4 Μαΐου 2009

Αγόρευση Ευ. Βενιζέλου κατα τη συζήτηση και ψηφοφορία για την άσκηση ή μη δίωξης κατά του πρώην Υπουργού Αιγαίου και Νησιωτικής Πολιτικής κ. Αριστοτέλη Παυλίδη ως προς την ενδεχόμενη τέλεση του αδικήματος της ηθικής αυτουργίας σε εκβίαση»


Κυρίες και κύριοι Βουλευτές, η σημερινή μέρα είναι κρίσιμη για την αξιοπιστία των κοινοβουλευτικών θεσμών, για την αξιοπιστία και την αντιπροσωπευτικότητα των κομμάτων και για το κύρος των πολιτικών προσώπων. Από το αποτέλεσμα της σημερινής ψηφοφορίας, η ελληνική κοινωνία θα κρίνει πολλά.

Οφείλουμε, όμως, να διαλύσουμε μία σκόπιμη παρεξήγηση. Να διαχωρίσουμε δύο θέματα που κακώς συμφύρονται, ενώ είναι τελείως διαφορετικά. Η χώρα πρέπει να πάει σε εκλογές όχι λόγω της υπόθεσης του κυρίου Παυλίδη, αλλά γιατί έχουμε οδηγηθεί με κύρια ευθύνη –αν όχι αποκλειστική της Κυβέρνησης του κυρίου Καραμανλή- σε πλήρες οικονομικό, κοινωνικό και πολιτικό αδιέξοδο. 

Η χώρα χρειάζεται μία λύτρωση, μία νέα αφετηρία. Δεν πιστεύουμε ότι οι εκλογές αυτές καθ’ αυτές και η δεδομένη δημοσκοπικά λύση του ΠΑ.ΣΟ.Κ. είναι η λύση στο πρόβλημα. Όμως, είναι η θεσμικά αναγκαία αφετηρία, προκειμένου η χώρα να αναπνεύσει, να ανορθωθεί. Δεν είναι εύκολα τα πράγματα. Δεν μπορούν να αντιμετωπιστούν εύκολα όλα τα σύνθετα προβλήματα που αντιμετωπίζει ο τόπος.

Χρειάζεται, όμως, μία Κυβέρνηση ικανή να πάρει πρωτοβουλίες, να κινητοποιήσει την κοινωνία και τις παραγωγικές δυνάμεις, να διαμορφώσει συναινέσεις, να επινοήσει νέες πολιτικές, να χαράξει και να εφαρμόσει μια εθνική στρατηγική. Άρα, λοιπόν, η χώρα πρέπει να πάει για αμιγώς πολιτικούς λόγους σε εκλογές.

Το θέμα του κυρίου Παυλίδη είναι ένα θέμα δικαστικό, ένα θέμα που πρέπει να κριθεί κατά συνείδηση και από τους τριακόσιους Έλληνες Βουλευτές, ένα θέμα που πρέπει να κριθεί με βάση τα κριτήρια του Κώδικα Ποινικής Δικονομίας και εφόσον υπάρχουν ενδείξεις, εφόσον υπάρχει μια πανθομολογούμενη εκκρεμότητα, πρέπει ο κ. Παυλίδης μέσω του νόμιμου δικαστή του, του Αεροπαγίτη ανακριτή και του Δικαστικού Συμβουλίου, να προσπαθήσει να δικαιωθεί, να αποκατασταθεί, γιατί η δική του αποκατάσταση θα είναι και μερική τουλάχιστον αποκατάσταση του πληγωμένου κύρους του πολιτικού προσωπικού της χώρας, του υπονομευμένου κύρους του πολιτικού μας συστήματος.

Πολλοί ισχυρίζονται ότι η υπόθεση του κυρίου Παυλίδη θέτει υπό αιχμαλωσία τον κύριο Καραμανλή σε σχέση με το ζήτημα των εκλογών. Η πραγματικότητα είναι τελείως αντίστροφη. Ο κ. Καραμανλής κρύβεται πίσω από τον κύριο Παυλίδη και την εκκρεμούσα ποινική δικογραφία.

