Πέμπτη 30 Ιουνίου 2011

 

Συζήτηση στη Βουλή του Σχεδίου Νόμου του Υπουργείου Οικονομικών "Επείγοντα μέτρα εφαρμογής του Μεσοπρόθεσμου Πλαισίου Δημοσιονομικής Προσαρμογής 2012-2015" (δεύτερη ημέρα)


left-red-arrow Κυρίες και κύριοι βουλευτές παρακολούθησα τον αρχηγό της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης, τον κ. Σαμαρά, ο οποίος εμφανίστηκε με πολύ μεγάλη άνεση και αυτοπεποίθηση σήμερα επί του βήματος. Ξέρετε που οφείλεται αυτό; Στο γεγονός ότι χτες η πλειοψηφία του ΠΑΣΟΚ και μία βουλευτής της Νέας Δημοκρατίας ψηφίσαμε το μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα και η χώρα σήμερα υπάρχει  δημοσιονομικά, είναι  αξιόπιστη πολύ περισσότερο από ό.τι ήταν προχτές και μπορούμε να συνεχίσουμε την πολύ σκληρή διαπραγμάτευση που κάνουμε για το μέλλον το δημοσιονομικό, το οικονομικό, το αναπτυξιακό και το κοινωνικό της χώρας.


Θέλω να καλέσω τον κ. Σαμαρά και τους συναδέλφους της Νέας Δημοκρατίας να σκεφτούν  και να μου πουν τι θα έλεγαν σήμερα, τι θα έλεγε σήμερα ο κ. Σαμαράς αν χτες είχε απορριφθεί το Μεσοπρόθεσμο Πρόγραμμα. Ποια θα ήταν  η πρότασή του για το επόμενο βήμα; Τι θα έλεγε στο εσωτερικό της χώρας, στους Έλληνες πολίτες; Τι θα έλεγε στους φορείς της ελληνικής οικονομίας, τι θα έλεγε στις ελληνικές τράπεζες, στους καταθέτες, στους ανέργους και τι θα έλεγε στην Ευρώπη; Ποιον θα συναντούσε,  ποιος θα τον δεχόταν, τι θα του έλεγε;

Η αυτοπεποίθηση λοιπόν του κ. Σαμαρά οφείλεται στο γεγονός ότι δεν πέφτει η Κυβέρνηση, δεν πέφτει η χώρα και δεν πάμε στις εκλογές. Το ηθικό δίδαγμα που εγώ εξάγω από την ομιλία του κ. Σαμαρά είναι  αυτό που χαρακτηριστικά είπε σε σχέση με το ενδεχόμενο να διαπραγματευτεί η χώρα το νέο πρόγραμμα και το νέο πρόγραμμα να εμφανιστεί ενώπιον της Βουλής με τη διαδικαστική προϋπόθεση της ψήφισης με 180 ψήφους.

Λέει ο κ. Σαμαράς το εξής καταπληκτικό επιχείρημα, το οποίο θέλω να το επαναλάβω γιατί πρέπει  να το εμπεδώσουμε και στην αίθουσα αυτή αλλά να το εμπεδώσει και ο ελληνικός λαός. Λέει: “σας διευκολύνω διαδικαστικά να ψηφίσετε το μεσοπρόθεσμο και τον εφαρμοστικό νόμο, δεν προσέρχομαι στην από κοινού διαπραγμάτευση με τους θεσμικούς εταίρους και δανειστές μας, διαπραγματευτείτε, φέρτε ένα νέο πρόγραμμα και μια νέα δανειακή σύμβαση και δεν πρόκειται να τη ψηφίσω, ψηφίστε τη μόνοι σας στη Βουλή, διότι αρκεί η πλειοψηφία σας. Και μην τολμήσετε να παραβιάσετε το Σύνταγμα και να ζητήσετε αυξημένη πλειοψηφία. Μην τολμήσετε να επικαλεστείτε έναν πρόσθετο λόγο διάλυσης της Βουλής, γιατί”, λέει ο κ. Σαμαράς, “θέλω και να ψηφίσω το Μεσοπρόθεσμο και να ψηφίσω τον Εφαρμοστικό και να διαπραγματευτείτε μόνοι σας και να φέρετε το σωστό πρόγραμμα για τη σωτηρία της χώρας και να το ψηφίσετε μόνοι σας και να μείνετε να κυβερνάτε, μην τυχόν και προκαλέσετε διάλυση της Βουλής”.

