1 Δεκεμβρίου 2005

Αγόρευση Ευ. Βενιζέλου κατά τη συζήτηση επί της αρχής και των άρθρων πρότασης νόμου αρμοδιότητας του Υπουργείου Απασχόλησης και Κοινωνικής Προστασίας: «Για τη θεσμοθέτηση του ελάχιστου εγγυημένου εισοδήματος και συνοδευτικών υπηρεσιών κοινωνικής υποστήριξης».


 

Κυρίες και κύριοι Βουλευτές, θέλω κατ’ αρχήν να επαναφέρω την παρατήρηση που και άλλες φορές έχω κάνει σε σχέση με το αληθές νόημα του άρθρου 73 παράγραφος 3 του Συντάγματος που δεν απαγορεύει τη συζήτηση και ψήφιση προτάσεων νόμου οι οποίες συνεπάγονται επιβάρυνση για τον κρατικό προϋπολογισμό, αλλά προτάσεων νόμων που έχουν ατομικό χαρακτήρα και παρέχουν ατομικά σε συγκεκριμένα πρόσωπα, μισθό, σύνταξη ή χορηγία. Πρόκειται για κραυγαλέα παρερμηνεία της διάταξης αυτής, η πρακτική που ακολουθεί το Κοινοβούλιο και στην οποία επιμένει το Προεδρείο του Σώματος.

Το άρθρο 75 του Συντάγματος ρυθμίζει τις προϋποθέσεις υπό τις οποίες ελέγχεται η δημοσιονομική επιβάρυνση ενώ η ειδική ρήτρα του άρθρου 73 παράγραφος 3 αφορά τους ατομικούς συνταξιοδοτικούς ή άλλους συναφείς νόμους. Τέλος πάντων.

Εμείς, όπως είπε και ο κ. Χωρέμης, χαιρετίζουμε την πρωτοβουλία του Συνασπισμού και συγχαίρουμε το Συνασπισμό γιατί επιμένει στο να θέτει ένα θέμα το οποίο έχει τεράστιο κοινωνικό και αναπτυξιακό ενδιαφέρον.

Το πρόσφατο συνέδριο του ΠΑ.ΣΟ.Κ. έχει αποδεχθεί με ομόφωνη απόφασή του, την ανάγκη οργάνωσης ενός εγγυημένου επιπέδου αξιοπρεπούς διαβίωσης. Και βασική προγραμματική πρόταση του ΠΑ.ΣΟ.Κ. εν όψει των επόμενων βουλευτικών εκλογών είναι η λεπτομερής επεξεργασία του συστήματος του εγγυημένου, όχι ελαχίστου, αλλά επαρκούς και αξιοπρεπούς επιπέδου διαβίωσης για όλους τους Έλληνες.

Αυτό προϋποθέτει τη συγκρότηση ενός πλέγματος μέτρων που περιλαμβάνουν και εισοδήματα και εισοδηματικά επιδόματα και άλλες μεταβιβαστικές παροχές, αλλά βεβαίως και θεσμούς του κοινωνικού κράτους που πρέπει να λειτουργούν χωρίς κενά και χωρίς αντιφάσεις. Γιατί δεν υπάρχει καμία απολύτως αμφιβολία ότι το ελληνικό κοινωνικό κράτος έχει αναπτυχθεί και με υστερήσεις και με αντιφάσεις και εντοπίζονται κατά καιρούς κενά για κρίσιμες κοινωνικές ομάδες, οι οποίες ξαφνικά μένουν χωρίς δίχτυ προστασίας, άρα χρειάζονται οριζόντια μέτρα κάλυψης όλων των πιθανών κενών. Και μέσα σ’ αυτά τα οριζόντια μέτρα είναι και οι εισοδηματικές ενισχύσεις συμπληρωματικού και εγγυητικού χαρακτήρα, ιδίως όταν έχουμε να αντιμετωπίσουμε φαινόμενα απόλυτης φτώχειας. Διότι φυσικά είναι άλλη η μεταχείριση της απόλυτης φτώχειας, της εξαθλίωσης, του κοινωνικού αποκλεισμού και άλλη η μεταχείριση της σχετικής φτώχειας, δηλαδή ουσιαστικά των εισοδηματικών ανισοτήτων που και υπάρχουν και αναπαράγονται και εντείνονται. Και αν θέλετε και στη δική μας περίοδο οξύνθηκαν τα φαινόμενα αυτά παρ’ ότι αναμφίβολα βελτιώθηκε το συνολικό επίπεδο της εθνικής οικονομίας, βελτιώθηκε η οικονομία ως μακροοικονομικό μέγεθος, αλλά δεν εισέπραξαν όλες οι κοινωνικές ομάδες, όλες οι οικογένειες, όλοι οι Έλληνες την ίδια αίσθηση συμμετοχής στο μέρισμα της ανάπτυξης και στο μέρισμα της κοινωνικής προόδου. Και αυτό είναι κάτι που μας απασχολεί και είναι για μας βασικό θέμα και της ιδεολογικής μας ταυτότητας, αλλά και της κοινωνικής ευαισθησίας που έχουμε ως χώρος και ως παράταξη. Μόνο που εμείς έχουμε ένα πρόβλημα αυξημένης πολιτικής αξιοπιστίας και κυβερνητικής ικανότητας, γιατί το ΠΑ.ΣΟ.Κ. κυβέρνησε και θα κυβερνήσει τον τόπο αυτό, ενώ καλώς ή κακώς ο Συνασπισμός έχει την άνεση ενός μικρού κοινοβουλευτικού κόμματος που δεν θα κληθεί να εφαρμόσει τις προγραμματικές δεσμεύσεις και τις ιδεολογικές του διακηρύξεις ως επόμενη κυβέρνηση της χώρας.

