Παρασκευή, 9 Μαΐου 2014

 

Ομιλία Προέδρου του ΠΑΣΟΚ Ευάγγελου Βενιζέλου στη συνεδρίαση της Κ.Ο. του ΠΑΣΟΚ

Αγαπητές και αγαπητοί συνάδελφοι, φίλες και φίλοι, όπως σωστά είπε ο Γραμματέας της Κ.Ο., μπαίνουμε στην τελική ευθεία αυτής της ιδιόρρυθμης προεκλογικής περιόδου. Σήμερα μάλιστα με την ψήφιση του μεσοπροθέσμου προγράμματος, η Βουλή διακόπτει τις εργασίες της, έχοντας επιβεβαιώσει με επίσημο τρόπο, νομοθετικά, τη στροφή, την έναρξη της διαδικασίας εξόδου από την κρίση.

Είπα προηγουμένως ότι μπαίνουμε στην τελική ευθεία αυτής της ιδιόρρυθμης προεκλογικής περιόδου, γιατί δεν έχουμε φυσικά γενικές βουλευτικές εκλογές. Έχουμε τρεις ειδικές εκλογές: δημοτικές, περιφερειακές και ευρωπαϊκές. Ο ελληνικός λαός σε επίπεδο τοπικών κοινωνιών επιλέγει δημάρχους και περιφερειάρχες και σε εθνικό επίπεδο επιλέγει ευρωβουλευτές που θα μετάσχουν σε ένα πανευρωπαϊκό συσχετισμό δυνάμεων στο νέο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Ένα συσχετισμό δυνάμεων που θα επηρεάσει καταλυτικά τη σύνθεση και την ηγεσία των νέων ευρωπαϊκών οργάνων, της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου -γιατί έχουμε επιλογή νέου Προέδρου του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου- του υπάτου εκπροσώπου της Ευρωπαϊκής Ένωσης, αλλά και την κατανομή κρίσιμων χαρτοφυλακίων στα μέλη της νέας Ευρωπαϊκής Επιτροπής.

Έχω πει πολλές φορές ότι αυτή είναι η μία όψη των ευρωπαϊκών συσχετισμών. Υπάρχουν οι διακρατικοί και οι διακυβερνητικοί συσχετισμοί. Πάντα οι κυβερνήσεις είναι αυτές που παίζουν το σημαντικό ρόλο. Αντιλαμβάνεστε δε ότι αυτό εξαρτάται από την πραγματική οικονομική και πολιτική ισχύ κάθε χώρας.

Σήμερα γιορτάζουμε την Ημέρα της Ευρώπης, 9 Μαΐου και είναι κρίμα που αυτή την προεκλογική περίοδο για σοβαρούς εσωτερικούς λόγους έχει υποβαθμιστεί η συζήτηση για το μέλλον της Ευρώπης, η οποία θα έπρεπε να μας ενδιαφέρει ιδιαιτέρως επειδή συμβαίνει -και αυτό είναι ενδιαφέρουσα πρόκληση- να ασκούμε ως χώρα την Προεδρία του Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης σε αυτή την τόσο κρίσιμη για το μέλλον της Ευρώπης και την ευρωπαϊκή αφήγηση, περίοδο.

Ας θυμηθούμε μόνο ότι οι ευρωπαϊκές εκλογές αναδεικνύουν τις διαφορές των μεγάλων πολιτικών ευρωπαϊκών οικογενειών. Το ΠΑΣΟΚ και η Ελιά μετέχουμε στο Ευρωπαϊκό Σοσιαλιστικό Κόμμα. Έχουμε υποψήφιό μας για την Ευρωπαϊκή Επιτροπή τον Μάρτιν Σουλτς. Η Ν.Δ. μετέχει στην δική της πολιτική και ιδεολογική οικογένεια. που είναι το Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα, τα ευρωπαϊκά δεξιά χριστιανοδημοκρατικά, συντηρητικά κόμματα. Το κάθε κόμμα που κατεβαίνει στις ευρωεκλογές στην Ελλάδα λέει ποιες είναι οι συγγένειές του, πλην κάποιων εξαιρέσεων, που ούτε αυτό δεν μας λένε.

Εν πάση περιπτώσει, η αλήθεια είναι ότι ενώ στην αρχή η αξιωματική αντιπολίτευση, ο ΣΥΡΙΖΑ, είχε τολμήσει να ψελλίσει πως οι εκλογές αυτές θα είναι δημοψήφισμα, η στρατηγική της εφόδου εγκαταλείφθηκε από τα αποδυτήρια. Αναδείχτηκαν εντυπωσιακές αντιφάσεις με αφορμή απλά πράγματα, όπως η συγκρότηση του ευρωψηφοδελτίου και έτσι όλοι ησύχασαν, ηρέμησαν, περιμένοντας όμως το βράδυ των εκλογών για να θέσουν θέματα που θα έπρεπε κανονικά να τεθούν με ευθύτητα και ειλικρίνεια και εντιμότητα ενώπιον του ελληνικού λαού προεκλογικά.

Ίσως αυτό δικαιολογεί και την αμηχανία με την οποία όλοι, αλλά ιδιαιτέρως ο ΣΥΡΙΖΑ, αντιμετώπισε τις τελευταίες πολιτικές μας παρεμβάσεις. Το ζήτημα δεν είναι ο ΣΥΡΙΖΑ που «στόμωσε», αλλά η χαλαρότητα που έχει επικρατήσει. Η αίσθηση ότι μπορούμε να παίζουμε μέχρι τις εκλογές και να δούμε όλα τα πράγματα το βράδυ ή την επομένη των εκλογών.

Εφόσον όλοι περιμένουν να ερμηνεύσουν πολιτικά τα αποτελέσματα και άρα κάποιοι να θέσουν ζήτημα αντοχής και νομιμοποίησης της κυβέρνησης, εμείς οφείλουμε να μιλήσουμε με ευθύτητα. Άλλωστε το ερώτημα αυτό -ας είμαστε ειλικρινείς μεταξύ μας- κυριαρχεί στη σκέψη των ίδιων των βουλευτών της πλειοψηφίας και σίγουρα κυριαρχεί στη σκέψη την δική σας, στη σκέψη των βουλευτών του ΠΑΣΟΚ που κουβαλάτε στις πλάτες σας το βάρος μιας ιστορικής, εθνικής προσπάθειας με άνισους, άδικους και προσβλητικούς όρους.

