Κυριακή 10 Ιουνίου 2012

Ομιλία  Ευάγγελου Βενιζέλου, Προεδρου του ΠΑΣΟΚ, σε στελέχη του λεκανοπεδίου Αττικής

left-red-arrowΦίλες και φίλοι,  μπαίνουμε τώρα στην τελευταία εβδομάδα της προεκλογικής περιόδου. Οι οχτώ μέρες που μας χωρίζουν από τις εκλογές είναι πραγματικά κρίσιμες, γιατί η ίδια η κοινωνία είναι ρευστή και μεταβαλλόμενη. Γιατί υπάρχει αγωνία, ανασφάλεια, αβεβαιότητα, γιατί ο πολίτης ταλανίζεται. Είναι δύσκολο να πάρει κανείς μια τελική απόφαση ξέροντας πως από την απόφασή του αυτή κρίνεται το μέλλον της χώρας, το μέλλον των επόμενων γενιών.

Είπα σήμερα στη διακαναλική συνέντευξη -το ίδιο είχα πει και χθες στη συνάντηση των στελεχών της Βόρειας Ελλάδας στη Θεσσαλονίκη- ότι έχει στηθεί ένα τεχνητό σκηνικό δήθεν διπολισμού, δήθεν δικομματισμού. Βολεύει αναμφίβολα και τη Νέα Δημοκρατία και το ΣΥΡΙΖΑ αυτό το σκηνικό, πρόκειται για μία καρικατούρα, για ένα υποκατάστατο.

Η μορφή του κομματικού συστήματος έχει αλλάξει ριζικά μετά το αποτέλεσμα των εκλογών της 6ης Μαΐου. Το κομματικό σύστημα είναι πλέον πολυπολικό, πρέπει να ξαναγνωριστούμε όλοι μεταξύ μας, να εξοικειωθούμε με νέους ρόλους, να παίξουμε τον υπεύθυνο εθνικό μας ρόλο, με άλλα μεγέθη μικρότερα.

Αυτό είναι μια προσωρινή κατάσταση. Το ΠΑΣΟΚ δεν αποδέχεται πως έχει χάσει τα δύο τρίτα και παραπάνω της εκλογικής του δύναμης του 2009. Δεν έχουμε αποχαιρετίσει, δεν έχουμε ξεγράψει τους φίλους, τους συντρόφους, τους ψηφοφόρους των προηγούμενων εκλογικών αναμετρήσεων.

Ελάχιστοι είναι αυτοί οι καιροσκόποι, που προσπαθούν να βρουν άλλη πολιτική στέγη, για να στεγάσουν εκεί τους παραγοντισμούς και τους συντεχνιασμούς τους οποίους έχουν συνηθίσει. Προσπαθούν να βρουν άλλη πολιτική στέγη για να διατηρήσουν προνόμια. Προσπαθούν να βρουν άλλη πολιτική στέγη για να ανακόψουν μεταρρυθμίσεις, ζωτικής σημασίας αλλαγές που πρέπει να γίνουν στο κράτος, την οικονομία, την κοινωνία.

Είπα και το μεσημέρι, πως η ελληνική κοινωνία βρίσκεται αντιμετώπιση με μία προκλητική αντίφαση. Δυνάμεις που εμφανίζονται ως ανανεωτικές, ως νεωτερικές ως ριζοσπαστικές, στην πραγματικότητα είναι οι πολιτικοί εκφραστές μιας μεγάλης συντηρητικής συσπείρωσης. Η οποία υποτίθεται ότι αγωνίζεται για την ανατροπή του μνημονίου, σε μία αντιμνημονιακή όπως έχει επικρατήσει να λέγεται βάση. Ενώ στην πραγματικότητα, πρόκειται για μία προσπάθεια αντιμεταρρυθμιστική, στο όνομα της ακινησίας, του πιο ακραίου συντηρητισμού. Δηλαδή στο όνομα της διατήρησης των βαθύτερων αιτίων της κρίσης, αυτών που πληρώνει τώρα πανάκριβα ο ελληνικός λαός, ο πιο φτωχός, ο πιο αδύναμος, η μεσαία τάξη.