Άρα, εμείς έχουμε πολύ συγκροτημένη και δημοσιονομικά τεκμηριωμένη προσέγγιση των θεμάτων αυτών. Και γνωρίζουμε πάρα πολύ καλά ότι η βαθύτερη ουσία και φιλοσοφία του κοινωνικού κράτους είναι πραγματικά η παραδοχή ότι η φτώχεια, ο κοινωνικός αποκλεισμός, τα γηρατειά, η αρρώστια δεν είναι προσωπικό ατύχημα, αλλά είναι κοινωνικό πρόβλημα, είναι τελικά πολιτικό πρόβλημα, είναι πρόβλημα που αφορά τη δημοκρατική νομιμοποίηση και την κοινωνική αποδοχή των κυβερνητικών πολιτικών σε όλη την Ευρώπη. Και αυτό είναι το βαθύτερο πρόβλημα συνολικά της Ευρωπαϊκής Ένωσης, γι’ αυτό ετέθη το πολιτικό πρόβλημα της Ευρωπαϊκής Ένωσης με την απόρριψη του σχεδίου του ευρωπαϊκού Συντάγματος και γι’ αυτό υπάρχουν κοινωνικές κρίσεις μεγάλης έντασης σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες.

Άρα, κυρίες και κύριοι Βουλευτές για εμάς, για το ΠΑ.ΣΟ.Κ. το εγγυημένο επίπεδο αξιοπρεπούς διαβίωσης είναι εμβληματική θέση μας στην οποία πιστεύουμε και την οποία και προετοιμάζουμε και θα εφαρμόσουμε ως επόμενη κυβέρνηση της χώρας.

Βεβαίως είναι γεγονός ότι το δίκτυο κατά της φτώχειας και του κοινωνικού αποκλεισμού που εφαρμόσαμε δεν απέδωσε τα αναμενόμενα αποτελέσματα. Και δεν απέδωσε τα αναμενόμενα αποτελέσματα γιατί έχει για ιστορικούς λόγους επικρατήσει η πρακτική, βασική κοινωνική παροχή για την άρση των ανισοτήτων στην Ελλάδα να είναι η σύνταξη. Το συνταξιοδοτικό σύστημα καλύπτει έμμεσα ή άμεσα πολλές ανάγκες οι οποίες δεν είναι κατ’ ακριβολογία συνταξιοδοτικές. Γι’ αυτό έχει πάρα πολύ μεγάλη σημασία ο λογιστικός διαχωρισμός του ελληνικού συστήματος κοινωνικής ασφάλισης σ’ ένα κατά κυριολεξία διανεμητικό σύστημα που χρηματοδοτείται τριμερώς και σε προνοιακές παροχές που πρέπει να βαραίνουν τον κρατικό προϋπολογισμό.

Και είναι πραγματικό σκάνδαλο η Κυβέρνηση και η κοινοβουλευτική Πλειοψηφία να αντιμετωπίζει με ρητορικό τρόπο την πρόταση του Συνασπισμού και τις θέσεις των άλλων κομμάτων της Αντιπολίτευσης σήμερα, παραμονές της συζήτησης του προϋπολογισμού του κράτους για το 2006, με δεδομένο το τελευταίο, το πιο πρόσφατο και πάντα υπό αναθεώρηση σχέδιο του κρατικού προϋπολογισμού που αποτυπώνει με προκλητικό τρόπο το έλλειμμα κοινωνικής ευαισθησίας της Κυβέρνησης.

Να συζητήσουμε για το ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα και να διεκδικήσουμε το εγγυημένο επίπεδο αξιοπρεπούς διαβίωσης, με ποιον κρατικό προϋπολογισμό; Μ’ έναν κρατικό προϋπολογισμό απ’ τον οποίο λείπουν εξ ορισμού, από «χέρι», 1.800.000.000 ευρώ για τη χρηματοδότηση του Ι.Κ.Α. και των άλλων φορέων κοινωνικής ασφάλισης, για τον κλάδο σύνταξης και τον κλάδο υγείας;

Το έλλειμμα αυτό ήταν στο αρχικό σχέδιο του κ. Αλογοσκούφη πριν την απόρριψη από τον κ. Αλμούνια, πριν την απόρριψη της τιτλοποίησης, ονομαστικά 1,2 δισεκατομμύρια ευρώ και στο κατατεθειμένο σχέδιο το ονομαστικό έλλειμμα για την κοινωνική ασφάλιση είναι 1,8 δισεκατομμυρίων ευρώ. Αν λάβουμε υπ’ όψιν τις λειτουργικές ανάγκες πολλών μικρότερων ασφαλιστικών ταμείων θα φτάσουμε τα 3.000.000.000 ευρώ.

