Σάββατο, 10 Μαΐου 2014

Ομιλία Προέδρου του ΠΑΣΟΚ Ευάγγελου Βενιζέλου στους εκπροσώπους των παραγωγικών φορέων στα Τρίκαλα

Φίλες και φίλοι, χαίρομαι που είμαι μαζί σας στα Τρίκαλα και σας ευχαριστώ για τη θερμή υποδοχή. Χαίρομαι γιατί βλέπω πολλούς φίλους, πολλά αγαπημένα πρόσωπα στην αίθουσα αυτή.

Έχουμε κοντά μας βουλευτές μας παλιούς που αγωνίστηκαν, έχουμε ανθρώπους της Τοπικής Αυτοδιοίκησης, ανθρώπους της παραγωγής, όχι μόνο από τον αγροτικό και κτηνοτροφικό τομέα, αλλά και από άλλους κλάδους. Χαίρομαι λοιπόν γιατί εδώ εκπροσωπείται η κοινωνία, η πραγματική, των Τρικάλων, η κοινωνία η πραγματική της Θεσσαλίας.

Κι επειδή βαδίζουμε προς τις ευρωπαϊκές εκλογές, χαίρομαι γιατί έχουμε μαζί μας μια αντιπροσωπεία χαρακτηριστική από το ψηφοδέλτιό μας, το ψηφοδέλτιο της Ελιάς, που περιλαμβάνει 42 νέα, φρέσκα, αξιόπιστα, δυναμικά πρόσωπα με προσόντα που στρατεύονται σε μια υπόθεση δύσκολη με υπευθυνότητα. Έρχονται εθελοντικά ν’ αναλάβουν ένα μέρος της ευθύνης, ενώ θα μπορούσαν κάλλιστα να μείνουν στο σπίτι τους και να παρακολουθούν ή να επιλέξουν ένα άλλο σχήμα χωρίς βάρη, χωρίς ευθύνες, για να κάνουν εύκολη κριτική όπως συνηθίζουν αρκετοί στον τόπο μας. Και θέλω να ευχαριστήσω τους υποψηφίους μας, όχι μόνο τους παρόντες αλλά και τους υπολοίπους, που μας επιτρέπουν να παρουσιάζουμε κατά τη γνώμη μου, το -με απόσταση- καλύτερο ψηφοδέλτιο γι’ αυτές τις ευρωεκλογές.

Χαίρομαι επίσης, γιατί τώρα που βαδίζουμε στις δημοτικές και περιφερειακές εκλογές, έχουμε τη χαρά να εκπροσωπούμαστε ως αντίληψη, ως παράταξη, όχι κομματικά, αλλά ιδεολογικά, αξιακά, στο επίπεδο της Περιφέρειας από ένα ψηφοδέλτιο στο οποίο επικεφαλής, ως υποψήφιος Περιφερειάρχης, είναι ο Νίκος Τσιλιμίγκας. Ένας άνθρωπος που τον αγαπά η Περιφέρεια, που τιμά ως επιστήμονας την Περιφέρεια και που είναι αφοσιωμένος στο ιατρικό του καθήκον, είναι μέσα στο χειρουργείο προσφέροντας υπηρεσίες στο συνάνθρωπο, πάντοτε με υψηλό παραδειγματικό ήθος. Και αυτό σημαίνει πάρα πολλά.

Το ίδιο φυσικά ισχύει για τον Αντιπεριφερειάρχη μας, τον υποψήφιο στα Τρίκαλα και σε όλους τους νομούς της Θεσσαλίας. Χάρηκα γιατί με υποδέχθηκε όταν ήρθα εδώ ο φίλος μου, ο Δήμαρχος Τρικκαίων Χρήστος Λάππας, που με είχε υποδεχθεί πριν από 20 και πλέον χρόνια ως Γραμματέας της οργάνωσης του ΠΑΣΟΚ σε μια ομιλία μου, που τη θυμάμαι ακόμα τώρα, μια πολύ ωραία ομιλία για τα θέματα του πολιτικού συστήματος.

Θέλω να ευχαριστήσω θερμά και τον Πρόεδρο φυσικά και τη Διοίκηση του Επιμελητηρίου των Τρικάλων που μας φιλοξενεί στον ωραίο αυτό χώρο. Είχα την ευκαιρία να μιλήσω με τη Διοίκηση προηγουμένως στα γραφεία της, ν’ ακούσω τα αιτήματα του παραγωγικού κόσμου των Τρικάλων, γενικότερα του επιμελητηριακού κόσμου, όπως είχα την ευκαιρία ν’ ακούσω τώρα προτάσεις και παρατηρήσεις, κυρίως από το χώρο της πρωτογενούς παραγωγής.