Έθεσα, λένε, ένα δίλημμα. Έθεσα προεκλογικά -και χαίρομαι γιατί αυτό είναι η κοινή μας στάση- το βασικό ερώτημα που θέτουν, όλοι αλλά θα το πούνε φωναχτά σε λίγες μέρες. Έθεσα, λένε κάποιοι, δίλημμα εκβιαστικό. Τι είναι εκβιαστικό; Η περιγραφή της κατάστασης; Η αλήθεια; Ο εκβιασμός συντελείται όταν κάποιοι δημαγωγικά, απατηλά, εμφανίζουν ένα άλλο δίλημμα, το δίλημμα ανάμεσα σε μια δύσκολη πραγματικότητα που τώρα αποδίδει καρπούς και μας βγάζει από την κρίση και μια φαντασίωση, μια ψευδαίσθηση, έναν τεχνητό παράδεισο. Γιατί κάποιοι νομίζουν ότι θα μπορούσαμε να είχαμε αποφύγει κάθε δυσκολία και να την είχαμε βγάλει καθαρή, ή ότι τώρα μπορούμε να αποφύγουμε κάθε δυσκολία για το μέλλον και να ξαναγυρίσουμε εκεί που ήμασταν και ακόμη καλύτερα με την ίδια άνεση και την ίδια χαλαρότητα. Αυτό το ψευτοδίλημμα είναι ο εκβιασμός, γιατί ποιος θα διαλέξει το δύσκολο, όταν νομίζει κάνοντας λάθος ότι υπάρχει το εύκολο;

Η περιγραφή της πραγματικότητας με δημοκρατική ευαισθησία δεν είναι ποτέ εκβιαστική. Είναι υπεύθυνη, λυτρωτική και θέτει τον καθένα προ των ευθυνών του και κυρίως τον θέτει στα πραγματικά του μεγέθη. Πράγμα που έχει πολύ μεγάλη σημασία, γιατί κάποιοι βλέπουν τη σκιά τους το μεσημέρι και νομίζουν ότι μεγάλωσαν υπερβολικά.

Προκλήθηκε μια ενόχληση, η οποία είναι εξαιρετικά ευεργετική για το δημόσιο λόγο, αλλά θα μου επιτρέψετε να πω και για την παράταξή μας. Θα έχετε παρατηρήσει ότι τις τελευταίες μέρες το ΠΑΣΟΚ, η Ελιά, η δημοκρατική παράταξη, βρέθηκε στο επίκεντρο της δημόσιας συζήτησης. Στο επίκεντρο της προεκλογικής αντιπαράθεσης. Και αυτό είναι το λογικό και το δίκαιο, γιατί είμαστε τα τελευταία πέντε χρόνια στο επίκεντρο αυτής της μοναδικής, ιστορικής, εθνικής προσπάθειας και κάποιοι προσπαθούσαν να το συγκαλύψουν, να το υποβαθμίσουν, να το κρύψουν, να το απαξιώσουν.

Έπρεπε να πούμε λοιπόν την αλήθεια, την τόσο απλή αλήθεια που είναι μπροστά μας για να βρεθούμε στο επίκεντρο του προβληματισμού και της συζήτησης.Υπήρξε λοιπόν πολύ μεγάλη νευρικότητα, γιατί ίσως εξεπλάγησαν πολλοί από την διατύπωση του αυτονόητου.

Είδα ότι ενοχλούνται εκ δεξιών, εξ αριστερών και κάποιοι «εκ των ένδον». Αποκαλύπτεται λοιπόν ότι είναι πολλοί αυτοί που απαξιώνουν την κυβέρνηση και κατά προτίμηση το ΠΑΣΟΚ και ζητούν ψήφο γι’ αυτούς, αλλά είναι πολύ λίγοι αυτοί που τολμούν να πουν ότι έτσι τίθεται ζήτημα σταθερότητας της κυβέρνησης. Και δεν το λένε αυτό, γιατί δεν τίθεται ζήτημα σταθερότητας της κυβέρνησης μόνο, τίθεται ζήτημα σταθερότητας της οικονομίας και της χώρας, αυτό είναι το θέμα. Η σταθερότητα της κυβέρνησης καθεαυτή τι σημαίνει; Πόση αξία έχει μια κυβέρνηση, η οποιαδήποτε κυβέρνηση, ακόμα και η καλύτερη κυβέρνηση της ιστορίας;

Έχει πολύ μεγάλη αξία η σταθερότητα της κυβέρνησης, ως θεμελιώδης προϋπόθεση της σταθερότητας της οικονομίας, του σεβασμού των θυσιών και των επιτευγμάτων του λαού και της σταθερότητας της χώρας. Εμφανίστηκαν λοιπόν τις τελευταίες μέρες «τσάμπα μάγκες» σε διάφορες εκδοχές, έχουμε ένα φεστιβάλ νευρικότητας και διαφόρων εκδοχών δωρεάν μαγκιάς. Κι έχουμε διάφορους τύπους δημόσιας συμπεριφοράς. Ο πρώτος είναι αυτοί που λένε: «Εκτιμούμε τη στάση του ΠΑΣΟΚ, είμαστε δημοκράτες προοδευτικοί, το ΠΑΣΟΚ καλά κάνει και στηρίζει την κυβέρνηση συνεργασίας, είναι πολύ υπεύθυνο αυτό, αλλά εμείς ψηφίζουμε ΝΔ για να μην είναι πρώτος ο ΣΥΡΙΖΑ». Καταπληκτική λογική!

Υπάρχουν οι άλλοι που λένε: «Θέλουμε σταθερότητα, μην τυχόν και διαταραχθεί το συνταγματικό πλαίσιο, η κυβέρνηση να μείνει να κάνει τη δουλειά της, καταλαβαίνουμε ότι χωρίς το ΠΑΣΟΚ τέτοια σταθερότητα δεν υπάρχει, αλλά εμείς ξέρετε δεν μπορούμε να έχουμε επαφή με τη δημοκρατική παράταξη, με όλους αυτούς που έχουν ευθύνες. Εμείς ψηφίζουμε χαλαρά, ψηφίζουμε προοδευτικά, ψηφίζουμε ανανεωτικά, γιατί αυτό είναι πιο σικ, είναι “commeilfaut” ενώ το ΠΑΣΟΚ, η Ελιά, η δημοκρατική παράταξη δεν είναι καθώς πρέπει».

Και υπάρχουν κι αυτοί -ας το πούμε ειλικρινά μεταξύ μας, εμείς σηκώνουμε το βάρος του ΠΑΣΟΚ- που λένε το επίσης καταπληκτικό: «Εμείς ΠΑΣΟΚ είμαστε, αλλά δε γουστάρουμε το Βενιζέλο, θέλουμε πιο αυθεντική έκφραση του ΠΑΣΟΚ», που τώρα τι εννοούν; Άλλα πρόσωπα για την εφαρμογή της ίδιας πολιτικής ή άλλη πολιτική που κάνει το ΠΑΣΟΚ ουρά του ΣΥΡΙΖΑ, ταπεινωμένη ουρά του ΣΥΡΙΖΑ; «Και γι’ αυτό θέλουμε ένα κακό αποτέλεσμα για το ΠΑΣΟΚ, για να κανονίσουμε τα εσωτερικά μας και αδιαφορούμε για τη χώρα». Άλλη καταπληκτική αντίληψη αυτή»!

