2 Ιουλίου 2009 (πρωί)


Παρέμβαση Ευ. Βενιζέλου κατά τη συζήτηση επί των άρθρων 32 εώς το τέλος του νομοσχεδίου του Υπουργείου Πολιτισμού «Οργανωτική Επιτροπή Μεσογειακών Αγώνων - Βόλος 2013 και άλλες διατάξεις»


Κύριε Πρόεδρε, παρακολούθησα με πολύ μεγάλη προσοχή τη γνήσια φιλεργατική τοποθέτηση του κυρίου Ιωαννίδη και αποδέχομαι αυτά που είπε και τον επαινώ για τη στάση του, όμως φοβάμαι ότι βρίσκεται σε λάθος Κυβέρνηση διότι στο εσωτερικό της Κυβέρνησης αναπτύσσεται ήδη μια ολόκληρη επιχειρηματολογία που στρέφεται κατά των εγγυήσεων της εργατικής νομοθεσίας και θεωρεί ότι το πρόβλημα της ελληνικής οικονομίας και η μόνη μέθοδος για την αντιμετώπιση της διεθνούς και εθνικής οικονομικής κρίσης είναι να περιορίσουμε τα δικαιώματα των εργαζομένων, δηλαδή στην πραγματικότητα να «απελευθερώσουμε» ή να «καταστήσουμε πιο ευέλικτη» την εργασιακή σχέση ενώ το πρόβλημα είναι τελείως διαφορετικό.

Αυτό που απαιτείται είναι να ενισχύσουμε την πραγματική οικονομία, να ενισχύσουμε τη ρευστότητα των επιχειρήσεων, να βοηθήσουμε τη μικρή και την πολύ μικρή επιχείρηση και αν πρέπει να γίνουν παρεμβάσεις και τομές, αυτές αφορούν τη λειτουργία των αγορών και την εποπτεία του κράτους φυσικά επί των αγορών και την προστασία του ανταγωνισμού και την προστασία του καταναλωτή και δεν αφορούν μια αγορά εργασίας που στην Ελλάδα ούτως ή άλλως έχει όψεις ευελιξίας κρυμμένες γιατί εκτός από την επίσημη αγορά εργασίας που δεν την ελέγχει το κράτος όσο πρέπει να την ελέγξει υπάρχει μια πολύ μεγάλη ανεπίσημη αγορά εργασίας η οποία τροφοδοτείται και από τους μη νόμιμους μετανάστες γιατί δεν έχουμε καμία μεταναστευτική πολιτική.

Παρακολουθήσαμε από τα μέσα ενημέρωσης τη διαφορά αντιλήψεων και αποχρώσεων μεταξύ του κυρίου Παπαθανασίου και της κυρίας Πετραλιά η οποία φαίνεται ότι ως Υπουργός Απασχόλησης έχει καλύτερη αίσθηση της πραγματικότητας του τι σημαίνει μεγάλες κατηγορίες εργαζομένων να βρίσκονται κάτω από την απειλή της απόλυσης ή του περιορισμού των ωρών και των ημερών εργασίας. Ο κύριος Παπαθανασίου χωρίς επίγνωση των κοινωνικών δυσκολιών και της κοινωνικής διάστασης της κρίσης τοποθετείται γύρω από τα θέματα αυτά.

Έρχομαι τώρα στα θέματα που αφορούν το Υπουργείο Πολιτισμού και όχι τη Γενική Γραμματεία Αθλητισμού. Ζήτησα κατ’ επανάληψη να είναι παρών στη συζήτηση των θεμάτων αυτών ο Υπουργός Πολιτισμού και χθες που τον συναντήσαμε στο μουσείο της Ακρόπολης κατά την επίσκεψη των συναδέλφων τον παρακάλεσα να είναι παρών. Επικαλέσθηκε φόρτο εργασίας και προφανώς μόνο σοβαρή απασχόληση δεν επιτρέπει σ’ έναν Υπουργό να είναι παρών στη Βουλή από την οποία εξαρτάται και ενώπιον της οποίας απολογείται. Το αποτέλεσμα είναι να μην μπορούμε εδώ τώρα να κάνουμε μια ουσιώδη συζήτηση για μια σειρά από θέματα γιατί ο παριστάμενος Υφυπουργός Πολιτισμού για θέματα αθλητισμού βεβαίως και έχει μία γενική εικόνα για τον πολιτισμό αλλά δεν ξέρει και δεν οφείλει να ξέρει τα θέματα του πολιτισμού σε βάθος.

