29 Μαρτίου 2006

Αγόρευση Ευ. Βενιζέλου κατά τη συζήτηση επί της αρχής και των άρθρων του σχεδίου νόμου του Υπουργείου Οικονομίας και Οικονομικών: «Προσαρμογή της ελληνικής νομοθεσίας προς τις διατάξεις της Οδηγίας 2002/87 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου σχετικά με τη συμπληρωματική εποπτεία πιστωτικών ιδρυμάτων, ασφαλιστικών επιχειρήσεων και επιχειρήσεων επενδύσεων χρηματοοικονομικού ομίλου ετερογενών δραστηριοτήτων». 


 

Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, αντιλαμβάνομαι τους βαθύτατα ψυχολογικούς λόγους για τους οποίους η Κυβέρνηση παρασύρει την κοινοβουλευτική της πλειοψηφία σ’ αυτό το αδιέξοδο των δήθεν μεταρρυθμιστικών νόμων, γιατί νιώθει την ανάγκη να υπερβεί το αδιέξοδο αυτό με μία φυγή προς τα μπρος. Στην περίπτωση όμως του αδιεξόδου η φυγή προς τα μπρος σε ρίχνει σ’ έναν τοίχο και σου προκαλεί πάρα πολύ συχνά βαριά σωματική βλάβη.

Το λέω αυτό γιατί δεν μπορώ να αντιληφθώ πώς είναι δυνατόν η Κυβέρνηση τη στιγμή που θέλει να κλείσει κοινωνικά μέτωπα, τη στιγμή που βλέπει τις έρευνες της κοινής γνώμης να της καταλογίζουν ευθύνες και να καταγράφουν μία πτωτική τάση και του κύρους του Πρωθυπουργού ατομικά και της Κυβέρνησης συνολικά, να θέλει να ανοίξει το μείζον μέτωπο που είναι το ασφαλιστικό. Δεν μπορώ να εξηγήσω την αντίφαση στη στάση της Κυβέρνησης που από τη μία μεριά κραδαίνει κλάδο ελαίας, αποτάσσεται το Σατανά της επίλυσης του ασφαλιστικού, το παραπέμπει στην επόμενη Βουλή, σ’ έναν μακρύ και –θα έλεγα- απροκατάληπτο δήθεν κοινωνικό διάλογο και από την άλλη υπονομεύει την αξιοπιστία της και προκαλεί ένταση ακριβώς στο μέτωπο του ασφαλιστικού συστήματος με τις ρυθμίσεις αυτές για το ασφαλιστικό των τραπεζών.

Δεν μπορώ να καταλάβω πώς είναι δυνατόν η Κυβέρνηση να εμφανίζεται ως αξιόπιστη και τη στιγμή που είναι τόσο σκληρή απέναντι στους τραπεζοϋπαλλήλους, στο θέμα της εθελουσίας εξόδου των εργαζομένων του Ο.Τ.Ε. είναι έτοιμη να μειώσει τα όρια ηλικίας, να αναγνωρίσει πλασματικά έτη και να επιβαρύνει το Τ.Α.Π.-Ο.Τ.Ε..

Κυρίες και κύριοι Υπουργοί, πρέπει να είστε απολύτως βέβαιοι ότι αυτή τη στιγμή παίζετε με τη φωτιά, όπως ακριβώς έγινε και με το «Βασικό Μέτοχο», όπως ακριβώς έγινε και με την προηγούμενη ρύθμιση για την εθελουσία έξοδο στον Ο.Τ.Ε.. Όπως ακριβώς αναγκαστήκατε να επιβαρύνετε τελικά τον Ο.Τ.Ε. προκειμένου να καλυφθούν τα βάρη του Τ.Α.Π.-Ο.Τ.Ε. –γιατί διαφορετικά η ρύθμιση θα προσέκρουε στο Ευρωπαϊκό Κοινοτικό Δίκαιο, θα εκλαμβανόταν ως παράνομη, έμμεση κρατική ενίσχυση- έτσι και τώρα θα αναγκαστείτε να επανορθώσετε μετά από λίγους μήνες, όταν η Ευρωπαϊκή Επιτροπή εξετάζοντας την καταγγελία που έχει ήδη υποβληθεί από το σύλλογο των εργαζομένων στην Εμπορική Τράπεζα θα κρίνει ότι η ρύθμιση αυτή είναι αντίθετη προς το άρθρο 77 της Συνθήκης για την Ευρωπαϊκή Κοινότητα ότι παραβιάζει το δίκαιο του ανταγωνισμού της Ευρωπαϊκής Ένωσης και είναι έμμεση, παράνομη κρατική ενίσχυση.

