23 Δεκεμβρίου 2005

H αναθεώρηση είναι σε όλες τις χώρες που έχουν συνταγματική παράδοση και ωριμότητα μια συνηθισμένη διαδικασία. Δεν είναι όμως ούτε πρόσχημα για τη συγκάλυψη της πολιτικής αμηχανίας των κυβερνώντων ούτε «ρουλέτα» που θέτει σε κίνδυνο θεσμούς και θεμελιώδη δικαιώματα.

Το Σύνταγμα επιβάλλει την ευρύτερη συναίνεση γιατί απαιτεί να συγκεντρώνεται αυξημένη πλειοψηφία των 3/5 προκειμένου να συντελεστεί η αναθεώρηση μιας διάταξης. Αφήνει όμως το «παράθυρο» η διαδικασία να ολοκληρωθεί με την απλή πλειοψηφία των 151 βουλευτών, εάν στην αρχική φάση δεν συγκεντρώθηκε πλειοψηφία 3/5. Επειδή όμως η πρώτη Βουλή διαπιστώνει απλώς την ανάγκη αναθεώρησης και δεν προσδιορίζει ούτε την κατεύθυνση ούτε το περιεχόμενό της, ενώ η δεύτερη Βουλή είναι αυτή που αποφασίζει για το περιεχόμενο, σε αυτήν κρίνονται τα πράγματα. Για να υπάρχει συνεπώς η εγγύηση της ευρύτερης συναίνεσης, η δικλίδα των 180 ψήφων πρέπει να διατηρείται για τη δεύτερη Βουλή.

Tags: Συνταγματική Πολιτική | Αναθεώρηση του ΣυντάγματοςΆρθρα 2005

5 Δεκεμβρίου 2005

Στόχος τα εργασιακά δικαιώματα

του Ευ. Βενιζέλου

Η κυβέρνηση πιεζόμενη πανταχόθεν λόγω του αδιεξόδου της οικονομικής της πολιτικής και της ουσιαστικής απόρριψης του προϋπολογισμού, επιχειρεί να οργανώσει με το νομοσχέδιο για τις ΔEKO έναν πολιτικό και επικοινωνιακό αντιπερισπασμό, προκειμένου να δώσει την εντύπωση ότι αναλαμβάνει «μεταρρυθμιστικές» πρωτοβουλίες. Kατέθεσε έτσι ένα ψευδεπίγραφο νομοσχέδιο για τις ΔEKO, ενώ στόχοι της είναι και πάλι οι εργαζόμενοι στον δημόσιο αλλά και στον ιδιωτικό τομέα, η ανατροπή των εγγυήσεων του εργατικού δικαίου και τελικά το ίδιο το κοινωνικό κράτος.

Mε το γνωστό δημαγωγικό τρόπο, η κυβέρνηση προσπαθεί να θέσει στο στόχαστρο τους λεγόμενους «προνομιούχους» εργαζομένους του ευρύτερου δημόσιου τομέα, θέλοντας να τροφοδοτήσει μία ενδοκοινωνική σύγκρουση. Eίναι όμως προφανές ότι όπως συνέβη τις προηγούμενες φορές, έτσι και τώρα, πίσω από την επίθεση κατά των εργασιακών δικαιωμάτων στον ευρύτερο δημόσιο τομέα κρύβεται πάντοτε ένα σχέδιο περαιτέρω μείωσης των δικαιωμάτων και των αποδοχών των εργαζομένων στον ιδιωτικό τομέα.

Tags: Εργασιακές Σχέσεις | Ανάσχεση της ανεργίαςΆρθρα 2005

27 Νοεμβρίου 2005

Στην κοινοβουλευτική μας πρακτική, η κυβέρνηση είναι αυτή που ασκεί την νομοθετική πρωτοβουλία. Τα κόμματα της αντιπολίτευσης ή οι μεμονωμένοι βουλευτές σπανίως καταθέτουν προτάσεις νόμων γιατί αυτές απορρίπτονται, πλην ελαχίστων εξαιρέσεων για θέματα συμβολικού χαρακτήρα, όπως το Μουσείο Εθνικής Αντίστασης.

Η κυβέρνηση έχει συνεπώς την υποχρέωση να ελέγχει το περιεχόμενο και τις πιθανές επιπτώσεις των νομοσχεδίων που καταθέτει στη Βουλή, ιδίως όταν με ένα νομοσχέδιο τροποποιούνται  διατάξεις ποινικού χαρακτήρα. Και αυτό γιατί το ποινικό δίκαιο οφείλει, όπως λέμε, να είναι τυποποιημένο και «γραμματοπαγές», έχει συνεπώς ιδιαίτερη σημασία το γράμμα της διάταξης, καθώς δεν μπορεί να γίνει δεκτή κάποια διορθωτική ερμηνεία που υπερβαίνει το γράμμα αυτό. Η υποχρέωση αυτή της κυβέρνησης για την καλή και οργανωμένη προκοινοβουλευτική και προνομοθετική προετοιμασία των διατάξεων συνδέεται και με την υποχρέωση της Βουλής και άρα της πλειοψηφίας της και του Προεδρείου της να οργανώνει σωστά την κοινοβουλευτική επεξεργασία από την πραγματικά αρμόδια κοινοβουλευτική επιτροπή ή από περισσότερες επιτροπές μαζί, ενώ οι ακροάσεις των εξωκοινοβουλευτικών προσώπων επιτρέπουν στην επιτροπή να αξιολογήσει διάφορες προσεγγίσεις.

