Τετάρτη 29 Ιουνίου 2011

Συζήτηση επί της αρχής των άρθρων και του συνόλου του σχεδίου νόμου του Υπουργείου Οικονομικών “Μεσοπρόθεσμο Πλαίσιο Δημοσιονομικής Στρατηγικής 2012-2015” - Κεντρική ομιλία Ευ. Βενιζέλου στη συζήτηση σ /ν του Υπ. Οικ/ “Μεσοπρόθεσμο Πλαίσιο Δημοσιονομικής Στρατηγικής 2012-2015” (τρίτη ημέρα)

left-red-arrow Κυρίες και κύριοι Βουλευτές, άνω σχώμεν τας καρδίας. Είναι πολύ δύσκολες και βαριές οι στιγμές. Και έχουμε όλοι συνείδηση της ευθύνης και του αναπόφευκτου θεσμικού διλήμματος που καλείται ν’ απαντήσει η Βουλή των Ελλήνων, όπως και κάθε αντιπροσωπευτικό Σώμα υπό συνθήκες οξείας κρίσης των αντιπροσωπευτικών θεσμών, όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά σχεδόν σε όλο τον κόσμο.

Ιστορικά, η Δημοκρατία τους δύο τελευταίους αιώνες ή ήταν αντιπροσωπευτική ή δεν υπήρξε ποτέ πραγματικά. Αντιπροσωπευτική Δημοκρατία δεν σημαίνει ελεύθερη εντολή, δεν σημαίνει εφάπαξ νομιμοποίηση, δεν σημαίνει αδιαφορία γι’ αυτό που συμβαίνει καθημερινά στην κοινωνία και στις ψυχές και το μυαλό των πολιτών.



Η νομιμοποίηση κατακτιέται κάθε μέρα, οι κυβερνήσεις, τα κόμματα, τα πολιτικά πρόσωπα, κρίνονται διαρκώς με πολύ αυστηρό, μερικές φορές ανυπόφορα αυστηρό τρόπο και υπό συνθήκες απόλυτης δυσπιστίας. Αλλά όταν βρισκόμαστε προ οριακών διλημμάτων, οφείλουμε να σηκώσουμε το βάρος ως αντιπροσωπευτικό σύστημα, γιατί αν δεν το σηκώσουμε, αυτοί που αμφισβητούν τη Βουλή, αυτοί που αμφισβητούν το πολιτικό σύστημα, θα βρεθούν αντιμέτωποι με πρακτικές επιπτώσεις που κανείς δεν τους λέει στην πλήρη τους διάσταση, γιατί όλοι έχουν τη διάθεση ν’ αποκρύπτουν ή να ωραιοποιούν τις καταστάσεις και τότε θα είναι αργά.

Άρα, πρέπει να πάρουμε εμείς το βάρος και το παίρνουμε. Αυτό αφορά τους πολίτες που βρίσκονται έξω από την αίθουσα. Οι κοινωνίες είναι πολύπλοκες και αντιφατικές. Οι κοινωνίες είναι άδικες και σκληρές. Οι κοινωνίες από μόνες τους δεν παράγουν ούτε κοινωνική δικαιοσύνη, ούτε δικαιοκρατικές εγγυήσεις.

Η κοινωνία αν αφεθεί μόνη της χωρίς Σύνταγμα, χωρίς κράτος, χωρίς δημοκρατικούς θεσμούς, μετατρέπεται σε ζούγκλα. Αναδεικνύει την ανισότητα στην πιο ακραία μορφή.

Όλες οι μεγάλες κατακτήσεις του 19ου και του 20ού αιώνα, είναι κατακτήσεις που έχουν επιτευχθεί στο επίπεδο των θεσμών και της πολιτικής γιατί εκεί διαμορφώνονται οι ευνοϊκότεροι δυνατοί συσχετισμοί για τον πολίτη. Στην κοινωνία, στην οικονομία, στην αγορά, οι συσχετισμοί είναι πολύ πιο δυσμενείς. Γιατί εκεί ισχύουν άλλα κριτήρια. Ισχύει το κριτήριο της οικονομικής δύναμης, το κριτήριο της επικοινωνιακής ισχύος, το κριτήριο της δυνατότητας χρήσης βίας, οποιασδήποτε μορφής, υλικής ή συμβολικής.