Εξελίσσεται μπροστά στα μάτια της ελληνικής κοινωνίας αυτή η τεράστια επιχείρηση πολιτικής ιδεολογικής και κοινωνικής παραπλάνησης. Και πάνω στη βάση αυτή οργανώνεται το σκηνικό της τεχνητής πόλωσης. Γιατί από την άλλη μεριά υπάρχει ο γνήσιος συντηρητισμός, η παλαιά καλή λαϊκή Δεξιά, η οποία τώρα ανασύρει ακόμη και ψυχροπολεμικά επιχειρήματα μαζί με την κλασική παροχολογία. Σαν να μην συνέβη τίποτα, σα να μην έχει γίνει τίποτα το τραγικό και το επώδυνο στη χώρα αυτή.

Καμία συνείδηση ευθύνης, καμία ιστορικότητα, καμία συστολή, γιατί η χώρα παραδόθηκε συντετριμμένη τον Οκτώβριο του 2009 στα χέρια του ΠΑΣΟΚ, που κι αυτό βεβαίως χωρίς πλήρη επίγνωση της κρισιμότητας της κατάστασης ανέλαβε να σηκώσει το βάρος μόνο του. Χωρίς τότε να σκεφθούμε κι εμείς πιο διορατικά και να συστρατεύσουμε όλες τις εθνικές δυνάμεις, κατανέμοντας δίκαια τις ευθύνες γι΄ αυτή τη μεγάλη προσπάθεια που έπρεπε -εξ αρχής- να έχει πανεθνικά χαρακτηριστικά.

Πληρώσαμε πολύ μεγάλο κόστος, μας τιμώρησε ο ελληνικός λαός, μας τιμώρησαν οι δικοί μας άνθρωποι. Από ένα σημείο και μετά η τιμωρία αυτή όμως στρέφεται τώρα κατά της χώρας, κατά του λαού, κατά των απλών πολιτών.

Γιατί η μικρότερη δύναμη μας, η εκλογική και η κοινοβουλευτική δεν μας επέτρεψε στη διαδικασία των διερευνητικών εντολών -παρά την προσπάθεια που κάναμε, τον αγώνα που δώσαμε- να προσφέρουμε στη χώρα Κυβέρνηση. Να διακόψουμε την ακυβερνησία, να στείλουμε διεθνώς εικόνες μιας χώρας που λειτουργεί κανονικά. Που είναι ευνομούμενη, που έχει συνείδηση της κατάστασής της, που αγωνίζεται να κερδίσει το χαμένο ιστορικό χρόνο. Που σέβεται και αγαπά τα παιδιά της, γιατί από τα παιδιά μας «τρώμε» αυτόν τον προεκλογικό χρόνο ο οποίος είναι δυσαναπλήρωτος, εάν αναπληρωθεί ποτέ. Γιατί η ιστορία γράφεται ακόμη και σε μια στιγμή, αν τη στιγμή αυτή γίνει το μεγάλο το καθοριστικό λάθος.

Έχει λοιπόν πολύ μεγάλη σημασία να διεμβολίσουμε αυτό το πλαστό σκηνικό. Και ο τρόπος είναι ένας, η ενίσχυση του ΠΑΣΟΚ. Το ισχυρό εκλογικά και κοινοβουλευτικά ΠΑΣΟΚ.

Το ΠΑΣΟΚ είναι ο πραγματικός πόλος της πολιτικής ζωής, βρίσκεται στο μέσο του πολιτικού φάσματος. Αυτό δε σημαίνει ότι εξισορροπεί, ότι έχει μία συμπεριφορά που σταθμίζει τις καταστάσεις και καιροσκοπεί, κάθε άλλο.

Αυτό σημαίνει ότι έχουμε πλήρη συνείδηση της υποχρέωσής μας να παίξουμε τον εγγυητικό και καταλυτικό ρόλο για να προσφέρουμε στη χώρα τη μόνη δυνατή λύση. Που είναι η εθνική συμφωνία για τη διακυβέρνηση της χώρας, η συμφωνία εθνικής συνευθύνης, η διακυβέρνηση εθνικής συνευθύνης.

Κοιτάξτε, και η απλή αριθμητική και η γεωμετρία του κομματικού συστήματος και η απλή πολιτική αλήθεια που πηγάζει μέσα από τα δεδομένα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, αλλά και της ίδιας της ελληνικής κοινωνίας, μας λέει μερικά πολύ καθαρά οφθαλμοφανή πράγματα.

