Αθήνα, 16 Οκτωβρίου 2015 

Ομιλία Ευάγγελου Βενιζέλου στη Βουλή κατά τη συζήτηση του πολυνομοσχεδίου «Μέτρα για την εφαρμογή της συμφωνίας δημοσιονομικών στόχων και διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων»


To κεντρικό ερώτημα στη συζήτηση του νομοσχεδίου είναι γιατί τα Κόμματα της δημοκρατικής φιλοευρωπαϊκής αντιπολίτευσης ενώ ψήφισαν τη συμφωνία της 12ης Ιουλίου, αρνούνται να ψηφίσουν μέτρα εξειδίκευσης και εφαρμογής που  περιλαμβάνονται στο νομοσχέδιο.

Θέλω λοιπόν να έχω αποσαφηνίσει και εγώ το πολιτικό πλαίσιο αυτής της διαδικασίας, αλλά και όσων πρόκειται να ακολουθήσουν.

Κυρίες και κύριοι βουλευτές, ψηφίσαμε τον Ιούλιο και τον Αύγουστο τη συμφωνία της 12ης Ιουλίου, ψηφίζοντας υπέρ της προστασίας της χώρας από την πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ και των ΑΝΕΛ. Ψηφίσαμε για την προστασία της χώρας από τις ιδεοληψίες και τα λάθη της Κυβέρνησης Τσίπρα – Καμμένου.

Ψηφίσαμε τον Ιούλιο και τον Αύγουστο την αποφυγή του Grexit.

Ψηφίσαμε τον τερματισμό του φλερτ με τη δραχμή, με το παράλληλο σύστημα πληρωμών και με τα κωμικοτραγικά σενάρια που απεκαλύφθησαν τους τελευταίους μήνες.

Ψηφίσαμε στην πραγματικότητα την ακύρωση των αντιμνημονιακών ψεμάτων και ψευδαισθήσεων των πέντε προηγούμενων ετών και κυρίως την ακύρωση της μεγάλης ψευδαίσθησης του προγράμματος της Θεσσαλονίκης, των προεκλογικών δεσμεύσεων του ΣΥΡΙΖΑ του Ιανουαρίου.

Ψηφίσαμε ιστορικά την κατάργηση της τεχνητής, όπως αποδείχθηκε, διάκρισης ανάμεσα σε μνημόνιο και αντιμνημόνιο.

Ψηφίσαμε την ακύρωση και τη λήξη της εύκολης δημαγωγίας που έφερε πάνω στο κύμα, στην Κυβέρνηση, το περίεργο, ετερόκλητο αρχικά, πλέγμα ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ.

Ψηφίσαμε για να απεγκλωβιστεί η Κυβέρνηση από το αποτέλεσμα του δικού της δημοψηφίσματος, που δεν μπορούσε να διαχειριστεί.

Ψηφίσαμε με αίσθηση εθνικής ευθύνης γιατί είχε αποσαρθρωθεί η κοινοβουλευτική πλειοψηφία του προηγούμενου ΣΥΡΙΖΑ, αν θυμούνται κάποιοι τον προηγούμενο ΣΥΡΙΖΑ. Αυτόν, που υπήρχε μέχρι πριν λίγες εβδομάδες.

Ψηφίσαμε όχι επειδή το Μνημόνιο Τσίπρα ήταν αναγκαίο και αναπόφευκτο τον Ιανουάριο, αλλά γιατί δυστυχώς κατέστη αναγκαίο τον Ιούλιο, μετά τη βαριά βλάβη που η πολιτική του κ. Τσίπρα και της Κυβέρνησής του, προκάλεσε στη χώρα.

Ψηφίσαμε ζητώντας εθνική συστράτευση, ζητώντας εθνική ομάδα διαπραγμάτευσης, ζητώντας την άμεση επεξεργασία και προώθηση ενός ολοκληρωμένου και συνεκτικού εθνικού σχεδίου ανασυγκρότησης, που ξεκινά με την εφαρμογή των συμφωνιών μας με τους εταίρους, αλλά υπερβαίνει τις συμφωνίες αυτές και δίνει μια θετική προοπτική στην οικονομία, στην κοινωνία, στο έθνος.

Αντί να υπάρξει απάντηση σε αυτά, που ήταν θεμελιώδεις πολιτικές προϋποθέσεις για το μέλλον του τόπου, είδαμε πως αντελήφθη ο ΣΥΡΙΖΑ το εκλογικό αποτέλεσμα. Ως θρίαμβο! Ως θρίαμβο, που οδηγεί σε μια Κυβέρνηση που δεν είναι τώρα ετερόκλητη, είναι ομογενοποιημένη, γιατί υπάρχει κοινό αξιακό υπόβαθρο. Όχι όμως Αριστερό. Υπόβαθρο κυνικής διαχείρισης της εξουσίας και εθνικολαϊκιστικού λόγου. Γιατί αυτό ενώνει τον ΣΥΡΙΖΑ και τους Ανεξάρτητους Έλληνες.