Στο επίπεδο της πολιτικής, στο επίπεδο της δημοκρατίας, ο αδύναμος, ο φτωχός, μπορεί να διαμορφώσει τους καλύτερους συσχετισμούς για τον εαυτό του, για την οικογένειά του και για το μέλλον του. Όλα αυτά που ακούνε στ’ όνομα “δημοκρατικό αντιπροσωπευτικό σύστημα διακυβέρνησης” είναι στην πραγματικότητα μια πάρα πολύ μεγάλη ιστορική και πολιτιστική επεξεργασία προς όφελος του απλού και αδύναμου πολίτη.

Έξω, στους δρόμους, στις πλατείες, υπάρχει η ποικιλία και η αντιφατικότητα της κοινωνίας. Υπάρχουν αγνοί και άδολοι πολίτες που είναι αγανακτισμένοι, θα έλεγα ότι είναι φοβισμένοι, είναι ενοχλημένοι, είναι εκνευρισμένοι γιατί  βιώνουν το οικονομικό πρόβλημα, βρίσκονται αντιμέτωποι με την ανεργία, με την ανέχεια, με τη μείωση του εισοδήματος, με το κλείσιμο της επιχείρησής τους, με την ανατροπή σχεδίων ζωής, με την αδυναμία να δώσουν ελπίδα στα παιδιά τους.

Αυτοί οι πολίτες έχουν όλο το δίκιο με το μέρος τους. Αυτούς έχουμε στο μυαλό μας, σ’ αυτούς έχουμε απευθύνει την ανοιχτή πρόσκληση να μιλήσουμε και να ξαναμιλήσουμε, γιατί αν αυτοί δε μας καταλάβουν και αν τέλει αυτοί δε μας αποδεχθούν και δε μας δικαιώσουν, έχουμε χάσει το ιστορικό παιχνίδι.

Υπάρχουν όμως δίπλα σ’ αυτούς και άλλοι, οι οποίοι έχουν δεδομένες πολιτικές απόψεις, είναι στρατευμένοι σε μια υπόθεση όπως την αντιλαμβάνονται και εξυπηρετούν έναν πολιτικό στόχο. Είναι αυτό θεμιτό δημοκρατικά; Είναι. Και αυτό το προβλέπει η Δημοκρατία.

Υπάρχει μια ιστορική φράση, από τη γαλλική ιστορία που λέει “la légalité nous tue”, η νομιμότητα, η δημοκρατική νομιμότητα, μας σκοτώνει. Αλλά και αυτό είναι μέσα στο παιχνίδι. Όταν εμείς ερμηνεύουμε τα φαινόμενα όμως και προσπαθούμε να καταλάβουμε τι συμβαίνει, όταν προσπαθούμε να πιάσουμε τον παλμό της κατάστασης, πρέπει να κάνουμε αυτό τον απλό διαχωρισμό.

Η Αστυνομία, λοιπόν, έχει μια εντολή από την κυβέρνηση, μία και μόνη εντολή: Να διασφαλίσει και να προστατεύσει την ελεύθερη λειτουργία του Κοινοβουλίου, που είναι ύψιστη υποχρέωση όχι μόνο της Αστυνομίας, αλλά και κάθε πολίτη και δεύτερο, να προστατεύσει το δικαίωμα των απλών πολιτών, αυτών που δε θέλουν να είναι μοναχικά εγκαταλελειμμένα και ανυπεράσπιστα θύματα της κρίσης, να διαδηλώνουν και να εκφράζονται.

Μεταξύ των δημοκρατικών θεσμών και αυτών των απλών πολιτών που εκφράζουν την αγωνία τους και τη δυσαρέσκειά τους και την απόγνωσή τους, υπάρχει ένα άλλο στρώμα το οποίο εξυπηρετεί τη δική τους στρατηγική. Το σχήμα νομίζω είναι πάρα πολύ απλό, ευανάγνωστο. Και ο καθένας εδώ μέσα πρέπει να πει πού τοποθετείται.

Κατά τη γνώμη μου, όλοι μπορούμε να συναντηθούμε, όλοι, όλο το φάσμα των πολιτικών δυνάμεων. Μπορούμε να συναντηθούμε στα δυο σημεία, στην ανάγκη προστασίας και ομαλής λειτουργίας των θεσμών και στην ανάγκη να διασφαλιστεί η ελευθερία έκφρασης των απλών και άδολων πολιτών, να μιλήσουμε μαζί τους, να τους αφήσουμε να εκφραστούν αλλά να μην δώσουμε σε κανέναν το δικαίωμα να τους εκμεταλλευτεί.

