2 Ιουλίου 2009

Απάντηση Ευ. Βενιζέλου στα ερωτήματα που τέθηκαν απο φίλους του διαδικτύου,

στην ενότητα Γ':
"Το νέο τοπίο μετά τις Ευρωεκλογές"

Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι οι Ευρωεκλογές κατέγραψαν μια καθαρή νίκη του ΠΑ.ΣΟ.Κ., που έχει την πρωτοβουλία των κινήσεων και έχει στο πλευρό του όλους τους οιωνούς για μία νίκη στις εθνικές βουλευτικές εκλογές και για μία αυτοδύναμη πλειοψηφία στην επόμενη Βουλή.

Δεν θέλω όμως να παρεξηγηθώ. Όταν μιλάω για αυτοδυναμία δεν εννοώ μια αυτοδυναμία όπως την ξέρουμε μέχρι σήμερα, μια αυτοδυναμία που σημαίνει μονοκομματική νοοτροπία και αυταρέσκεια. Δεν κυβερνιούνται πια οι κοινωνίες επειδή την ημέρα των εκλογών ένα κόμμα συγκεντρώνει το 40 ή το 42 ή το 45% των ψήφων.

Πρέπει κάθε ημέρα, γύρω από κάθε μεγάλο θέμα, γύρω από κάθε μεγάλη ριζοσπαστική πρωτοβουλία, να συγκεντρώνεται μια πλειοψηφία ικανή να στηρίξει μια άλλη προοπτική στην υγεία, στην κοινωνική ασφάλιση, στην παιδεία, στη δημόσια διοίκηση, στη λειτουργία του τραπεζικού συστήματος, κ.ο.κ

Άρα, μπορεί μεν η αυτοδυναμία να είναι στόχος για λόγους πολιτικής σταθερότητας και προγραμματικής καθαρότητας, αλλά προφανώς απαιτούνται μετά οι ευρύτερες δυνατές προοδευτικές συναινέσεις. 

Πρώτος στόχος είναι εκ των πραγμάτων η αποκατάσταση της δημόσιας ηθικής, η αντιμετώπιση δηλαδή των μεγάλων προβλημάτων που έχουν προκύψει σε σχέση με τη διαφάνεια και το κράτος δικαίου.

Αυτά δεν αντιμετωπίζονται με ποινικές κυρώσεις και πειθαρχικές διώξεις, αλλά μόνο όταν ο πολίτης αντιληφθεί ότι το κράτος τον σέβεται. Ότι το κράτος διαμορφώνει ένα πλαίσιο διαφάνειας και δικαιοσύνης. Ότι το κράτος καθιστά τον ίδιο τον πολίτη βασική εγγύηση διαφάνειας. Ότι το νόμιμο συμφέρει, είναι πιο γρήγορο, πιο αποτελεσματικό, πιο φτηνό από το παράνομο. Όσο το παράνομο είναι αυτό που συμφέρει, ως ταχύτερο, και αποδοτικότερο, δεν μπορεί να καταπολεμηθεί το μεγάλο ζήτημα της διαφθοράς.

Φυσικά το ΠΑ.ΣΟ.Κ δεν επιχαίρει γιατί αυξήθηκε η δύναμη του ΛΑ.Ο.Σ στις ευρωεκλογές. Στόχος μας πρέπει να είναι η κατίσχυση των προοδευτικών απόψεων, πρέπει να είναι η ενίσχυση των προοδευτικών δυνάμεων και η μείωση των δυνάμεων της συντήρησης, και ακόμη περισσότερο των δυνάμεων που υποστηρίζουν απόψεις υπερσυντηρητικές.