Πέρασε η εποχή των αυτοδύναμων κυβερνήσεων και των μονοκομματικών πλειοψηφιών. Δεν πρόκειται να προκύψει καμιά αυτοδύναμη πλειοψηφία. Και να προέκυπτε μία οριακή πλειοψηφία κοινοβουλευτική αυτοδύναμη, δε θα μπορούσε να κάνει τίποτα. Θα είχε απέναντί της τα δύο τρίτα του ελληνικού λαού, μια ισχυρή κοινωνική αντιπολίτευση. Δε θα μπορούσε να λειτουργήσει, ούτε εσωτερικά ούτε διεθνώς, δε θα εξέφραζε αυθεντικά τη χώρα, δε θα αρκούσε η δέσμευσή της, η υπογραφή της.

Το περιβόητο μπόνους των 50 εδρών, που είναι προσβολή στη δημοκρατία να το παίρνουν κόμματα κάτω από ένα εκλογικό ποσοστό, είναι ένα γενετικό λάθος του συστήματος, που δεν είχε προβλεφθεί. Γιατί νομίζανε προφανώς όλοι -νομίζαμε όλοι- ότι θα κινούμαστε μέσα τα δεδομένα του μεταπολιτευτικού κομματικού συστήματος. Ούτε λοιπόν το μπόνους των 50 εδρών προσφέρει κάτι, δεν φτάνει για να σχηματιστεί ούτε αυτοδύναμη Κυβέρνηση, ούτε αξιόπιστος ισχυρός επαρκής συνασπισμός δυνάμεων, για τους ίδιους λόγους που είπα.

Γιατί εσωτερικά εάν δεν έχεις ευρυτάτη πλειοψηφία, συναίνεση, νομιμοποίηση, συστράτευση, δεν μπορείς να πείσεις τους πολίτες. Και δεν μπορείς και να τους δεσμεύσεις. Γιατί θέλουν όλοι να εκφράζονται, να αντιπροσωπεύονται. Δεν εμπιστεύονται κανέναν.

Και διεθνώς η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει μάθει το μάθημα. Θέλει να δεσμευτούν και να υπογράψουν όλες οι πολιτικές δυνάμεις που επηρεάζουν την πολιτική ζωή της χώρας, άμεσα ή έμμεσα. Γιατί εδώ έχουμε ανάγκη από στρατηγικούς σχεδιασμούς, από μακροχρόνιες δεσμεύσεις, από συνέχεια του κράτους.

Άρα μια λύση υπάρχει. Μπροστά σε έκτακτες συνθήκες αντισυμβατικές λύσεις, γενναίες, υπεύθυνες, εθνικές, ενωτικές. Που δεν διχάζουν την κοινωνία. Που ανακόπτουν τη διάχυτη βία που υπάρχει πλέον μέσα στην ελληνική κοινωνία. Που προστατεύουν την εθνική ενότητα και που μοιράζουν δίκαια την ευθύνη και που αξιοποιούν όλες τις πολιτικές δυνάμεις του έθνους. ‘Ολο το πολιτικό δυναμικό του έθνους για να πετύχουμε το στόχο μας.

Αυτό το νόημα έχει η πρότασή μας για ενίσχυση του ΠΑΣΟΚ, για ισχυρό πόλο ενότητας και ευθύνης, που θα επιβάλλει τη διακυβέρνηση εθνικής συνευθύνης. Θα δούμε τις λεπτομέρειες. Πρέπει όμως όλες οι πολιτικές δυνάμεις που πιστεύουν πράγματι στην ευρωπαϊκή προοπτική της χώρας, να αποδεχτούν αυτό το πλαίσιο. 

Και μιλώ καθαρά: δεν έχω εμπιστοσύνη στη ρητορεία πολλών πολιτικών δυνάμεων. Ο λόγος τους είναι γεμάτος αντιφάσεις, παλινωδίες, δεν μπορείς να βγάλεις εύκολα ένα ασφαλές συμπέρασμα για την πεποίθησή τους. Υπάρχουν βαθιά διχασμένες δυνάμεις και υπάρχει και μια περίεργη στάση της κοινωνίας.

Υπάρχουν πολίτες που ψηφίζουν κάποιες πολιτικές δυνάμεις με την πεποίθηση και την ελπίδα ότι άλλα λένε και άλλα εννοούν. Με την πεποίθηση και την ελπίδα ότι δεν θα γίνουν αυτά που λέγοντα προεκλογικά. Κάποιοι άλλοι όμως, ψηφίζουν με την απαίτηση να γίνουν αυτά που λέγονται προεκλογικά.