Βλέπω ότι υπάρχουν πάρα πολλοί αυτόκλητοι εκπρόσωποι και υπερασπιστές. Από πού αντλούν όλοι το δικαίωμα να μιλούν στο όνομα πολιτών, που δεν θέλουν να τους εκπροσωπεί κανείς, γιατί νιώθουν ότι βρίσκονται εκτός αντιπροσωπευτικής διαδικασίας; Πρέπει να τους ξαναπλησιάσουμε με άλλους τρόπους και πρέπει και η Κυβέρνηση και η Βουλή ως τέτοια, θεσμικά και τα Κόμματα να βρούμε τρόπους επικοινωνίας.

Γι' αυτό διατύπωσα και επαναλαμβάνω την πρόσκληση ενός ουσιαστικού, απροκατάληπτου, ειλικρινούς διαλόγου μαζί τους. Και τους περιμένω και στο Υπουργείο Οικονομικών για να το κάνουμε αυτό επί του συγκεκριμένου, επί του πρακτέου και μπορούν να βρεθούν λύσεις, να δοθούν λύσεις σε άμεσα προσωπικά, οικογενειακά προβλήματα.

Μπορεί το κράτος να είναι και ευαίσθητο και λογικό και ταχύ και αποτελεσματικό, αν θέλει. Δεν μπορεί να πέφτουμε θύματα μιας γραφειοκρατικής και στείρας αντίληψης περί κράτους και Δημόσιας Διοίκησης. Άρα δεν είναι η ώρα τώρα  να επαναλαμβάνουμε γνωστά επιχειρήματα, αυτά όλα έχουν ειπωθεί εδώ πολλές φορές.

Θέλω όμως να προσθέσω κάτι το οποίο είναι πολύ σοβαρό για εμένα, ως Υπουργό Οικονομικών. Δεν πρέπει να συγχέουμε αυτή την πολιτική και κοινωνική ένταση με τη σταθερότητα του χρηματοπιστωτικού και πιο συγκεκριμένα του τραπεζικού συστήματος της χώρας.

Είπα στην αρχική μου ομιλία ότι υπάρχουν νέα πατριωτικά καθήκοντα, η φορολογική υποχρέωση και η υποχρέωση να στηρίξουμε το τραπεζικό σύστημα, όχι τις τράπεζες όχι τα κέρδη των τραπεζών και των τραπεζιτών. Τον πλούτο του ελληνικού λαού, τη δυνατότητα να αντλούν ρευστότητα οι επιχειρήσεις, την απόδοση των καταθέσεων και ξέρει ο κάθε πολίτης ο οποίος είναι πολύ πιο ψύχραιμος από το πολιτικό και επικοινωνιακό σύστημα της χώρας, ότι το τραπεζικό σύστημα συμπεριλαμβανομένων και όλων των καταθέσεων, είναι απολύτως διασφαλισμένο στους κόλπους της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας και του ευρωπαϊκού συστήματος κεντρικών τραπεζών.

Και αυτό είναι ένα μήνυμα πάρα πολύ καθαρό, πάρα πολύ απλό και θα μας δοθεί η ευκαιρία στη διαρκή Επιτροπή Οικονομικών να πούμε λεπτομέρειες. Σημασία έχει το μήνυμα. Το μήνυμα είναι σαφές και απόλυτο.

Τώρα, η συζήτηση εδώ στο εσωτερικό του πολιτικού συστήματος βασίζεται σε μία προϋπόθεση η οποία είναι άνιση και άδικη για το ΠΑΣΟΚ, αλλά έχουμε αναλάβει το βάρος και την ευθύνη. Όλα όσα λέει η Αντιπολίτευση ένθεν κακείθεν, βασίζονται σε μια προϋπόθεση. Ότι είναι δεδομένη η απόφαση του ΠΑΣΟΚ να αναλάβει το βάρος της ψήφισης του Μεσοπρόθεσμου Προγράμματος και του Εφαρμοστικού Νόμου.

