Τρίτη 25 Μαΐου 2010


Πανοσιολογιότατε,  κύριε Αναπληρωτή Υπουργέ Εθνικής Άμυνας, κύριε Υφυπουργέ Υποδομών, κύριοι συνάδελφοι στη Βουλή, κύριε Δήμαρχε, κύριε Αρχηγέ του Γενικού Επιτελείου Εθνικής Άμυνας, κύριοι Αρχηγοί των κλάδων, κύριε Αρχηγέ της Ελληνικής Αστυνομίας, του Λιμενικού Σώματος, κύριοι επίτιμοι Αρχηγοί, κυρίες και κύριοι,

Η Ελληνική Δημοκρατία εκφράζει και σήμερα με τον πιο επίσημο και πανηγυρικό τρόπο τον θαυμασμό και την ευγνωμοσύνη της στον Ναύαρχο Νίκο Παππά, στα μέλη του πληρώματος του αντιτορπιλικού ΒΕΛΟΣ που τον ακολούθησαν στην ηρωική πράξη της στάσης κατά του Απριλιανού καθεστώτος, σε όλους όσοι μετείχαν στο κίνημα του Ναυτικού και με την ευκαιρία αυτή, σε όλα τα στελέχη των Ενόπλων Δυνάμεων των άλλων κλάδων που ανέπτυξαν αντιδικτατορική δραστηριότητα και έσωσαν την τιμή των Ενόπλων Δυνάμεων προστατεύοντας την σχέση των Ε.Δ. με τον ελληνικό λαό που είναι και θα είναι πάντα η πηγή της δημοκρατικής νομιμοποίησης των κυβερνήσεων αυτού του τόπου.



Μας φαίνεται ίσως πολύ μακρινή η εποχή εκείνη του 1973. Αν όμως αναλογιστούμε ότι έχει περάσει μόλις μία γενιά, πώς έχουν περάσει μόλις 37 χρόνια, αν αναλογιστούμε ότι οι πρωταγωνιστές της στάσης του ΒΕΛΟΥΣ με προεξάρχοντα τον κυβερνήτη Ναύαρχο Παππά είναι ανάμεσά μας, είναι ανάμεσά μας δηλαδή ζωντανοί ήρωες, ζωντανά μνημεία της αξιοπρέπειας του Π.Ν. και γενικότερα των Ε.Δ., αντιλαμβανόμαστε πως η ιστορική συνείδηση δεν είναι κάτι το αόριστο και αφηρημένο αλλά είναι μια ζωντανή πραγματικότητα. Είναι κάτι που συνδέεται με την εποχή μας και με την συγκυρία που διανύουμε.

Γίνεται συχνά πολύς λόγος, κυρίες και κύριοι, για την ομόθυμη αντίδραση του ελληνικού λαού απέναντι στην δικτατορία της 21ης Απριλίου. Και πράγματι υπήρξε ομόθυμη απόρριψη και αντίδραση, αυτό όμως δεν ήταν ούτε κάτι εύκολο ούτε κάτι αυτόματο. Έπρεπε να υπάρξουν συγκεκριμένες ατομικές ηρωικές συμπεριφορές. Έπρεπε να υπάρξουν άνθρωποι αποφασισμένοι να αναλάβουν συγκεκριμένους και χειροπιαστούς κινδύνους προκειμένου ο ελληνικός λαός να προσλάβει τα μηνύματα που έπρεπε, να αναστηθεί, να αναλάβει τις πρωτοβουλίες που έπρεπε να αναλάβει ώστε πράγματι να γενικευτεί και να γίνει ομόθυμη και παλλαϊκή η αντίδραση αυτή.

Η στάση του αντιτορπιλικού ΒΕΛΟΣ είναι η κορυφαία στιγμή της αντίστασης των ίδιων των Ε.Δ. απέναντι σε ένα δικτατορικό καθεστώς που επιβλήθηκε στο όνομα των Ε.Δ. ταπεινώνοντας έτσι το σώμα των Ελλήνων αξιωματικών. Η διαφύλαξη της αξιοπρέπειας του στελέχους των Ε.Δ. είναι βασική μέριμνα της δημοκρατικής Πολιτείας αλλά είναι και βασική προϋπόθεση για τη διαφύλαξη της δημοκρατικής νομιμότητας.

