Τετάρτη, 13 Φεβρουαρίου 2013

Ομιλία Προέδρου του ΠΑΣΟΚ Ευάγγελου Βενιζέλου στη Γραμματεία της Νομαρχιακής Οργανωτικής Επιτροπής Συνεδρίου Νομού Αχαΐας στην Πάτρα

 

Φίλες και φίλοι, ευχαριστώ πάρα πολύ την Μαριλία (Κάνιστρα) που με προσφώνησε και με υποδέχτηκε με τόσο θέρμη, μιλώντας εκ μέρους όλων των προοδευτικών πολιτών της Πάτρας της Αχαΐας, αλλά πρωτίστως εκ μέρους της νέας γενιάς. Και όταν έχουμε τέτοια στελέχη, μπορούμε να είμαστε αισιόδοξοι και να ελπίζουμε.

Χαίρομαι πραγματικά γιατί σήμερα παρά τις άσχημες καιρικές συνθήκες, είμαστε εδώ μαζεμένοι πολλές και πολλοί στο πλαίσιο των προσυνεδριακών διαδικασιών του Κινήματος.

Χαίρομαι γιατί είμαι στην Πάτρα, στην Αχαΐα που έχει βαθύτατους ιστορικούς δεσμούς, δεσμούς αίματος με τη δημοκρατική Παράταξη και φυσικά με τον ιδρυτή του ΠΑΣΟΚ.

Ξέρω ότι είστε όλες και όλοι υπερήφανοι, οι Αχαιοί, οι Πατρινοί, γι' αυτή την ιδιαίτερη σχέση με την Παράταξη. Τιμάτε την Παράταξη και να ξέρετε ότι και η Παράταξη ακόμη κι όταν περνάει δύσκολες φάσεις, όπως η τωρινή, σας τιμά και σας αγαπά όλους και σας θέλει να είστε στην εμπροσθοφυλακή των αγώνων που δίνουμε.

Βαδίζουμε, φίλες και φίλοι, σε ένα Συνέδριο που ήταν υποχρέωσή μας να το έχουμε οργανώσει, αλλά δυστυχώς οι αλλεπάλληλες εκλογές οι δύσκολες διαπραγματεύσεις, η οικονομική κρίση δεν μας επέτρεψε να το προσδιορίσουμε νωρίτερα.

Δεν έπρεπε να καθυστερήσουμε άλλο. Γιατί το ΠΑΣΟΚ πρέπει μέσα από το Συντακτικό του Συνέδριο, να μετασχηματιστεί σε ένα σύγχρονο, δημοκρατικό, ευρωπαϊκό, σοσιαλιστικό κόμμα, να λειτουργεί ως ένα θεσμικό συλλογικό υποκείμενο που σκέφτεται, που συζητά πολιτικά και που βεβαίως παρεμβαίνει στις λειτουργίες, όχι μόνο του πολιτικού συστήματος αλλά και της ίδιας της κοινωνίας των πολιτών.

Είναι φιλοδοξία μου -και θεωρώ ότι είναι συλλογική φιλοδοξία όλων- να καταστήσουμε το ΠΑΣΟΚ ένα θεσμικό αποπροσωποποιημένο κόμμα που ανήκει στον ελληνικό λαό, που υπηρετεί την Παράταξη και το έθνος. Και αυτό θα το πετύχουμε.

Θα το πετύχουμε, γιατί όλοι έχουν αντιληφθεί ότι δεν μπορούμε να συνεχίσουμε τις πρακτικές του παρελθόντος. Δεν συγχωρούνται παλαιοκομματισμοί, δεν συγχωρούνται μικρομεγαλισμοί, δεν συγχωρούνται παλιές πρακτικές.

Και αυτό ξεκινάει από τη Νεολαία μας. Η Νεολαία μας πρέπει να γίνει ξανά μια οργάνωση νέων που βρίσκεται σε επαφή με τις αγωνίες και τις προτεραιότητες της νέας γενιάς, η οποία τώρα βλέπει πως τα πράγματα είναι εξαιρετικά δύσκολα, πως δεν έχει τη βεβαιότητα προηγούμενων γενιών, πως όλα τίθενται υπό αμφισβήτηση, το δικαίωμα στη γνώση το δικαίωμα στην εργασία.

Και άρα πρέπει να ξαναμιλήσουμε με τους νέους, όπου το ΠΑΣΟΚ υποεκπροσωπείται, γιατί πράγματι η επιρροή μας στις μικρές ηλικίες είναι δυστυχώς μικρή. Και πρέπει να ξαναπιάσουμε την επαφή με τις ηλικίες αυτές, μέσα από μια Νεολαία που είναι νέα και ανανεωμένη και δεν ασχολείται με οργανωτίστικα ζητήματα και με συγκρούσεις διαδικαστικές, αλλά διατυπώνει ένα μοντέρνο και θαρραλέο λόγο πρωτοποριακό, ανατρεπτικό, ριζοσπαστικό και μας εμπνέει κι εμάς. Γι' αυτό είπαμε το Συνέδριο της Νεολαίας να γίνει δυο μέρες πριν το Συνέδριο του Κόμματος, για να δώσει ρυθμό, τόνο, στίγμα, να μας ανοίξει το δρόμο.

Άρα πρέπει να δώσουμε έμφαση αυτές τις λίγες μέρες που μένουν στη συζήτηση για τα προσυνεδριακά κείμενα και στις διαδικασίες, να πείσουμε τον κόσμο να έρθει να μετάσχει στην ψηφοφορία, κάτι, που είναι βέβαια δύσκολο. Γιατί ο κόσμος έχει κουραστεί, έχει απογοητευτεί, έχει απομακρυνθεί, δεν είναι εύκολο να τον πείσεις να βγει από το σπίτι του και να μετάσχει σε μια κομματική διαδικασία.