Όλα τα άλλα, η άνεση, η ευκολία, ο καταγγελτικός λόγος, η άντληση ενός πολιτικού κεφαλαίου που Κύριος οίδε τι θα γίνει, δεν θα είχαν καμία βάση δεν θα υπήρχαν ως φαινόμενα, εάν το ΠΑΣΟΚ δεν είχε αναλάβει αυτή την ευθύνη μονομερώς.

Για φανταστείτε αν το ΠΑΣΟΚ έλεγε τώρα ότι “δεν διαθέτω την πλειοψηφία”, ή “δεν αναλαμβάνω την ευθύνη”, τι θα έλεγαν οι αγαπητοί φίλοι και συνάδελφοι των Κομμάτων της αριστερής Αντιπολίτευσης στους αγανακτισμένους πολίτες; Και τι θα έλεγε ο χώρος της συντηρητικής Παράταξης, η Νέα Δημοκρατία, ο Λαϊκός Ορθόδοξος Συναγερμός στους πολίτες που κατά τεκμήριο εκπροσωπεί ή που θέλει να εκπροσωπήσει; Τι θα τους έλεγε;

Πως θα ξημέρωνε η επόμενη μέρα; Με την απειλή της αγαπημένης προς τον αγαπημένο της, ότι αν δεν ξαναγυρίσει κοντά της θα αυτοκτονήσει! Ξέρετε πόσες νέες κοπέλες έχουν οδηγηθεί κατά λάθος στο θάνατο, επειδή ο αγαπημένος δεν άκουσε, δεν κατάλαβε, ήταν εγκλωβισμένος σε άλλα συναισθηματικά διλήμματα;

Και εγώ σας λέω ότι ναι, θα μας καταβληθεί η πέμπτη δόση. Όχι όλη, θα μας καταβάλλεται σταδιακά για να μην στεγνώσει το δημόσιο Ταμείο και ταυτοχρόνως η Ελλάδα θα μπει σε μια απόλυτη επιτήρηση θα μπει σε μια καραντίνα γιατί το νόσημά της είναι δημοσιονομικά λοιμώδες, και θα διασφαλιστούν πολύ γρήγορα μέσα από ένα σχέδιο Β, που αυτό το σχέδιο Β υπάρχει, αλλά όχι υπέρ της Ελλάδας, να βρεθούμε σε μια τέτοια θέση που θα είναι όλη δική μας. Δηλαδή όλα τα κακά δικά μας χωρίς καμία προοπτική!

Η ύφεση θα μεγαλώσει, η ανεργία θα μεγαλώσει, η ρευστότητα θα εκμηδενιστεί, οι επιχειρήσεις θα οδηγηθούν σε αδιέξοδο, οι εξαγωγικές επιχειρήσεις δεν θα μπορούν να ανοίξουν γραμμές και να εκτελέσουν παραγγελίες, θα πέσει το επίπεδο των μισθών, θα πέσει το επίπεδο των περιουσιών και θα βρεθούμε προ διλημμάτων που θέλουμε να αποφύγουμε, με δεδομένο ότι εμείς με ευρυτάτη πλειοψηφία και επαναλαμβάνω τη θαρραλέα δήλωση που είχε κάνει η κα Παπαρήγα πριν από λίγες μέρες, πιστεύουμε ότι η θέση της χώρας είναι μονίμως και ανεπιστρεπτί μέσα στη ζώνη του ευρώ.

Άρα, αφού συμφωνούμε σε αυτά, πρέπει να σας πω ότι δεν υπάρχει αυτή τη στιγμή άλλη δυνατότητα, πρέπει να κερδίσουμε χρόνο και πρέπει να κερδίσουμε χρόνο υπέρ της χώρας, υπέρ της οικονομίας για να μην μετατραπεί η χώρα σε απόλυτο προτεκτοράτο μακροπροθέσμως.

Όλα όσα ειπώθηκαν για την ανάγκη να υπάρχει ένα σχέδιο Μάρσαλ, για την ανάγκη να βελτιωθούν τα επιτόκια, είναι σωστά. Προφανώς έχει γίνει αντιληπτό από τους εταίρους μας ότι χρειάζεται εντατική υποστήριξη η Ελλάδα στον τομέα της ανάπτυξης, για την ανάσχεση της ύφεσης για την απελευθέρωση κονδυλίων και έχουν γίνει και από τον Πρωθυπουργό και από την Κυβέρνηση όλες οι αναγκαίες ενέργειες και θα υπάρχουν άμεσα αποτελέσματα. Τα επιτόκια ήδη μειώθηκαν και όλοι ξέρουν ότι η μακροπρόθεσμη βιωσιμότητα του δημοσίου χρέους απαιτεί ένα ανώτατο μέσο επίπεδο επιτοκίου, γιατί αλλιώς δεν στέκονται οι αριθμοί.