Ο Ναύαρχος Παππάς, το πλήρωμά του, όλα τα στελέχη του κινήματος του Ναυτικού, όλοι όσοι όντας στελέχη των Ε.Δ. αντιστάθηκαν στην δικτατορία καταβάλλοντας πολύ σκληρό τίμημα, πολλές φορές την ίδια τους τη ζωή ή τη σωματική τους ακεραιότητα, έδειξαν πως το Ναυτικό και γενικότερα το σώμα των Ελλήνων αξιωματικών γνωρίζει να αντιστέκεται, γνωρίζει τι σημαίνει το δικαίωμα και η υποχρέωση αντίστασης κατά οποιουδήποτε καταλύει το δημοκρατικό πολίτευμα της χώρας και αυτό έχει πάρα πολύ μεγάλη σημασία. Αυτός που ξέρει να αντιστέκεται, να ασκεί το δικαίωμά του που απορρέει από το άρθρο 120 του σημερινού Συντάγματος, από το περιβόητο άρθρο 114 του τότε ισχύοντος Συντάγματος της χώρας, αυτός ο αξιωματικός γνωρίζει επίσης τι σημαίνει ενσυνείδητη πειθαρχία, τι σημαίνει πολιτικός έλεγχος των Ε.Δ., τι σημαίνει δικαίωμα και υποχρέωση της εκάστοτε νόμιμης και δημοκρατικά εκλεγμένης κυβέρνησης της χώρας να ασκεί στο όνομα του ελληνικού λαού και υπό τον έλεγχο του λαού και της Βουλής τη διοίκηση των Ε.Δ.

Είναι από την άλλη μεριά υποχρέωση της Πολιτείας όχι μόνο να εκφράζει τον θαυμασμό και την ευγνωμοσύνη της για ένα ιστορικό γεγονός, αλλά να εκφράζει και τη διαρκή μέριμνά της ώστε αυτό που λέγεται αξιοπρέπεια του στελέχους των Ε.Δ. να είναι μια πραγματικότητα και όχι απλώς μια ρητορική δήλωση.

Και γνωρίζω πόσο περίεργα ηχούν σε αυτή την οικονομική συγκυρία αυτές μου οι διαβεβαιώσεις. Γιατί για πρώτη φορά από την σύσταση του νέου ελληνικού κράτους –για πρώτη φορά- βρισκόμαστε στη δυσάρεστη θέση όχι να αυξάνουμε αλλά να περικόπτουμε τις ούτως ή άλλως περιορισμένες αποδοχές του ένστολου προσωπικού μας. Να περικόπτουμε ακόμα και τα επιδόματα κινδύνου, να αναγκαζόμαστε να επιβάλουμε περιορισμούς που καμιά κυβέρνηση δεν θα ήθελε να αποφασίσει. Όλα αυτά όμως γίνονται για να ανακτήσουμε την αξιοπρέπειά μας και την αυτοτέλειά μας, την ανεξαρτησία μας ως χώρα. Γιατί, είτε το θέλουμε είτε όχι, στοιχείο της εθνικής μας ανεξαρτησίας είναι και η δημοσιονομική κυριαρχία, είναι και η ικανότητά μας να μετέχουμε ισότιμα και με αποφασιστικό και παρεμβατικό λόγο στην Ευρωπαϊκή Ένωση, στην Οικονομική και Νομισματική Ένωση, σε όλο το διεθνές γίγνεσθαι.

