βρούμε -το επαναλαμβάνω- αν κινηθούμε ενωμένοι με συναίνεση, με συστράτευση και βεβαίως με καλές ιδέες τις οποίες εφαρμόζουμε, βοηθώντας ο ένας τον άλλον και μιλώντας με το εμείς και όχι με το εγώ, έχει πολύ μεγάλη σημασία αυτό.

Σας ευχαριστώ πολύ.

Π. Καλογρίτσας: Ο μόνος λόγος που ανέφερα πριν ότι εμείς σαν εταιρεία κάναμε δωρεά κάποια ελαστικά στο δημόσιο τομέα και δεν πήρα απάντηση σε αυτό... Συνεχίσατε την κουβέντα τις απαντήσεις σας λέγοντας ότι κι εμείς σαν επιχειρηματίες θα πρέπει να κατανοήσουμε ότι κι εμείς πλέον θα πρέπει να κάνουμε κάποιες θυσίες. Η θυσία που κάναμε εμείς σαν εταιρεία είναι ότι δεν απολύσαμε κάποιον εργαζόμενο..

Ευ. Βενιζέλος: Εγώ δε μίλησα για θυσίες, εγώ μίλησα ότι πρέπει να κάνετε πράγματα τα οποία είναι πιο πρωτότυπα και είστε αντιμέτωποι με νέου τύπου προβλήματα. Και θυσίες χρειάζονται βέβαια, δεν είναι κακό να κάνει κανείς θυσίες.

Π. Καλογρίτσας: Βεβαίως, όλοι τρέχουμε με μια ταχύτητα πιο κάτω σήμερα, από ότι τρέχαμε στο παρελθόν, αυτό είναι το μόνο σίγουρο. Αυτό που θέλω να πω είναι ότι κι εσείς σαν πολιτικοί θα θέλαμε να δώσετε το έναυσμα της λειτουργίας αυτής, όλοι να κάνουμε μια θυσία παραπάνω. Εμείς προσφέραμε αυτά τα ελαστικά ένα άλφα κομμάτι, μειώνοντας όχι το προσωπικό, όχι το μισθό του προσωπικού, αλλά το δικό μου και του αδερφού μου που είμαστε στην ίδια εταιρεία, μέλλον. Πώς το κάναμε αυτό; Βγάζοντας κάποια χρήματα οι γονείς μας τα περασμένα έτη σήμερα τα χρήματα αυτά τα επενδύσαμε προς δημόσιο όφελος.

Και σας έκανα μια ερώτηση, θα ήθελα να μου πείτε εσείς σαν Υπουργός Εθνικής Αμύνης μεν αλλά και σαν ένας σοβαρός πολιτικός που σας πιστεύω και σας ακολουθώ όλα αυτά τα χρόνια, θα ήθελα να μας προτείνετε, να μας ακούσετε εμάς τους νέους τι μπορούμε να κάνουμε ή πώς μπορεί η Κυβέρνηση να βοηθήσει, ώστε αύριο-μεθαύριο να μείνουμε εμείς εδώ στην Ελλάδα και να αναπτύξουμε μέσα στην Ελλάδα κάποια πράγματα όχι με τις ιδέες μας αλλά με τις δυνατότητες που μας δίνει το κράτος.

Ευ. Βενιζέλος: Κατ’ αρχάς ήταν παράλειψή μου που δε σας ευχαρίστησα για τη δωρεά και τη στήριξη της Ελληνικής Αστυνομίας. Και νομίζω ότι τις τελευταίες μέρες, επειδή υπάρχει ένα κλίμα έντασης γύρω από τα θέματα της ασφάλειας και της εγκληματικότητας κι επειδή γίναμε μάρτυρες τραγικών γεγονότων, ασύλληπτων στη σκληρότητά τους και τη βαρβαρότητά τους, είναι πάρα πολύ σημαντικό να στρέψουμε τη σκέψη μας στα θύματα και τους συγγενείς τους.

Θέλω να σας διαβεβαιώσω ότι έχουμε πλήρη συνείδηση όλοι μας του πόσο κρίσιμο και σημαντικό είναι το θέμα της καθημερινής ασφάλειας του πολίτη και της λειτουργίας του κέντρου των μεγάλων πόλεων, κυρίως της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης.

Με την ευκαιρία αυτή να σας πω πως σας ευχαριστώ πάρα πολύ γιατί στην ηλικία σας βρίσκετε το χρόνο και την υπομονή να μετάσχετε σε μια παρόμοια συζήτηση, η οποία μπορεί να εμφανίζεται λίγο «γεροντική». Αυτό πρέπει να ξεπεράσουμε: μία «γεροντική», ας το πούμε έτσι αντίληψη των πραγμάτων. Λέει ο ποιητής «όχι από τώρα, πολύ νωρίς για μια γεροντική σοφία». Πρέπει λοιπόν να παραμείνουμε όσο γίνεται πιο νέοι, πιο νεανικοί εν πάση περιπτώσει.

Τώρα, εάν αλλάξει το πολιτικό και κοινωνικό κλίμα και η νεανική επιχειρηματικότητα θα έχει αντικείμενο. Δεν είναι να δώσουμε μόνον στον νέο επιχειρηματία ελπίδα, είναι να δώσουμε στο παιδί που τελειώνει το διδακτορικό του και δεν μπορεί να βρει μια δουλειά, είναι να δώσουμε στο παιδί που τελειώνει το Λύκειο και δεν ξέρει τι να κάνει γιατί δε θέλει να συνεχίσει τις σπουδές του στην τριτοβάθμια εκπαίδευση, πρέπει να δώσουμε μια απάντηση στον τεράστιο αριθμό ανέργων στις ηλικίες της εισόδου στην αγορά εργασίας.

Η απάντηση δε θα είναι τομεακή, πρέπει να είναι γενική. Όταν κινηθεί ο τροχός όλα θα βελτιωθούν, αλλά τώρα είμαστε δυστυχώς στο χειρότερο σημείο, τώρα πρέπει να προσπαθήσουμε να βγάλουμε το κεφάλι έξω από το νερό κι εκεί χρειάζεται μια κίνηση «σωστικού χαρακτήρα», γι’ αυτό και προσπάθησα να θέσω τις προτεραιότητες που έθεσα στην τοποθέτησή μου.

Tags: Η Εξέλιξη της Κρίσης