Βλέποντας όμως τώρα τις φυσιογνωμίες σας εδώ, τα πρόσωπά σας και την πίστη σας στην υπόθεση αυτή, γίνομαι αισιόδοξος ότι θα έχουμε μεγάλη συμμετοχή στις 24 του μηνός, την Κυριακή πριν το Συνέδριο. Όπως και στη διαδικασία εκλογής του Προέδρου, στις 18 Μαρτίου, είχαμε πολύ μεγαλύτερη συμμετοχή από αυτή που προέβλεπαν όλοι οι ασχολούμενοι με τα οργανωτικά, θα πω ότι κι εγώ ο ίδιος δεν προέβλεπα τόσο μεγάλη συμμετοχή.

Έχει μεγάλη σημασία να καταλάβει ο  κόσμος, όλος ο ελληνικός λαός, ανεξαρτήτως πεποιθήσεων και ιδίως παλιοί μας σύντροφοι, φίλοι και ψηφοφόροι και παλιά μας στελέχη, ότι το ΠΑΣΟΚ είναι εδώ, ότι το ΠΑΣΟΚ διατηρεί την ενότητά του, τη σοβαρότητά του και την προοπτική να ανακάμψει.

Και επειδή θα έχετε διαβάσει κι εσείς σε εφημερίδες ή θα έχετε ακούσει στα μέσα ενημέρωσης συζητήσεις για ομάδες, για δίκτυα, για ρεύματα, για κινήσεις πρέπει να σας πω ότι όλα αυτά είναι καλά, υπάρχουν θεμιτές αγωνίες, υπάρχουν σχέσεις, υπάρχουν πρόσωπα, τα οποία έχουν μια διαδρομή και έχουν φιλίες και δεσμούς με άλλους μέσα στο ΠΑΣΟΚ, όμως ο κόσμος θέλει να βλέπει ένα ΠΑΣΟΚ ενωμένο, που ασχολείται με τα μεγάλα εθνικά θέματα και δίνει απάντηση στις αγωνίες του.

Και δική μου ευθύνη, ως Πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ, που δεν με ενδιαφέρουν οι συσχετισμοί, που συνεργάζομαι με όλους και που είμαι έτοιμος να υποδεχτώ και να συνεργαστώ με τα όργανα που θα εκλέξει το Συνέδριο και στη συνέχεια η Κεντρική Πολιτική Επιτροπή, για εμένα λοιπόν που τα βλέπω αυτά από μια διαφορετική οπτική γωνία, σημασία έχει, όπως είπα και το πρωί στην ΚΟΕΣ, το «όλον» ΠΑΣΟΚ. Όμως, μιλούσαμε για το «όλον» ΠΑΣΟΚ πριν το 2009, τώρα το «όλον» ΠΑΣΟΚ το παλιό, μίκρυνε εκλογικά και κοινοβουλευτικά.

Άρα, το «όλον» ΠΑΣΟΚ τώρα δεν είναι το μικρό αντίγραφο του παλιού ΠΑΣΟΚ, αλλά είναι η υποδομή και η προοπτική του νέου ΠΑΣΟΚ, του ξανά μεγάλου πλειοψηφικού και πολυσυλλεκτικού. Και μπορεί το ΠΑΣΟΚ να γίνει και πλειοψηφικό και πολυσυλλεκτικό, αλλά θα είναι έντιμο, ειλικρινές, αντιδημαγωγικό, χωρίς συντεχνιασμούς, λαϊκισμούς, υπερβολές και ανευθυνότητες.

Είναι δύσκολο να πετύχεις και τα δύο. Είναι δύσκολο να συμβιβάσεις την πλειοψηφικότητα και την πολυσυλλεκτικότητα και την αλήθεια. Γιατί, κακά τα ψέματα, όλη η κοινωνία λέει «θέλουμε την αλήθεια», αλλά όταν λες την αλήθεια γίνεσαι αντιπαθής, διότι ναι μεν όλοι θέλουν να ακούν την αλήθεια, αλλά ψηφίζουν το ψέμα, πολλοί από τους συμπολίτες μας.

Και αυτό έχει πολύ μεγάλη σημασία, τώρα που έχουμε βιώσει μια εθνική περιπέτεια. Και η εθνική αυτή περιπέτεια, η οποία έχει αμαυρώσει τη μεταπολίτευση που είναι η καλύτερη ιστορική περίοδος της χώρας, από συστάσεως ελληνικού κράτους, αυτή η εθνική περιπέτεια πρέπει να μας έχει κάνει όλους σοφούς.

Έχουν βρει την εύκολη λύση: «Φταίει το πολιτικό σύστημα». Βεβαίως φταίει το πολιτικό σύστημα, βεβαίως φταίνε αυτοί που κυβέρνησαν, εμείς που κυβερνήσαμε, αλλά από του σημείου αυτού, μέχρι του να λέμε ότι τελικά φταίει για όλα μόνο το ΠΑΣΟΚ, ο αποδιοπομπαίος τράγος της μεταπολίτευσης και της κρίσης, η απόσταση είναι πάρα πολύ μεγάλη. Είναι πάρα πολύ μεγάλη, διότι είναι άλλο η διαχείριση της κρίσης, στην οποία μπορεί να έχουν γίνει λάθη -και πώς να μην κάνεις λάθη όταν αντιμετωπίζεις ένα τσουνάμι- και άλλο τα διαχρονικά βαθιά διακομματικά αίτια της κρίσης, που βαραίνουν όλες τις κυβερνήσεις, όλους τους πολιτικούς χώρους, κυρίως τους χώρους εξουσίας, αλλά όχι μόνο. Και όχι μόνο το πολιτικό σύστημα.