Αν κάποιοι νομίζουν ότι θα οικοδομήσουμε το μέλλον στα κατά συνθήκη ψεύδη, κάνουν λάθος. Και συμβάλουν οι ίδιοι οι πολίτες στο να αναπαράγεται το πολιτικό ψεύδος που είναι στη μήτρα της κακοδαιμονίας του τόπου.

Γιατί όταν κάποιος σου λέει «ακύρωση του Μνημονίου, μονομερής καταγγελία, τετελεσμένα γεγονότα, μονομερές moratorium στις πληρωμές του χρέους ώστε να πτωχεύσει η χώρα», δεν μπορείς να ξεκινάς από την υπόθεση ότι λέει ένα εύκολο προεκλογικό ψέμα για να διαπραγματευτεί και για να στρίψει αριστερά «δια του εκλογικού αρραβώνος», όπως έλεγε η παλιά έκφραση.

Διότι, πάρα πολύ απλά, κάποιοι άλλοι πιστεύουν τα αντίθετα. Προσδοκούν να εφαρμοστούν αυτά που λέγονται, όπως αίφνης οι ψηφοφόροι του ΚΚΕ που προσελκύονται στο ΣΥΡΙΖΑ από αυτή την επιχειρηματολογία. Την οποία αντιλαμβάνονται στο ουσιαστικό της περιεχόμενο, με ακρίβεια ως μια αντιευρωπαϊκή στρατηγική. Ως μια στρατηγική που οδηγεί τη χώρα έξω από το ευρώ και έξω από την Ευρώπη. Το ΚΚΕ το λέει όμως, έχει αυτή την πολιτική και ιστορική εντιμότητα και αυτή είναι η διαφορά.

Άρα σκεφτείτε κι εσείς, όπως και κάθε πολίτης, κάθε πιθανό σενάριο μετεκλογικό, δεν οδηγεί πουθενά. Γιατί δεν εκπληρούνται οι προϋποθέσεις εσωτερικής στήριξης και διεθνούς αξιοπιστίας και αποτελεσματικότητας. Η λύση είναι η συμφωνία εθνικής συνευθύνης στα οκτώ σημεία που παρουσίασα.

Από πού απορρέουν τα οκτώ σημεία; Από την ευρωπαϊκή και διεθνή οικονομική πραγματικότητα Από τις αδήριτες οικονομικές ανάγκες της χώρας και από την εμπειρία που έχουμε σωρεύσει μέσα από τη σκληρή και δύσκολη διαπραγμάτευση της πρώτης φάσης. Όταν, μόνοι μας, σηκώσαμε το βάρος αυτό με υπονομευμένο εσωτερικό μέτωπο, με τον κ. Σαμαρά μέσα – έξω, συμπολιτευόμενη αντιπολίτευση και αντιπολιτευόμενη συμπολίτευση να επιμένει για άμεσες εκλογές χωρίς επίγνωση. Με τον κ. Τσίπρα κι άλλες πολιτικές δυνάμεις, το ΚΚΕ, να επιχαίρουν στους δρόμους να ασκούν την έντονη κοινωνική τους -όπως τη λένε- αντιπολίτευση.

Και όταν ζητήθηκαν οι δικές τους υπογραφές για την εκταμίευση των δόσεων, για τις ταμειακές ανάγκες της χώρας, για την έγκριση της νέας δανειακής σύμβασης, για τη μείωση του χρέους, για τη στήριξη των Τραπεζών -δηλαδή των καταθέσεων των Ελλήνων πολιτών- εμείς μπήκαμε μπροστά και είπαμε: Αρκεστείτε στις δικές μας υπογραφές γιατί δεν θα τις δώσουν οι άλλοι και θα οδηγηθεί η χώρα σε αδιέξοδο.

Και τώρα μας ζητάνε τα ρέστα γιατί υπογράψαμε; Υπογράψαμε, γιατί έπρεπε να διαμορφώσουμε ένα κεκτημένο για τη χώρα. Και είμαστε υπερήφανοι για τις υπογραφές αυτές! Το ξαναλέω: ναι υπογράψαμε και ο Πρωθυπουργός Λουκάς Παπαδήμος και ο Διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδος Γιώργος Προβόπουλος και εγώ ως Υπουργός Οικονομικών, σε εκτέλεση νόμου του κράτους ψηφισμένου από τα 2/3 της Βουλής των Ελλήνων, στο πλαίσιο μιας κυβερνητικής πλειοψηφίας 258 βουλευτών.