Η συντριπτική νίκη είναι 35,5%. 39,2% μαζί με τις ψήφους του κ. Καμμένου. Η μικρότερη εκλογική πλειοψηφία τα 42 χρόνια της μεταπολίτευσης. Δεν υπήρξε ποτέ στον τόπο αυτό Κυβέρνηση με τόσο μικρή εκλογική βάση.

Παρ' όλα αυτά η αλαζονεία περισσεύει. Και επιπλέον υπάρχει και ο περίεργος διάλογος με τους Ευρωπαίους εταίρους, οι οποίοι φυσικά, από τη δική τους οπτική γωνία, αντιλαμβάνονται ότι η Κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ είναι ένας ωραίος εύχρηστος μοχλός για την επιβολή σκληρών μέτρων, χωρίς αντίσταση πλέον, γιατί έχει οδηγηθεί ο ΣΥΡΙΖΑ στο άλλο άκρο. Και αυτό μπορεί να γίνεται με την ανοχή ή και με τη στήριξη της φιλοευρωπαϊκής δημοκρατικής αντιπολίτευσης.

Οι δε φίλοι μας και συναγωνιστές μας οι Ευρωπαίοι Σοσιαλιστές και Σοσιαλδημοκράτες θα ήταν πολύ ικανοποιημένοι αν χρησιμοποιούσαν ως νυμφαγωγό το ΠΑΣΟΚ και το Ποτάμι, για να οδηγηθεί ο ΣΥΡΙΖΑ στον παράδεισο της ευρωπαϊκής Σοσιαλδημοκρατίας, δηλαδή να καταλάβει το χώρο που παραδοσιακά εκφράζουν οι δυνάμεις του μεσαίου χώρου στην Ελλάδα, του προοδευτικού μεσαίου χώρου. Της Κεντροαριστεράς, του προοδευτικού Κέντρου.

Μόνο που τα πράγματα είναι πολύπλοκα. Δεν είναι εύκολο για κάποιον που δεν ζει την ελληνική πραγματικότητα και τις αντιφάσεις της, να αντιληφθεί τι είναι πραγματικά ο ΣΥΡΙΖΑ, πόσες αντιφάσεις διατηρεί και στη νέα του εκλογική βάση και στη νέα του Κοινοβουλευτική Ομάδα. Και βεβαίως είναι πολύ δύσκολο να αντιληφθεί κάποιος που δεν ζει την ελληνική πραγματικότητα ποιο είναι το σχέδιο το πολιτικό, όχι το εθνικό σχέδιο ανασυγκρότησης, αλλά το πολιτικό σχέδιο διαχείρισης της  εξουσίας. Δεν υπάρχει.

Η χώρα θα σέρνεται επικίνδυνα, χωρίς προοπτική. Και αυτό που πρέπει από τώρα να έχουμε πει μέσα στην αίθουσα αυτή με δυνατή φωνή, είναι ότι αλίμονο εάν τα πράγματα εξελιχθούν έτσι, ώστε να επανέλθουν τα απειλητικά σενάρια του Grexit, που ο κ. Τσίπρας με την Κυβέρνησή του πίστευε ότι είναι όπλο κατά των Ευρωπαίων, ενώ απεδείχθη ότι είναι απειλή ασφυκτική, που η ίδια η Ευρώπη δυστυχώς διατύπωσε κάποια στιγμή.

Θέλετε να ψηφίσουμε; Ποιο; Το νομοσχέδιο αυτό και το επόμενο; Για το ασφαλιστικό; Για τη φορολογία των αγροτών; Ποιος το διαπραγματεύτηκε; Ποιος το εξειδίκευσε; Πότε το συζητήσαμε; Σε ποιο προγραμματικό πλαίσιο; Σε ποιο πολιτικό κλίμα συναίνεσης και συναντίληψης; Με ποια εθνική προοπτική;

Κοιτάξτε, διαπραγματεύεστε με παροιμιώδη ανικανότητα και έχετε ως μόνο καταφύγιο την προσδοκία της αναδιάρθρωσης του χρέους και πιστεύετε ότι πίσω από την εφαρμογή της δικής μας πολιτικής, των δεσμεύσεων που εμείς αποσπάσαμε το 2012, θα συγκαλύψετε όλη αυτή την εντυπωσιακή μεταστροφή που έχει γίνει τις τελευταίες εβδομάδες. Όχι! Γλείφετε εκεί που φτύνατε, αλλά δεν θα συμπράξουμε σε αυτή την ταπεινωτική διαδικασία.