Αυτή είναι η κατάσταση. Λοιπόν είναι μια ευκαιρία, μιλώντας σήμερα εδώ στην Κοινοβουλευτική Ομάδα να πούμε πως το δίλημμα που θέτουμε είναι η περιγραφή της πραγματικότητας, είναι το βασικό ερώτημα για όλο τον ελληνικό λαό, το βασικό ερώτημα στα χείλη κάθε δημοσιογράφου, από τώρα και ιδίως το βράδυ των εκλογών, πρέπει να υπάρξει απάντηση και την απάντηση τη δίνει ο λαός πρωτίστως.

Δε μίλησα ποτέ για αριθμούς και ποσοστά, δεν έχουμε γενικές βουλευτικές εκλογές και οι άλλοι δεν μιλάνε για αριθμούς και ποσοστά, ούτε ο ΣΥΡΙΖΑ, ούτε η ΝΔ. Μίλησα για το συνδυαστικό αποτέλεσμα όλων των εκλογικών διαδικασιών, δημοτικών περιφερειακών και ευρωπαϊκών για τη γενική αίσθηση, για το αν η Κυβέρνηση θα βγει με αντοχή και δύναμη ή αν η χώρα θα περιπέσει σε μία αμφισβήτηση, άρα έχει πολύ μεγάλη σημασία η τελική πολιτική αίσθηση της κοινωνίας.

Ποτέ δε μίλησα και δεν πρέπει να μιλάμε εμείς για «αποχώρηση από την κυβέρνηση». Δεν είναι η κυβέρνηση κάποιων άλλων, δεν είναι η κυβέρνηση της ΝΔ ή του κ. Σαμαρά κι εμείς είμαστε συνεργάτες ή φίλοι της. Η κυβέρνηση υπάρχει επειδή εμείς εφαρμόζουμε μια στρατηγική, στην οποία προσχώρησαν εκ των υστέρων οι άλλοι με καθυστέρηση.

Η κυβέρνηση υπάρχει επειδή εμείς κατεβήκαμε στις εκλογές του Μαΐου και του Ιουνίου του 2012, μιλώντας ανοιχτά, καθαρά στον ψηφοφόρο για κυβέρνηση συνεργασίας όλων των φιλοευρωπαϊκών προοδευτικών ή έστω φιλοευρωπαϊκών εθνικών δυνάμεων αν δε φτάνουν οι προοδευτικές, ενώ άλλοι μιλούσαν για αυτοδυναμία.

Άρα δεν υπάρχει κυβέρνηση, δεν τίθεται ζήτημα αποχώρησης από μια κυβέρνηση που δεν υπάρχει. Και πολύ περισσότερο δεν υπάρχει το σενάριο, το αστείο, της απόσυρσης υπουργών για να σέρνεται μία δημοκρατική παράταξη που έχει διαμορφώσει τη στρατηγική της χώρας στη Βουλή, στηρίζοντας μια δεξιά κυβέρνηση χωρίς προοδευτικό πρόσημο, που θα κάνει ότι θέλει και θα απολογείται στη Βουλή μέσω νομοσχεδίων, δεν υπάρχουν αυτά.

Υπάρχει θέμα υπόστασης της εθνικής στρατηγικής, που εφαρμόζεται από την κυβέρνηση αυτή, στην οποία θέλαμε πάντα και άλλους, πολλούς άλλους, θέλαμε και τη ΔΗΜΑΡ φυσικά και τη θέλουμε, θέλαμε και το ΣΥΡΙΖΑ αν ήταν υπεύθυνος και φιλοευρωπαϊκός, αυτά είχαμε προτείνει το Μάιο του 2012 και τον Ιούνιο του 2012.

Και θα σας πω και το εξής: Θα ολοκληρωθεί ο συνταγματικός χρόνος, κάποια στιγμή, αυτής της Βουλής και θα πάμε στις εκλογές. Ποια κυβέρνηση θέλουμε μετά τις εκλογές; Δε θέλουμε μια κυβέρνηση πάλι συνεργασίας, ει δυνατόν προοδευτική;

Αλλά φτάνουν μόνον οι προοδευτικές δυνάμεις για να βγάλουμε τη χώρα από την κρίση και να τη βάλουμε ανταγωνιστικά μέσα στην Ευρώπη; Χρειάζεται εθνική ενότητα, χρειάζεται συναίνεση, χρειάζεται συστράτευση. Άρα πάλι θα έπρεπε να επιδιώξουμε μία κυβέρνηση της ευρύτερης δυνατής συνεργασίας.

Πρώτη προτίμηση, με καθαρά προοδευτικό χαρακτήρα, δεύτερη προτίμηση με καθαρά εθνικό και υπεύθυνο χαρακτήρα, αλλά πιστεύετε ότι μπορεί να υπάρξει άλλη λύση; Ποια λύση, Τσίπρα-Καμμένου; Ή αυτοδυναμίας της ΝΔ;

Φίλες και φίλοι, δεν μπορεί να υπάρχει κυβέρνηση που χειρίζεται την ολοκλήρωση αυτής της εθνικής στρατηγικής, που χειρίζεται θεμελιώδη θέματα για τη χώρα, αμφισβητούμενη από την Αντιπολίτευση και κυρίως αμφισβητούμενη στο εσωτερικό της.

Προσέξτε, όχι μόνον πολιτικά και κοινοβουλευτικά, αυτό είναι το λιγότερο. Το λιγότερο είναι να υπάρξει πιθανή αμφισβήτηση σε μια ψηφοφορία για ένα νομοσχέδιο. Το καθοριστικό είναι να μην υπάρχει μία κυβέρνηση αμφισβητούμενη εσωτερικά σε ψυχολογικό επίπεδο, στο επίπεδο της αυτοπεποίθησης και της αυτοεκτίμησης των βουλευτών που τη στηρίζουν την κυβέρνηση αυτή.

Βλέπω κάποιοι να τροφοδοτούν μία συζήτηση για το τι πρέπει να γίνει μετεκλογικά για τις μετεκλογικές εξελίξεις και με εκπλήσσει το γεγονός ότι η συζήτηση αυτή κινείται με τόσο συμβατικό τρόπο, σε τόσο μικρό επίπεδο. Μετεκλογικά πρέπει να γίνουν πολύ μεγάλες υπερβάσεις, που αφορούν την παράταξη, τη χώρα, την κοινωνία, για να μπορέσουμε να αντιμετωπίσουμε την πρόκληση του νέου τοπίου, που είναι η Ελλάδα μετά την κρίση.

Αλλά τρελαίνονται οι φίλοι μας της «αντιμνημονιακής» λεγόμενης Αντιπολίτευσης, όταν τους λες για το τοπίο της Ελλάδας μετά την κρίση, γιατί υπάρχουν, σκέπτονται, αναπνέουν, λόγω της κρίσης, λόγω του μνημονίου. Δε θέλουν την Ελλάδα μετά την κρίση, τη θέλουν μέσα στην κρίση, αυτό είναι το καθοριστικό.