Ναι, οι δικές μας υπογραφές μείωσαν το χρέος κατά 110 δις κατά 50 μονάδες του ΑΕΠ. Ναι, οι δικές μας υπογραφές φέρνουν 50 δις για να στηριχθούν τα 175 δις των καταθέσεων των Ελλήνων πολιτών. Του ιδρώτα, της αποταμίευσης, το κομπόδεμα, η ελπίδα, η προσδοκία, η κληρονομιά σε κάθε οικογένεια.

Ναι, με τις δικές μας υπογραφές είναι έτοιμα 50 δις να πέσουν για τη ρευστότητα στην αγορά. Για επενδύσεις, για κεφάλαιο κίνησης, για θέσεις εργασίας. Ναι, με τις δικές μας υπογραφές μπορούν να ξεμπλοκαριστούν μεγάλα έργα υποδομών 55 δις και να δώσουν 100.000 θέσεις εργασίας. Ναι, με τις δικές μας υπογραφές έρχονται τα κονδύλια του Κοινωνικού Ταμείου για την ανεργία των νέων, για 200.000 θέσεις εργασίας κοινωφελούς εργασίας και αυτεπιστασίας στους Δήμους.

Τι έχουν φέρει οι δικές τους υπογραφές;

Και διαπραγματευόμασταν με μια Δεξιά συντηρητική Ευρώπη, χωρίς ίχνος ελπίδας εκείνη τη στιγμή. Περιμέναμε να εκλεγεί ο Φρανσουά Ολάντ. Και τι είναι η διαπραγμάτευση, που με ρωτάνε διάφοροι φίλοι και σύντροφοι σε διάφορες πόλεις; Τι έχουμε απέναντί μας; Εχθρούς της Ελλάδας; θέλουν να καταστρέψουν την Ελλάδα και τους Έλληνες; Τι θέλουν από εμάς; Τι διαπραγματευόμαστε; Έχει σημασία να το καταλάβουμε αυτό.

Διαπραγματευόμαστε πολιτικά και ιδεολογικά, διαπραγματευόμαστε στο όνομα των δικών μας ευρωπαϊκών σοσιαλιστικών αντιλήψεων για το μοντέλο ανάπτυξης μιας χώρας του ευρωπαϊκού Νότου, όπως η Ελλάδα. Mε μεγάλα πλεονεκτήματα αλλά και με μεγάλες διαρθρωτικές ανισότητες.

Διαπραγματευόμαστε για το πώς μια χώρα με τεράστια παραοικονομία και φοροδιαφυγή, αλλά με μεγάλο εθνικό πλούτο θα γίνει μια κανονική χώρα ευνομούμενη, αλλά όχι συμπιέζοντας τον εργαζόμενο και τις αποδοχές του. δίνοντας ευκαιρίες για ανάπτυξη και απασχόληση, αξιοποιώντας συγκριτικά πλεονεκτήματα.

Γιατί διαφωνούμε; Γιατί η δική τους προσέγγιση είναι Δεξιά είναι νεοφιλελεύθερη. Είναι η κλασική βορειοευρωπαϊκή αντίληψη ενός μοντέλου δημοσιονομικής πειθαρχίας και στη συνέχεια ανάπτυξης, που βασίζεται στη μείωση των μισθών, στη μείωση των κοινωνικών δαπανών, στη μείωση του κοινωνικού κράτους.

Τους βγήκε το μοντέλο αυτό στη Γερμανία, στην Αυστρία, στη Φιλανδία, στην Ολλανδία, δεν βγαίνει παντού. Δεν βγαίνει μέσα από την εμβάθυνση της ύφεσης και την όξυνση της ανεργίας ο δημοσιονομικός στόχος. Αυτό είναι το γήπεδο της διαφωνίας. Είναι ιδεολογικό και πολιτικό.