Έχουμε τώρα μία σειρά από αποσπασματικές ρυθμίσεις. Ο κύριος Βουλγαράκης ως Υπουργός Πολιτισμού σήκωσε δικαίως τη «σημαία» της καταπολέμησης της αρχαιοκαπηλίας. Τώρα διορθώνονται οι διατάξεις που θέσπισε εκείνος πριν από λίγο καιρό. Ο ίδιος ο κύριος Βουλγαράκης έφερε ένα νομοσχέδιο -και το διατυμπάνισε- για τη χορηγία. Του είχα υποδείξει πολλές διορθώσεις και τους κινδύνους που έκρυβαν εκείνες οι διατάξεις, γραφειοκρατία, δυσκολία, αδυναμία εφαρμογής.

Έρχεται τώρα το νομοσχέδιο και τροποποιεί τις διατάξεις του πρόσφατου νόμου περί χορηγιών. Εισάγεται τροποποίηση του αρχαιολογικού νόμου που ψηφίστηκε εδώ με εισήγησή μου επί Υπουργίας μου απ’ όλες τις πτέρυγες γιατί δέχτηκα να συζητήσουμε έναν κώδικα άρθρο-άρθρο προκειμένου να πείθονται όλοι για την ορθότητα των ρυθμίσεων και να συμβάλουν όλοι στη βελτίωση των ρυθμίσεων. Δεν ξέρω αν αυτό που γίνεται είναι σωστό ή λάθος, όμως διασπά τη συστηματικότητα ενός νομοθετήματος που έχει θεσμικό και διαχρονικό χαρακτήρα και επαινέθηκε από ευρύτατο φάσμα πολιτικών δυνάμεων και έχει τύχει πολύ καλής υποδοχής από τη νομολογία και την επιστήμη και την αρχαιολογική και τη νομική.

Υπάρχει το θέμα που έθεσε η κυρία Μέλα για τα οικιστικά σύνολα, για την προστασία των νεοτέρων μνημείων ή ακόμα και των μεταβυζαντινών μνημείων γιατί υπάρχουν ενεργοί οικισμοί όπου έχουμε έντονα βυζαντινά και μεταβυζαντινά χαρακτηριστικά. Δεν μπορούμε να συνεννοηθούμε εδώ για το πώς πρέπει να γίνει δημιουργική και αποτελεσματική η ρύθμιση αυτή.

Τροποποιούνται διατάξεις για το Μουσείο της Ακρόπολης και ήταν μια ευκαιρία να συζητήσουμε εδώ για το Μουσείο της Ακρόπολης και για την πολιτική επιστροφής των μαρμάρων. Θεωρώ ότι είναι λάθος το γεγονός ότι η Βουλή των Ελλήνων, για παράδειγμα, δεν συζήτησε με αφορμή την πρόταση που επανέλαβα και δημόσια μετά τα εγκαίνια του Μουσείου για το πώς πρέπει να συγκροτηθεί η εθνική αλλά και η οικουμενική πολιτική για τη διεκδίκηση της επιστροφής των γλυπτών του Παρθενώνα.

Πώς φανταστήκαμε το Μουσείο αυτό για το οποίο αγωνιστήκαμε; «Φτύσαμε αίμα» προκειμένου να χωροθετηθεί, να αδειοδοτηθεί, να θεμελιωθεί και να αρχίσει να ανεγείρεται το μουσείο αυτό με την εξαιρετική μελέτη των Τσουμή και Φωτιάδη. Τι είχε σκεφθεί η Μελίνα, τι είχαμε σκεφθεί όλοι; Ότι θα έχουμε έτσι ένα απτό, αποστομωτικό επιχείρημα υπέρ της ανάγκης επιστροφής των μαρμάρων και ενοποίησής τους στο φυσικό τους χώρο κάτω από το βράχο της Ακρόπολης. Ως Υπουργός είχα εφαρμόσει μία συστηματική πολιτική. Δεν ασχολήθηκα ποτέ με μία νομική ή νομικιστική προσέγγιση του θέματος. Μιλούσαμε πάντα στο όνομα της ακεραιότητας του μνημείου, στο όνομα της οικουμενικότητας του Παρθενώνα. Είναι αδιέξοδο να συζητά κανείς νομικά με το Βρετανικό Μουσείο και τους διοικούντες το Βρετανικό Μουσείο. Το ζήτημα είναι να έλθουν τα μάρμαρα εδώ κι ας θεωρεί το Βρετανικό Μουσείο ότι ιδρύει δικό του παράρτημα μέσα στο Μουσείο της Ακρόπολης και ας θέσει και τη δική του υπογραφή στην ενιαία έκθεση των γλυπτών του Παρθενώνα.