Και εξεπλάγησαν επειδή κάναμε αυτή την κίνηση του αυτονόητου και του προφανούς, ξέρετε, γιατί έχουν ώς τώρα μάθει το ΠΑΣΟΚ να είναι το εύκολο θύμα, να είναι το «μαύρο πρόβατο». Και θέλω να σας πω προσωπικά μιλώντας σας σήμερα ότι και σας ευχαριστώ και σας τιμώ, αλλά πρωτίστως σας αγαπώ για όλη αυτή την προσπάθεια και σας νοιώθω.

Γιατί, όπως λέει και το Ευαγγέλιο, το ΠΑΣΟΚ υφίσταται όλον αυτόν τον καιρό «εμπτυσμούς, κολαφισμούς και ραπίσματα». Και ποιοι τα υφίστανται αυτά; Εμείς τώρα. Οι άνθρωποι της δημοκρατικής παράταξης. Οι συνηθισμένοι επί 40 χρόνια στην αγάπη και τη θερμή στήριξη του λαού. Είναι λογικό να υπάρχουν αμφιταλαντεύσεις, αμφιθυμίες. Αυτό είναι απολύτως ανθρώπινο, γιατί φυσικά εμείς έχουμε τα ιδεολογικά και αξιακά αντανακλαστικά ενός σοσιαλιστικού, λαϊκού, πατριωτικού κινήματος, που πήρε την περίοδο της μεταπολίτευσης τις πιο ριζοσπαστικές φιλολαϊκές πρωτοβουλίες. Προσέξτε, του τελευταίου μισού αιώνα. Των τελευταίων 50 ετών. Βρεθήκαμε πάνω σε μια ιστορική πρόκληση. Έπρεπε να παλέψουμε με λάθη εθνικά και λάθη παραταξιακά.

Βλέποντας επιμέρους φαινόμενα, οι αντίπαλοί μας, αλλά και ορισμένοι αναλυτές, δεν έχουν καταλάβει ότι αυτό που κάνουμε εδώ και πέντε χρόνια είναι ό,τι πιο αντισυμβατικό και νεωτερικό έχει γίνει στην ελληνική πολιτική ιστορία το μισό αιώνα που πέρασε.

Θα μου επιτρέψετε να πω ότι αυτό αφορά και την προσωπική μου στάση. Στις εκλογές αυτές όντως, κρινόμαστε όλοι. Και όσοι είμαστε μέσα στην αίθουσα αυτή και όσοι είναι έξω από την αίθουσα αυτή. Δεν κρίνεται βέβαια μόνο το ΠΑΣΟΚ, ή η Ελιά, ή η δημοκρατική παράταξη. Κρίνεται η στάση όλων των πολιτικών δυνάμεων και κυρίως κρίνεται η πορεία της χώρας.

Και για να μιλήσω ακόμη πιο καθαρά, η κατάσταση αυτή του οιονεί, του συμβολικού εμφυλίου πολέμου, το να θέλουν να μας εξαλείψουν ως φυσική υπόσταση, το να υπάρχει τέτοιο μίσος που αναβλύζει μέσα από μια πολιτική διαφορά, λες και υπήρχε κανείς από εμάς που ήθελε να καταστρέψει τη χώρα ή να βλάψει τον πολίτη -απλώς κάναμε μια επιλογή του μικρότερου κακού και την υπηρετήσαμε με συνέπεια-, αυτή λοιπόν η κατάσταση του διχασμού, της απουσίας κάθε συναίνεσης, της έντασης, της βίας που αναβλύζει από τους πόρους της κοινωνίας, δεν μπορεί να συνεχιστεί. Δεν θα πάμε πουθενά έτσι. Ούτε εμείς, ούτε τα παιδιά μας, ούτε τα εγγόνια μας. Η χώρα δεν μπορεί να μείνει διχασμένη σε μια ξεπερασμένη πια και ψευδή βάση.

Και προσέξτε: δεν διχάσαμε τη χώρα εμείς. Τη χώρα τη δίχασε η εύκολη –εντός εισαγωγικών- «αντιμνημονιακή» δημαγωγία. Το εύκολο ψέμα. Το μεγάλο καθήκον μας τώρα είναι να κρατήσουμε σταθερή τη χώρα. Βεβαίως. Να κρατήσουμε σταθερή την οικονομία. Βεβαίως. Να κρατήσουμε σταθερή την κυβέρνηση εφόσον το θέλει ο λαός. Βεβαίως. Να ολοκληρώσουμε την έξοδο από την κρίση. Βεβαίως.

Αλλά το υπέρτατο καθήκον μας τώρα είναι να ενώσουμε ξανά τη χώρα. Να ενώσουμε ξανά το έθνος στην πραγματική βάση που είναι ο ορίζοντας της χώρας μετά την κρίση.

Τώρα όμως, φίλες και φίλοι, δεν αναλύουμε το αποτέλεσμα των εκλογών. Πρέπει να το πούμε αυτό. Το αποτέλεσμα των εκλογών θα το αναλύσουμε μετά τις εκλογές. Τώρα διαμορφώνουμε δυναμικά το αποτέλεσμα των εκλογών. Αυτές οι 20 μέρες είναι οι κρίσιμες.

Η παράταξη έχει εντυπωσιακά βαθιές ρίζες. Αυτές φανήκανε στα επιμελητήρια, στους συλλόγους, στα σωματεία, στις ομοσπονδίες, στα συνδικάτα. Θα φανούν τώρα με εντυπωσιακό τρόπο στους δήμους και τις περιφέρειες της χώρας. Δεν έχουμε δώσει χρίσματα, δεν έχουμε κομματικά ψηφοδέλτια. Πρόσωπα κατεβαίνουν. Πρόσωπα καταξιωμένα ή νέα. Κάνουν αυτό που θέλουν. Εμείς στηρίζουμε το θεσμό και την προοπτική της Τοπικής Αυτοδιοίκησης α’ και β’ βαθμού. Αλλά υπάρχει η προοδευτική αντίληψη. Υπάρχει το χρώμα της παράταξης.

Και επιπλέον, πρέπει να σας πω ότι η Ελιά, η δημοκρατική παράταξη όπως τη σχηματίσαμε, έχει ένα εξαιρετικό ψηφοδέλτιο με 42 πρόσωπα τα οποία είναι ελκυστικά, νέα, ανανεωτικά, ανατρεπτικά, αντισυμβατικά και ταυτόχρονα υπεύθυνα. Αυτός είναι ο δύσκολος συνδυασμός και θα έλεγα και ο πιο γόνιμος συνδυασμός για τη χώρα.