Γιατί υπάρχει και σύστημα οικονομικής εξουσίας, επικοινωνιακής εξουσίας, υπάρχει σύστημα που επηρεάζει διοικητικές αποφάσεις, υπάρχει μια δικαστική εξουσία, υπάρχουν πολλοί θύλακες ισχύος μέσα σε μια χώρα, ο καθένας από τους οποίους έχει τη δική του ιστορική ευθύνη.

Αναμφίβολα θα έπρεπε να έχουμε μοιράσει εξ αρχής, από τα τέλη του 2009, διαφορετικά τις ευθύνες. Αναλάβαμε δυσανάλογα μεγάλο βάρος, αλλά αυτό έγινε. Μου έλεγε χτες ένας νέος μας -το είπα και το πρωί στη συνεδρίαση της Γραμματείας της ΚΟΕΣ- ότι «είχα στη συνείδησή μου μεγάλη αγωνία για το αν πράγματι υπήρχε άλλη λύση, άλλη στρατηγική, άλλη γραμμή, εάν κάναμε τη σωστή επιλογή ή αν μπορούσαμε να είχαμε αποφύγει τις θυσίες και τα επώδυνα μέτρα. Και πείστηκα», μου λέει, «ότι δεν υπάρχει άλλη γραμμή, όταν μετά τις εκλογές του Ιουνίου σχηματίστηκε η τρικομματική κυβέρνηση και φάνηκε πια στην πράξη ότι δεν υπήρχαν εναλλακτικές προτάσεις, ούτε καν νέες ιδέες». Δεν υπήρχαν τα περιβόητα ισοδύναμα μέτρα, δεν συνεισέφερε κανείς τίποτε σε αυτά που κάναμε, άρα τώρα είναι εμφανές ότι δεν υπάρχει άλλη στρατηγική.

Άλλωστε και αυτοί που ηγούνται του λεγόμενου «αντιμνημονιακού μετώπου», του ετερόκλητου, από τη ριζοσπαστική Αριστερά μέχρι τη ναζιστική Δεξιά -δεν υπάρχει κοινός παρανομαστής αλλά ας πούμε του «αντιμνημονιακού μετώπου»- στην πραγματικότητα τι κάνουν τώρα; Περιφέρονται ανά τας αυλάς της Ευρώπης και των Ηνωμένων Πολιτειών, εφάπτονται με τους κυβερνώντες και δίνουν διαπιστευτήρια σοβαρότητας και μετριοπάθειας. Είναι δηλαδή, σαν να κλείνουν το μάτι και να λένε «εντάξει, αντιλαμβανόμαστε ότι πρέπει να συνομιλούμε μαζί σας μέσα σε ένα πλαίσιο συμβατικό» και γυρίζουν πίσω, όπως έκανε προχθές ο κ. Τσίπρας, στην ημερίδα του κόμματός του, και λένε πράγματα που τα χαρακτήρισα το πρωί «ανατριχιαστικά».

Στην πραγματικότητα δηλαδή, λένε ότι έχει εγκαθιδρυθεί ένα παράνομο καθεστώς στην Ελλάδα, ότι η Κυβέρνηση των τριών κομμάτων ενθαρρύνει την κρατική βία, ότι στην πραγματικότητα βρισκόμαστε στα όρια της ανοιχτής δικτατορίας και όταν καταγγέλλεις τη λειτουργία του κράτους ως λειτουργία βίαιη και παράνομη, στην πραγματικότητα είναι σαν να δίνεις το σύνθημα για ένα κίνημα ανομίας, ανυπακοής. Αυτό είναι το φλερτ με τη διάχυτη βία.

Και επιπλέον, ο ΣΥΡΙΖΑ που συνεργάζεται με τη Χρυσή Αυγή κοινοβουλευτικά εναντίον της Κυβέρνησης και εναντίον του ΠΑΣΟΚ και στήνει διαδικασίες και κάλπες μαζί με τη Χρυσή Αυγή, είπε ούτε λίγο ούτε πολύ ότι η Χρυσή Αυγή είναι βραχίονας της Κυβέρνησης που τη χρησιμοποιεί η Κυβέρνηση για να προβοκάρει την κοινωνία και τους δημοκράτες.

Ενώ θα έπρεπε να απαντήσει στην ανοιχτή πρόσκλησή μας τα κόμματα του συνταγματικού τόξου, όλα τα Κόμματα δηλαδή πλην της Χρυσής Αυγής, να συνεργαστούμε και να αποκλείσουμε στην πραγματικότητα από τις κοινοβουλευτικές διαδικασίες και τις κοινοβουλευτικές πλειοψηφίες και από το Συμβούλιο της Ευρώπης τους ναζιστές. Όπως είπε ένας μεγάλος ιστορικός -τον οποίο θα έχετε ακούσει, ο Μαρκ Μαζάουερ, χτες σε μια ομιλία του στην Αθήνα- «δεν καταλαβαίνουν οι Έλληνες πολιτικοί», είπε, «την ιδιομορφία της Χρυσής Αυγής, ότι εδώ πρόκειται για ένα απροκάλυπτα ναζιστικό Κόμμα». Δεν πρόκειται για Ακροδεξιά, ή για λαϊκισμό, δεν πρόκειται δηλαδή για τις επιπτώσεις της κρίσης.