Γι' αυτό έχει σημασία το ποιος διαπραγματεύεται με ποιον διαπραγματεύεται. Γι’ αυτό έχει σημασία να προετοιμάζεις την πρώτη φάση της διαπραγμάτευσης, τη δεύτερη. Αυτό έχουμε κάνει. Μας λένε, «τώρα το σκεφθήκατε επειδή χάσατε»; Μα εμείς δεν έχουμε προβλέψει μέσα στη σύμβαση την αναθεώρηση κάθε τρεις μήνες, ως εγγενές στοιχείο της σύμβασης;

Εμείς δεν έχουμε διεκδικήσει όλα αυτά που ζητάμε τώρα; Όλα, ότι λέμε. Για τους μισθούς, για τις συντάξεις, για τις εργασιακές σχέσεις, για την ρευστότητα, για τις τράπεζες. Όλα όσα λέμε για τις αλλαγές που πρέπει να γίνουν.

Μεγαλύτερο χρόνο δημοσιονομικής προσαρμογής, ηπιότερη προσαρμογή, μέτρα φιλοαναπτυξιακά. Μέτρα που δεν μειώνουν το διαθέσιμο εισόδημα, μέτρα που στηρίζουν πραγματικά, προσωπικά, τον άνεργο, τον συνταξιούχο, τον μισθωτό στον ιδιωτικό τομέα, το δημόσιο υπάλληλο, τον επιχειρηματία, τον αγρότη. Δεν μιλάει κανείς συγκεκριμένα και προσωπικά. Δεν μιλάει κανείς για το μοντέλο ανάπτυξης, για το νέο εθνικό παραγωγικό μοντέλο.

Όλοι κρύβονται πίσω από μια αντιμνημονιακή ρητορεία. Και τι εννοούν, πραγματικά τι εννοούν; Ότι θέλουν να εγκαταλείψουμε τα θετικά της σύμβασης; Δεν θέλουν την μείωση του χρέους; Δεν θέλουν να πληρώνουμε επτάμιση δις τόκους λιγότερο το χρόνο; 3,5% του ΑΕΠ;

Δεν θέλουν να έχουμε επιτόκια 2% αλλά να έχουμε 6 ή 7, όπως η Ισπανία και η Ιταλία; Δεν θέλουν να στηρίξουμε τις καταθέσεις; Ή μήπως περιμέναμε απ’ αυτούς να μας πουν ότι έχουμε και άλλα περιθώρια μείωσης του χρέους;

Ναι, αλλά όχι μονομερώς. Όχι με «τσάμπα μαγκιές» που οδηγούν την χώρα στην πτώχευση -με την νομική έννοια που είναι μια τραγική κατάσταση- και στον οριστικό εξοβελισμό από τις αγορές. Εμείς καταφέραμε να κάνουμε την μεγαλύτερη μείωση χρέους στον κόσμο σε συμφωνία με τους πιστωτές.

Να μην μπορεί να κάνει τίποτα εναντίον της χώρας. Και υπάρχουν ακόμα περιθώρια για μεγάλες μειώσεις μ’ αυτά που ζητάμε για τα ασφαλιστικά ταμεία, για τα ομόλογα που έχει η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, για το πώς θα οργανωθεί η σχέση του EFSF με τις ελληνικές τράπεζες.

Δεν θέλω να μπω σε τεχνικές λεπτομέρειες, αλλά μπορούμε να παρατείνουμε τον χρόνο προσαρμογής και να διατηρήσουμε το χρέος βιώσιμο και να το μικρύνουμε με τον τρόπο που λέμε και που ξέρουμε. Και φυσικά, όλα αυτά, πρέπει ν’ ανοίξουν επιτέλους τη συζήτηση για τις μεταρρυθμίσεις, για τις διαρθρωτικές αλλαγές. Δεν γίνεται κουβέντα στον τόπο μας.

Εάν εξηγήσεις στον συνομιλητή σου ότι είμαστε διατεθειμένοι να κάνουμε πραγματικά την Ελλάδα ένα κανονικό κράτος, τίποτα το σπουδαίο ή το ιδιαίτερο. Ένα κανονικό κράτος που σέβεται τον εαυτό του και τους πολίτες του. Να κάνουμε την Ελλάδα ένα κράτος με κανονικό φορολογικό σύστημα, όχι με μια χύμα κατάσταση. Να κάνουμε την Ελλάδα ένα κράτος όπου δεν κυριαρχεί η παραοικονομία και άρα και η παραπολιτική και θα κάνουμε τα πάντα γι’ αυτό, στο όνομα των παιδιών μας και των επόμενων γενιών, δεν κάνουμε απολύτως τίποτα.

