23 Νοεμβρίου 2005

Αγόρευση Ευ. Βενιζέλου κατά τη συζήτηση επί των άρθρων και των τροπολογιών του σχεδίου νόμου του Υπουργείου Οικονομίας και Οικονομικών: «Τροποποίηση, συμπλήρωση και αντικατάσταση διατάξεων του ν.2331/1995 (ΦΕΚ Α’ 173) και προσαρμογή της ελληνικής νομοθεσίας στην Οδηγία 2001/97/ΕΚ’ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου για την πρόληψη της χρησιμοποίησης του χρηματοπιστωτικού συστήματος με σκοπό την νομιμοποίηση εσόδων από εγκληματικές δραστηριότητες και άλλες διατάξεις»


 

Κυρία Πρόεδρε, η κατάθεση αυτής της τροπολογίας συνιστά την πανηγυρική ομολογία της Κυβέρνησης για την παταγώδη αποτυχία των χειρισμών της στους προηγούμενους είκοσι μήνες. Είναι, επίσης, η πανηγυρική απόδειξη του απολύτου αδιεξόδου και της πλήρους αμηχανίας στην οποία έχει οδηγηθεί η Κυβέρνηση.

Και δεν το λέω αυτό επειδή η τροπολογία είναι ουσιαστικά μία νομοθετική εξουσιοδότηση εν λευκώ, αλλά γιατί και από τη μακρά συζήτηση που είχαμε την προηγούμενη εβδομάδα στο Υπουργείο Μεταφορών καταλήξαμε στο συμπέρασμα ότι δεν υπάρχει πραγματικά τίποτα. Δεν υπάρχει επιχειρηματικό σχήμα, δεν υπάρχουν διαβεβαιώσεις φορέων του ευρύτερου δημόσιου τομέα, δεν υπάρχουν συγκεκριμένες σκέψεις σε σχέση με τη συμμετοχή ιδιωτικού κεφαλαίου, δεν υπάρχει επιχειρησιακό σχέδιο, δεν υπάρχει απολύτως τίποτα, παρά μόνο η μετάνοια της Κυβέρνησης γιατί το Σεπτέμβριο ο ίδιος ο Πρωθυπουργός και ο Κυβερνητικός του Εκπρόσωπος επιδίωξαν να κλείσουν την Ολυμπιακή με την τραγική δήλωση για την «εκκαθάριση εν λειτουργία», προκειμένου να αδειάσει η αγορά από την Ολυμπιακή και να διαμορφωθούν άλλες καταστάσεις, οι οποίες ουσιαστικά θα ήταν η ιδιωτικοποίηση της Ολυμπιακής στο τζάμπα.

Η Κυβέρνηση είναι προφανές ότι κερδίζει χρόνο, ότι έχει υποσχεθεί την ψήφιση της τροπολογίας αυτής στον αρμόδιο Επίτροπο, προκειμένου να κερδίσει χρόνο και αγοράζει χρόνο με τέτοιον εξευτελιστικό και αμήχανο τρόπο επειδή έχασε χρόνο. Και έχασε χρόνο γιατί άλλο σχέδιο εφήρμοζε –το κλείσιμο της Ολυμπιακής- και άλλο σχέδιο αναγκάζεται να εφαρμόσει τώρα, λόγω της κοινωνικής κατακραυγής, επειδή η κοινή γνώμη θέλει να υπάρχει Ολυμπιακή, επειδή οι Έλληνες θέλουν να υπάρχουν τα εθνικά χρώματα στους αιθέρες.

Και επειδή τώρα πρέπει να αλλάξει στρατηγική κατά 180ο, βεβαίως λέει «θα κάνω ένα σχήμα το οποίο μπορεί και να είναι απολύτως δημόσιο –γιατί ως απολύτως δημόσιο ξεκινά- δεν αποκλείεται αυτό το σχήμα να γίνει πλήρως ιδιωτικό ή να φτάσουμε σ’ ένα μεικτό». Δηλαδή, τα πάντα και τίποτα. Δηλαδή, τίποτα! Η απόλυτη διαχειριστική, πολιτική και διοικητική ανικανότητα! Η απώλεια του ελέγχου των καταστάσεων! Αυτή είναι η μεγάλη πολιτική ήττα του κ. Καραμανλή και της Κυβέρνησής του.