Tags: Φορολογικό Σύστημα | Δημοσιονομική ΠολιτικήΆρθρα 2005

9 Νοεμβρίου 2005

Πρώτη φορά στα χρονικά της αντιπολιτευτικής δημοσιονομικής ιστορίας της χώρας, η Βουλή ετοιμάζεται να αρχίσει σε λίγες εβδομάδες την συζήτηση για τον προϋπολογισμό του 2006, γνωρίζοντας ότι θα κληθεί να ψηφίσει έναν εικονικό και ανεφάρμοστο προϋπολογισμό.

Έναν προϋπολογισμό στα χαρτιά, που δεν θα έχει καμία απολύτως σχέση με την οικονομική και πιο συγκεκριμένα την δημοσιονομική πραγματικότητα του 2006. Αυτό είναι το κατόρθωμα της κυβέρνησης του κ. Καραμανλή, που καλείται τώρα να πληρώσει τις συνέπειες και τα επίχειρα του θεμελιώδους πολιτικού σφάλματος, της λεγόμενης «απογραφής».

Tags: Φορολογικό Σύστημα | Δημοσιονομική ΠολιτικήΆρθρα 2005

29 Σεπτεμβρίου 2005

Η διοικητική οργάνωση του κράτους και η διάρθρωση της τοπικής αυτοδιοίκησης δεν είναι άσκηση επί χάρτου. Ζητούμενο δεν είναι ούτε η αίσθηση θεσμικής συμμετρίας ούτε η αναγκαστική λατρεία της καινοτομίας, αλλά η διαμόρφωση ενός σχήματος που δίνει τη σαφέστερη και αποτελεσματικότερη απάντηση σε δύο καίρια ερωτήματα:

Πρώτον, στο ερώτημα για το πώς μπορούν να απελευθερωθούν οι περισσότερες διανοητικές, κοινωνικές, πολιτικές, οικονομικές, πολιτιστικές και τελικά αναπτυξιακές δυνάμεις όλης της χώρας και ιδίως της περιφέρειας. Η άλλη όψη του ερωτήματος αυτού είναι η ανάγκη να διατυπωθεί και να εφαρμοστεί ένα μεταβιομηχανικό μοντέλο ανάπτυξης, που να βασίζεται κυρίως σε ενδογενείς και αυτοτροφοδοτούμενους παράγοντες που συμπληρώνονται από την αξιοποίηση των κοινοτικών πόρων.

Tags: Αποκέντωση | Τοπική ΑυτοδιοίκησηΆρθρα 2005

15 Σεπετεμβρίου 2005

 

 Nαι στα ιδιωτικά, όχι σε κερδοσκοπικά Πανεπιστήμια

[H ανάγκη πολυτυπίας στα AEI και η εισαγωγή σε αυτά]

του Ευ. Βενιζέλου

Όλα όσα είδαμε χθες ως προς τα κοινωνικά, ιδεολογικά και παιδαγωγικά χαρακτηριστικά του εκπαιδευτικού συστήματος κορυφώνονται στο επίπεδο της Τριτοβάθμιας Εκπαίδευσης.

1. H εστίαση της συζήτησης για το μέλλον των Πανεπιστημίων στο ζήτημα των λεγομένων «ιδιωτικών Πανεπιστημίων» είναι τις περισσότερες φορές όχι ουσιαστικού, αλλά ιδεολογικού και συμβολικού χαρακτήρα. Σε καμία χώρα με ακαδημαϊκή παράδοση δεν υπάρχουν ιδιωτικά Πανεπιστήμια με την έννοια των κερδοσκοπικών επιχειρήσεων. Υπάρχουν ιδρύματα ή καταπιστεύματα στα οποία προστίθενται συνεχώς χορηγίες, κληροδοτήματα και δωρεές κοινωφελούς χαρακτήρα που αποδίδουν σε όσους τα προσφέρουν κοινωνικό και επικοινωνιακό κύρος, αλλά όχι εμπορικό κέρδος.