Εάν το εξηγήσουμε λοιπόν αυτό, τότε πραγματικά τους πείθουμε στο δημοσιονομικό σκέλος. Γιατί δεν δέχονται συζήτηση για τα θέματα  αυτά; Γιατί στην πραγματικότητα δεν έχουν να πουν τίποτα για επενδύσεις, για ανάπτυξη, για θέσεις δουλειάς, για παραγωγικό μοντέλο. Στην πραγματικότητα, θέλουν ένα μεγάλο ανήμπορο κράτος των παραγόντων και των παρασίτων, αυτή είναι η υπόθεση. Τόσο απλά, τόσο καθαρά.

Έχουν αλλάξει οι ρόλοι. Τι είναι πραγματικά προοδευτικό; Τι είναι πραγματικά αριστερό; Τι είναι ριζοσπαστικό; Πιστεύω βαθιά ότι εμείς εκφράζουμε αυτό που είναι προοδευτικό και ριζοσπαστικό. Και συγκρουόμαστε με συμφέροντα. Και δεν είναι μόνον τα κοινωνικά συμφέροντα τα οποία στο κάτω – κάτω εκφράζονται όπως μπορούν και όπως ξέρουν πολιτικά και συνδικαλιστικά.

Είναι και τα μεγάλα παρασκηνιακά συμφέροντα, το «λόμπι της δραχμής», το «οριζόντιο κόμμα της δραχμής», με επιχειρηματικά και άλλα συμφέροντα που επενδύει σε όλα τα κόμματα του πολιτικού αδιεξόδου. Γιατί το πολιτικό αδιέξοδο είναι ο πρόλογος της οικονομικής καταστροφής, της επιστροφής στην «κατοχική δραχμή του Γκοτζαμάνη», όχι στη δραχμή που αφήσαμε το 2000 με την ένταξη στην ΟΝΕ. Και θέλουν ν’ αγοράσουν φυσικά με τα καλά τους ευρώ, που είναι στο εξωτερικό φθηνά, και την δημόσια περιουσία και τις περιουσίες των Ελλήνων. Αυτή είναι η πραγματικότητα.

Σε αυτό το μέτωπο δίνουμε την μάχη. Και πρέπει να δώσουμε την μάχη. Αυτές τις οκτώ μέρες «εκ του συστάδειν», ιδίως στο λεκανοπέδιο, σε όλη τη χώρα φυσικά. Αλλά ιδίως στο λεκανοπέδιο και τις άλλες μεγάλες πόλεις, λέγοντας την αλήθεια.

Γιατί η ισχύς της αλήθειας αποδεικνύεται ιστορικά και επειδή ο χρόνος τρέχει γρήγορα, η ιστορία γράφεται γρήγορα στις μέρες μας και αυτά που λέμε θα αποδειχθούν γρήγορα. Και πρέπει να νιώθετε βεβαιότητα και πίστη, τώρα διαμορφώνονται οι συσχετισμοί.

Τώρα διαμορφώνονται οι συσχετισμοί κατά τρόπο αντίστοιχο με την ταχύτητα που είχαμε πριν τις έξι Μαΐου, όπου υπήρχαν ρεύματα που δεν είχαν γίνει κατανοητά. Και τώρα πιστεύω ότι μπορούν να δημιουργηθούν αντίστροφα ρεύματα τις τελευταίες μέρες, στο όνομα της πατρίδας και του εθνικού συμφέροντος.

Γιατί εάν δεν σχηματιστεί κυβέρνηση εθνικής συνευθύνης, η χώρα θα φλερτάρει πραγματικά με ακραίες μορφές κινδύνου. Αυτό που έγινε με την Ισπανία είναι χαρακτηριστικό. Εάν η κρίση στην Ισπανία είχε ξεσπάσει τρεις μήνες νωρίτερα δεν θα είχαμε το μέγεθος του δανείου που πήραμε, ούτε τη μείωση του χρέους. Δεν θα γινόταν το PSI σε συμφωνία με τους πιστωτές. Δεν θα πίστευαν ότι είναι το μόνο PSI στην Ευρωζώνη, θα περιμένανε την Ισπανία.