Ουσιαστικά υπεκφεύγει, θέλοντας να κερδίσει λίγο προσωπικό και παραταξιακό χρόνο, ο οποίος, όμως, αποβαίνει σε βάρος του ζωτικού εθνικού χρόνου, γιατί κάθε μέρα, κάθε εβδομάδα, κάθε μήνας εγγράφεται αρνητικά στη συλλογική συνείδηση, επιβαρύνει τα δεδομένα, εντείνει το οικονομικό, το δημοσιονομικό, το αναπτυξιακό, το ηθικό, το θεσμικό πρόβλημα της χώρας.

Όλες οι χώρες έχουν προβλήματα: Χρηματοοικονομικά, δημοσιονομικά, αναπτυξιακά, προβλήματα απασχόλησης. Πολλές κυβερνήσεις υφίστανται πιέσεις. Καταρρέουν. Όμως, αυτό που συμβαίνει εδώ είναι τελείως διαφορετικό: Είναι μια εκρηκτική σύνδεση όλων των προβλημάτων! Έχει εμφανιστεί ανάγλυφα το μεγάλο πια, ιστορικό πρόβλημα της χώρας. Αυτό πρέπει να αντιμετωπίσουμε και ο κ. Καραμανλής επιλέγει την τεχνική της υπεκφυγής, πιο συγκεκριμένα την τεχνητή λεύκανση της υπόθεσης του κυρίου Παυλίδη, λες και η μέθοδος της τεχνητής λεύκανσης μπορεί να οδηγήσει σε μια λύση.

Ας πούμε ότι θα αποφύγουμε την άμεση προκήρυξη βουλευτικών εκλογών, ότι θα αποφύγουμε τις διπλές εκλογές στις 7 Ιουνίου. Και τι έγινε με αυτό; Τι θα αλλάξει; Τι είναι αυτό που θα διαμορφώσει νέα δεδομένα, όχι για τον κομματικό συσχετισμό, όχι για τα παραπολιτικά σχόλια, αλλά σε σχέση με τις ανάγκες και τις προτεραιότητες της κοινωνίας, της αγοράς, των νοικοκυριών; Τι είναι αυτό που θα τους κάνει να αποκτήσουν αισιοδοξία και αίσθημα ασφάλειας; Τι θα αποκαταστήσει τη διαρραγείσα εμπιστοσύνη; Γιατί δεν λειτουργεί τίποτα. Δεν έχουμε μόνο πρόβλημα πολιτικής εμπιστοσύνης. Έχουμε πρόβλημα κοινωνικής και θεσμικής εμπιστοσύνης στη χώρα. Δεν έχουμε μόνο πρόβλημα οικονομικής και αστυνομικής ανασφάλειας. Έχουμε πρόβλημα κοινωνικής ανασφάλειας στη χώρα.

Τι κερδίζει με την επιλογή του ο κ. Καραμανλής; Η επιλογή του τι σημαίνει θεσμικά και ηθικά; Μπορεί ο εκάστοτε Πρωθυπουργός, ο εκάστοτε Αρχηγός της Κοινοβουλευτικής Πλειοψηφίας να εφαρμόσει αυτή τη μαγική εικόνα και ανά υπόθεση και ανά περίπτωση να κρίνει ότι οι Βουλευτές του υπάρχουν μέσα στην Ολομέλεια ή δεν υπάρχουν, ότι οι Βουλευτές του έχουν συνείδηση ή δεν έχουν συνείδηση; Δηλαδή στην υπόθεση του κυρίου Παυλίδη, στην υπόθεση ΠΑΥΛΙΔΗΣ I, υπάρχει και συμμετοχή και συνείδηση. Στην υπόθεση ΠΑΥΛΙΔΗΣ II δεν υπάρχει ούτε συμμετοχή ούτε συνείδηση, όπως στην υπόθεση του Βατοπεδίου. Στη δε υπόθεση της SIEMENS εμπιστευόμαστε κατά συνείδηση τον ανακριτή, αλλά δεν εμπιστευόμαστε τη Βουλή να διερευνήσει με τη μορφή εξεταστικής επιτροπής αυτά που, λόγω παραγραφής ή λόγω αρμοδιότητας, δεν μπορεί να διερευνήσει ο ανακριτής και πρέπει να τα διερευνήσει το Κοινοβούλιο. Και θα τα διερευνήσει πάντως στην επόμενη Βουλή, όπως έχει δεσμευτεί η πλειοψηφία που θα έχει το ΠΑ.ΣΟ.Κ. στην επόμενη Βουλή.

Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, ακούω και εγώ τις ενστάσεις για τη σκανδαλολογία και αντιλαμβάνομαι ότι οι προτεραιότητες των πολιτών είναι τελείως διαφορετικές από τις προτεραιότητες των παροικούντων την Ιερουσαλήμ. Πράγματι, η προτεραιότητα του πολίτη είναι το εισόδημά του, η εργασία του, το μέλλον των παιδιών του, η στέγαση της οικογένειάς του, η δυνατότητα να ορθοποδήσει η επιχείρησή του.

Όμως ο πολίτης είναι ένα σύνθετο και πολύπλοκο υποκείμενο με αξιώσεις, ένας φορέας αξιών, συναισθημάτων, υπερβολικά απαιτητικός και καχύποπτος. Και, βεβαίως θέλει να του δώσουμε λύσεις και οφείλουμε να του δώσουμε και μπορούμε να του δώσουμε λύσεις στα συγκεκριμένα πρακτικά προβλήματά του, γιατί η πολιτική του συγκεκριμένου, η πολιτική του πρακτικού είναι η πιο αριστερή και προοδευτική πολιτική που μπορεί να εφαρμοσθεί στις ημέρες μας.

Ο πολίτης όμως ξέρει πάρα πολύ καλά ότι αυτό που λέγεται διαφάνεια, δεν είναι μια πολυτέλεια θεσμική, δεν είναι μια υπόθεση δημόσιας ή ιδιωτικής ηθικής. Είναι ένα κατ’ εξοχήν αναπτυξιακό ζήτημα που αφορά τη λειτουργία του κράτους, την αναδιανεμητική και αναπτυξιακή λειτουργία του κράτους. Αφορά το πιο κεντρικό, το πιο κρίσιμο ζήτημα, όπως έχει αναδειχθεί από τη διεθνή οικονομική κρίση. Πώς το κράτος συνδέεται με την αγορά, πώς αναπτύσσονται οι οικονομικές του λειτουργίες, πώς μέσω ενός ορθολογικού, δίκαιου, αναπτυξιακού φορολογικού συστήματος μπορεί το κράτος να λειτουργήσει ως μηχανισμός αναδιανομής, ως διαχειριστής κρίσεων, ως εγγυητής του μέλλοντος μιας κοινωνίας, ως τελικός ασφαλιστής όλων των κινδύνων που διατρέχει μια κοινωνία. Για δείτε πόσο ριζικά και ριζοσπαστικά έχουν αλλάξει μέσα σε λίγους μήνες οι διεθνείς αντιλήψεις και φυσικά και οι εγχώριες αντιλήψεις για το τι σημαίνει κράτος και τελικά τι σημαίνει πολιτική. Γιατί η οικονομική κρίση είναι κρίση, πρωτίστως, πολιτική.

Άρα, ο πολίτης ξέρει ότι το ζήτημα της διαφάνειας, το ζήτημα δηλαδή της διαχείρισης και της αποδοτικότητας των δημόσιων δαπανών, του σεβασμού του εθνικού και κοινωνικού πλεονάσματος, είναι ιδιαίτερα κρίσιμο για το μέλλον του και κάνει τη σύνδεση στο μυαλό του γιατί είναι αυτόματη και ενστικτώδης. Ο πολίτης ξέρει πάρα πολύ καλά ότι αναγκάζεται τώρα να αποδεχθεί ότι το παράνομο συμφέρει γιατί το νόμιμο δεν λειτουργεί. Και πρέπει να τον πείσουμε ότι είναι εφικτό το νόμιμο να υπάρχει, να λειτουργεί και να συμφέρει. Θα μου πείτε, δεν αρκούν οι διακηρύξεις, δεν αρκούν οι καταγγελίες, δεν αρκούν οι απειλές ποινών και κυρώσεων. Χρειάζονται βαθιές τομές στην ουσιαστική νομοθεσία, τη διοικητική, την πολεοδομική, την φορολογική. Αυτά όμως χρειάζονται πρωτίστως πολιτική βούληση και κοινωνική αποδοχή.