Αν μπει κανείς στη λογική ότι η επίπτωση της κρίσης είναι τελικά και η προσχώρηση στο ναζισμό, δεν υπάρχει τέλος. Έχει καταρρεύσει όλο το δημοκρατικό σύστημα, έχει καταρρεύσει το κοινοβουλευτικό σύστημα διακυβέρνησης και το κράτος Δικαίου.

Και η πρώτη αξία που υπηρετούμε ως ΠΑΣΟΚ, ως δημοκρατική Παράταξη ιστορικά, είναι η υπεράσπιση της δημοκρατίας, η υπεράσπιση των δικαιωμάτων, η υπεράσπιση του κράτους δικαίου. Ο οικονομικός νεοφιλελευθερισμός που τον πληρώνουμε ακριβά στην Ευρώπη, είναι ιδεολογικός μας αντίπαλος, όμως ο πολιτικός φιλελευθερισμός είναι ιδεολογική συνιστώσα των Ευρωπαίων Σοσιαλιστών και Δημοκρατών. Κανείς δεν θα  μας πάρει τα ζητήματα δημοκρατίας, δικαιωμάτων και κράτους δικαίου, πολυφωνίας, ανεκτικότητας από τα χέρια μας. Εμείς είμαστε διαχρονικά οι κήρυκες και οι θεματοφύλακες των μεγάλων κατακτήσεων της Ευρώπης, της ηπείρου του πολιτισμού, της δημοκρατίας, του κράτους Δικαίου και της κοινωνικής αλληλεγγύης.

Αυτή η Ευρώπη βεβαίως τώρα στην πραγματικότητα κλονίζεται, αμφισβητείται, δεν υπάρχει. Η Ευρώπη οπισθοχωρεί, η Ευρώπη είναι εδώ και δεκαετίες βαθιά συντηρητική και μονοδιάστατη. Γιατί η Ευρωπαϊκή Σοσιαλδημοκρατία έχει χάσει τα μεγάλα όπλα της και το κορυφαίο όπλο της Ευρωπαϊκής Σοσιαλδημοκρατίας που το παρέδωσε από τις αρχές της δεκαετίας του 1990, είναι οι λεγόμενες κεϋνσιανές πολιτικές. Οι πολιτικές που βασίζονται στην πραγματικότητα στην ενεργό ζήτηση και την πλήρη απασχόληση.

Η Ευρώπη διαφοροποιείται από την Αμερική στους ορίζοντες της δυτικής οικονομίας, επειδή είναι στην πραγματικότητα βαθιά Σοσιαλδημοκρατική. Και η Ευρώπη ως ήπειρος και η Ευρωπαϊκή Ένωση ως δημιούργημα θεσμικό είναι στην πραγματικότητα Σοσιαλδημοκρατικές. Γιατί βασίζονται στη μεγάλη ιδέα του ευρωπαϊκού κοινωνικού κράτους, της κοινωνικής αλληλεγγύης και συνοχής, της αναδιανομής. Αλλά αυτές οι ιδέες εγκαταλείφθηκαν γιατί κυριάρχησε η άλλη αντίληψη μόνο, η αντίληψη της ανταγωνιστικότητας, η αντίληψη της όσο γίνεται μεγαλύτερης παραγωγικότητας και γιατί η πραγματική οικονομία, οι χώροι της παραγωγής της δουλειάς του ιδρώτα της δημιουργίας, υποχώρησαν μπροστά στη λεγόμενη χρηματοοικονομική σφαίρα, η οποία έβγαζε εύκολα λεφτά, αλλά χωρίς θεμέλια. Ήταν οι φούσκες οι οποίες τελικά οδήγησαν στη μεγάλη δημοσιονομική και χρηματοοικονομική κρίση.

Αυτή η υπερίσχυση της χρηματοοικονομικής σφαίρας απέναντι στη δουλειά των ανθρώπων στο  μυαλό τους και στα χέρια τους στον ιδρώτα τους, η υπερίσχυση αυτών των αντιλήψεων των οικονομικά νεοφιλελεύθερων απέναντι στις αξίες και τις αρχές του κοινωνικού κράτους της αλληλεγγύης και της συνοχής, τελικά είναι η μήτρα που οδήγησε στην κρίση που βιώνουμε από το 2008 πανευρωπαϊκά.

Η Ελλάδα όμως είναι το εργαστήριο στο οποίο δοκιμάστηκαν οι πιο σκληρές πολιτικές. Δοκιμάστηκαν οι πιο σκληρές πολιτικές για λόγους ιδεολογικούς πρωτίστως.

Έλεγε αυτός ο μεγάλος οικονομολόγος που έχει επηρεάσει τη σοσιαλιστική Ευρώπη περισσότερο από κάθε άλλον, ο Κέινς, ότι «οι ιδέες κυβερνούν τον κόσμο». Και την Ευρώπη τώρα, πράγματι οι ιδέες την κυβερνούν, αλλά οι οικονομικά νεοφιλελεύθερες και οι πολιτικά συντηρητικές ιδέες.

Και επειδή μέσα από τα σχήματα συνεργασίας σε πανευρωπαϊκό και εθνικό επίπεδο τελικά απονευρώνονται οι ιδεολογίες και οι αξίες, έχουμε φτάσει σε μια Ευρώπη η οποία είναι καταθλιπτικά συντηρητική. Η Ευρώπη εκδηλώνει την αλληλεγγύη της και είπε «θα βοηθήσω και την Ελλάδα, θα βοηθήσω και την Ιρλανδία και την Πορτογαλία και την Ιταλία και την Ισπανία και την Κύπρο, αλλά με τους όρους μου». Και οι όροι δεν είναι μόνο υποστηρικτικοί, είναι και τιμωρητικοί. Γι' αυτό φτάσαμε σε αυτές τις υφεσιακές πολιτικές, τις πολιτικές του φαύλου κύκλου: ύφεση–ανεργία, πιο μεγάλη ύφεση–πιο μεγάλη ανεργία. Αυτός είναι ο φαύλος κύκλος.