Εμείς ξέρουμε ότι πρώτο μας καθήκον είναι να συνεχίσουμε μια εθνική ιστορική προσπάθεια. Αυτό θέλουμε. Αλλά αυτό εξαρτάται σε τελική ανάλυση από τη βούληση του λαού. Και να διευκρινίσω εδώ ότι αντιλαμβάνομαι τον ισχυρισμό ότι κάποιοι ψήφισαν ΠΑΣΟΚ στις εκλογές του 2009, χωρίς να ξέρουν ότι επίκειται η αποκάλυψη της κρίσης και η ανάγκη σκληρών μέτρων που μας έκανε όλους να ξαναγνωριστούμε. Εντάξει, αυτό μπορεί να ισχύει για τις εκλογές του 2009, αλλά όπως έχουμε πει, δεν ισχύει για τις εκλογές του 2012 που όλοι τις ξεχνούν.

Δεν είμαστε εδώ στη Βουλή ως κυβέρνηση συνεργασίας και εθνικής ανάγκης από μόνοι μας, αυτόκλητοι. Δεν έχουμε αυτοδιοριστεί. Ήρθε ο λαός το 2012 σε δυο αλλεπάλληλες εκλογικές αναμετρήσεις και εν γνώσει των καταστάσεων, εν γνώσει των διλημμάτων, εν γνώσει των συνεπειών, και έχοντας ακούσει τα κόμματα, ψήφισε με συντριπτική πλειοψηφία υπέρ της υπεύθυνης λύσης.

Έχω πει ότι ακόμη και μετά την αποχώρηση της ΔΗΜΑΡ, η εκλογική βάση του σχήματος του κυβερνητικού είναι 42,5%. Αυτό δεν συμβαίνει σε πολλές χώρες στην Ευρώπη. Είναι μια μεγάλη εκλογική πλειοψηφία για τα ευρωπαϊκά δεδομένα.

Και κάναμε ό,τι είπαμε. Δεν κάναμε τίποτε άλλο από αυτό που είπαμε προεκλογικά. Από τον Ιούνιο του 2012 έως τώρα δρούμε πολύ δύσκολα στο πλαίσιο που είχαμε καθορίσει προεκλογικά. Μας ψήφισαν πολίτες που το στάθμισαν με μεγάλη προσοχή και οι ίδιοι στάθηκαν όρθιοι.

Αυτό το 12,4% του Ιουνίου του 2012, που στάθηκε και στην πόλωση την τεχνητή μεταξύ Μαϊου και Ιουνίου 2012, είναι ένα ποσοστό καθοριστικό το οποίο εν πάση περιπτώσει ξέρει πάρα πολύ καλά γιατί ψήφισε, τι ψήφισε, τι θα κάναμε και πώς θα το κάναμε. Και τώρα αυτό αποδίδει καρπούς, γιατί η χώρα βγαίνει από την κρίση.

Και αναρωτιέμαι τώρα, εν έτη 2014 και με όλα αυτά που έχουν συμβεί, γιατί ένας πολίτης που ανήκει στην δημοκρατική παράταξη να φλερτάρει με το ΣΥΡΙΖΑ; Για να μας τιμωρήσει εις βάρος του εαυτού του; Για να διαμαρτυρηθεί έναντι ποίου και με ποιό σκοπό; Να πιέσει για πιο πράγμα; Να γυρίσουμε στην κατάσταση προ της κρίσης; Να θέσουμε σε κίνδυνο όσα έγιναν;

Δηλαδή αφού ζήσαμε όσα ζήσαμε για να γλιτώσουμε τα χειρότερα, να γυρίσουμε πίσω να ζήσουμε και τα χειρότερα; Προσδοκά επάνοδο στην κατάσταση προ του 2010; Το πιστεύει αυτό; Ή λέει, «δεν πειράζει ας δοκιμάσω. Μπορεί κάτι να πιάσει. Ας το δοκιμάσω και αυτό». Αυτό είναι υψηλού ρίσκου επιλογή. Αυτό μπορεί να οδηγήσει στην απόλυτη καταστροφή.

Συμπεριφορές που είχαν ένα νόημα το 2011, άντε το 2012, δεν έχουν κανένα νόημα το 2014 με βάση τα οικονομικά δεδομένα που έχουν δημιουργηθεί στην Ελλάδα, στην Ευρώπη, στον κόσμο. Βγαίνουν όλοι από την κρίση τώρα. Βγήκε η Ιρλανδία, βγήκε η Πορτογαλία, βγαίνει η Ελλάδα, θα βγει και η Κύπρος πολύ πιο γρήγορα απ’ ό,τι νομίζαμε.

Μήπως φοβούνται ότι μπορεί να υπάρξουν νέα μέτρα λιτότητας; Δεν έχουν καταλάβει όλοι οι συμπολίτες μας ότι έχουμε φτάσει σε ένα σημείο, ευτυχώς, που μπορούμε με άνεση και βεβαιότητα να πούμε πως δεν θα υπάρξουν νέα μέτρα λιτότητας, αφού τώρα αρχίζει η αντίστροφη κίνηση, της ανταπόδοσης, της ενίσχυσης της παραγωγής, της επανόδου στις συλλογικές συμβάσεις εργασίας, του κοινωνικού μερίσματος, της ανάσχεσης της ανεργίας, της αύξησης της απασχόλησης. Για πέμπτο συνεχή μήνα αυξάνεται η απασχόληση και υπάρχει θετικό ισοζύγιο απασχόλησης.

Έχει πολύ μεγάλη σημασία να δούμε, όχι απλά και μόνο τι έγινε ώς τώρα, αυτό το έχουμε πει πολλές φορές, αλλά ποιο είναι το πλαίσιο στο οποίο κινούμαστε προς το μέλλον. Και το πλαίσιο αυτό, φίλες και φίλοι, το έχουμε διαμορφώσει εμείς. Δεν θέλουμε να μας το αναγνωρίσουν, αλλά τουλάχιστον να το θυμούνται.

Το πλαίσιο αυτό έχει διαμορφωθεί μέχρι τις 9 Μαρτίου 2012. Αυτό είναι το δεύτερο πρόγραμμα, αυτό είναι το πρόγραμμα που βγάζει την Ελλάδα από την κρίση. Και αυτό είναι έργο ΠΑΣΟΚ. Και το μεγάλο καμάρι, το μεγάλο επιχείρημα, το πρωτογενές πλεόνασμα. Το πρωτογενές πλεόνασμα είχε επιτευχθεί μέχρι τις εκλογές του 2012 κατά 85%, η δημοσιονομική προσαρμογή. Το 15% το προσθέσαμε όλοι μαζί, εμείς που μετέχουμε στην κυβέρνηση και την προσπάθεια μετά τον Ιούνιο του 2012.