Θα ψηφίσετε μόνοι σας. Άλλωστε είχαμε ψηφίσει και το Μάρτιο μέτρα, τα οποία θεωρούσαμε περιττά, αλλά τα ψηφίσαμε σε ένδειξη καλοπιστίας, όπως τις 100 δόσεις και σας είχα προειδοποιήσει –το είπα και χτες- «τα ψηφίζουμε, αλλά όταν θα σας αναγκάσουν οι φίλοι σας της τρόικας να τα ξεψηφίσετε, δεν θα συμπράξουμε».

Τώρα ακυρώνονται τα μέτρα των 100 δόσεων, αλλά έχει ισχύει η Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου για τους μεγάλους οφειλέτες του Δημοσίου και ,αν θυμάστε, έχει ισχύσει για 10 μέρες η ρύθμιση - εξπρές από την οποία επωφελήθηκαν πολλοί εν αναμονή της ρύθμισης των 100 δόσεων. Αυτά δεν ακυρώνονται. Ακυρώνεται το μέτρο γενικής εφαρμογής των 100 δόσεων.

Και σας είπα: «τώρα, μπορείτε να κάνετε βελτιώσεις στο νομοσχέδιο, αλλά πρέπει να ρωτήσετε». Γιατί απεδείχθη ότι όταν υπάρχουν μονομερείς πρωτοβουλίες, αυτές πληρώνονται με  θεσμική ταπείνωση. Αυτό δεν αφορά μόνο τα τεχνικά ή δευτερεύοντα ζητήματα, αφορά και τη στρατηγική, αφορά και την υπόθεση του χρέους. Πού είναι οι λεβεντιές και οι παλικαρισμοί των μονομερών πρωτοβουλιών, της διαγραφής; Της διεθνούς Διάσκεψης; Της Επιτροπής αλήθειας για το δήθεν επονείδιστο χρέος;

Τώρα μιλάμε για την καθαρή παρούσα αξία, για τα επιτόκια, για την περίοδο χάριτος, για την περίοδο αποπληρωμής, δηλαδή γι' αυτά που έχουμε πετύχει από το ’12 και έχουμε τελικώς προσφέρει στη χώρα μείωση 90 δισεκατομμυρίων καθαρή ονομαστικά, δηλαδή 45% του ΑΕΠ περίπου και 100 δισεκατομμυρίων σε πραγματική παρούσα αξία, που είναι άλλα 50% του ΑΕΠ, με βάση την έκθεση του ESM του κ. Ρέγκλιν που έδωσε στη δημοσιότητα προ 2 μηνών.

Μακάρι η χώρα να πετύχει και περαιτέρω μειώσεις σε καθαρή παρούσα αξία. Θα συμβάλλουμε, θα βοηθήσουμε, θα χαρούμε όταν θα συμβεί, αλλά θα είναι μικρό ποσοστό αυτού που εσείς συκοφαντήσατε, καταγγείλατε, διασύρατε, υπονομεύσατε στη συνείδηση του ελληνικού λαού.

Και βέβαια δεν ψηφίζουμε καμία δική σας πρόχειρη και άδικη επιλογή ταμειακού πανικού με ψευτοταξικό περιεχόμενο. Γιατί αυτό συμβαίνει εν έτη 2015.  Συμβαίνει ενώ είχατε βρει τη χώρα σε θετικό ρυθμό ανάπτυξης ,σε πρωτογενές πλεόνασμα και σε θετικό ισοζύγιο απασχόλησης που μείωνε σιγά - σιγά την ανεργία.

Πού είναι τα περιβόητα ισοδύναμα για το ΦΠΑ στην Εκπαίδευση; Για να πάρω το πιο εντυπωσιακό παράδειγμα. Τι θα γίνει με όλες αυτές τις υποσχέσεις της χτεσινής συζήτησης για τον προληπτικό έλεγχο και τις ενστάσεις αντισυνταγματικότητας του Ελεγκτικού Συνεδρίου; Πώς θα κατοχυρωθεί η ισχύς του συνταγματικού καθεστώτος των Πανεπιστημίων και των Οργανισμών Τοπικής Αυτοδιοίκησης;

Και επειδή είδα την Επιτροπή Σοφών του κ. Κατρούγκαλου, έχετε δεσμευτεί ότι θα εφαρμόσετε τις αποφάσεις του Συμβουλίου της Επικρατείας και του Ελεγκτικού Συνεδρίου που ακύρωσαν ως αντισυνταγματικές τις περικοπές συντάξεων και ψάχνετε 2 δισεκατομμύρια ισοδύναμα. Και αντί για την  εφαρμογή των αποφάσεων, θα φέρετε ένα νόμο που μειώνει περαιτέρω τις συντάξεις;  Με ποια νομική μεθόδευση;

Θα ήθελα να το δω αυτό, αλλά αυτό είναι ένα καλό ερώτημα και για άλλους θεσμούς και εξουσίες, πέρα από την αίθουσα αυτή. Γιατί ο τόπος δεν κυβερνιέται μόνο από το Κοινοβούλιο, τα Κόμματα, την Κυβέρνηση, τον πολιτικό κόσμο. Κυβερνιέται και από τη Δικαιοσύνη και από τις ανεξάρτητες Αρχές και από την Κοινωνία των Πολιτών και τον ιδιωτικό τομέα. Όλοι είμαστε μέσα στο σκάφος του έθνους και όλοι πορευόμαστε προς τη μοίρα μας.