Γιατί ξεκινάς μια γρήγορη, βίαιη, δημοσιονομική προσαρμογή, δηλαδή μια πολιτική γρήγορης δραστικής μείωσης του ελλείμματος, ενώ είσαι ήδη σε ύφεση από το 2008 και έχεις χάσει ανταγωνιστικότητα. Από το 2009 είχαμε το μεγαλύτερο έλλειμμα στο ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών, είχαμε γίνει μια χώρα που καταναλώνει εισαγόμενα, είχαμε χάσει πλήρως τον έλεγχο 2007-2008.

Δεν ήταν μόνο το χρέος, δεν ήταν μόνο το έλλειμμα, ήταν η καταρράκωση της πραγματικής οικονομίας, η οποία είχε εγκαταλειφθεί. Έπεσαν πάνω μας όλα! Και βέβαια αυτό το περιβόητο «λάθος», το οποίο τώρα ανακαλύπτουν με καθυστέρηση όλοι και νομίζουν ότι έγινε λάθος στους υπολογισμούς, ότι δεν ξέρουν καλά μαθηματικά στην Ουάσιγκτον, είναι λάθος ιδεολογικό. Ο πολλαπλασιαστής, δεν είναι ο λεγόμενος δημοσιονομικός, δηλαδή όταν περικόπτεις τα εισοδήματα ή μειώνεις τις δαπάνες του Δημοσίου, τι επίπτωση έχει αυτό στην ύφεση και την ανεργία. Αυτά, μακάρι να ήταν τόσο απλά τα θέματα.

Η αντίληψη έχει σημασία. Και βέβαια αυτό το ξέραμε από τις αρχές του 2011 και γι' αυτό και αυτή η προσωπική  μου εξομολόγηση. Αναγκάστηκα να πάω στη θέση του Υπουργού Οικονομικών για να κάνουμε αυτή την επαναδιαπραγμάτευση. Ακριβώς επειδή μας είχαν βάλει στο φαύλο κύκλο και πήγαμε στο δεύτερο πρόγραμμα, το οποίο σας θυμίζω ήταν συντριπτικά διαφορετικό από το πρώτο, με ένα κούρεμα του χρέους που δεν έχει ξαναγίνει ποτέ στα παγκόσμια χρονικά, 65% του ΑΕΠ κούρεμα χρέους, και βέβαια ρήτρα βαθύτερης ύφεσης στη σύμβαση που υπογράψαμε που οδηγούσε η βαθύτερη σύμβαση, που ήμασταν βέβαιοι ότι θα υπάρξει λόγω των εσφαλμένων εκτιμήσεων της τρόικας, σε επαναδιαπραγμάτευση –αναθεώρηση τη λέγαμε διπλωματικά- και σε επιμήκυνση της περιόδου δημοσιονομικής προσαρμογής σε τέσσερα χρόνια, πιο ήπια.

Αυτό λέγαμε προεκλογικά, αυτό είπαμε μετεκλογικά. Δεν έγινε σε πολύ μεγάλο βαθμό. Αλλά όταν φτάσαμε σε ένα αποτέλεσμα και έπρεπε να πούμε ένα «Ναι» ή ένα «Όχι», το ΠΑΣΟΚ με αίσθημα εθνικής ευθύνης ψήφισε «Ναι» στη Βουλή. Γιατί πια η Ευρώπη και όλος ο κόσμος, είχε μια μπετοναρισμένη θέση υπέρ της άποψης αυτής. Δεν παίξαμε παιχνίδια κοινοβουλευτικά, δεν διατυπώσαμε επιφυλάξεις, δεν προστατεύσαμε την αθωότητά μας, αλλά σηκώσαμε και πάλι το βάρος που έπρεπε να σηκώσουμε στο όνομα του εθνικού συμφέροντος.

Άρα, τώρα το ζήτημα δεν είναι να καταλάβουν το λάθος τους και να μειώσουμε το ΦΠΑ στην εστίαση, προφανώς και πρέπει να μειώσουμε το ΦΠΑ στην εστίαση. Δεν πρέπει να μειώσουμε το ΦΠΑ στα αγροτικά εφόδια; Και σε πολλά άλλα είδη πρώτης ανάγκης. Αυτό όμως θα προκύψει εφόσον οι εταίροι μας καταλάβουν ότι δεν μπορεί η Ελλάδα να αντέξει πρόσθετα δημοσιονομικά και εισοδηματικά μέτρα. Δεν γίνεται. Δεν γίνεται πολιτικά, κοινωνικά και οικονομικά. Αυτός είναι ο πρώτος, ο θεμελιώδης στόχος.

Πάμε λοιπόν φίλες και φίλοι σε ένα Συνέδριο Συντακτικό, που θα αποφασίσει για όλα. Θα πει πως το ΠΑΣΟΚ είναι ένα μεγάλο σύγχρονο Κόμμα, δημοκρατικό, θεσμικό, συλλογικό, αποκεντρωμένο, αντιγραφειοκρατικό, με απλά σχήματα λειτουργικά, ώστε να εκφράζεται η βάση και να αναδεικνύει την ηγεσία και να επικοινωνεί διαρκώς μαζί της.