Γιατί ο κ. Σαμαράς φοβάται να αναλάβει την ευθύνη, δεν έχει πρόταση για την υπέρβαση της κρίσης και για τη διαχείριση των καταστάσεων και τι θέλει; Θέλει να συγκεντρώνει πολιτικό κεφάλαιο στις δημοσκοπήσεις. Γιατί εδώ εκστόμισε από το βήμα αυτό, την καταπληκτική φράση: “Αποδεχτήκαμε να μετάσχουμε σε κυβέρνηση εθνικής σωτηρίας, παρότι είμαστε μπροστά στις δημοσκοπήσεις”.

Την αντιληφθήκατε τη φράση αυτή; Αυτή είναι  η φράση   που διαλύει και ευτελίζει τα πάντα. Αυτή είναι  η πλήρης ομολογία ότι κάποιοι εδώ μέσα κινούνται σε επίπεδο πολύ κατώτερο των περιστάσεων. Δηλαδή, παρότι είναι  μπροστά στις δημοσκοπήσεις και παρότι η βασική επιδίωξη είναι  να είναι  μπροστά στις δημοσκοπήσεις χωρίς να δοκιμαστεί στην πράξη στη διαχείριση της κρίσης και χωρίς να δοκιμαστεί εκλογικά στην πραγματική κάλπη, θέλει να κεφαλαιοποιεί δημοσκοπικά την ταλαιπωρία της χώρας και την ευθύνη του ΠΑΣΟΚ.

Είναι  φυσιολογικό να υπάρχει  μια περίσκεψη τώρα που συνειδητοποιούν και οι συνάδελφοι της Νέας Δημοκρατίας τι έχει ειπωθεί πριν από λίγα λεπτά από τον αρχηγό της Νέας Δημοκρατίας. Έχει ειπωθεί η φράση η οποία υπονομεύει το κύρος του πολιτικού συστήματος, απέναντι σε έναν κόσμο που αγωνιά. Δεν έχει παρατηρήσει ο κ. Σαμαράς ότι στις δημοσκοπήσεις που επικαλείται ως ύψιστο κριτήριο της πολιτικής του, το αίτημα είναι  ενότητα συναίνεση, συστράτευση;

Άρα τι θέλει ο κ. Σαμαράς; Πιστεύει ότι η Κυβέρνηση δεν αντιλαμβάνεται τα αυτονόητα, τα πρόδηλα πάνω στα οποία οικοδομεί το πολιτικό του λόγο; Υπάρχει  κάποιο δίλημμα στην αίθουσα αυτή μεταξύ των οπαδών της αυξημένης φορολογίας και των οπαδών της μειωμένης φορολογίας; Δηλαδή αυτό είναι  το κριτήριο που μας κατατάσσει;

Πιστεύει κανείς σας σοβαρά ότι εδώ υπάρχει  ένα ΠΑΣΟΚ, το οποίο είναι  υπέρ των μεγάλων φορολογικών επιβαρύνσεων και μια Νέα Δημοκρατία που είναι  υπέρ των μεγάλων φορολογικών ελαφρύνσεων;

Μα, με συγχωρείτε, εδώ πρόκειται για πλήρη ανατροπή και εκβίαση της κοινής λογικής. Εδώ υπάρχουν ταμειακές ανάγκες, εδώ υπάρχει αδυναμία να λειτουργήσει ο φορολογικός, ο φοροεισπρακτικός μηχανισμός του κράτους. Εδώ έχουμε σε σχέση με το ΑΕΠ και μάλιστα σε σχέση με το πραγματικό ΑΕΠ της χώρας, αν συνεκτιμήσει κανείς και την παραοικονομία μια εντυπωσιακή υποφορολόγηση γενικά του εισοδήματος, των συναλλαγών όλων των πηγών από τις οποίες μπορεί να προέλθουν δημόσια έσοδα.