Χρειάζεται ενότητα, αλληλεγγύη, κοινωνική συνοχή προκειμένου να υπερβούμε αυτή την κρίσιμη συγκυρία. Πρέπει να ξεπεράσουμε την μιζέρια και την απογοήτευση. Πρέπει να αντισταθούμε σε ένα κλίμα απαισιοδοξίας και παραίτησης που δυστυχώς διαχέεται στην ελληνική κοινωνία. Αυτό δεν είναι κάτι που βαραίνει μόνον την ελληνική κυβέρνησης. Βαραίνει όλες τις πολιτικές δυνάμεις, όλο το πολιτικό σύστημα που αυτή τη στιγμή βρίσκεται στο επίκεντρο μιας μεγάλης κοινωνικής κριτικής. Αλλά ποιος είναι αθώος και άμοιρος των ευθυνών, ποιο συγκεκριμένο άτομο, ποια συγκεκριμένη κοινωνική και επαγγελματική ομάδα; Δεν υπάρχει ούτε αθώο πολιτικό σύστημα, δεν υπάρχει ούτε αθώος θεσμός, δεν υπάρχει ούτε αθώα κοινωνία, δεν υπάρχει ούτε αθώα οικονομία, ούτε αθώα επιχειρηματικότητα, ούτε αθώα διανόηση. Όλοι μαζί πρέπει να «ξανα-αντισταθούμε» -συγχωρέστε μου την έκφραση γιατί οι συνθήκες δεν έχουν καμία σχέση με αυτό που ίσχυσε στην χώρα μας ως μαύρο καθεστώς καταπίεσης από το 1967 έως το 1974. Όλοι πρέπει να αντισταθούμε για να αναστήσουμε και να ανορθώσουμε και πάλι τον τόπο μας. Χρειάζεται μια πάνδημη, ενιαία, συλλογική, εθνική προσπάθεια.

Και είναι μια ωραία ευκαιρία η σημερινή τελετή. Είναι μια ωραία ευκαιρία όλες οι τελετές μνήμης προκειμένου να αναστοχαζόμαστε την ιστορία, προκειμένου να αναζωπυρώνουμε τη σχέση μας με την ιστορία, προκειμένου να αιτιολογούμε και στον ίδιο μας τον εαυτό αυτή την ιδιαιτερότητα του Ελληνισμού και της ελληνικότητας. Δικαιούται φυσικά να το λέει αυτό και οποιοσδήποτε λαός, οποιοδήποτε έθνος. Αλλά αυτή τη στιγμή νομίζω ότι έχουμε τη δυνατότητα να στρέψουμε τον εαυτό μας προς μια κατεύθυνση πιο δημιουργική, προς μια κατεύθυνση υπερβατική σε πολύ μεγάλο βαθμό.

Είμαστε ως εκ τούτου πολλαπλά ευγνώμονες στον Ναύαρχο Παππά, όλα τα στελέχη του κινήματος του Ναυτικού, όλα τα στελέχη των Ε.Δ. που αντιστάθηκαν κατά της δικτατορίας, γιατί μας επιτρέπουν σήμερα, 37 χρόνια αργότερα, να έχουμε σημεία αναφοράς. Και τα σημεία αναφοράς μας επιτρέπουν να έχουμε αρμούς, να έχουμε έναν ιστό κοινωνικής και εθνικής συνοχής και ως εκ τούτου αυτό που έγινε τον Μάιο του 1973 αποκτά επίκαιρο νόημα φέτος, τον Μάιο του 2010.

Με αυτές τις σκέψεις θέλω και πάλι να σφίξω το χέρι σε όλους τους πρωταγωνιστές της στάσης του ΒΕΛΟΥΣ και του κινήματος του Ναυτικού, να τους προτρέψω να κρατάνε πάντα ψηλά τη σημαία της ναυτικής και στρατιωτικής υπερηφάνειας, της εθνικής μας υπερηφάνειας, και να ευχηθώ μαζί σας ποτέ άλλοτε η χώρα μας να μη ζήσει παρόμοιες περιπέτειες. Ποτέ άλλοτε να μην βρεθούμε στην ανάγκη να αντισταθούμε κατά φαινομένων κατάλυσης ή και ακραίου ευτελισμού των δημοκρατικών θεσμών.

Σας ευχαριστώ πολύ.

Tags: Ομιλίες σε Συνέδρια | Ημερίδες | Εκδηλώσεις, 2010