Έχει λοιπόν μεγάλη σημασία να μιλήσουμε θετικά. Να μην υποσχεθούμε τίποτα που δεν μπορούμε να κάνουμε. Να πούμε την αυτονόητη αλήθεια πως και την επομένη των εκλογών θα υπάρχει κρίση, θα υπάρχει πρόβλημα δημοσιονομικό, θα υπάρχει υψηλό έλλειμμα, θα υπάρχει υπερβολικό δημόσιο χρέος, θα υπάρχει μια δύσκολη ενδοευρωπαϊκή διαπραγμάτευση σε σχέση με το Σύμφωνο Σταθερότητας. Και όλα αυτά πρέπει να τα αντιμετωπίσουμε μέσα από ένα σχέδιο που πείθει τον κόσμο και τον στρατεύει γύρω από αυτούς τους μεγάλους στόχους. Άρα, πολύ μεγάλη σημασία, πέρα από το πρόγραμμα και τις ιδέες, έχει η πίστη στην υπόθεση αυτή, η αποφασιστικότητα και η εγκυρότητα των προσώπων που αναλαμβάνουν να διαχειριστούν αυτά τα ζητήματα.

Έτσι νομίζω ότι απαντώ, έμμεσα τουλάχιστον, σε πολλές ερωτήσεις που μου έγιναν σε σχέση με το ΠΑ.ΣΟ.Κ και τη στρατηγική του.

Για την αποχή

Ιδιαίτερη αναφορά όμως θα ήθελα να κάνω στο ζήτημα της αποχής.
Δεν το αγνοώ, ούτε το υποτιμώ, καθόλου. Θεωρώ ότι πρόκειται για μια πρωτοφανή κατάσταση. Πέρα από την διαθρωτική αποχή των εκλογικών καταλόγων λόγω των θανάτων ή λόγω του μεγάλου αριθμού αποδήμων ή ετεροδημοτών, πρόκειται για αποχή που έχει πολιτικά χαρακτηριστικά. Ακόμα κι αν αφαιρέσουμε τη χαλαρότητα λόγω τριημέρου του Αγίου Πνεύματος και λόγω του δευτερευόντως πολιτικού χαρακτήρα των Ευρωεκλογών σε σχέση με τις εθνικές βουλευτικές εκλογές, και πάλι έχουμε ένα υπερβολικό ποσοστό της τάξεως του περίπου 30 % του εκλογικού σώματος που επέλεξε πολιτικά την μη συμμετοχή. Και σε αυτό πρέπει να προσθέσουμε ένα πολύ μεγάλο ποσοστό αντι-συστημικής ψήφου σε κόμματα πέραν των κομμάτων που εκπροσωπούνται τελικά στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Πρέπει, επίσης, να προσθέσουμε και το φαινόμενο μιας «ψήφου με βαριά καρδιά», που δόθηκε στο εσωτερικό όλων σχεδόν των κομμάτων και όχι μόνο των μεγάλων.

Άρα, υπάρχει ένα ηχηρό χτύπημα καμπάνας για τη λειτουργία του πολιτικού συστήματος. Για τον τρόπο με τον οποίο οι πολίτες αντιλαμβάνονται την πολιτική. Για την βαθιά απαξίωση της πολιτικής. Για την κρίση εμπιστοσύνης μεταξύ πολιτών και πολιτικού συστήματος.

Θέλω να ελπίζω ότι το ΠΑ.ΣΟ.Κ που μελετά τα φαινόμενα αυτά, θα ενσωματώσει το δίδαγμα της αποχής στην στρατηγική του, ενόψει των εθνικών βουλευτικών εκλογών. Γιατί το μεγάλο μας ζήτημα είναι να εκφράσουμε μια κοινωνία που νιώθει πως δεν εκπροσωπείται μέσα από τις πολιτικές διαδικασίες, τους πολιτικούς θεσμούς, και το πολιτικό σύστημα. Μια κοινωνία που είναι αμυντική, ανασφαλής, επιθετική, απορριπτική, είναι μια κοινωνία απαισιόδοξη, και τείνει να γίνει μια κοινωνία συντηρητική. Αυτό πρέπει να το αποφύγουμε πάση θυσία, γιατί μόνον η ελπίδα και η προσδοκία είναι αυτή που μπορεί να δημιουργήσει μια πραγματικά προοδευτική κίνηση μέσα στην κοινωνία, την οποία τόσο πολύ έχουμε ανάγκη.

Tags: Συνεντεύξεις 2009