Το ΠΑΣΟΚ είναι το κόμμα των Ευρωπαίων Σοσιαλιστών και Δημοκρατών στην Ελλάδα, η συνέχεια της δημοκρατικής παράταξης, το κόμμα που είναι πάντα πατριωτικό, λαϊκό, ριζοσπαστικό, όπως το θέλησε και το γέννησε ο Ανδρέας Παπανδρέου, με τις τρεις υπέροχες ιστορικές φράσεις «η Ελλάδα ανήκει στους Έλληνες, μη προνομιούχοι, ως κοινωνική βάση του ΠΑΣΟΚ, και αλλαγή».

Είναι οι τρεις φράσεις που αντιστοιχούν στον εθνικό ριζοσπαστισμό, τον κοινωνικό ριζοσπαστισμό και τον πολιτικό ριζοσπαστισμό. Και βέβαια είναι ένα κόμμα υπεύθυνο, ένα κόμμα που χαράσσει εθνική στρατηγική και απευθύνεται σε όλες τις προοδευτικές δημιουργικές δυνάμεις του τόπου, οι οποίες αγαπούν την πατρίδα, θέλουν την πρόοδο, θέλουν τον εκσυγχρονισμό, τη μεταρρύθμιση, την προοδευτική και την δίκαια, τη βασισμένη στο καθήκον εθνικής και κοινωνικής αλληλεγγύης.

Καταλαβαίνουν την αξία ενός νέου μοντέλου ανάπτυξης, καταλαβαίνουν τι σημαίνει ανταγωνιστικότητα αλλά και τι σημαίνει ενότητα, τι σημαίνει προστασία των ευπαθών ομάδων, τι σημαίνει να είναι κάποιος άνεργος και να μην υπάρχει εργαζόμενος στην οικογένειά του, να υπάρχει απόλυτη φτώχεια, παιδική φτώχεια.

Δεν μπορεί να αφήνουμε τη Χρυσή Αυγή να κάνει τον Ρομπέν των Δασών στις φτωχές συνοικίες πουλώντας προστασία και βοήθεια. Αυτό είναι καθήκον της δημοκρατικής Πολιτείας, είναι καθήκον δικό μας.

Το ΠΑΣΟΚ απευθύνεται σε όλους ανεξάρτητα από τη θέση τους μέσα στην παραγωγή που πιστεύουν σε αξίες και ιδέες.

  • Ο εργαζόμενος του ιδιωτικού τομέα πρέπει να αγαπάει τη δουλειά του και να θέλει να προστατεύσει και την επιχείρησή του, να θέλει την αμοιβή του, αλλά να θέλει να προστατεύσει και τη δουλειά του.
  • Ο εργαζόμενος στο δημόσιο τομέα, ο δημόσιος υπάλληλος, πρέπει να υπηρετεί το δημόσιο συμφέρον, την ανάπτυξη, τον πολίτη και να τον σέβεται.
  • Ο συνταξιούχος ο οποίος δεν έχει μέσα αντίδρασης, πρέπει να νοιώθει την ανάγκη να βοηθήσει τα παιδιά του και τα εγγόνια του μέσα από μια προοδευτική πολιτική.
  • Ο επιστήμονας που έχει στα χέρια του τη γνώση πρέπει να θέλει να βοηθήσει το νέο μοντέλο ανάπτυξης.
  • Οι νέοι μας έχουν μεγάλα πλεονεκτήματα, είναι σπουδαγμένοι, έχουν τεράστιες δεξιότητες, έχουν την ορμή της ηλικίας τους, πρέπει να καταλάβουν ότι δε θα μείνουν άνεργοι εάν γυρίσει ο τροχός της ανάπτυξης, εάν εφαρμοστεί το εθνικό σχέδιο ανασυγκρότησης.
  • Οι αγρότες ξέρουν πολύ καλά ότι με τις επιδοτήσεις δε γίνεται, χρειάζεται αγροτική επιχειρηματικότητα. Ο αγροτοδιατροφικός τομέας έχει τεράστιες δυνατότητες, αλλά ποιότητα, επωνυμία, πρωτοτυπία, δουλειά και μπορούμε να καλύψουμε ανάγκες απασχόλησης τεράστιες. Θα διατεθούν τα επόμενα χρόνια πολύ μεγάλα κοινοτικά κονδύλια στην ανασυγκρότηση της κτηνοτροφίας για παράδειγμα. Το εισαγόμενο κρέας ήταν η δεύτερη πηγή ελλείμματος του εμπορικού ισοζυγίου της χώρας μας μετά το πετρέλαιο και το φυσικό αέριο. Έχουμε τεράστιες δυνατότητες αναδιοργάνωσης της παραγωγής στον τομέα αυτό.

Οι στόχοι, οι οικονομικοί, οι αναπτυξιακοί, είναι προφανείς, οφθαλμοφανείς, όλοι συμφωνούν. Δεν έχουμε ανάγκη από έρευνες, μελέτες. Όλα υπάρχουν, όλα έχουν ειπωθεί. Πολιτική βούληση χρειάζεται και κοινωνική συστράτευση. Φιλοαναπτυξιακό κράτος, αλλά και φιλοαναπτυξιακή κοινωνία και Τοπική Αυτοδιοίκηση, γιατί πολλές φορές οι κοινωνίες ενώ βλέπουν την ανεργία να τους βασανίζει δεν κάνουν όσα πρέπει να κάνουν για την ανάπτυξη, πρέπει να γεφυρώσουμε αντιφάσεις που υπάρχουν.