Όταν, λοιπόν, έχουμε ανάγκη να συμφωνήσουμε και να εφαρμόσουμε ένα σωστικό πρόγραμμα, το οποίο λειτουργεί ταμειακά, υπάρχει  ένα πρόβλημα το οποίο δεν το καταλαβαίνει ο κ. Σαμαράς: ότι μέτρα τα οποία είναι  αναπτυξιακά ή μέτρα τα οποία είναι  φορολογικά αλλά βραδύτερης απόδοσης και θέλουν μια περίοδο ωρίμανσης, δεν μας λύνουν το άμεσο πρόβλημα της ταμειακής επιβίωσης της χώρας και της κάλυψης των δανειακών αναγκών μέσα στις οροφές που μας προσδιορίζουν, καλώς ή κακώς, οι θεσμικοί εταίροι και δανειστές μας, στους οποίους προσφύγαμε γιατί η χώρα βρέθηκε σε ανάγκη, σε ανάγκη ταμειακή. Αυτή είναι  η αλήθεια.

Θα μπορούσαμε να εφαρμόσουμε το πρόγραμμα προσαρμογής, δηλαδή θα μπορούσαμε να κατακτήσουμε το στόχο των πρωτογενών πλεονασμάτων, της μείωσης του ελλείμματος στα όρια του συμφώνου σταθερότητας σε περισσότερα χρόνια και θα λέγαμε όχι;

Δεν ξέρουμε ότι θα ήταν πιο “φιλική” για τον πολίτη, για την ανάπτυξη, για τη χώρα μια πιο βραδεία και σταδιακή προσαρμογή; Δεν μας πιστεύει κανείς, κανείς δεν πιστεύει ότι μπορούμε να εφαρμόσουμε ένα τέτοιο πρόγραμμα εάν αυτό δεν είναι  εντατικό, άμεσο, μετρήσιμο, υπό διεθνή έλεγχο.

Υπάρχει κανείς που πιστεύει, ότι είμαστε οπαδοί της ύφεσης, ότι θέλουμε να εφαρμόζεται μία μονεταριστική πολιτική; Προφανώς και θέλουμε μέτρα ανάπτυξης, μέτρα ανάσχεσης της ύφεσης, μέτρα κοινωνικής συνοχής, αλλά όταν διαπραγματεύεσαι σκληρά και από υποδεέστερη δυστυχώς θέση, διότι είσαι ο δανειζόμενος, αυτός που ζητά την βοήθεια και την ενίσχυση κάτω από ασφυκτικές προθεσμίες που επιβάλει το ταμείο, το τι έχει το Ταμείο μέσα, τότε πρέπει να κινηθείς μέσα στα πολύ στενά περιθώρια ενός συσχετισμού δυνάμεων που δεν είναι μόνον πολιτικός, είναι δυστυχώς και οικονομικός, είναι δυστυχώς και ταμειακός, είναι δυστυχώς και χρηματοοικονομικός.

Όλα αυτά που είπε ο κ. Σαμαράς, είναι ο κοινός λόγος και ο κοινός τόπος της Κοινοβουλευτικής μας Ομάδας και του Υπουργικού μας Συμβουλίου. Ας αναφερθώ στο δικό μου παράδειγμα. Αυτά που λέει για το ΕΣΠΑ, για την εμπροστοβαρή αξιοποίηση των πόρων του ΕΣΠΑ τα έχει πει το Bruegel Institute εδώ και μήνες, τα έχουμε συζητήσει στο Υπουργικό Συμβούλιο.