Γιατί το κάνετε αυτό; Ο ομολογημένος σκοπός του νόμου καθιστά αυτόματα αντισυνταγματική τη ρύθμιση γιατί έχετε ομολογήσει ρητά και απερίφραστα πως αυτό δεν γίνεται για τις ανάγκες του ασφαλιστικού συστήματος, δεν γίνεται για να καλύπτονται ασφαλιστικά πλήρως οι τραπεζοϋπάλληλοι και οι συνταξιούχοι τραπεζοϋπάλληλοι, γιατί το γενικό πρόβλημα των ασφαλιστικών ταμείων το παραπέμπετε με τις πολιτικές σας δηλώσεις σε μακροπρόθεσμο διάλογο.

Άρα, ποιος είναι ο δεδηλωμένος σκοπός του νόμου που ελέγχεται στο πλαίσιο του δικαστικού ελέγχου της συνταγματικότητας των νόμων; Η διευκόλυνση και η σωτηρία των τραπεζών. Η δυνατότητα εξωραϊσμού των ισολογισμών των τραπεζών, οι οποίες έτσι θα απαλλαγούν από την υποχρέωση να κάνουν τις αναγκαίες προβλέψεις λόγω των αναλογιστικών τους υποχρεώσεων και άρα ο δεδηλωμένος σκοπός σας αφορά συγκεκριμένες τραπεζικές επιχειρήσεις και όχι τους ασφαλισμένους και τα ασφαλιστικά ταμεία.

Αντιλαμβάνεστε ότι έτσι εσείς οι ίδιοι τινάζετε στον αέρα την ειλικρίνεια του πολιτικού σας λόγου, αλλά και τη συνταγματικότητα της ρύθμισής σας; Έχετε αντιληφθεί ότι πέρα από την Ευρωπαϊκή Ένωση και πέρα από τις δίκες που αφορούν τη διαδικασία ένταξης των ασφαλιστικών ταμείων των τραπεζοϋπαλλήλων στο Ε.Τ.Ε.Α.Μ., θα υπάρξουν στη συνέχεια πάμπολλες ατομικές προσφυγές δικαιούχων σύνταξης που θα ζητούν διακανονισμό των συντάξεών τους με βάση τα σημερινά ισχύοντα; Και τα δικαστήρια στην περίπτωση αυτή, επειδή είναι πάντα έτοιμα να τείνουν ευήκοον ους σ’ αυτόν που προσφεύγει ατομικά για τα ασφαλιστικά του δικαιώματα, θα επεκτείνουν τις διατάξεις, θα παραμερίζουν τις δυσμενείς διατάξεις και θα επεκτείνουν τις παλιές ευνοϊκές διατάξεις και έτσι θα οδηγήσουν σε αναλογιστικό αδιέξοδο το Ι.Κ.Α. και το Ε.Τ.Ε.Α.Μ.;

Θυμάστε τι κάνατε με τα οικογενειακά επιδόματα στο δημόσιο και τι κάνατε με την παρακράτηση του Λ.Α.Φ.Κ.Α.; Ενθαρρύνατε κύματα προσφυγών και τελικά, επειδή σπείρατε θύελλες, εισπράξατε τις καταιγίδες των δικαστικών αυτών αποφάσεων, που ορθά παραμέρισαν ως αντισυνταγματικές τις διατάξεις αυτές και επέβαλαν ουσιαστικά στον κρατικό προϋπολογισμό ένα τεράστιο αναδρομικό βάρος. Μόνο που τώρα ομιλούμε για το Ι.Κ.Α., για τα δικαιώματα εκατομμυρίων ασφαλισμένων του Ι.Κ.Α., για τα δικαιώματα των συνταξιούχων του Ι.Κ.Α..

Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, η Κυβέρνηση ουσιαστικά εμφανίστηκε εδώ με έναν αυταρχικό οίστρο που με φοβίζει. Δεν με εκπλήσσει, αλλά με φοβίζει γιατί θέτει παρωπίδες σ’ αυτούς που είναι υποχρεωμένοι να οργανώσουν έναν κοινωνικό διάλογο και να επιμείνουν στη λογική αυτή του κοινωνικού διαλόγου.

