Συνέντευξη Τύπου ΥΕΘΑ Ευ. Βενιζέλου και Αναπληρωτή ΥΕΘΑ Π. Μπεγλίτη

Τετάρτη 4 Νοεμβρίου 2009

Ευ. Βενιζέλος: Καταρχάς χαίρομαι πάρα πολύ που βρισκόμαστε. Έχει περάσει ένας μήνας από τότε που ήρθαμε με τον κ. Μπεγλίτη στο Υπουργείο Εθνικής Άμυνας και δεν είχαμε την ευκαιρία να σας συναντήσουμε. Είναι μια πολύ ευχάριστη και ταυτόχρονα χρήσιμη στιγμή η σημερινή. Ξέρω τις συνθήκες με τις οποίες εργάζεστε εδώ. Ήδη έχουμε συνεννοηθεί να βελτιώσουμε την αίθουσα των διαπιστευμένων συντακτών, ώστε να υπάρχουν γραφεία, τηλέφωνα, δυνατότητες ψηφιακής υποστήριξης, σχεδόν όπως συμβαίνει στη Βουλή. Ίσως όχι σε τόση έκταση, αλλά πάντως θα κάνουμε μια προσπάθεια να διευκολύνουμε το έργο σας.

Και φυσικά είμαστε στη διάθεσή σας για ό,τι χρειαστείτε,με το γνωστό τρόπο ο οποίος νομίζω ότι είναι αρκετά αποτελεσματικός. Και πάντως θα προτιμούσαμε η επαφή να γίνεται με τα γραφεία μας, για να διασταυρώνετε τις πληροφορίες σας, για να διευκολύνεστε στη δουλειά σας και κάτι που μπορεί να μάθει κανείς ευθέως δε χρειάζεται να το αναζητεί με άλλους τρόπους, διότι κερδίζουμε και χρόνο και αξιοπιστία.

Επειδή είναι σήμερα η πρώτη μας συνάντηση, δεν ξέρω τι συνηθιζόταν εδώ και δε θέλω καθόλου να σας βγάλω απ’ τις συνήθειές σας. Θα σας δώσω εγώ μερικές αρχές πληροφορίες που δε διαμορφώνουν το πεδίο της συζήτησης. Μπορείτε να προσθέσετε ό,τι θέλετε, αλλά ξεκινώ με ορισμένα τυπικά στοιχεία, συγκυριακά και μετά ανοίγουμε τη συζήτηση.

Περισσότερα...

Άρθρο στην Ελευθεροτυπία | Το νέο σύστημα διεθνούς ισχύος και ο ρόλος του εθνικού κράτους

25 Αυγούστου 2006

Το νέο σύστημα διεθνούς ισχύος και ο ρόλος του εθνικού κράτους

του Ευ. Βενιζέλου

Η συγγραφή ενός βιβλίου είναι μια επώδυνη διαδικασία. Η επιλογή του τίτλου είναι ακόμη πιο επώδυνη, γιατί ο συγγραφέας καλείται να συμπυκνώσει μέσα σε λίγες λέξεις τον πυρήνα της προσέγγισής του. Ο τίτλος του βιβλίου τού Κωνσταντίνου Τσουκαλά νομίζω ότι τα λέει όλα με εντυπωσιακό τρόπο.

Παραπέμπει, αφ' ενός μεν, στον Τολστόι, δηλαδή στο μεγάλο αφηγητή του «μεγάλου» 19ου αιώνα, αφ' εφετέρου δε, στον Φουκουγιάμα, που είναι ο απολογητής της τρέχουσας ηγεμονικής ιδεολογίας, αν και με έντονα στοιχεία αυτοκριτικής τον τελευταίο καιρό. Νομίζω ότι το φάσμα που ανοίγεται ανάμεσα στον Τολστόι και τον Φουκουγιάμα τα περιέχει όλα.

Περισσότερα...

Άρθρο στο Πρώτο Θέμα | Το πρόβλημα είναι η ευρωπαϊκή αμηχανία

6 Αυγούστου 2006

Το πρόβλημα είναι η ευρωπαϊκή αμηχανία

του Ευ. Βενιζέλου

Ο πόλεμος γίνεται και πάλι στο Λίβανο. Το μεγάλο διεθνές πρόβλημα όμως δεν βρίσκεται ούτε στη Μέση Ανατολή ούτε στο Ιράκ, ούτε στο Ιράν, αλλά στην ίδια την Ευρώπη.

Δεν αρκεί να αντιδρούν πολλοί ευρωπαίοι πολίτες απέναντι στα φαινόμενα στρατιωτικής βίας με θύματα μικρά παιδιά. Δεν αρκεί να ζητούν οι οργανώσεις της κοινωνίας των πολιτών, πολλά μέσα ενημέρωσης, πολλά κόμματα, ακόμη και ευρωπαϊκές κυβερνήσεις άμεση κατάπαυση του πυρός. Όλα αυτά είναι αποσπασματικές και συμπτωματολογικές αντιδράσεις. Δεν είναι μία πραγματική διεθνής πολιτική. Γιατί η δυνατότητα άσκησης διεθνούς πολιτικής εξαρτάται δυστυχώς, σε καθοριστικό βαθμό,  από τη στρατιωτική ισχύ και την αντίληψη που επικρατεί ως προς την δυνατότητα ανάληψης στρατιωτικού κινδύνου. 