Ξέρετε τι επώαση θέλει προκειμένου το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο να διατυπώσει συμπεράσματα, ή το Eurogroup να διατυπώσει συμπεράσματα, στα οποία γίνεται ρητή αναφορά στην ανάγκη ενός προγράμματος ανάπτυξης με την πλήρη εμπροσθοβαρή αξιοποίηση των κοινοτικών πόρων από όλα τα διαρθρωτικά ταμεία, από Ταμείο Συνοχής, από το Κοινωνικό Ταμείο, από την Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων;

Πώς γίνονται αυτά έτσι από τη μια μέρα στην άλλη; Μήνες να συζητούμε και τα παλεύουμε και τα προωθούμε. Και τώρα που αυτό έχει γίνει αποδεκτό, είναι η επίσημη θέση της Ευρωπαϊκής Ένωσης, τώρα έρχεται ο κ. Σαμαράς να πει, ότι αυτός το είπε.

Μα είναι δυνατόν εδώ να γίνεται πεδίο αντιπαράθεσης γύρω από το μέλλον του τόπου το αυτονόητο ή μήπως δεν ξέρουμε ότι πρέπει να έχουμε το μυαλό μας στραμμένο στον ενδεή, στον φτωχό, αυτόν που είναι σε κατάσταση απόλυτης φτώχειας, στον ανήμπορο, στον άνεργο, στον ανάπηρο, στη μονογονεϊκή οικογένεια; Προφανώς, προφανέστατα.

Άλλωστε η έννοια του κοινωνικού κράτους, η έννοια της κοινωνικής δικαιοσύνης έχει  μια ιστορία και στην Ευρώπη και στον τόπο αυτό. Δεν έχει προκύψει τώρα από παρθενογένεση, ούτε είναι ας το πούμε έτσι η νέα πρωτότυπη ιδέα την οποία κομίζει στο δημόσιο βίο ο κ. Σαμαράς.

Άρα, ας φύγουμε απ’ αυτή τη στείρα αντίληψη. Εγώ περιμένω απάντηση στις προσκλήσεις που θέτει η ανάγκη του τόπου, που θέτει η ανάγκη του Έθνους μας. Φεύγω απ’ αυτά, από την αντιπαράθεση, από τον κομματικό πατριωτισμό και πολύ περισσότερο φεύγω από την κυνική εκλογική λογική την οποία άκουσα προηγουμένως να αναπτύσσεται και πάω στην ουσία.

Θα διαπραγματευτούμε από κοινού; Θα πάει η Κυβέρνηση τώρα στη νέα φάση της διαπραγμάτευσης με όλη την εθνική ισχύ; Θα συμφωνήσουμε με ευρυτάτη πλειοψηφία και συναίνεση στον διορισμό των μελών του Διοικητικού Συμβουλίου του Ταμείου αξιοποίησης της ιδιωτικής περιουσίας του δημοσίου;

Θα έρθετε να φτιάξουμε από κοινού άμεσα ταχύρυθμα το Εθνικό Φορολογικό Σύστημα αίροντας αδικίες και υιοθετώντας έξυπνα μέτρα καταπολέμησης της φοροδιαφυγής και υποστήριξης της ανάπτυξης; Θα έρθετε προκειμένου να δείξουμε ότι ο τόπος αυτός έχει συνείδηση της σοβαρότητας των καταστάσεων, όπως η Πορτογαλία και η Ιρλανδία; Αυτά είναι τα μεγάλα ερωτήματα. Και σ’ αυτά περιμένω μέχρι το τέλος της συζήτησης μία απάντηση.