Στον κλάδο της υγείας και της πρόνοιας έχουμε προκλητική μείωση και του τακτικού προϋπολογισμού και του Προγράμματος Δημοσίων Επενδύσεων. Έχουμε ουσιαστικά για πρώτη φορά μείωση των δαπανών του τακτικού προϋπολογισμού για την υγεία ως ποσοστό επί του Α.Ε.Π. από 2,8% πέρυσι και 2,9% πρόπερσι στο 2,7% φέτος.

Η αύξηση δεν καλύπτει ούτε την ονομαστική αύξηση του Α.Ε.Π.. Υπολείπεται κατά 2,5 μονάδες της ονομαστικής αύξησης του Α.Ε.Π.. Στο δε Πρόγραμμα Δημοσίων Επενδύσεων έχουμε μείωση κατά 3,5% και για τις προσλήψεις προσωπικού έχουμε πρόβλεψη μόνο 30.000.000 ευρώ, ενώ το πρόγραμμα των συγχρηματοδοτούμενων έργων βαίνει μειούμενο, δηλαδή η απορροφητικότητα του Κοινοτικού Πλαισίου Στήριξης με πρόβλεψη μόνο 135.000.000 ευρώ έναντι 190.000.000 ευρώ πέρυσι. Για να έχετε ένα και μόνο μικρό δείγμα.

Όταν μιλάμε για το εγγυημένο εισόδημα και όταν ξέρουμε ότι η φτώχεια συνδέεται κυρίως με τα γηρατειά στην Ελλάδα, με τις χαμηλές συντάξεις, όταν ξέρουμε ότι η φτώχεια συνδέεται με την άνεργη νεότητα και τα περιορισμένα χρονικά και ποσοτικά επιδόματα ανεργίας, με την αναπηρία
–μεθαύριο γιορτάζουμε την Παγκόσμια Ημέρα της Αναπηρίας- με την ασθένεια, σήμερα γιορτάζουμε την ημέρα κατά του AIDS- όταν ξέρουμε ότι οι μονογονεϊκές οικογένειες είναι αυτές που είναι φτωχές, όταν ξέρουμε ότι υπάρχουν μετανάστες οι οποίοι έχουν διολισθήσει στα όρια της απόλυτης φτώχειας, μπορούμε να μιλάμε με τη σημερινή Κυβέρνηση, η οποία έχει εκλεγεί και βρίσκεται στη θέση της επειδή υποσχέθηκε βασική σύνταξη του Ο.Γ.Α., στο τέλος της τετραετίας, στα 220 ευρώ, και Ε.Κ.Α.Σ. 230 ευρώ και έχουμε, με τα σημερινά δεδομένα, ένα Ε.Κ.Α.Σ. που έχει φτάσει μόλις τα 149 ευρώ, δηλαδή υπολείπονται 80 ευρώ για τα επόμενα δύο χρόνια και μία βασική σύνταξη Ο.Γ.Α. που έχει φτάσει τα 213 ευρώ, δηλαδή υπολείπονται 112 ευρώ για τα επόμενα δύο χρόνια;

Είναι δυνατόν αξιόπιστα να εμφανίζεται η Κυβέρνηση και η κοινοβουλευτική Πλειοψηφία και να κάνει δηλώσεις κοινωνικής ευαισθησίας και επαγρύπνησης, όταν εμφανίζεται ένας τέτοιος προκλητικά ανάλγητος προϋπολογισμός ο οποίος αποτυπώνει όχι μόνο το έλλειμμα κοινωνικής ευαισθησίας, αλλά και το έλλειμμα οικονομικού και πολιτικού σχεδιασμού της Κυβέρνησης. Αυτό είναι το πρόβλημα και αυτό είναι το μέτωπο που πρέπει να ανοίξουμε, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι του Κομμουνιστικού Κόμματος και του Συνασπισμού.

Δεν είναι ώρα για το παλιό γνωστό, καλό διμέτωπο. Είναι η ώρα για ένα ενιαίο κοινωνικό μέτωπο που εκφράζει την επιθυμία και την αγωνία της μεγάλης πλειοψηφίας των Ελλήνων, συμπεριλαμβανομένων κι αυτών που ψήφισαν τον κ. Καραμανλή γιατί πείστηκαν ότι είναι δήθεν σοσιαλδημοκράτης για να εμφανιστεί ως επίγονος του κ. Μητσοτάκη και μάλιστα κακέκτυπος επίγονος του κ. Μητσοτάκη.

Tags: Αγορεύσεις | Παρεμβάσεις 2005