Πώς θα πείσουμε τον κόσμο ότι αυτή η πολιτική βούληση υπάρχει, όταν σε εμβληματικές υποθέσεις –και καλώς, κακώς τώρα βρισκόμαστε αντιμέτωποι με μια εμβληματική υπόθεση- δεν μπορούμε να δώσουμε μια απάντηση σύμφωνη με τον νόμο, μία απάντηση που αποκαθιστά τους θεσμούς;

Γιατί ας μη γελιόμαστε, οι θεσμοί έχουν ευτελιστεί, συμπεριλαμβανομένου και του θεσμού της ποινικής ευθύνης των υπουργών. Ποιοί ευτέλισαν τον θεσμό; Πρωτίστως, ορισμένοι επίλεκτοι, εισαγγελικοί και δικαστικοί λειτουργοί, που με τη στρεψόδικη συμπεριφορά τους, με τις σκόπιμες καθυστερήσεις, με τη συμμετοχή τους σε ένα πολιτικό σχέδιο συγκάλυψης, έκαναν τη Βουλή να περιμένει επί δύο χρόνια, χωρίς να εκκαθαρίζονται υποθέσεις που φθάνουν ενώπιόν της την τελευταία στιγμή.

Έτσι, με τη συμμετοχή τελικά και της κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας, έχουμε θέσει εκ ποδών όλο το καθεστώς της ποινικής ευθύνης των Υπουργών και γι’ αυτό επαναλαμβάνω την πρότασή μου να συμφωνήσουμε, η Βουλή να κρατήσει μία και μόνο απόφαση: Να επιλέγει με την συντριπτική πλειοψηφία των δύο τρίτων πενταμελές δικαστικό όργανο υψηλού κύρους, όχι τυχαίας σύνθεσης, το οποίο να αποφασίζει για τις προκαταρκτικές εξετάσεις και τις ποινικές διώξεις. Η Βουλή θα ελέγχει την επιλογή των δικαστών και οι δικαστές κατά συνείδηση και κατά νόμο θα κρίνουν για τα θέματα αυτά. Και με την ίδια διαδικασία, επαναλαμβάνω, με αυξημένη πλειοψηφία δύο τρίτων πρέπει στο μέλλον να γίνεται και η επιλογή της ηγεσίας της δικαιοσύνης, των κορυφαίων θέσεων που στελεχώνουν τη δικαιοσύνη.

Εάν επιβιώσει για λόγους τυχαίους και συγκυριακούς η Κυβέρνηση του κυρίου Καραμανλή, μπορεί να επιλέξει την ηγεσία της δικαιοσύνης την 1η Ιουλίου με τα κριτήρια που εφάρμοσε στο παρελθόν; Κανείς δεν θα γίνει σοφότερος; Κανείς δεν θα γίνει εντιμότερος και ειλικρινέστερος απέναντι στον ελληνικό λαό;

Γι’ αυτό κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, σας καλώ και απευθύνομαι στην Πλειοψηφία της Νέας Δημοκρατίας, να μη λειτουργήσετε με τόσο έντονα και απροκάλυπτα μικροκομματικά κριτήρια.

Επαναλαμβάνω, στην υπόθεση του κ. Παυλίδη ψηφίστε πράγματι κατά συνείδηση, όπως ψηφίζουμε όλοι κατά συνείδηση, με δικανικά κριτήρια, με πεποίθηση και συνείδηση δικαίου. Όμως, αφήστε κατά μέρος ένα κομματικό πείσμα, έναν κακός νοούμενο κομματικό πατριωτισμό. Φθάνει η στιγμή που πρέπει να κάνεις την υπέρβαση. Και η υπέρβαση σε μια δημοκρατία σημαίνει να υποκλιθούμε ενώπιον του ελληνικού λαού, να παραπέμψουμε τα ζητήματα στη δική του εκλογική και πολιτική κρίση το ταχύτερο δυνατό.



[Μπορείτε να παρακολουθήσετε την αγόρευση, εδώ]

Tags: Αγορεύσεις | Παρεμβάσεις 2009