Η σημασία της χθεσινής ψήφου είναι καταλυτική. Έχετε διαβάσει διεθνή Μέσα Ενημέρωσης, έχετε ακούσει τους τηλεοπτικούς σταθμούς, έχετε δει τις δηλώσεις των εταίρων μας. Πράγματι μπορώ να πάω την Κυριακή στο Eurogroup στις Βρυξέλλες με τη θέση της χώρας ενισχυμένη, γιατί έχουμε ψήφο εμπιστοσύνης, έχουμε θετική ψήφο στο μεσοπρόθεσμο, θα έχουμε –ευελπιστώ- θετική ψήφο στον Εφαρμοστικό Νόμο με ευρύτατη πλειοψηφία σε μεγάλο αριθμό άρθρων και υποδέχομαι αυτή την έστω μερική σύμπραξη και συναίνεση της αξιωματικής αντιπολίτευσης.

Θα έχουμε εκπληρώσει τη δέσμευσή μας να τα έχουμε όλα αυτά ολοκληρώσει μέχρι 30 Ιουνίου και πάλι υποδέχομαι και ευχαριστώ για τη στάση που διαμόρφωσε η Αξιωματική Αντιπολίτευση και ο Λαϊκός Ορθόδοξος Συναγερμός και δεν ευχαριστώ εκ μέρους της Κυβέρνησης. Και επιπλέον έχει ήδη διατυπωθεί η διάθεση συναίνεσης για τον διορισμό της Διοίκησης του Ταμείου Αξιοποίησης της Ιδιωτικής Περιουσίας του Δημοσίου. Εγώ θεωρώ ότι αυτό είναι ένα πολύτιμο απόθεμα. Πράγματι, η Βουλή εφοδιάζει την Κυβέρνηση, εφοδιάζει τον Πρωθυπουργό πρωτίστως, τον Υπουργό Οικονομικών στη συνέχεια με πολύ ισχυρά διαπραγματευτικά επιχειρήματα.

Τα πράγματα δεν είναι καθόλου εύκολα, διότι προκειμένου να ολοκληρώσουμε αυτό τον κύκλο των συζητήσεων πρέπει να έχουμε σαφή μηνύματα από τον ιδιωτικό τομέα, δηλαδή από τις διεθνείς τράπεζες για τον τρόπο και το μέγεθος της δικής τους εθελοντικής συμμετοχής στην αντιμετώπιση των προβλημάτων της μακροπρόθεσμης βιωσιμότητας του ελληνικού δημοσίου χρέους χωρίς αυτό να συνιστά πιστωτικό γεγονός.

Και επιπλέον πρέπει να ξεπεράσουμε εμπόδια τα οποία υψώνουν χώρες–μέλη και μάλιστα όχι μεγάλες, αλλά η κάθε χώρα έχει το δικό της κύρος και τη δική της ισχύ, μέσα σε μία τέτοια διαπραγμάτευση και αναφέρομαι στο παράδειγμα της φινλανδικής αξίωσης για παροχή εγγυήσεων ειδικά προς την Φινλανδία ή και προς όλες τις χώρες εγγυήσεων πέραν των όσων είναι συμβατές με την αξιοπιστία και την διαχειρισιμότητα ας το πω έτσι του νέου προγράμματος.

Άρα, έχουμε μπροστά μας δυσκολίες και οι δυσκολίες αυτές θέλουν χειρισμούς, αξιοπιστία, συναίνεση, επινοητικότητα. Ας εξηγήσουμε και πάλι μετά απ’ αυτά που μας είπε ο αρχηγός της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης τι έχουμε να κάνουμε τώρα;
Τώρα μόλις ψηφίσουμε τον Εφαρμοστικό Νόμο, πρέπει αμέσως να συγκροτήσουμε το Ταμείο. Και πρέπει φυσικά να διεκδικήσουμε και να λάβουμε την πέμπτη δόση για να αναπνεύσουμε ταμειακά και να ολοκληρώσουμε αυτό που σας είπα για τη συμμετοχή του ιδιωτικού τομέα.