Επίσης, είναι προφανές ότι πρέπει να αντιμετωπίσουμε τον όγκο του χρέους, όλοι το γνωρίζουν αυτό. Δεν υπάρχει κανείς συνομιλητής μας που να μην αντιλαμβάνεται τη λογική των αριθμών, αλλά προκειμένου να φτάσουμε να θέτουμε τα θέματα αυτά, πρέπει να έχουμε ανακτήσει την αξιοπιστία μας, τη δυναμική μας και την ικανότητά μας να διαπραγματευόμαστε. Και επαναλαμβάνω για πολλοστή φορά: μην ψηφίζετε το Μεσοπρόθεσμο και τον Εφαρμοστικό Νόμο, ελάτε όμως να διαπραγματευτούμε μετά.

Περιμένω την απάντηση της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης και των άλλων κομμάτων στην πρόσκλησή μου να υποδειχθούν πρόσωπα κοινής αποδοχής για τη στελέχωση του Διοικητικού Συμβουλίου του ταμείου αξιοποίησης της ιδιωτικής περιουσίας του Δημοσίου. Τα πρόσωπα πρέπει να είναι κοινής αποδοχής. Ελάτε στην Επιτροπή για το εθνικό φορολογικό σύστημα, άμεσα, ταχύρρυθμα, με αποτέλεσμα. Ελάτε να συζητήσουμε για το αναπτυξιακό μνημόνιο και για τις διεργασίες που γίνονται με την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, την Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων και άλλους φορείς. Ελάτε να το συζητήσουμε και να το συνδιαμορφώσουμε.

Άρα, λοιπόν, επειδή όλοι μιλούν για το Εθνικό Σχέδιο Ανασυγκρότησης και όλοι θέλουν να νιώσουν μια ασφάλεια ότι ξέρουμε πού πηγαίνουμε. Η κυβέρνηση παρουσίασε το σχέδιο, το χρονοδιάγραμμα, τις δεσμεύσεις και παρουσίασε και την διαθεσιμότητά της, την ανοιχτή της διάθεση να συστρατευθεί με όλες τις πολιτικές δυνάμεις. Όχι επειδή μας το λένε από το εξωτερικό, αλλά επειδή το ένστικτο αυτοσυντήρησής μας μάς το επιβάλλει.

Υπάρχουν δύο σημεία με τα οποία θα ήθελα να κλείσω, τα οποία προέκυψαν από τη συζήτηση όχι μόνο εδώ, αλλά και στην Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΠΑΣΟΚ. Πολλοί συνάδελφοι, όχι μόνο ο κ. Αθανασιάδης, με τον οποίο μας συνδέουν πολύ στενοί δεσμοί, θέτουν ένα πολύ λογικό ερώτημα.

Είναι δυνατόν σε στρατηγικής σημασίας τομείς, όπως είναι η ενέργεια, όπως είναι τα νερά, μόνο με μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα και τους πίνακές του ή με τον εφαρμοστικό νόμο που διαμορφώνει το ταμείο ως θεσμό να προχωρήσουμε; Προφανώς όχι.

Εδώ χρειάζονται συγκροτημένες πολιτικές οι οποίες θα συζητηθούν διεξοδικά στη Βουλή με τις προβλεπόμενες διαδικασίες. Πώς είναι δυνατόν να γίνει συζήτηση για την ενέργεια χωρίς το τρίτο ενεργειακό πακέτο, χωρίς να δούμε τι θα γίνει με τους λιγνίτες, χωρίς να δούμε τι θα γίνει με τα δίκτυα, μεταφοράς και διανομής, χωρίς να δούμε ποιος πρέπει να είναι πραγματικά και σε βάθος χρόνου ο ρόλος του δημοσίου και ο ρόλος των ιδιωτών στην αγορά ηλεκτρικής ενέργειας. Το ίδιο ισχύει και με ορισμένους άλλους τομείς τους οποίους ανέφερα. 

