23-24.12.2021

 

Στα ΝΕΑ, στο βιβλιοδρόμιο, για το βιβλίο της Ρούλας Γεωργακοπούλου «Ανάπτυγμα βατράχου» (εκδ. Στερέωμα)

 

Ευάγγελος Βενιζέλος

 

«Χάνε μούνε»

 

Παίζουσα άμα και σπουδάζουσα η Ρούλα Γεωργακοπούλου συνέθεσε μια ακόμη ποιητική νουβέλα που θα την πληγώναμε κατάκαρδα αν την κατατάσσαμε στον πεζό λόγο. Το «Ανάπτυγμα βατράχου» συστήνεται ως πανηγύρι της γλώσσας, ως προϊόν ελεύθερων συνειρμών,  ως άσκηση διακειμενικής ελευθεριότητας που την επιτείνει και την προφυλάσσει από κάθε δυσκολία στην πρόσληψη  η επίκληση του χιούμορ. Του βασικού δηλαδή μηχανισμού αυτοπροστασίας.

Η συγγραφέας έχει προ πολλού επινοήσει και επιβάλλει το δικό της «μικτόν πλην νόμιμον» είδος λόγου αφού έχει ασκηθεί με μεγάλη υπομονή και επιτυχία σε πολλά «ευκρινή» είδη. Καθώς είναι δημοσιογράφος/ χρονογράφος, μεταφράστρια, θεατρική συγγραφέας, πεζογράφος γνωρίζει ότι καμιά τυπολογική καθαρότητα δεν υποτάσσει τον λόγο. Αυτός, όπως το Άγιο Πνεύμα, είναι «αδέσποτος». Ακολουθεί τις άπειρες και ανεξέλεγκτες διαδρομές των συμπαραδηλώσεών του. 

Σε αυτές δείχνει να «αφήνεται» η συγγραφέας, ενώ η αλήθεια είναι ότι στο πεδίο αυτό εισάγει και χειραγωγεί τον αναγνώστη. Του προσφέρει  απλώς ένα ερμηνευτικό υπόμνημα ως προς τις πηγές της, μια ρητή αναγωγή στον 19ο αιώνα, στη διεθνή δραματουργία με τον «Γιόν  Γκάμπριελ Μπόργκμαν» ( έτσι αποδίδει το έργο και τον ομώνυμο ήρωα  ) του Ίψεν, στην ελληνική ισχυρή παράδοση του διηγήματος με τη «Δικαιοσύνη της θάλασσας»  ( από τα εμβληματικά αλλά και σχολικά «Λόγια της πλώρης» ) του Ανδρέα Καρκαβίτσα που καλεί αυτεπαγγέλτως προς βοήθεια και τον Παπαδιαμάντη και τον Βιζυηνό. Μνημονεύει, όπως κάνουν τα πληροφοριακά φυλλάδια του χρηματιστηρίου και πλήθος άλλων πηγών. Κάνει πολύ καλά, για να μην της ζητήσει κανείς εξηγήσεις που δεν χρειάζονται. Κόβει όσα και όποια λουλούδια θέλει από ένα προσωπικό και ως εκ τούτου αυθαίρετο αλλά προφανώς γοητευτικό κήπο εμπνεύσεων. Η βασανιστική και δημιουργική αϋπνία αναζητά το βασίλειο των ονείρων και την ψυχαναλυτική ερμηνείας τους αλλά και την υποστήριξη των νευροεπιστημών, την αίσθηση της ελευθερίας από τα δεσμά της γεωφυσικής και της βιολογίας. Στη θέση που έχουν τα τέρατα στη διεθνή λογοτεχνία η Ρούλα  Γεωργακοπούλου αντιτάσσει τα δικά της εσωτερικά υβριδικά κατοικίδια. Έξυπνα και τρυφερά, εξοπλισμένα με διανοητικό και ψυχικό ανθρωπομορφισμό. 

Η Νορβηγία συνομιλεί με την Ύδρα, η Μεσόγειος με τον Βόρειο Παγωμένο Ωκεανό. Όλοι μπορούν να μιλούν όλες τις γλώσσες καθώς έχει συντελεστεί η λογοτεχνική Πεντηκοστή που είναι γενναιόδωρη, προσφέρει πολύ καλή γνώση της νορβηγικής και της αρβανίτικης. Μόνο με τον τρόπο αυτό οι καθημερινές αυτόματες βρισιές μπορούν να μετατραπούν σε σύνθημα εκείνων που διεκδικούν την ελευθερία της έμπνευσής τους φωνάζοντας «χάνε μούνε». Ένα ποίημα. -

 

 

Tags: Άρθρα 2021