Ταυτόχρονα, πρέπει μέχρι 30 Ιουνίου, δηλαδή μέχρι σήμερα, σύμφωνα με ανειλημμένες από το παρελθόν δεσμεύσεις, η χώρα να εμφανίσει στα ταμεία της προϊόν 400 εκατομμυρίων από ιδιωτικοποιήσεις και αυτό είναι το προϊόν της πώλησης των μετοχών του ΟΤΕ που διατηρεί το ελληνικό Δημόσιο διακρατουμένου τόσου ποσοστού όσο είναι αναγκαίο σε συνδυασμό με το ποσοστό ασφαλιστικών ταμείων προκειμένου να διατηρείται σε ισχύ η συμφωνία των μετόχων, δηλαδή να διατηρούνται σε ισχύ τα ειδικά μετοχικά δικαιώματα ελέγχου που έχει το δημόσιο στον ΟΤΕ.

Και πρέπει τα 400 εκατομμύρια, που είναι δυστυχώς λίγο λιγότερα -είναι 390 με βάση τον υπολογισμό της αρχικής σύμβασης, που είχε συνάψει η Νέα Δημοκρατία- να τα εμφανίσουμε στις 30 Ιουνίου. Έχουμε τη διαβεβαίωση, έχουμε ανταλλαγή εγγράφων ότι στο Ταμείο θα εισέλθουν 11 Ιουλίου -έχουμε  μια μικρή απόκλιση.

Και ξέρετε γιατί πρέπει να γίνει αυτό, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι της Νέας Δημοκρατίας; Διότι όπως είπαμε χθες -προχθές στο διάλογό μου με τον κ. Τσίπρα- εάν δεν πραγματοποιηθεί αυτή η ενέργεια, που είναι ενέργεια εντασσόμενη στη διαδικασία των αποκρατικοποιήσεων, και δεν θεωρηθεί ως αποκρατικοποίηση η διαδικασία αυτή, διατηρείται σε ισχύ η επιφύλαξη της Γενικής Διεύθυνσης Εσωτερικής Αγοράς της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η επιφύλαξη του Επιτρόπου του κ. Μπαρνιέ, ότι είναι παράνομη η σύμβαση που συνήψε η Νέα Δημοκρατία στον ΟΤΕ, διότι η Deutsche Telekom ως νέος κυρίαρχος μέτοχος δεν προέβη σε καθολική δημόσια προσφορά για το σύνολο των μετόχων.

Αυτό μπορεί να θεραπευτεί -για το σύνολο των μετόχων και των μετοχών- μόνον εάν τώρα εφαρμοστεί μια διαδικασία αποκρατικοποίησης, γιατί αυτή εξαιρεί από την υποχρέωση υποβολής δημόσιας προσφοράς. Και θέλω να πω ότι αυτή η νομική εκκρεμότητα, η συμβατική εκκρεμότητα, ήταν και μία οικονομική εκκρεμότητα σε σχέση με το ελληνικό Δημόσιο που συναλλάσσεται, έχει συνέχεια, έχει ευθύνη.

Αφού, λοιπόν, κάνουμε όλα αυτά πρέπει μέσα στις επόμενες εβδομάδες με τη  στήριξη της Βουλής, με τη στήριξη των κομμάτων:

  • Πρώτον, να προχωρήσουμε στο Εθνικό Φορολογικό Σύστημα, που είναι και κυβερνητική δέσμευση και προσωπική μου δέσμευση.
  • Δεύτερον, να προχωρήσουμε βεβαίως στις διαρθρωτικές αλλαγές -χαίρομαι γιατί ο κ. Σαμαράς τις ανύψωσε σε επίπεδο εμβλήματος- να εφαρμόσουμε τις υποχρεώσεις μας από το περιβόητο μνημόνιο, το χρονοδιάγραμμα είναι ασφυκτικό, να προωθήσουμε τα αναπτυξιακά μέτρα, δηλαδή το αναπτυξιακό πρωτόκολλο, το αναπτυξιακό μνημόνιο που επεξεργαζόμαστε ο Πρωθυπουργός με τον κ. Μπαρόζο και τον Ρομπάι, εγώ με τον κ. Γιούνκερ και τον Ρεν, όλοι οι αρμόδιοι Υπουργοί με τους ομολόγους, τους Επιτρόπους, εμείς όλοι με την Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων.
  • Και βεβαίως, τρίτον, να προχωρήσουμε και τα μέτρα κοινωνικής ευαισθησίας τα οποία είναι απολύτως αναγκαία για να υπάρχει ένα δείκτη προστασίας και κανείς να μην νιώθει μοναχικό και εγκαταλελειμμένο θύμα της κρίσης.