Και φυσικά το κολοσσιαίο θέμα είναι η Τοπική Αυτοδιοίκηση να μας βοηθήσει, με τις δυνατότητες που έχει στην κοινωνική συνοχή, σπίτι-σπίτι, πρόσωπο-πρόσωπο. Εκεί θα λύσουμε προβλήματα ελαχίστου εγγυημένου εισοδήματος στην πράξη, γι΄ αυτούς που έχουν ανάγκη, όχι με βάση στατιστικές αλλά με βάση πραγματικές καταστάσεις και εκεί θα βρούμε και τα κοιτάσματα απασχόλησης, μέσα από την κοινωνική πολιτική. Κοινωφελής εργασία, αυτεπιστασία, επιχειρήσεις κοινωνικής οικονομίας και ούτω καθεξής.

Αυτά θα συζητήσουμε την εβδομάδα που έρχεται, με όλους τους κοινωνικούς και παραγωγικούς φορείς:

  • Το εθνικό σχέδιο ανασυγκρότησης, το οποίο περιλαμβάνει και την κοινωνική συνοχή βεβαίως, διότι χωρίς κοινωνική συνοχή δεν υπάρχει εθνική ανασυγκρότηση.
  • Περιλαμβάνει και τον καλό λογαριασμό με τους εταίρους σε σχέση με την αδυναμία λήψης πρόσθετων μέτρων.
  • Περιλαμβάνει και την ανασυγκρότηση του τραπεζικού τομέα.
  • Και τη ρευστότητα, αλλά και τη στήριξη των νοικοκυριών. Γι΄ αυτό οι προτάσεις νόμων που έχει καταθέσει το ΠΑΣΟΚ είναι στοχευμένες: Ανάπηροι, ευπαθείς ομάδες, υπερχρεωμένα νοικοκυριά, εκπαίδευση το νέο τεχνολογικό λύκειο, πράγματα τα οποία έχουν τεράστια σημασία και έτσι θα δώσουμε απάντηση στις αγωνίες των κοινωνικών ομάδων.
  • Βοηθήσαμε να λυθεί το ζήτημα της απεργίας στα μέσα μαζικής μεταφοράς, γιατί μπορούμε να πάμε σε νέου τύπου συλλογικές συμβάσεις.
  • Βοηθήσαμε να συγκροτηθεί το πακέτο μέτρων και αποφάσεων για τους αγρότες, που είναι πολύ σοβαρό και αξιόπιστο. Δε λύνει όλα τα προβλήματα, αλλά λέει με ειλικρίνεια τι μπορεί να λυθεί και το λύνει πρακτικά και άμεσα.

Και βέβαια αντιλαμβανόμαστε ότι πρέπει να τρέχουμε να ανακόπτουμε προβλήματα, διότι καμιά φορά οι Υπουργοί που στην πλειοψηφία τους ανήκουν στη Νέα Δημοκρατία νομίζουν ότι είναι Υπουργοί της Νέας Δημοκρατίας, ενώ είναι Υπουργοί μιας τρικομματικής Κυβέρνησης. Νομίζουν ότι εφαρμόζουν το πρόγραμμα το κομματικό ενώ εφαρμόζουν την κοινή συμφωνία των κομμάτων.

Και αυτό αφορά μια σειρά από θέματα. Και τα θέματα της Πάτρας και της Αχαΐας. Είχα υπογράψει ως Υπουργός Οικονομικών την παραχώρηση του παραλιακού μετώπου του παλιού λιμανιού στην Τοπική Αυτοδιοίκηση. Αυτό βλέπω τώρα ότι δεν εφαρμόζεται, ότι πηγαίνει όλος ο χώρος στο Ταμείο Αποκρατικοποιήσεων.

Όχι, θα εφαρμοστεί η απόφαση που έχω υπογράψει! Θα το πω με πολύ καθαρό τρόπο και στον Υπουργό Οικονομικών και στον Υπουργό Ναυτιλίας και στη Διοίκηση του Ταμείου Αποκρατικοποιήσεων. Ό,τι είπαμε θα γίνει. Δεν έχει και καμία οικονομική λογική το αντίθετο, αυτά ανήκουν στην κοινωνία.

Το ίδιο ισχύει και με τα μεγάλα έργα. Βοηθάμε να ξεμπλοκαριστούν τα μεγάλα έργα, τα εμβληματικά, οι οδικοί άξονες και ξέρουν οι τοπικές κοινωνίες ότι θα ξεμπλοκαριστούν και όλο το φυσικό αντικείμενο θα γίνει με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, όλη η σχεδιασμένη Ολυμπία Οδός θα γίνει με έναν τρόπο που πρέπει οπωσδήποτε να διασφαλίσουμε. Μπορεί να μην είναι ο ίδιος για όλο το μήκος, να είναι διαφορετική, αλλά το φυσικό αποτέλεσμα πρέπει να είναι το ίδιο.

Και φυσικά ξέρω ότι υπάρχουν προβλήματα σε όλες τις πόλεις τώρα και σε όλες τις περιοχές με το Σχέδιο «Αθηνά». Το Σχέδιο «Αθηνά» εμφανίστηκε με εσφαλμένο τρόπο. Έπρεπε να συζητήσουμε και να συμφωνήσουμε στις αρχές και στα κριτήρια, τα οποία να είναι αυτονόητα και κοινής αποδοχής και αφού συμφωνήσουμε στα κριτήρια και τα νομοθετήσουμε η εφαρμογή να είναι αυτόματη με ηλεκτρονικό υπολογιστή, οπότε κανείς να μην μπορεί να πει τίποτα.