Πρέπει ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας και η Βουλή των Ελλήνων με επικεφαλής τον Πρόεδρό της να αναλάβουν την πρωτοβουλία συγκρότησης μιας μεγάλης διεθνούς επιτροπής τώρα. Στη βράση κολλάει το σίδερο, όχι όταν καταστεί ρουτίνα η ύπαρξη δύο μεγάλων μουσείων που μοιράζονται τα διαμελισμένα μάρμαρα αλλά τώρα, τους κρίσιμους αυτούς μήνες, με τη συμμετοχή της βρετανικής επιτροπής για την επιστροφή των μαρμάρων και όλων των άλλων επιτροπών, της αμερικανικής, της αυστραλιανής κ.λπ. Πρέπει να ανοίξουμε τον πόλεμο στο διαδίκτυο με επιχειρήματα όχι εθνικιστικά, όχι νομικά, αλλά οικουμενικά. Πρέπει βεβαίως όλα αυτά να τα οργανώσουμε μέσα σε κλίμα συναίνεσης κι όχι μέσα σ’ ένα κλίμα μικροκομματικής προσπάθειας άντλησης ωφελημάτων ή σύνδεσης ονομάτων με το Μουσείο της Ακρόπολης.

Το Μεσαίωνα κανένας τεχνίτης και κανένας αρχιτέκτονας δεν άφηνε το όνομά του στα μεγάλα έργα, στους μεγάλους ναούς, στις μεγάλες γέφυρες, αλλά η ιστορία καταγράφει την αλήθεια και ξέρει ποιος έκανε τι και ποιος δεν έκανε και ποιος παρεμπόδισε και ποιος μετά μετάνιωσε, αλλά και η μετάνοια είναι δεκτή και πρέπει να συγχωρείται όποιος αντιλαμβάνεται το λάθος του. Αυτά τα θέματα είναι τεραστίων διαστάσεων και δυστυχώς δεν μπορούμε να τα συζητήσουμε σήμερα και να καταλήξουμε σε ομόφωνες, ει δυνατόν, αποφάσεις μέσα στη Βουλή.

Παρακαλώ πάρα πολύ, κύριε Πρόεδρε, να διαβιβάσετε την πρόταση αυτή στον Πρόεδρο της Βουλής κατά το μέτρο που αφορά τη Βουλή και ο κύριος Υφυπουργός θα τα διαβιβάσει αυτά στον Υπουργό Πολιτισμού και στο Υπουργικό Συμβούλιο διότι πρέπει να διαχειριζόμαστε επωφελώς τον ιστορικό χρόνο της χώρας.

Έχουμε πει κατ’ επανάληψη - δεν θέλω να κάνω συμβατική αντιπολίτευση- ότι τελειώνει ο πολιτικός χρόνος της Κυβέρνησης. Έχει στενέψει απελπιστικά ο πολιτικός ορίζοντας της Κυβέρνησης, αλλά πρέπει να μη «ροκανίζουμε» τον ιστορικό χρόνο της χώρας και πρέπει να εκπέμπουμε μηνύματα συναίνεσης και ανάτασης, αλλιώς θα αφήσουμε τη χώρα να «βουλιάξει» στη συζήτηση για τα σκάνδαλα, για τη σήψη, για την καταρράκωση της δημόσιας ηθικής. Θα συζητάμε συνεχώς για το πολιτικό χρήμα, θα συζητάμε συνεχώς για τις γνωστές υποθέσεις οι οποίες ταλανίζουν την κοινωνία μας και το δημόσιο βίο εδώ και χρόνια. Υπάρχουν όμως εγγυήσεις και προτάσεις. Προτείναμε στην Επιτροπή Θεσμών και Διαφάνειας τι πρέπει να γίνει για την ευθύνη των Υπουργών, τι πρέπει να γίνει σε σχέση με τη χρηματοδότηση των πολιτικών κομμάτων, τι πρέπει να γίνει σε σχέση με τη διαφάνεια στα μέσα ενημέρωσης και τη βιωσιμότητα των μέσων ενημέρωσης και των θέσεων εργασίας, τι πρέπει να γίνει σε σχέση με τη δικαιοσύνη και τη διαδικασία επιλογής των δικαστικών λειτουργών που καταλαμβάνουν τις κορυφαίες θέσεις.

Υπάρχουν διαδικασίες, υπάρχουν προτάσεις, υπάρχουν δυνατότητες και δυστυχώς η Κυβέρνηση όλα αυτά τα αγνοεί διότι έχει αποκτήσει πια μια εσωστρέφεια που δεν μπορεί να ξεπεράσει, διότι το ένστικτο απλής επιβίωσης είναι αυτό που την καθοδηγεί και αυτό δεν της επιτρέπει καμία νέα πρωτοβουλία, καμία νέα ιδέα, καμία έκλαμψη διότι τώρα μόνο με κάποια έκλαμψη μπορεί να κινηθεί η Κυβέρνηση, αλλά δεν το βλέπω διότι αυτό δεν είναι κάτι που έρχεται κατά παραγγελία και πέρασε η εποχή των θαυμάτων.

Tags: Αγορεύσεις | Παρεμβάσεις 2009