Ή ακούω να επαναλαμβάνεται αυτή η τραγική συζήτηση, η συζήτηση μεταξύ ασχέτων φοβούμαι, για το εάν το χρέος είναι βιώσιμο, εάν χρειάζεται κούρεμα ή δεν χρειάζεται. Όλοι προσπαθούν να υποβαθμίσουν και να ξεχάσουν ότι επί των ημερών μας η Ελλάδα κούρεψε το χρέος της όσο δεν το έχει κουρέψει ποτέ καμία χώρα διεθνώς στην ιστορία της οικονομίας.

Έχουμε μειώσει το χρέος κατά 160 δισ. ευρώ σε όρους καθαρής παρούσης αξίας, κατά 80% του ΑΕΠ. Και ακόμη κι αν αφαιρέσουμε κι αυτά που πήραμε για να στηρίξουμε τις τράπεζες -όχι τους τραπεζίτες- τις καταθέσεις των Ελλήνων, τις μικροκαταθέσεις, για να στηριχθεί η οικονομία μέσα από τα δάνεια, αυτά λοιπόν εάν τα αφαιρέσουμε, τελικά θα δείτε ότι δεν έχουμε πάρει παραπάνω από 10% του ΑΕΠ.

Αυτό θα απομείνει, τώρα που μπαίνει δυναμικά και το ιδιωτικό κεφάλαιο στην προσπάθεια αυτή με πολύ αυστηρούς όρους εποπτείας. Και τώρα τι λένε; Θα προκαλέσουμε πάλι πιστωτικό γεγονός, θα οδηγήσουμε τη χώρα σε χρεοκοπία, λέγοντας ότι δεν πληρώνουμε. Ή πιο «κομψές» ιδέες, «δεν μπορεί να υπάρξει βιώσιμο χρέος εάν δεν υπάρξει αμοιβαιοποίηση του χρέους μεταξύ των κρατών-μελών».

Δηλαδή να μοιραστούμε το χρέος με τους Γερμανούς, αλλά και με τους Σλοβάκους, τους Σλοβένους, τους Πορτογάλους, τους Λετονούς. Δηλαδή μιλάμε για πράγματα τα οποία για τα επόμενα αρκετά χρόνια είναι στο χώρο της επικίνδυνης επιστημονικής φαντασίας. Όλα αυτά δείχνουν παντελή άγνοια ευρωπαϊκών συσχετισμών και ανακόπτουν την πορεία εξόδου της χώρας από την κρίση. Γιατί η Ελλάδα εάν λέει ότι δεν είμαι βιώσιμη, πώς θα βγει από την κρίση; Πώς θα φέρει επενδυτές; Πώς θα βγει στις αγορές; Πώς θα πάρει καλά επιτόκια; Πώς θα ανακεφαλαιοποιήσει τις τράπεζες και με συμμετοχή ιδιωτών; Πώς θα δοθούν νέες αναπτυξιακές βοήθειες σε αυτούς που έχουν ανάγκη; Δηλαδή τόσο απλά πράγματα θυσιάζονται στο βωμό μιας ακατάσχετης δημαγωγίας.

Έχει λοιπόν πολύ μεγάλη σημασία να προχωρήσουμε, φίλες και φίλοι, και να προχωρήσουμε στην κατεύθυνση των μεγάλων αλλαγών που αφορούν την εθνική μας φυσιογνωμία και ανταγωνιστικότητα, την Ελλάδα ως ουσιαστικά ισότιμη και αυτοδύναμη χώρα μέσα στην Ευρωπαϊκή Ένωση, να απαλλαγούμε από την εξάρτηση, να απαλλαγούμε από την ταπείνωση.

Γιατί είναι συγκλονιστικό γεγονός εθνικά, πατριωτικά, η επάνοδος στις αγορές, με ένα επιτόκιο το οποίο είναι πολύ καλό για τα δεδομένα, καλύτερο από το επιτόκιο που είχαμε πριν την κρίση, πριν την έξοδο από τις αγορές.

Γιατί; Γιατί λένε όλοι αυτοί, οι οποίοι είτε δεν καταλαβαίνουν είτε λένε ωμά ψέματα, ότι «μα πήρατε ένα μεγάλο επιτόκιο εδώ, το μέσο επιτόκιο του δανείου είναι 2%». Ναι, τα επιτόκια που μας δίνει η Ευρωπαϊκή Ένωση είναι και κάτω από 1%, εμείς τα πήραμε τα επιτόκια αυτά, είναι το αποτέλεσμα της δικής μας διαπραγμάτευσης. Αλλά αυτό αφορά τα ευρωπαϊκά επιτόκια, δεν αφορά το επιτόκιο του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου.

Το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο μας δανείζει με επιτόκιο συγκρίσιμο με το επιτόκιο των αγορών. Ξέρετε τι σημαίνει αυτό πρακτικά; 25 δισ. ευρώ χρωστάμε στο ΔΝΤ, από το δάνειο των 240 δισ. ευρώ που μας δίνει κυρίως η Ευρώπη.

Μπορούμε να πάρουμε από τις αγορές τα 25 δισ. ευρώ σταδιακά και να εξοφλήσουμε το ΔΝΤ και να μην υφίσταται πλέον ο λόγος για τον οποίο συγκροτήθηκε η τρόικα, γιατί η τρόικα σημαίνει ΔΝΤ. Τα άλλα είναι ευρωπαϊκές διαδικασίες, ευρωπαϊκοί θεσμοί, υπάρχουν από τη Συνθήκη της Λισσαβόνας για όλες τις χώρες, η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, προφανώς, όλες οι χώρες τα έχουν αυτά. Αυτή είναι η λογική της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης. Από όλες τις χώρες κάπως έτσι έφυγε το ΔΝΤ, πρέπει να σας πω.

Θα παρουσιάσουμε την Κυριακή στη Θεσσαλονίκη αναλυτικά τη δική μας πρόταση για το Εθνικό Σχέδιο Ανασυγκρότησης και για την πορεία της χώρας μετά την κρίση, την Ελλάδα μετά την κρίση, με έμφαση στο κεντρικό θέμα της χώρας που είναι η απασχόληση.

Αυτό είναι το στοίχημα τώρα, πως θα κατεβάσουμε το 27% της ανεργίας και θα τα πούμε όλα από τη σκοπιά αυτή: Τι θα κάνουμε στον αγροτικό τομέα για απασχόληση, τι θα κάνουμε στον τουρισμό για απασχόληση, τι θα κάνουμε στην καινοτομία για απασχόληση, τι θα κάνουμε στη μεταποίηση, στον τομέα της ενέργειας, στον τομέα των υποδομών για να έχουμε απασχόληση. Είναι πολύ σημαντικό να πείσουμε τους νέους ανθρώπους ότι η Ελλάδα γίνεται πάλι μια χώρα-μάνα γι΄ αυτούς, και δεν τους διώχνει.