Περισσότερα...

Άρθρο στο Έθνος | Ένα νέο Ελσίνκι επείγει

17 Ιουνίου 2006

Ένα νέο Ελσίνκι επείγει

του Ευ. Βενιζέλου

Η δημόσια συζήτηση για τις Ελληνοτουρκικές σχέσεις που άνοιξε μετά τον τραγικό χαμό του σμηναγού Ηλιάκη και την παρέμβαση Στεφανόπουλου είναι χρήσιμη και αποκαλυπτική:

Τα γεγονότα όμως τρέχουν. Η πρόσφατη συνάντηση των Υπουργών Εξωτερικών των δύο χωρών στην Κωνσταντινούπολη και αμέσως μετά ο τρόπος με τον οποίο εξελίχθηκαν τα πράγματα στο Συμβούλιο Σύνδεσης Ευρωπαϊκής Ένωσης και Τουρκίας, δείχνει ότι το ευρωπαϊκό πλαίσιο αναφοράς δεν συνιστά από μόνο του στρατηγική ούτε για το Κυπριακό ούτε για τις ελληνοτουρκικές σχέσεις. Το πλαίσιο των συμπερασμάτων του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου του Δεκεμβρίου  του 2004 μέσα στο οποίο υποτίθεται ότι κινούμαστε δεν είναι καθόλου επαρκές καθώς χωρίς λόγο εγκαταλείφθηκε το Ελσίνκι.

Περισσότερα...

Άρθρο στην Ελευθεροτυπία | Εθνική «στρατηγική»

6 Ιουνίου 2006

Άρθρο Ευ. Βενιζέλου στην Ελευθεροτυπία, 6 Ιουνίου 2006

 

Εθνική «στρατηγική»

 

Η συζήτηση που άνοιξε με την παρέμβαση του κ. Κ. Στεφανόπουλου, γρήγορα φάνηκε να προσανατολίζεται προς την ανάγκη χάραξης μιας «νέας εθνικής στρατηγικής».

Αυτό σημαίνει είτε ότι δεν έχουμε καθόλου είτε ότι δεν έχουμε αποτελεσματική στρατηγική. Ηδη ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ ανέλαβε πρωτοβουλία διαλόγου μεταξύ των πολιτικών κομμάτων. Θεωρώ συνεπώς χρήσιμο, πριν από οτιδήποτε άλλο, να καταγραφούν τα βασικά σημεία τής ώς τώρα στρατηγικής ή μάλλον στάσης μας. Σημεία που είναι άλλοτε επίσημα διακηρυγμένες και άρα συνειδητές επιλογές και άλλοτε πρακτικές που απλώς ακολουθούνται εδώ και χρόνια.

Σημείο 1: Η Ελλάδα δεν δείχνει να εκτιμά ότι ο χρόνος λειτουργεί σε βάρος της. Βέβαια, όλες οι μείζονες πρωτοβουλίες μας -από τη μονομερή προσφυγή στη Χάγη το 1976, ταυτόχρονα τότε με προσφυγή στο Συμβούλιο Ασφαλείας- ήσαν αμυντικού χαρακτήρα. Από δε το 1975 και μετά, δεν υπάρχει κάποια αλλαγή των καταστάσεων και των πρακτικών στο Αιγαίο που μπορεί να θεωρηθεί θετική για την Ελλάδα.

Περισσότερα...

Άρθρο στην Ελευθεροτυπία | Το Εθνικό Εκκρεμές

30 Μαΐου 2006

 

Άρθρο Ευ. Βενιζέλου στην Ελευθεροτυπία

 

«Το Εθνικό Εκκρεμές»

Εθνική στρατηγική χωρίς βάθος, χωρίς πλήρη και απροκατάληπτη γνώση των δεδομένων, χωρίς ιστορική αυτοσυνειδησία, που αντιδιαστέλλεται από την ιδεολογική χρήση της ιστορίας και χωρίς διορατική και μακροπρόθεσμη εκτίμηση για τον διεθνή συσχετισμό δεν υπάρχει. Εθνική στρατηγική χωρίς ουσιαστική συναίνεση, βασισμένη στη διεξοδική συζήτηση των θεμάτων και την ενεργό αποδοχή των πολιτών, επίσης δεν νοείται.

Ούτε η συνεχής, προσχηματική μετάθεση των προβλημάτων στο μέλλον ούτε η μοναδιάστατη προσέγγιση προβλημάτων που είναι από τη φύση τους πολύπλοκα, και άρα αξιώνουν μια «στερεομετρική» θεώρηση, συνιστά εθνική στρατηγική. Οταν αυτές οι προϋποθέσεις δεν υπάρχουν, τότε διαγράφεται ο κίνδυνος η εθνική στρατηγική να αντικατασταθεί από ένα «εθνικό εκκρεμές». Την εθνική δημαγωγία της υπεραπλούστευσης και της ουσιαστικής σιωπής γύρω από τα θέματα αυτά να τη διαδεχθεί η εθνική δημαγωγία της δημόσιας αυτοκαταγγελίας για επιλογές που χαρακτηρίζονται όχι μόνον πολιτικά εσφαλμένες ή φοβικές και αδιέξοδες, αλλά και νομικά αβάσιμες.

Περισσότερα...