Εξαντλήθηκαν, κύριοι Υπουργοί, τα όρια του διαλόγου με τους τραπεζικούς υπαλλήλους; Η Κυβέρνηση, πριν πάρει αυτές τις μονομερείς νομοθετικές πρωτοβουλίες, είναι βέβαιη ότι εξήντλησε τις δυνατότητες να διαμορφωθεί μια συναινετική λύση; Δεν θα μπορούσαν να βρεθούν άλλες λύσεις, όπως η μετατροπή των ταμείων αυτών, από ταμεία εγγυημένων παροχών σε ταμεία εγγυημένων εισφορών; Δεν θα μπορούσε η Κυβέρνηση να διαμορφώσει νομικά πρόσωπα δημοσίου δικαίου, αλλά ταυτόχρονα να σεβαστεί τις συλλογικές συμβάσεις, τα αλληλοβοηθητικά ταμεία, τους ειδικούς λογαριασμούς και έτσι να διαμορφώσει ένα καθεστώς πολύ πιο απλό από το καφκικό σύστημα που διαμορφώνει τώρα με κύριο ταμείο, με πρώτο επικουρικό, με δεύτερο επικουρικό, επικουρικό του επικουρικού, με πολλά νομικά πρόσωπα να λειτουργούν παράλληλα, το ένα για να παρέχει συντάξεις, το άλλο για να συμπληρώνει τις συντάξεις και το τρίτο για να συνεχίζει τις δίκες;

Έχετε αντιληφθεί το νομικό τραγέλαφο που έχετε διαμορφώσει αυτή τη στιγμή; Έχετε συζητήσει ποτέ με τους συναδέλφους σας στο Υπουργικό Συμβούλιο; Έχετε ρωτήσει το φίλο μου και συνάδελφό μου, τον κ. Παυλόπουλο, όχι μόνο για τις γνωμοδοτήσεις του της δεκαετίας του 2000, αλλά και για τις γνωμοδοτήσεις του της δεκαετίας του 1990;

Γιατί πέρα από τις γνωμοδοτήσεις των κυρίων Παυλόπουλου, Παπαδημητρίου, Μανιτάκη, Καζάκου, Τραυλού, Τζανετάτου, Χρυσόγονου, Στεργίου, Σωτηρέλη, Ματθαίου, Χριστιανού, που τάσσονται υπέρ των απόψεων της Ο.Τ.Ο.Ε., υπάρχουν και γνωμοδοτήσεις του κ. Παυλόπουλου από το 1992, η γνωμοδότηση του κ. Κουκιάδη από το 1991, άλλη γνωμοδότηση του κ. Παπαδημητρίου από το 1991, γνωμοδότηση του κ. Σπυριδάκη που είναι τώρα Διευθυντής Δικαστικού και Πρόεδρος του Νομικού Συμβουλίου της Εμπορικής Τράπεζας από το 1991, γνωμοδότηση του καθηγητή κ. Κρεμαλή από το 1991.

Αντιλαμβάνεστε, λοιπόν, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, ότι η δευτέρα πλάνη είναι πάντα χείρων της πρώτης. Όπως έρχεστε τώρα και ουσιαστικά συμμαζεύετε τα λάθη της προηγούμενης ρύθμισης, έτσι θα έρθετε μετά από ένα μήνα για τις Δ.Ε.Κ.Ο., μετά από δυο μήνες για τη διευθέτηση του χρόνου εργασίας, μετά από τρεις μήνες για το Τ.Α.Π.-Ο.Τ.Ε., αν στο μεταξύ φυσικά δεν έχει αλλάξει ριζικά το πολιτικό σκηνικό. Και συμπαρασύρετε σ’ αυτό το πρόβλημα και τις τράπεζες που δήθεν ωφελούνται.

Για σκεφθείτε τι θα συμβεί αν το αποτέλεσμα των διαδικασιών ιδιωτικοποίησης της Εμπορικής Τράπεζας δεν είναι ικανοποιητικό γι’ αυτούς που διεκδικούν σήμερα τη συμμετοχή τους στο μετοχικό κεφάλαιο και αν άλλες εμπορικές τράπεζες της χώρας μας προσφύγουν στην Ευρωπαϊκή Ένωση, καταγγέλλοντας την παράνομη έμμεση κρατική ενίσχυση της Εμπορικής.

Θα βρεθεί η Κυβέρνηση με δυο τεράστιες καυτές πατάτες που δεν θα μπορέσει να διαχειριστεί. Από τη μια το πρόβλημα του ασφαλιστικού συστήματος και από την άλλη το πρόβλημα του τραπεζικού συστήματος.

Ενός κακού μύρια έπονται, κυρίες και κύριοι της Νέας Δημοκρατίας.

Tags: Αγορεύσεις | Παρεμβάσεις 2006