Θα σου πει ο άλλος ότι «συμφώνησες στα κριτήρια, εφαρμόζω τα κριτήρια». Αλλά τώρα όταν πας σε μία περιπτωσιολογική προσέγγιση, φυσικά θα σου πει ο άλλος «μα γιατί μου παίρνεις το ΤΕΙ, γιατί μου παίρνεις το πανεπιστήμιο, γιατί εμένα και γιατί όχι τον άλλον». Το έχουμε το πρόβλημα σε όλη την Ελλάδα, όχι μόνον εδώ στο Αίγιο ή σε άλλες περιοχές.

Είναι σημαντικό η Κυβέρνηση να αποπνέει ένα άλλο δημόσιο ήθος και μια άλλη αντίληψη για το πώς συζητούμε με την κοινωνία και συμφωνούμε μαζί της.

Και αυτό είναι το διακύβευμα του Συνεδρίου και τελειώνω με αυτό. Το ζήτημα δεν είναι εάν το ΠΑΣΟΚ θα μπει στην Κυβέρνηση με πολιτικά πρόσωπα, παλαιότερα νεώτερα, πιο προβεβλημένα ή λιγότερο προβεβλημένα. Δεν είναι το θέμα μας ο ανασχηματισμός, ούτε είναι το θέμα μας να λύνουμε προβλήματα μεροδούλι-μεροφάι. Βοηθάμε όσο μπορούμε.

Το θέμα είναι η εθνική στρατηγική. Προσέξτε, η εθνική στρατηγική είναι δική μας, οι άλλοι προσχώρησαν καθυστερημένα, ανέβλεψαν και καμιά φορά όπως γίνεται στις περιπτώσεις αυτές είναι και ζηλωτές. Δεν εμπιστευόμαστε άλλους να εφαρμόσουν την εθνική στρατηγική, γιατί θέλουμε να πετύχει, γιατί το ΠΑΣΟΚ θα ανέβει εάν πετύχει η στρατηγική και ανέβει η χώρα.

Αλίμονο δε αν δεν πετύχει η στρατηγική και χάσουμε. Θα πληρώσουμε εμείς το κόστος της ήττας. Άρα, δεν έχουμε διλήμματα, είναι πολύ απλά τα πράγματα. Θέλουμε να πετύχει η στρατηγική, θα βοηθήσουμε να πετύχει, θα πιστωθούμε την επιτυχία, γιατί αλλιώς θα χρεωθούμε την αποτυχία. Και άλλη στρατηγική δεν υπάρχει, αυτό είναι πια ολοφάνερο, το καταλαβαίνουν οι πολίτες που ψήφισαν την Αντιπολίτευση, αλλά όταν τους ρωτάς στις δημοσκοπήσεις «πιστεύεις ότι υπάρχει άλλη στρατηγική εκτός Ευρώπης εκτός ευρώ» σου λένε «όχι».

Άρα, πάμε να πούμε στον κόσμο ποια είναι η πρότασή μας για το εθνικό σχέδιο ανασυγκρότησης, ποιες είναι οι προϋποθέσεις της εθνικής ανάκαμψης και μετά το Συνέδριο πάμε να διαπραγματευτούμε μια επικαιροποιημένη, σοβαρή, αξιόπιστη συμφωνία, προγραμματική σύγκλιση των τριών κομμάτων, ώστε η Κυβέρνηση αυτή να έχει πραγματικό ορίζοντα τετραετίας με προοδευτικό πρόσημο.

Και δεν εγκαταλείπουμε τη μεγάλη προσπάθεια συνένωσης των δυνάμεων της Κεντροαριστεράς. Είπα και σήμερα το μεσημέρι ότι τώρα προεκλογικά προτείνουμε στη ΔΗΜΑΡ συνάντηση των αντιπροσωπειών των δύο κομμάτων, για να συζητήσουμε τα θέματα. Δεν μπορεί να συζητάμε για την Κυβέρνηση και για τη Διοίκηση και να μη συζητάμε για αξίες, ιδεολογίες και ευρωπαϊκό σοσιαλισμό.

Και αυτό αφορά και όλες τις κινήσεις, ο διάλογος θα γίνει στο τραπέζι επί του συγκεκριμένου προσυνεδριακά. Το παλιό στυλ των εθιμοτυπικών χαιρετισμών σε ένα μεγάλο Συνέδριο με χιλιάδες ανθρώπους από κάτω όπου μιλάνε πέντε λεπτά οι καλεσμένοι μας δε σημαίνει τίποτα. Εμείς θέλουμε ουσία και αποτέλεσμα.

Έχουμε λοιπόν ένα καθαρό πλαίσιο, παραταξιακής και εθνικής στρατηγικής. Οι παρατάξεις και ιδίως η δημοκρατική παράταξη που συνδέεται με όλα τα μεγάλα επιτεύγματα της χώρας υπάρχουν χάριν του λαού και του έθνους, δεν υπάρχουν χάριν του εαυτού τους κι εμείς αυτό το ξέρουμε και το πληρώνουμε.

Ο κόσμος μέχρι πριν από λίγο δεν μας άκουγε, είχε πολύ μεγάλη δυσπιστία. Τώρα ανοίγουν χαραμάδες επικοινωνίας και τις χαραμάδες θα τις κάνουμε παράθυρα και πόρτες για να ξαναφέρουμε τον κόσμο στη μεγάλη κοίτη της δημοκρατικής παράταξης. Αυτό είναι το στοίχημά μας, ένα ΠΑΣΟΚ ξανά μεγάλο ξανά πολυσυλλεκτικό, ξανά πλειοψηφικό, μια ισχυρή σύγχρονη δημοκρατική παράταξη.

Γεια σας, σας ευχαριστώ. -

Tags: ΠΑ.ΣΟ.ΚΠολιτικές Ομιλίες, 2013