Tags: ΠαιδείαΆρθρα 2005

14 Σεπτεμβρίου 2005

Οι τρεις προτεραιότητες για την παιδεία
[Xρηματοδότηση, υποδομή, λειτουργία]

του Ευ. Βενιζέλου

Στη διάρθρωση και τη λειτουργία του εκπαιδευτικού συστήματος κρίθηκε από τη συγκρότηση του νέου ελληνικού κράτους μέχρι τις ημέρες μας ο ίδιος ο χαρακτήρας της ελληνικής κοινωνίας: η διαστρωμάτωσή της, η εσωτερική της κινητικότητα, ο περισσότερο ανοικτός χαρακτήρας της σε σχέση με άλλες ευρωπαϊκές κοινωνίες.

H κατάσταση αυτή συνδέθηκε σε πολύ μεγάλο βαθμό με την ανάδειξη τριών βασικών αρχών: Πρώτον, της αρχής των κανονιστικά οργανωμένων διαδικασιών που περιορίζουν την ευελιξία και την εκπαιδευτική ή ακαδημαϊκή ευχέρεια των σχολείων ή των πανεπιστημίων, προσφέρουν όμως διαφάνεια και νομιμότητα. Δεύτερον, της αρχής της ομοιομορφίας που θέλει να είναι πλήρως ενοποιημένο το εκπαιδευτικό σύστημα και το αναλυτικό πρόγραμμα σε όλη τη χώρα. Τρίτον, της αρχής του συμβολικού εξισωτισμού με βάση το δόγμα της δωρεάν παιδείας.

Tags: ΠαιδείαΆρθρα 2005

4 Σεπτεμβρίου 2005

[31 χρόνια μετά την 3η Σεπτεμβρίου]

Ο καλύτερος εορτασμός της επετείου της ίδρυσης του ΠΑΣΟΚ είναι η εξασφάλιση της καθημερινής εγκαθίδρυσης μιας σχέσης εμπιστοσύνη ανάμεσα σε αυτό και τους προνομιακούς κοινωνικούς του εταίρους. Αυτό ήταν εξ αρχής και είναι πάντα το μυστικό της επιτυχίας του ΠΑΣΟΚ.

Tags: ΠΑ.ΣΟ.ΚΆρθρα 2005

4 Σεπτεμβρίου 2005

Οι ιδέες δεν είναι ποτέ αθώες και οι συζητήσεις γύρω από αυτές είναι πάντοτε πολιτικά υστερόβουλες. Επιφέρουν, δηλαδή, πρακτικές συνέπειες, καθώς είτε δικαιολογούν υφιστάμενες είτε προετοιμάζουν νέες (όχι όμως αναγκαστικά καλύτερες) καταστάσεις.

Αυτό συμβαίνει και με τις συζητήσεις γύρω από τον φιλελευθερισμό, που εντάθηκαν τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια.

Πρόκειται, σε μεγάλο βαθμό, για την ιδεολογική πιστοποίηση του θανάτου του υπαρκτού σοσιαλισμού. Τα ζητήματα όμως δεν είναι ούτε τόσο απλά, ούτε τόσο εύκολα με τον πραγματικό αντίπαλο του οικονομικού φιλελευθερισμού, που στην Ευρώπη τουλάχιστον είναι η σοσιαλδημοκρατία με τις ποικίλες και συχνά αντιφατικές και αντιτιθέμενες εκδοχές και πρακτικές της.

Tags: Κομματικό Φαινόμενο | Κομματικό ΣύστημαΕυρωπαϊκή ΈνωσηΠΑ.ΣΟ.ΚΆρθρα 2005

17 Αυγούστου 2005

                                   
1.    Το Ευρωπαϊκό Σύνταγμα, για την ακρίβεια η Συνθήκη για τη θέσπιση Συντάγματος της Ευρώπης, εμφανίστηκε μετά την Συνθήκη της Νίκαιας και κυρίως μετά το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο του Λάακεν (όπου συμφωνήθηκε η σχετική διαδικασία) ως ένα ακόμη βήμα στην πορεία προς την θεσμική και πολιτική ολοκλήρωση της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Ένα βήμα κάπως πιο μεγάλο ίσως από τις προηγούμενες διαδοχικές συνθήκες, πιο συστηματικό (καθώς η νέα Συνθήκη δεν συμπλήρωνε ούτε τροποποιούσε απλώς, αλλά αντικαθιστούσε όλες τις προηγούμενες συνθήκες που συγκροτούν το σώμα του πρωτογενούς ευρωπαϊκού κοινοτικού δικαίου) και βεβαίως πολύ περισσότερο πανηγυρικό, λόγω των προφανών και έντονων συμβολισμών της λέξης «Σύνταγμα». Aλλά πάντως ένα ακόμη βήμα υποτεταγμένο στη διακυβερνητική μέθοδο, τροποποίησης και συμπλήρωσης των ιδρυτικών συνθηκών της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Tags: Ευρωπαϊκή ΈνωσηΆρθρα 2005