Τι ζητούμε από την Κυβέρνηση; Πρώτον, να σοβαρευτεί, να είναι ειλικρινής, να εγγυηθεί στο μεταξύ μερικά θεμελιώδη πράγματα:

- ότι θα προστατεύσει την ομαλή λειτουργία της υφιστάμενης εταιρείας ώσπου να βρεθεί το διάδοχο σχήμα,
- ότι θα υπάρχει ασφάλεια πτήσεων,
- ότι θα προστατευθεί η περιουσία αλλά και τα άλλα αγαθά της Ολυμπιακής, η φήμη, η πελατεία, το σήμα, τα πτητικά δικαιώματα, τα slots,
- ότι θα εγγυηθούν –όπως οφείλουν- οι κυβερνώντες τα δικαιώματα των εργαζομένων, για τα οποία υποτίθεται ότι κόπτεται ο Πρωθυπουργός και οι αρμόδιοι Υπουργοί,
- ότι βεβαίως θα προστατευθούν τα συμφέροντα του δημοσίου ως μετόχου και της Ολυμπιακής –παλιάς και νέας- σε σχέση με την απόφαση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής με τις αναγκαίες προσφυγές στο Πρωτοδικείο και το Δικαστήριο των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων,
- ότι θα έχουμε στη Βουλή αναλυτική συζήτηση για το επιχειρησιακό σχέδιο, το οποίο πρέπει να κατατεθεί ολόκληρο και με κάθε λεπτομέρεια,
- ότι έχουν στο μυαλό τους κάτι και πρέπει να μας το πουν για την έκταση της εταιρείας, για το μέγεθός της, για το δίκτυο πτήσεων, ότι θα καλύπτεται ο εθνικός χώρος, τα νησιά, οι απομακρυσμένες και ορεινές περιοχές, ότι θα εξυπηρετείται ο απόδημος ελληνισμός και δεν θα εγκαταλειφθούν δίκτυα και πτήσεις που είναι ζωτικές για μία εταιρεία αυτού του είδους, ότι θα καλύπτεται, δηλαδή, η βασική αεροπορική υπηρεσία.

Ζητούμε διαβεβαιώσεις και εγγυήσεις για το άλλο σκέλος, για τη τεχνική βάση για τις μεγάλες και πανάκριβες υποδομές της Ολυμπιακής στο αεροδρόμιο των Σπάτων, για την επίγεια εξυπηρέτηση, για το handling και στα απελευθερωμένα μεγάλα αεροδρόμια και στα αεροδρόμια όπου διατηρείται ακόμα το μονοπώλιο της Ολυμπιακής στην επίγεια εξυπηρέτηση.

Χωρίς αυτά η Κυβέρνηση ουσιαστικά με μία αιδήμονα σιωπή, παραδέχεται ότι όπως ακριβώς ήθελε με το πρόσχημα της Ευρωπαϊκής Επιτροπής να οδηγήσει την Ολυμπιακή σε κλείσιμο, τώρα μερικούς μήνες αργότερα με το πρόσχημα της αδυναμίας συγκρότησης ενός νέου σχήματος και ενός νέου σχεδίου θα ξαναδοκιμάσει να οδηγήσει την Ολυμπιακή σε κλείσιμο. Ε, λοιπόν, η δευτέρα πλάνη είναι χείρων της πρώτης.

Το πρώτο σχέδιο δεν πέτυχε γιατί απεδείχθη ότι το πρόσχημα της Ευρωπαϊκής Επιτροπής δεν έπεισε κανέναν. Ούτε την κοινή γνώμη, ούτε τους εργαζομένους, ούτε τους ειδήμονες. Ούτε αυτό το κόλπο το οποίο υπονοείται πίσω από αυτήν τη λευκή εξουσιοδότηση, θα πιάσει.

Να σοβαρευτούν, να στρωθούν να κάνουν ένα συγκεκριμένο και υπεύθυνο σχέδιο, να δώσουν τις εγγυήσεις που απαιτείται, να δώσουν τις οδηγίες που πρέπει ως εντολείς, ως πελάτες στον επιχειρηματικό σύμβουλο που προσέλαβαν και να έρθουν μ’ ένα συγκεκριμένο νομοσχέδιο το οποίο να έχει αρχή, μέση και τέλος και να συζητήσουν στη Βουλή όπως επιβάλλει η δημοκρατία και η διαφάνεια.

Tags: Αγορεύσεις | Παρεμβάσεις 2005