Θέλω να σας πω ότι στον ψηφιζόμενο σήμερα Εφαρμοστικό Νόμο διαμορφώνουμε ένα πρώτο πολύ ισχυρό προγεφύρωμα στον αγώνα κατά της φοροδιαφυγής. Ένα προγεφύρωμα που θα μας φανεί πολύ χρήσιμο στην προσπάθεια για να κάνουμε το Εθνικό Φορολογικό Σύστημα.

  • Πρώτον, αίρεται όπως ξέρετε το τραπεζικό απόρρητο απολύτως και για το Υπουργείο Οικονομικών.
  • Δεύτερον, θεμελιώνεται η πλήρη συνεργασία του Υπουργείου Οικονομικών με την Οικονομική Αστυνομία.
  • Τρίτον, αυξάνονται σημαντικά, λογικά, δίκαια τα τεκμήρια διαβίωσης.
  • Τέταρτον, εισάγεται το ειδικό τέλος άσκησης ελευθέρου επαγγέλματος και επιτηδεύματος με εξαίρεση τους νέους που τελούν υπό καθεστώς εξαρτημένης εργασίας και εικονικά εμφανίζονται τα πρώτα χρόνια της δραστηριότητας τους ως ελεύθεροι επαγγελματίες.
  • Και πέμπτον, επιταχύνεται η συζήτησή μας με την ελβετική Κυβέρνηση προκειμένου να εφαρμοστεί και στην Ελλάδα μια λύση αντίστοιχη μ’ αυτή που ετοιμάζει το Ηνωμένο Βασίλειο και η Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας.

Και ήδη σας είπα ότι εάν η φορολογική δήλωση δεν είναι και ηλεκτρονικό καθολικό πόθεν έσχες με αναστολή εκεί που θέλουμε να βοηθήσουμε την ανάπτυξη όπως είναι η αγορά της οικοδομής, εάν δεν καθιερωθεί το ηλεκτρονικό χρήμα ώστε να μην κυκλοφορεί ανεξέλεγκτο ρευστό σε πληρωμές οι οποίες είναι και φορολογικά διαφεύγουσες, εάν δεν εφαρμοστούν νέοι μηχανισμοί δίπλα στον παραδοσιακό μηχανισμό της φορολογικής διοίκησης, δε θα πετύχουμε να εφαρμόσουμε έναν φιλόδοξο νόμο, ένα νέο κώδικα για το εθνικό φορολογικό σύστημα.

Θέλω, τελειώνοντας κ. Πρόεδρε, να θυμίσω ότι χτες ανακοίνωση μια σειρά από αλλαγές στον εφαρμοστικό νόμο προς την κατεύθυνση της κοινωνικής δικαιοσύνης:

  • τις νέες ρυθμίσεις για όσους έχουν παιδιά και ιδίως για τους τρίτεκνους και πολύτεκνους,
  • την αύξηση του αφορολογήτου σε επίπεδα τα οποία δικαιολογούνται ενόψει των δυσμενών δημοσιονομικών περιστάσεων,
  • τη ρύθμιση για τους αναπήρους -οι ανάπηροι με άνω του 80% αναπηρία δεν εμπίπτουν στην εισφορά αλληλεγγύης, για όλους τους υπόλοιπους δεν υπολογίζεται στην εισφορά αλληλεγγύης το αναπηρικό επίδομα.

