11 Οκτωβρίου 2005

Αγόρευση Ευ. Βενιζέλου κατά τη συζήτηση επί των άρθρων και των τροπολογιών του σχεδίου νόμου του Υπουργείου Οικονομίας και Οικονομικών: «Αύξηση συντάξεων δημοσίου και άλλες διατάξεις».


 

Κύριε Πρόεδρε, για δεύτερη φορά μέσα σε οκτώ μήνες το Υπουργείο Υγείας έδωσε για δημόσια διαβούλευση ένα προσχέδιο νόμου για τα φάρμακα που φέρεται να συνυπογράφει και ο Υπουργός Ανάπτυξης ως συναρμόδιος Υπουργός.

Αυτό έγινε πριν από ένα μήνα για δεύτερη φορά. Για πρώτη φορά αυτό συνέβη το Νοέμβριο του περασμένου έτους.

Ενώ υποτίθεται ότι οι κοινωνικοί εταίροι και οι επιστημονικοί φορείς συζητούν ένα συνολικό σχέδιο νόμου για το φάρμακο, το Υπουργείο Ανάπτυξης εμβόλιμα, σε άσχετο νομοσχέδιο εισάγει αυτήν την τροπολογία με την οποία επιβαρύνονται και μάλιστα σε εντυπωσιακό βαθμό τα ασφαλιστικά ταμεία και οι Έλληνες πολίτες οι ασφαλισμένοι, διότι και οι ασφαλισμένοι συμμετέχουν στην κάλυψη της φαρμακευτικής δαπάνης. Έτσι, έχουμε μία νομοθετική ρύθμιση που επιβαρύνει το δημόσιο και στρέφεται κατά του δημοσίου και κατά του κοινωνικού συμφέροντος και αυτό γίνεται «στη ζούλα».

Αυτή, λοιπόν, η τροπολογία, η οποία είναι ούτως ή άλλως κοινοβουλευτικά απαράδεκτη, αντισυνταγματική και αντιφάσκει με τις πρωτοβουλίες άλλου συναρμόδιου Υπουργείου, πρέπει να αποσυρθεί από τον παριστάμενο Υφυπουργό Ανάπτυξης. Αν ο Υφυπουργός επιμείνει στην ψήφιση της τροπολογίας αυτής, τότε η Κυβέρνηση αναδέχεται την ευθύνη ενός μέτρου το οποίο είναι κατάφωρα αντιλαϊκό, ενός μέτρου που ενισχύει συγκεκριμένα επιχειρηματικά συμφέροντα εις βάρος των ασφαλιστικών ταμείων και των ασφαλισμένων.

Κατ΄ αρχάς, είναι απολύτως ανακριβές το επιχείρημα ότι η προτεινόμενη τροπολογία επιβάλλεται από τη νομολογία του Συμβουλίου της Επικρατείας. Αντιθέτως ενώ η τροπολογία αυξάνει το κόστος, αυξάνει τη φαρμακευτική δαπάνη του δημοσίου, δεν συμμορφώνεται προς την απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας. Όλα τα προβλήματα αντισυνταγματικότητας αναπαράγονται αυτούσια. Το Συμβούλιο της Επικρατείας θεώρησε ότι προσβάλλεται η οικονομική ελευθερία, το άρθρο 5, παράγραφοι 1 και 3 του Συντάγματος, επειδή η επιχείρηση δεν έχει δικαίωμα απόδειξης ή μάλλον ανταπόδειξης του πραγματικού κόστους, αν αυτό είναι μεγαλύτερο από τη χαμηλότερη τιμή στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Τέτοιος μηχανισμός ανταπόδειξης δεν εισάγεται με την τροπολογία. Αντιθέτως εισάγεται ως βάση επιβεβαίωσης και επαλήθευσης η τιμή σε τρεις χώρες, σε δύο της Ευρώπης των δεκαπέντε συμπεριλαμβανομένης και της Ελβετίας και σε μία από τις χώρες της διεύρυνσης, άρα βάση ιδιαίτερα ευνοϊκή για τις φαρμακευτικές εταιρείες. Αυτό δεν το λέει το Συμβούλιο της Επικρατείας.

Αντίθετα αυτό που λέει το Συμβούλιο της Επικρατείας, να υπάρχει δυνατότητα ανταπόδειξης του πραγματικού κόστους, αν αυτό είναι μεγαλύτερο από τη χαμηλότερη τιμή, δεν προβλέπεται. Άρα τζίφος από την άποψη αυτή, «μία τρύπα στο νερό». Η ρύθμιση είναι ούτως ή άλλως αντισυνταγματική εξ ορισμού με βάση τη νομολογία του Συμβουλίου της Επικρατείας.

Εκείνο, όμως, που κυρίως κάνει η τροπολογία αυτή είναι να αποδέχεται ότι το αυτόματο αυτό σύστημα υπολογισμού μπορεί να γίνει δεκτό με το δημόσιο να παραιτείται από το βασικό δικαίωμά του που προκύπτει από το γεγονός ότι είναι το μεγάλο «ολιγοψώνιο» στο χώρο των φαρμάκων. Ο βασικός αγοραστής στη φαρμακευτική αγορά είναι το δημόσιο, είναι ο Ο.Π.Α.Π., είναι το Ι.Κ.Α., είναι τα ασφαλιστικά ταμεία.

Η ενιαία εκπροσώπηση των φορέων του δημοσίου -υγειονομικών και ασφαλιστικών- και η διαπραγμάτευση στο όνομα του δημοσίου και του ευρύτερου δημόσιου τομέα συνολικά μέσα από τη λειτουργία της αγοράς, μέσα από την αμιγώς οικονομική λογική θα οδηγήσει σε τιμές οι οποίες θα είναι δραματικά και δραστικά κατώτερες του μηχανισμού ακόμη και της μίας χαμηλότερης τιμής. Πολύ περισσότερο θα είναι χαμηλότερες από το σημερινό μηχανισμό τεχνητής ανύψωσης της τιμής του φαρμάκου που εισηγείται η Κυβέρνηση με αντιλαϊκή, ταξική και αντιαναπτυξιακή πρόθεση.

Αυτό μάλιστα φαίνεται και από το γεγονός ότι για τα αντίγραφα η τροπολογία θέτει φραγμό στην έκπτωση. Δεν μπορεί να είναι μικρότερη από το 80% της τιμής του πρωτοτύπου. Για τα φάρμακα όταν λήγει η προστασία του διπλώματος ευρεσιτεχνίας, θέτει επίσης φραγμό στην έκπτωση. Για τα παραγόμενα στην Ελλάδα φάρμακα, που είναι λογικό να είναι φθηνότερα των εισαγομένων, θέτει επίσης φραγμό στην έκπτωση, γιατί εξομοιώνει το μηχανισμό υπολογισμού με τα εισαγόμενα φάρμακα.

Πρόκειται για μία σκανδαλώδη και προκλητική ρύθμιση, εκ γενετής αντισυνταγματική, αντιφατική με τις πρωτοβουλίες που υποτίθεται ότι λαμβάνει το Υπουργείο Υγείας το οποίο συνήθως αρκείται σε δηλώσεις και σε ενδοκυβερνητικό συνδικαλισμό.

Έχουμε μια απόδειξη αποσυντονισμού της Κυβέρνησης και η μόνη λύση που μπορεί να περισώσει την εσχάτη στιγμή την αξιοπρέπεια της Κυβέρνησης είναι η απόσυρση αυτής της τροπολογίας.

Tags: Αγορεύσεις | Παρεμβάσεις 2005