7 Μαρτίου 2007

Αγόρευση Ευ. Βενιζέλου κατά τη συζήτηση επί της αρχής του σχεδίου νόμου του Υπουργείου Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων: «Μεταρρύθμιση του θεσμικού πλαισίου για τη δομή και λειτουργία των Ανωτάτων Εκπαιδευτικών Ιδρυμάτων».


 

Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, ο κ. Καραμανλής γιόρτασε σήμερα την επέτειο των τριών χρόνων από τη νίκη του στις εκλογές του 2004 με όλα τα κοινωνικά και θεσμικά μέτωπα ανοικτά, με τα πανεπιστήμια κλειστά, με τους αγρότες σε κινητοποίηση, με τους ασφαλισμένους να ανησυχούν για την τύχη των αποθεματικών και ιδίως της κινητής περιουσίας των ταμείων τους, με τους πολίτες να παρακολουθούν την έκπτωση των θεσμών, λόγω των ποικιλώνυμων σκανδάλων που με μεγάλη πυκνότητα εμφανίζονται πια στον ορίζοντα.

Ο κ. Καραμανλής τι έκανε; Προσπάθησε να κατασκευάσει μια εικονική πραγματικότητα και να αντιμετωπίσει τα ζητήματα, όχι ως Πρωθυπουργός με τρία χρόνια ευθύνης και φθοράς στην πλάτη του, αλλά ως δήθεν επερχόμενος νικητής των εκλογών του 2004, γιατί θέλει να ξαναζήσει προφανώς τεχνητά την ευφορία εκείνης της περιόδου, η οποία όμως πέρασε ανεπιστρεπτί.

Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, η χώρα αντιμετωπίζει πολλά και κρίσιμα διλλήματα, μεγάλα προβλήματα. Και η επιτομή όλων των διλλημάτων και όλων των προβλημάτων της χώρας είναι το ζήτημα των πανεπιστημίων. Στο ζήτημα της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης συμπυκνώνονται όλα τα ζητήματα που αφορούν τη φυσιογνωμία της ελληνικής κοινωνίας, τη συνοχή της κοινωνίας, την κινητικότητά της, τον ανοικτό ή αντίθετα το σκληρά ταξικό χαρακτήρα της. Συμπυκνώνονται όλα τα προβλήματα που αφορούν την ανταγωνιστικότητα της ελληνικής οικονομίας και το μοντέλο ανάπτυξης της χώρας μέσα στην Ευρώπη και μέσα στον κόσμο.

Μιλώντας για τα πανεπιστήμια, ουσιαστικά μιλούμε για τη σημερινή αλλά και για την αυριανή κατάσταση της χώρας συνολικά. Η σύγκρουση στο πεδίο της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης, είναι μια σύγκρουση βαθύτατα ιδεολογική. Και φαίνεται στο ζήτημα των πανεπιστημίων ο βαθιά συντηρητικός, ο δεξιός, ο ταξικός χαρακτήρας της Κυβέρνησης του κ. Καραμανλή. Ο κ. Καραμανλής κατάφερε να δημιουργήσει ένα κλίμα διάχυτης καχυποψίας επί δύο και πλέον χρόνια στο χώρο των πανεπιστημίων. Κατάφερε να δημιουργήσει μια σχέση σύγκρουσης και αντιπαλότητας με όλα τα μέλη της πανεπιστημιακής κοινότητας. Κατάφερε να αποσαθρώσει την πανεπιστημιακή κοινότητα.

Η Κυβέρνηση ενσυνείδητα τροφοδοτεί διαρκώς την ένταση και απαξιώνει όχι το δημόσιο πανεπιστήμιο, γιατί το δημόσιο πανεπιστήμιο είναι ένας θεσμός μεγάλου ιστορικού κύρους και βάθους για να απαξιωθεί τόσο εύκολα λόγω των χειρισμών της Κυβέρνησης του κ. Καραμανλή, αλλά απαξιώνει συστηματικά τη δημόσια εικόνα του πανεπιστημίου. Προσπαθεί να υπονομεύσει τη σχέση αξιοπιστίας που πρέπει να συνδέει το πανεπιστήμιο και την πανεπιστημιακή κοινότητα με την ελληνική κοινωνία. Και βέβαια όλο αυτό δημιουργεί τις χειρότερες δυνατές προϋποθέσεις για έναν καλόπιστο και δημιουργικό διάλογο, για μια πραγματική αλλαγή στην ανώτατη εκπαίδευση.