Σας είπα πώς ακριβώς θα λειτουργήσει η εισφορά υπέρ ανέργων και των δημοσίων υπαλλήλων και πώς θα ιδρυθεί το Ταμείο Ανεργίας των Ελεύθερων Επαγγελματιών που τώρα δεν έχουν ασφάλιση ανεργίας, αλλά η επιχείρηση κλείνει και αυτοί μένουν στον αέρα.

Επίσης αναφέρθηκα στη νέα ρύθμιση για το ΝΑΤ που δεν είναι αναδρομική, που είναι μεσοσταθμική, που δεν επιβαρύνει τις χαμηλές συντάξεις και στο αγροτικό πετρέλαιο που θ’ αντιμετωπισθεί όπως ακριβώς και το πετρέλαιο θέρμανσης στη ρύθμιση μέχρι το 2013.

Και στο κλείσιμο της συζήτησης, θα έχω την ευκαιρία ν’ απαντήσω και σε επιμέρους παρατηρήσεις συναδέλφων για άλλα κεφάλαια του νομοσχεδίου.

Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, κλείνω με μια φράση: Η κοινωνία είναι σε μια κατάσταση νευρικότητας, έχει εξαντληθεί η υπομονή, υπάρχει όπως είπα κι εχθές διάχυτη ένταση, υπάρχει βία συμβολική, λεκτική, πραγματική βία. Η προστασία της έννομης τάξης είναι αυτονόητη υποχρέωσή μας και αυτό πρέπει να γίνεται με σεβασμό στο κράτος δικαίου, με σεβασμό στα ανθρώπινα δικαιώματα, με βάση την αρχή της αναλογικότητας.

Δε θέλω να κάνω αναδρομές στο παρελθόν, η μνήμη είναι βραχεία στη χώρα μας αλλά όχι τόσο βραχεία. Σημασία έχει να λειτουργεί η χώρα. Σημασία έχει να λειτουργεί το κράτος, να λειτουργεί η οικονομία, να λειτουργεί η κοινωνία.

Πρέπει όλοι να βοηθήσουμε ν’ αποφευχθεί η λειτουργική κατάρρευση της χώρας. Αυτό δε μπορεί να γίνει, δε θα γίνει. Είναι ευθύνη όλων μας και θέλω από δω, εκ μέρους της κυβέρνησης και του Πρωθυπουργού να διαβεβαιώσω όχι μόνο τα μέλη της Βουλής των Ελλήνων αλλά κάθε Ελληνίδα και κάθε Έλληνα ότι η Κυβέρνηση, ανεξαρτήτως πολιτικού κόστους, έχοντας πλήρη συνείδηση της ιστορικής της ευθύνης, θα διασφαλίσει τη λειτουργία της έννομης τάξης, τη λειτουργία του κράτους, τη λειτουργία της κοινωνίας, τη λειτουργία της οικονομίας.

Θα διασφαλίσει τα δικαιώματα των Ελλήνων και Ελληνίδων πολιτών, θα προστατεύσει τη χώρα και ελπίζουμε σ’ αυτή την προσπάθεια, που είναι τιτάνια, να μην είμαστε μόνοι. Και ξέρετε κάτι; Δεν είμαστε μόνοι. Γιατί είμαι βέβαιος ότι και στους συναδέλφους της αντιπολίτευσης και εν προκειμένω στους συναδέλφους της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης, πάντα στο τέλος επικρατεί η αίσθηση του καθήκοντος και η δύναμη της αλήθειας, δηλαδή η δύναμη της πραγματικότητας, η δύναμη της κοινής λογικής είναι ακαταμάχητη, υπερισχύει σε σχέση με οποιαδήποτε κομματική ή συγκυριακή σκοπιμότητα.

Είμαι βέβαιος και αισιόδοξος ότι θα συναντηθούμε στο δρόμο της εθνικής συσστράτευσης και της εθνικής ευθύνης. redsq

Tags: Φορολογικό Σύστημα | Δημοσιονομική Πολιτική