Και βέβαια περιττεύει να πω ότι σε όλα τα μεγάλα θέματα, τα κρίσιμα, αν δεν υπήρχατε εσείς, εσείς οι συγκεκριμένοι άνθρωποι, οι 30 του ΠΑΣΟΚ, δε θα είχε επιτευχθεί τίποτα το οποίο να είναι και αποτελεσματικό και κοινωνικά ευαίσθητο. Ίσως ούτε εσείς οι ίδιοι να μην έχετε αντιληφθεί το μέγεθος της συμβολής σας ταυτόχρονα στην επίτευξη των δημοσιονομικών στόχων, των διαρθρωτικών στόχων και τη διαφύλαξη της κοινωνικής συνοχής και ευαισθησίας.

Σήμερα προέκυψε ένα μεγάλο θέμα με το αν είναι ακατάσχετο πράγματι το κοινωνικό μέρισμα ή αν μπαίνει στους λογαριασμούς και μπορούν να το κατάσχουν οι τράπεζες για οφειλές. Και η δική μας παρέμβαση είναι αυτή που επιβεβαίωσε πρακτικά ότι είναι ακατάσχετο το κοινωνικό μέρισμα και δεν κινδυνεύουν να το χάσουν οι άνθρωποι μέσα από τα χέρια τους.

Μα εάν δεν διαπραγματευόσασταν εσείς με την ομάδα παρακολούθησης κυβερνητικού έργου θα είχε γίνει σωστή κατανομή του πλεονάσματος, ώστε να πάει στις ευαίσθητες κοινωνικές ομάδες, στη μείωση των εργοδοτικών εισφορών, για να βοηθήσουμε επιχειρήσεις και ανέργους και στην καταβολή των ληξιπροθέσμων υποχρεώσεων του κράτους, για να αποκτήσει κίνηση η αγορά;

Αυτό που έγινε με τις λαϊκές αγορές και ορισμένοι τυφλοί εκσυγχρονιστές εξερράγησαν για το «πώς είναι δυνατόν να μην ψηφίζουμε ότι λέει το Υπουργείο Ανάπτυξης για τις λαϊκές αγορές»; Mα βεβαίως και πρέπει να εκσυγχρονίζονται όλοι οι θεσμοί και να λειτουργεί ανοιχτά και με διαφάνεια η αγορά, αλλά με μία λογική.

Όταν δεν έχεις απάντηση σε λογικά ερωτήματα, πρέπει να καθίσεις να συζητήσεις με κοινωνική συναίνεση και πρακτικό πνεύμα και να βρεις λύσεις. Ορθώς λοιπόν παρενέβη η Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΠΑΣΟΚ για να διαμορφωθεί ένα ολοκληρωμένο πλαίσιο, το οποίο είναι και εκσυγχρονιστικό και διαρθρωτικό και λειτουργικό και κοινωνικά ευαίσθητο.

Θα υπήρχε λύση για το γάλα; Προστασία του καταναλωτή, μείωση των τιμών, προστασία του παραγωγού και της κτηνοτροφίας και προστασία της τοπικής βιομηχανίας τροφίμων; Θα είχε ακυρωθεί το 25ευρω σε κάθε επίσκεψη στα νοσοκομεία, εάν δεν υπήρχε το ΠΑΣΟΚ; Θα είχε τεθεί επί τάπητος το θέμα της Χρυσής Αυγής και του ναζισμού, αν δεν φωνάζαμε μόνοι εμείς επί ένα ολόκληρο χρόνο, όταν κάποιοι άλλοι εκφράζονταν όπως εκφράστηκε ο κ. Μπαλτάκος; Το «παλαιό πρόβλημα» που είχα πει.

Θα είχαμε φτάσει ποτέ σε μία λύση για το φορολογικό σύστημα που μας επιτρέπει τώρα να πάμε σε ελαφρύνσεις σταδιακές, αν δεν είχαμε παρέμβει εμείς; Kαι κυρίως το πλαίσιο της διαπραγμάτευσης ποιος το έχει θέσει; Το πρόγραμμα αυτό για το οποίο μιλάνε όλοι, τη δανειακή σύμβαση ποιος την έχει κάνει;

Επικαλούμαι συνεχώς τον Klaus Regling, τον επικεφαλής του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Σταθερότητας, ο οποίος λέει ότι «το χρέος είναι βιώσιμο, μην ακούτε τι λένε οι διάφοροι». Ξέρετε ποιοι είναι αυτοί οι διάφοροι; Είναι οι πιο συντηρητικοί κύκλοι του ΔΝΤ, ο περιβόητος κ. Zin στη Γερμανία, o οποίος κοιμάται-ξυπνάει με το όνειρο να βγάλει την Ελλάδα από το ευρώ και ο ΣΥΡΙΖΑ. Αυτοί είναι που αποδέχονται την αντίληψη αυτή.

Λοιπόν γιατί επικαλούμαι τον κ. Regling; Γιατί μία σκηνή η οποία ποτέ δεν έχει δει το φως της δημοσιότητας είναι η σκηνή που ο Regling και εγώ ως Υπουργός Οικονομικών υπογράφουμε το περιβόητο δάνειο των 177 δισ. ευρώ που οδηγεί τη χώρα στην έξοδο από την κρίση, με το τόσο εντυπωσιακά χαμηλό επιτόκιο. Ξέρει, αυτός έχει υπογράψει το δάνειο, αυτός το παρακολουθεί. Αυτός ξέρει τι σημαίνει ένα τέτοιο δάνειο με περίοδο χάριτος, με μεγάλη διάρκεια, με καλές λήξεις, με μικρά επιτόκια, άρα με πολύ μικρή καθαρή παρούσα αξία.

Έχω πει πολλές φορές μιλώντας σε δημοσιογράφους, αλλά θέλω να το υιοθετήσετε αυτό το επιχείρημα: Τι σημαίνει χρέος προς ΑΕΠ για μια χώρα όπως η Ελλάδα; Η Ιαπωνία έχω πει, η οποία είναι μία χώρα μέσα στην παγκόσμια οικονομία, είναι μέσα στους μεγάλους G7, έχει χρέος 200% του ΑΕΠ. Η Αργεντινή, η οποία ταλαιπωρείται επί 30 χρόνια, έχει χρέος 60% του ΑΕΠ και τι έγινε; Ναι, η Ελλάδα έχει τόσο υψηλό χρέος.

Οι φίλοι μας της Βουλγαρίας έχουν 20% χρέος. Πού είναι καλύτερο το επίπεδο ζωής και μετά την κρίση και μετά τις περικοπές και μετά τους περιορισμούς στις συλλογικές συμβάσεις; Πού είναι καλύτερο το επίπεδο ζωής, πού είναι μεγαλύτερος ο κατώτατος μισθός, πού είναι καλύτερη η εικόνα της οικονομίας; Δηλαδή τι συζήτηση είναι αυτή;

Γυρίζουμε λοιπόν σελίδα και γυρίζουμε σελίδα, προσέξτε, σιγά-σιγά στην αρχή και με γεωμετρική επιτάχυνση στη συνέχεια. Γι΄ αυτό έχει σημασία το ερώτημα τώρα στις εκλογές, γιατί η χώρα δε θέλει πολιτικό χρόνο μόνο. H χώρα θέλει και οικονομικό χρόνο και ιστορικό χρόνο, διαμορφώνονται όλες οι δημοσιονομικές και χρηματοοικονομικές προϋποθέσεις.