Τα αποθεματικά των ασφαλιστικών Ταμείων και των άλλων Νομικών Προσώπων Δημοσίου Δικαίου που συγκέντρωσε ο Υπουργός των Οικονομικών στον Ενιαίο Λογαριασμό που τώρα αποκτά πιο ολοκληρωμένη θεσμική μορφή, τι έχουν απογίνει; Αυτά που τοποθετήθηκαν σε ρέπος και σε έντοκα γραμμάτια του Δημοσίου, που είναι περίπου 13 δισεκατομμύρια, τι προοπτική επιστροφής έχουν;

Και αυτά είναι ταμειακά διαθέσιμα. Δεν είναι επένδυση μακροχρόνια που είχε μια μικρή ετήσια απόδοση, την οποία έλαβαν στο πολλαπλάσιο τα ασφαλιστικά Ταμεία. 100 δισεκατομμύρια επιχορήγηση έλαβαν τα ασφαλιστικά Ταμεία τα τελευταία έξι χρόνια της κρίσης.

Και βέβαια το μεγάλο πλεονέκτημα, το ηθικό, ο αγώνας κατά της διαφθοράς. Πού τον έχετε αναθέσει; Ούτε καν στον κ. Καμμένο που είναι ο ομογάλακτος αδελφός. Το αναθέσατε σε επίλεκτο στέλεχος του κυβερνητικού μηχανισμού της Δεξιάς ,της Νέας Δημοκρατίας, την περίοδο 2007-2009. Δεν είναι περίεργο; Δεν είναι ανεξήγητο; Δεν συμβαίνει κάτι, που πρέπει να εξηγηθεί στον ελληνικό λαό, τι είναι αυτό. Τι είδους μετασχηματισμός είναι αυτός; Και τι κρύβει;

Και βέβαια όλα αυτά αναφέρονται σε μια χώρα που έχει κάνει το τραγικό λάθος τους τελευταίους μήνες της διακυβέρνησης Τσίπρα – Καμμένου, να συνδέσει την οικονομική κρίση και τη διαχείριση για το πρόγραμμα δημοσιονομικής προσαρμογής με την εξωτερική πολιτική και τώρα πρέπει να κινούμαστε δυστυχώς αμυντικά, για να αποτρέψουμε πολύ δυσμενείς εξελίξεις στα μείζονα θέματά μας, όπως είναι το Αιγαίο και οι ελληνοτουρκικές σχέσεις.

Έχει λοιπόν πολύ μεγάλη σημασία, κυρίες και κύριοι βουλευτές και κλείνω με αυτό, να είμαστε καθαροί. Δεν ψηφίζουμε επί της αρχής, γιατί η αρχή που διέπει την Κυβέρνηση στερείται στρατηγικού πλαισίου και είναι βλαπτική για τη χώρα. Η χώρα δεν έχει διαφύγει από τον κίνδυνο, είναι μέγα ιστορικό σφάλμα η Κυβέρνηση να αναπαύεται στις ψεύτικες δάφνες μιας εκλογικής νίκης η οποία διαμορφώθηκε κάτω από πολύ συγκεκριμένες συνθήκες.

Και βέβαια δεν ψηφίζουμε καμία από τις διατάξεις που συνιστούν στην πραγματικότητα ταπείνωση της Βουλής και ταπείνωση της κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας. Γιατί η καθεμιά και ο καθένας από τους βουλευτές της πλειοψηφίας, γνωρίζει πολύ καλά τι έλεγε τον Ιανουάριο, τι έλεγε πριν το δημοψήφισμα του Ιουλίου, τι έλεγε στις εκλογές με αντιφατικό και διφορούμενο λόγο και τι πράττει τώρα.

Και είμαστε μόνο στην επώδυνη αρχή! Είναι μια καλή ευκαιρία για περίσκεψη και για στρατηγικό  αναπροσανατολισμό με στόχο πάντα την εθνική υπευθυνότητα, που τόσο λοιδορήσατε και τόσο υπονομεύσατε.

 

Tags: Η Εξέλιξη της ΚρίσηςΑγορεύσεις | Παρεμβάσεις 2015