Από την άλλη, θέλω να στείλω ένα μήνυμα στους ξένους συνομιλητές μας. Έχουμε αναλάβει μια υποχρέωση, να συνεισφέρουμε στο νέο πρόγραμμα το προϊόν των αποκρατικοποιήσεων και της αξιοποίησης της ακίνητης περιουσίας. Το χρονοδιάγραμμα είναι σεβαστό, οι ποσοτικοί στόχοι είναι σεβαστοί, θα τους πετύχουμε. Θα τους πετύχουμε γιατί θα κινητοποιηθούν δυνάμεις που διαθέτει ο ελληνισμός, γιατί υπάρχουν ενδογενείς πόροι ανάπτυξης πολύ περισσότεροι απ’ ό,τι νομίζουμε δια γυμνού οφθαλμού, και αυτά όλα θα γίνουν με απόλυτη διαφάνεια και θέλω να ελπίζω και με ευρεία πολιτική συναίνεση.

Είναι και πάρα πολλοί, σχεδόν όλοι, αυτοί που λένε ότι πρέπει να είμαστε πάρα πολύ προσεκτικοί στη διαπραγμάτευση και να εκθέτουμε το πραγματικό πρόβλημα και να έχουμε στο μυαλό μας τον πολίτη που είναι άνεργος, τον επιχειρηματία που δεν τα βγάζει πέρα, την οικογένεια που είναι μονογονεϊκή ή έχει έναν ανάπηρο, το παιδί που δεν βρίσκει δουλειά, τον πτυχιούχο ή τον διδάκτορα που βλέπει τα προσόντα του να μην του δίνουν κανένα πλεονέκτημα, να μην μπορεί να βρει μια θέση κάτω από τον ήλιο της πατρίδας του. Μα αυτό είναι προφανές.

Ο Παναγιώτης Κουρουμπλής που βλέπει τα πράγματα πολύ πιο βαθιά, που είναι ας πούμε σαν τον Τειρεσία στη Βουλή μέσα, νομίζω ότι μεταφέρει αυτή τη φωνή. Δεν θέλουμε μέσα από το Εθνικό Φορολογικό Σύστημα να αποκαταστήσουμε αδικίες; Δεν θέλουμε όσο γίνεται γρηγορότερα να ελαφρύνουμε αυτόν που πληρώνει άδικα και υπερβολικά και να μεταφέρουμε το βάρος σε αυτόν που τώρα κρύβεται και δεν εκτελεί το πατριωτικό του καθήκον; Προφανώς.

Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, επειδή παρακολουθώ τις αντιδράσεις σας, υπάρχει μια νέα κατάκτηση τον τελευταίο καιρό στην Ελλάδα. Αναβαθμίζεται ο ρόλος του Κοινοβουλίου. Η κάθε μια και ο καθένας από τους Βουλευτές αποκτούν ιδιαίτερη πολιτική αξία. Αυτό σημαίνει ότι δεν αποκτούν μόνο μια ιδιαίτερη βαρύτητα με την ψήφο τους, αλλά ότι αναλαμβάνουν και μια ιδιαίτερη και προσωπική ευθύνη με την ολοκληρωμένη γνώμη τους, με την κατά συνείδηση αλλά και την πολιτικά ολοκληρωμένη γνώμη τους.

Εμένα με ευχαριστεί το γεγονός να λειτουργεί έτσι η Βουλή των Ελλήνων. Να λειτουργεί βασισμένη στην απαιτητικότητα των Βουλευτών για την κυβέρνηση και για τη λειτουργία του Κοινοβουλίου, αλλά και στην απαιτητικότητα των πολιτών για την ποιότητα του κοινοβουλευτικού έργου και του κοινοβουλευτικού λόγου, που είναι ποιότητα ευθύνης.

Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, η ψηφοφορία που θα διεξαχθεί σε λίγο είναι μια μεγάλη πράξη ευθύνης και μια μεγάλη ευκαιρία για τη χώρα από αύριο να εμφανιστεί ενδυναμωμένη μπροστά στους διεθνείς συνομιλητές της και να πετύχει ό,τι καλύτερο μπορεί στο όνομα των Ελλήνων πολιτών και στο όνομα του έθνους, και αυτό θα οφείλεται σε σας τους Έλληνες και τις Ελληνίδες Βουλευτές. Σας ευχαριστώ.redsq

Tags: Φορολογικό Σύστημα | Δημοσιονομική Πολιτική