Έχουμε πρωτογενές πλεόνασμα το 2013, πρέπει αυτό να είναι διατηρήσιμο και το 2014 και το 2015 κ.τ.λ. Εφικτός στόχος. Έχουμε δημοσιονομικό έλλειμμα κάτω από το 3%. Eίμαστε μέσα στα ευρωπαϊκά όρια, πρέπει να το διατηρήσουμε. Επανήλθαμε στις αγορές με πολύ καλούς όρους, πρέπει να το διατηρήσουμε, να το επαυξήσουμε και να το αξιοποιήσουμε με τον τρόπο που σας είπα.

Πρέπει να επιβεβαιώσουμε τη βιωσιμότητα του χρέους. Λένε κάποιοι: «Αυτό είναι αδύνατο, η Κυβέρνηση θα πέσει στον τοίχο το Σεπτέμβριο, θα αναγκαστεί να πάρει νέα μέτρα». Τους λέω: Οι ίδιοι θα χτυπήσουν το κεφάλι τους στον τοίχο, δε θα ληφθούν νέα μέτρα, δε χρειάζονται νέα μέτρα, το χρέος είναι βιώσιμο με εφικτές παραμετρικές αλλαγές που δεν δημιουργούν πολιτικό πρόβλημα. Όλα αυτά θα γίνουν.

Και βέβαια, σταδιακή φορολογική ελάφρυνση, θετικός ρυθμός ανάπτυξης. Μετά από οκτώ χρόνια η Ελλάδα ήταν σε ύφεση και δεν το ήξερε, το 2007, το 2008, το 2009. Την Τετάρτη με το Γιάννη Μανιάτη θα γίνει η τελετή υπογραφής των συμβάσεων, για την αξιοποίηση πεδίων υδρογονανθράκων, μεγάλη κίνηση και μεγάλη στιγμή για τη χώρα.

Τα οδικά έργα ξεκίνησαν, με τη διαχείριση που έκανε ο Μιχάλης Χρυσοχοΐδης. Έχουμε τους νέους πόρους της κοινής αγροτικής πολιτικής μετά από τη διαπραγμάτευση που έκανε ο Αθανάσιος Τσαυτάρης. Έχουμε λοιπόν μπροστά μας μεγάλους διαθέσιμους πόρους στην ολοκλήρωση του τωρινού ΕΣΠΑ, το νέο ΕΣΠΑ, τη νέα ΚΑΠ, το ταμείο ανάπτυξης, τον αναπτυξιακό νόμο.

Παρατηρήσατε ότι με τον ομόλογό μου των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων παραστήκαμε στην τελετή υπογραφής της συμφωνίας για το Ελληνικό; Ξέρετε τι σημαίνει αυτό; Η μεγαλύτερη επένδυση οικιστικής ανάπτυξης στην Ευρώπη, 50.000 θέσεις εργασίας μόνο αυτό, που σέρνεται 15 χρόνια.

Έχουμε λοιπόν οικιστική ανάπτυξη, μείωση ασφαλιστικών εισφορών, έρευνες για υδρογονάνθρακες, τον ΤΑΡ, τους συνδετήριους αγωγούς, ανάδειξη της σημασίας των τερματικών σταθμών υγροποιημένου φυσικού αερίου, όπως η Ρεβυθούσα, που όλοι οι Υπουργοί χθες στη Θεσσαλονίκη από 34 χώρες λέγανε τι σημαντικό είναι αυτό.

Και βέβαια τις εγγυήσεις της κοινωνικής αλληλεγγύης, για τις οποίες μιλήσαμε. Μην ξεχνάμε ότι το ΠΑΣΟΚ είναι αυτό που επέβαλε στην πράξη την καθολική ασφάλιση υγείας, δεν υπάρχει κανείς πρακτικά ανασφάλιστος από πλευράς υγείας στην πράξη.

Και βέβαια ο βασικός στόχος που είναι να ενώσουμε ξανά τη χώρα. Αλλά για να ενώσουμε τη χώρα, πρέπει να φανεί ενωμένη η παράταξη, πρέπει να υπάρξει συστράτευση όλων, χωρίς τους παλιούς διχασμούς. Κάποιοι αναφέρονται σε παλιούς ιστορικούς διχασμούς στο ΠΑΣΟΚ, που αυτά όλα σαρώθηκαν από την κρίση και την εμπειρία της κρίσης.

Πρέπει λοιπόν να υπάρξει μία κινητοποίηση όλων ανεξαιρέτως των στελεχών, κοινοβουλευτικών και εξωκοινοβουλευτικών. Αλλά οι βουλευτές, εσείς, δίνετε τον τόνο στις περιφέρειές σας και σε τουλάχιστον μία περιφέρεια και τουλάχιστον την ευρύτερη αυτοδιοικητική περιφέρεια στην οποία ανήκει η εκλογική σας περιφέρεια, άρα είναι καθοριστική η συμμετοχή.

Θα σας παρακαλούσα όμως με όλη την αγάπη, χωρίς αυτοσχεδιασμούς ως προς τον πολιτικό λόγο, ως προς τα επιχειρήματα. Χρειάζεται ενότητα πολιτικού λόγου και απόλυτη ακρίβεια πολιτικού λόγου. Αντιλαμβάνομαι ότι υπάρχει η πίεση των τηλεοπτικών ή των ραδιοφωνικών συζητήσεων, αλλά μην ενδίδετε στην πίεση, εσείς καθοδηγείτε, εσείς εκφέρετε τον πολιτικό λόγο, όχι οι συνομιλητές σας, όχι αυτοί που συντονίζουν τις συζητήσεις.

Χρειάζεται λοιπόν μια διάταξη μάχης, που είναι μάχη πατριωτική, εθνική, ιστορική και παραταξιακή και όλα θα πάνε πολύ καλύτερα από ότι νομίζουν όχι οι εχθροί μας, οι οποίοι εν πάση περιπτώσει είναι εμφανείς, όλα θα πάνε πολύ καλύτερα από ότι υποθέτουν και εύχονται ορισμένοι που εμφανίζονται ως αυτόκλητοι φίλοι μας.

Λοιπόν η πρόκληση είναι μεγάλη και χρειάζεται ηρεμία, αποφασιστικότητα, αντισυμβατικότητα και αίσθηση καθήκοντος. Τα έχετε όλα αυτά, ας το δείξουμε αυτές τις μέρες στην πράξη.

Σας ευχαριστώ.  

Tags: ΠΑ.ΣΟ.ΚΠολιτικές Ομιλίες, 2014