Γιατί θωρακίζεται η Ισπανία με τόση ταχύτητα; Θωρακίζεται γιατί θέλουν να είναι έτοιμοι για κάθε ενδεχόμενο σε σχέση με την Ελλάδα. Είναι πολλά τα λεφτά που παίρνει η Ισπανία; Τίποτα δεν είναι. Εμείς με εκατόν εβδομήντα δις καταθέσεων πήραμε πενήντα δισεκατομμύρια για τις τράπεζες. Αυτοί έχουν ένα τρισεκατομμύριο διακόσια δισεκατομμύρια καταθέσεων, δεν έχουν πάρει τίποτα και δεν έχουν το τριπλό πρόβλημα που έχουμε εμείς. Και μεγάλο χρέος και μεγάλο δημοσιονομικό έλλειμμα και έλλειμμα ισοζυγίου τρεχουσών συναλλαγών.

Συμμαζεύουν το έλλειμμά τους από μόνοι τους με μέτρα εδώ και μήνες, έχουν χρέος το 80% και είναι μια μεγάλη χώρα που ανήκει στους G20. Με μια μεγάλη ενδοχώρα ισπανόφωνη, μια μεγάλη αυτοκρατορία, με παλιές αποικίες. Τι θέλουμε να συγκρίνουμε;

Σε σχέση με το ΑΕΠ η βοήθεια που έχουμε πάρει για τις τράπεζές μας είναι 25 μονάδες του ΑΕΠ. Η δική τους είναι ένα μικρό μονοψήφιο νούμερο.

Είναι μεγάλη επιτυχία αυτό που έχουμε καταφέρει και είναι ένα κεκτημένο πάνω στο οποίο πρέπει να οικοδομήσουμε. Και πρέπει να οικοδομήσουμε επιχειρηματολογώντας, πείθοντας, σπάζοντας το κέλυφος του ψεύτικου δικομματισμού και του ψεύτικου ριζοσπαστισμού.

Και κανείς δεν θα ενοχοποιήσει το ΠΑΣΟΚ, τη δημοκρατική παράταξη, την παράταξη των απλών αγωνιστών της βάσης που είστε εσείς και αυτοί που έρχονται σε επαφή με σας.

Θα δώσουμε και θα κερδίσουμε την μάχη των εκλογών και την ημέρα των εκλογών θ’ αρχίσουμε την μεγάλη προσπάθεια ανασύστασης της δημοκρατικής παράταξης για να την ξανακάνουμε μεγάλη και υπερήφανη. Γιατί είναι υποχρέωση όλων μας και η εντολή που μου έχετε δώσει που μου έχει δώσει νωπή και απερίφραστη η βάση του Κινήματος.

Το ΠΑΣΟΚ πράγματι θα αυτο-οργανωθεί, θα αξιοποιήσει ότι έχει, για να το πολλαπλασιάσει. Το μοντέλο του 1974 προσαρμοσμένο στις ανάγκες του 2012 θα μας καθοδηγήσει με επιτυχία.

Φίλες και φίλοι, μετέχουμε σε μια ιστορική διαδικασία, ιστορική για τη χώρα, ιστορική για την παράταξη. Δεν έχουμε δεσμά, δεν έχουμε βάρη, είμαστε ελεύθεροι και θα κινηθούμε απροκατάληπτα και θα τον κερδίσουμε τον αγώνα αυτό.

Η κάθε μια και ο καθένας από σας κουβαλάει ένα σημαντικό μέρος της ιστορίας του Έθνους και της ιστορίας της παράταξης. Πρέπει να το νοιώσετε αυτό, είναι μια συλλογική ομαδική προσπάθεια, αλλά και μια ατομική υπόθεση ευθύνης.

Πιστεύω σε σας, πιστεύετε σε μένα, έχουμε σχέση εμπιστοσύνης. Θα κερδίσουμε τον αγώνα αυτό. Για το Έθνος, για την παράταξη, για το ΠΑΣΟΚ του μέλλοντός μας. Γεια σας, σας ευχαριστώ.

Και πριν φύγουμε ας δούμε όρθιοι και έτοιμοι για τη μάχη τους βασικούς οργανωτικούς στόχους αυτής της εβδομάδας. Έχουμε τη μεγάλη εκδήλωση του λεκανοπεδίου στον Κορυδαλλό την Τετάρτη και την εκδήλωση στο Μενίδι την Παρασκευή. Πρέπει και οι δύο αυτές συγκεντρώσεις να είναι γεμάτες ελπίδα, αισιοδοξία και δύναμη. Είμαι βέβαιος ότι θα το πετύχουμε.

Γεια σας.

Tags: Πολιτικές Ομιλίες, 2012