Ο κ. Καραμανλής αντιμετωπίζει ως κλασικός δεξιός τα ζητήματα του πανεπιστημίου, δηλαδή, ως γυμνασιάρχης της δεκαετίας του ’50 που θεωρεί ότι με εκβιασμούς, με διοικητικούς ελέγχους με γραφειοκρατικές διαδικασίες μπορεί να τιθασεύσει το ριζοσπαστισμό και τους ανοικτούς ορίζοντες ενός πανεπιστημίου που έχει φυσικά πάρα πολλά προβλήματα, που οφείλει να βελτιωθεί, που οφείλει να βελτιώσει τη σχέση του με την ελληνική κοινωνία, που οφείλει να είναι ανταγωνιστικό και εξωστρεφές, αλλά που σίγουρα μπορεί να το κάνει αυτό, εάν διαμορφωθούν οι θεσμικές πολιτικές, κοινωνικές και οικονομικές προϋποθέσεις. Διαμορφώνει τις προϋποθέσεις αυτές η Κυβέρνηση; Το αντίθετο. Αντί να ενθαρρύνει τα πιο δημιουργικά στοιχεία της εκπαιδευτικής κοινότητας, η Κυβέρνηση δημιουργεί έναν εσωτερικό εχθρό. Αναγορεύει την πανεπιστημιακή κοινότητα, τους φοιτητές και ένα μεγάλο μέρος των διδασκόντων σε εσωτερικό εχθρό στη χώρα αυτή. Αυτές είναι τραγικές αντιλήψεις που μας φέρνουν χρόνια πίσω. Δεν λύνεις το πρόβλημα των πανεπιστημίων, συζητώντας συνεχώς για μέτρα αστυνόμευσης, για το άσυλο, λες και δεν επαρκεί η ισχύουσα διάταξη, η οποία προβλέπει όλες τις δυνατότητες και όλες τις εξαιρέσεις, αλλά απλώς δεν εφαρμόζεται επίτηδες, για να τροφοδοτείται η ένταση και για να καλλιεργείται η συκοφαντία εις βάρος του πανεπιστημίου. Θέλεις να αλλάξεις την κατάσταση στο πανεπιστήμιο; Αποτύπωσέ το αυτό στον προϋπολογισμό του κράτους. Αποτύπωσέ το στην πολιτική σου για την ολοκληρωμένη αναβάθμιση των Τ.Ε.Ι..

Σήμερα που συζητείται αυτό το κορυφαίο νομοσχέδιο είδαμε να ανακοινώνονται οι νέοι πίνακες εισακτέων στα τριτοβάθμια εκπαιδευτικά ιδρύματα, στα πανεπιστήμια και στα Τ.Ε.Ι. Ποια είναι η αντίληψη που διέπει αυτήν την επιλογή της Κυβέρνησης; Θέλουμε να διευκολύνουμε την πρόσβαση των νέων παιδιών στην τριτοβάθμια εκπαίδευση ή να την παρεμποδίσουμε; Η Κυβέρνηση την παρεμποδίζει. Μειώνει τις θέσεις. Κλείνει ευκαιρίες αντί να ανοίξει ευκαιρίες. Τι απάντηση δίνουν οι νέοι πίνακες εισακτέων που έδωσε στη δημοσιότητα η Κυβέρνηση στο μεγάλο ερώτημα της φοιτητικής μετανάστευσης και στο μεγάλο ερώτημα της ανεξέλεγκτης λειτουργίας των περιβόητων κολεγίων στην Ελλάδα; Έχουμε ανάγκη από επιπλέον θέσεις στα πανεπιστήμια και στα Τ.Ε.Ι.; Ας τις δημιουργήσουμε. Θέλουμε μεγαλύτερο ποσοστό φοιτητών και σπουδαστών στην τριτοβάθμια εκπαίδευση; Ας διαμορφώσουμε τις προϋποθέσεις. Έχουμε ανάγκη από άλλες πενήντα χιλιάδες θέσεις για να καλυφθεί η φοιτητική μετανάστευση και από άλλες είκοσι για να καλυφθούν όσοι φοιτούν στα περιβόητα κολέγια; Ας δούμε τι πρέπει να κάνουμε. Όχι όμως με μία απειλητική και αόριστη συζήτηση περί «μη κρατικών - μη κερδοσκοπικών» πανεπιστημίων που δεν εξειδικεύεται, γιατί συνταγματική αναθεώρηση δεν μπορεί, ευτυχώς, να προχωρήσει και να ολοκληρωθεί, χάρη στη σθεναρή στάση του ΠΑ.ΣΟ.Κ., αλλά συζητώντας με τα θεσμικά μέσα που έχουμε και αυτά είναι η νομοθεσία, οι πρωτοβουλίες που πρέπει να πάρει η Κυβέρνηση. Ποια απάντηση δίνουμε στις οικογένειες που αγωνιούν για τα παιδιά τους, που ξοδεύονται, που βλέπουν η δωρεάν εκπαίδευση να είναι γράμμα κενό, να είναι μια πρόκληση για τον οικογενειακό προϋπολογισμό, αλλά και για την αντοχή και τα νεύρα των παιδιών που εισέρχονται εξοντωμένα, όσα εισέρχονται, στα πανεπιστήμια και στα Τ.Ε.Ι. και δεν έχουν καμία διάθεση να μετάσχουν σε μία διαδικασία μάθησης και έρευνας, όπως πρέπει να είναι το πανεπιστήμιο.
Ασχολήθηκε η Κυβέρνηση με τη ριζική αλλαγή στο λύκειο; Με τη ριζική αλλαγή της φιλοσοφίας και του τρόπου διενέργειας των εξετάσεων εισαγωγής στο πανεπιστήμιο; Ασχολήθηκε με τις παιδαγωγικές πρακτικές; Δίνει κίνητρα;

Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, της Πλειοψηφίας, πιέστε την Κυβέρνησή σας να ακολουθήσει άλλη πολιτική. Να σταματήσει αυτήν τη γραφειοκρατική, συντηρητική, αστυνομική προσέγγιση του ζητήματος των πανεπιστημίων, να χειραφετήσει νομοθετικά το ελληνικό δημόσιο πανεπιστήμιο. Να το καταστήσει αυτεξούσιο, αλλά και υπόλογο απέναντι στην κοινωνία. Να αναθέσει στην πανεπιστημιακή κοινότητα την ευθύνη της δικής της συγκρότησης, αλλά και την ευθύνη της μεταρρύθμισης του κάθε πανεπιστημίου χωριστά. Όχι ομοιόμορφα και ευθύγραμμα. Έχουν τελειώσει αυτά τα σχήματα, αλλά με βάση μία γόνιμη πολυμορφία, έτσι ώστε το κάθε πανεπιστήμιο να διαμορφώσει τη φυσιογνωμία του, να ακολουθήσει τους ρυθμούς του, να διασφαλίσει την ανταγωνιστικότητά του, να δίνει πτυχία και μεταπτυχιακά διπλώματα και διδακτορικά διπλώματα με αντίκρισμα.

Κατοχυρώστε τα επαγγελματικά δικαιώματα. Δώστε κίνητρα για τους αριστούχους. Εφαρμόστε τα μέσα που έχει το δημόσιο και ο δημόσιος τομέας ως εργοδότης για να δώσετε μία αίσθηση αξίας σ' αυτό που γίνεται στο ελληνικό πανεπιστήμιο. Ξεφύγετε απ’ αυτήν την ασφυκτική, τη μίζερη αντίληψη.
Τι κάνετε τώρα; Κατασκευάζετε μία ένταση για να έχετε ένα επιχείρημα δήθεν μεταρρυθμίσεων. Θέλετε μία σημαία μεταρρυθμιστικής πολιτικής που δεν δικαιούστε να την κρατάτε στα χέρια σας. Γιατί καμμία μεταρρυθμιστική σας πρωτοβουλία δεν ευδοκίμησε, όλες απέτυχαν, όλες έχουν αντιστραφεί, κανείς δεν πιστεύει στο δήθεν μεταρρυθμιστικό λόγο του κ. Καραμανλή και τώρα κατασκευάζετε ένα εκβιαστικό δίλημμα: «Ποιος θέλει πανεπιστήμια ανοικτά που να λειτουργούν με ποιότητα που να δίνουν υψηλού κύρους πτυχία και ποιος θέλει πανεπιστήμια κλειστά, με κακή ποιότητα σπουδών και πτυχία χωρίς αντίκρισμα;»

Όλοι, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι της Νέας Δημοκρατίας, θέλουμε να είμαστε ευτυχείς, υγιείς και πλούσιοι. Όλοι θέλουμε πανεπιστήμια ανοικτά, όλοι θέλουμε πανεπιστήμια με κύρος, όλοι θέλουμε πτυχία με αντίκρισμα, όλοι θέλουμε τα νέα παιδιά να μη ζουν την αγωνία του αύριο. Να ξέρουν ότι αυτό που κάνουν έχει νόημα και ότι μετά το πανεπιστήμιο τους περιμένει μία κοινωνία και μία αγορά εργασίας που τους σέβεται και τους υποδέχεται, όχι που τους απαξιώνει και τους οδηγεί στο περιθώριο. Ευχαριστώ.

Tags: Αγορεύσεις | Παρεμβάσεις 2007