Άλλωστε γι’ αυτό με συνοδεύει κι ο Υπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης, ο Θανάσης Τσαυτάρης, που κάνει εξαιρετική δουλειά στο Υπουργείο του και είμαστε υπερήφανοι γι’ αυτόν, όπως είμαστε υπερήφανοι για όλα τα κυβερνητικά μας στελέχη τα οποία κάνουν - η κάθε μια και ο καθένας, ό,τι μπορούν, το καλύτερο σε κρίσιμους τομείς, με τη στήριξη της Κοινοβουλευτικής μας Ομάδας.

Και λυπάμαι γιατί ο Γιώργος Οικονόμου ήταν στη μικρή Βουλή του Μαΐου και τον χάσαμε, για λόγους καθαρά τυχαίους στη Βουλή του Ιουνίου. Αλλά όπως τιμώ αυτούς τους βουλευτές μας, τους 29 που στηρίζουν στις πλάτες τους, ως Άτλαντες, το βάρος της προσαρμογής της χώρας και της εξόδου από την κρίση -έτσι βλέπω εδώ τη Σούλα Μερεντίτη- θέλω να τιμήσω και την προηγούμενη Κοινοβουλευτική Ομάδα, που έδωσε ηρωικούς αγώνες για να σταθεί η χώρα όρθια, όπως είπα χθες μιλώντας στους βουλευτές μας, ενώ δεχόταν και δέχεται σε πολύ μεγάλο βαθμό «εμπτυσμούς, κολαφισμούς και ραπίσματα».

Μου είπε ο Νίκος (Τσιλιμίγκας) ότι ο πατέρας του, ο παππούς του, ο προπάππους του είναι παπάδες. Και ο δικός μου παππούς και ο προπάππους μου ήταν ιερείς, οπότε μπορούμε να χρησιμοποιούμε εκκλησιαστικές εκφράσεις.

Σας ακούω τόση ώρα που λέτε τον πόνο της περιοχής. Τι θα γίνει με τα νερά, τι θα γίνει με τα βοσκοτόπια, τι θα γίνει με τις αγελάδες, τι θα γίνει με τα αιγοπρόβατα, τι θα γίνει με τα δενδρύλλια, που μου έλεγε ο Δήμαρχος ότι έχει ένα μεγάλο σχέδιο ν’ αναπτύξει τη δενδροκαλλιέργεια, τι θα γίνει με τις βασικές υποδομές όπως είναι ο Ε-65.

Υπονοείται κάτι που δεν το είπαμε ανοιχτά, τι θα γίνει με τη λειτουργία του πολιτικού συστήματος και της Δικαιοσύνης γιατί για πάρα πολλά πράγματα στην Ελλάδα δεν αποφασίζει η Βουλή ή η κυβέρνηση, αποφασίζει η Δικαιοσύνη, σε τελευταίο βαθμό, όπως συμβαίνει για παράδειγμα με όλες τις προσφυγές στο ΣτΕ για την εκτροπή του Αχελώου, ή για το τι είναι δάσος, τι είναι δασική έκταση, τι είναι βοσκοτόπι. Κι αυτό είναι ένα πολύ μεγάλο, τεράστιο νομικό ζήτημα ερμηνείας του Συντάγματος και των νόμων. Άρα πρέπει να ξέρουμε ότι σ’ ένα ευνομούμενο ευρωπαϊκό κράτος, δεν αποφασίζει, καλώς ή κακώς, για όλα μόνον η Βουλή, η πλειοψηφία ή η κυβέρνηση ή η Διοίκηση. Σεβόμαστε και άλλες διαδικασίες, κυρίως την ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης και τη διάκριση των εξουσιών.

Πρέπει να τα λαμβάνουμε όλα αυτά υπ' όψιν μας, όταν ανοίγουν οι συζητήσεις για την αναθεώρηση του Συντάγματος, το μέλλον της δημοκρατίας μας, χωρίς να υπάρχει ηρεμία, χωρίς να υπάρχει συναίνεση, χωρίς να υπάρχει ικανότητα διαλόγου και ικανότητα συμφωνίας. Γιατί για όλα αυτά απαιτούνται μεγάλες συμφωνίες, μεγάλες συναινέσεις, αυξημένες πλειοψηφίες, για να έχουμε λύσεις ευρύτερα αποδεκτές, σταθερές, όπως προβλέπει κι επιβάλλει ένα δημοκρατικό ευρωπαϊκό Σύνταγμα, όπως αυτό που έχουμε.

Ακούω τη συζήτηση αυτή και λέω: Αυτά τα θέτει ένα ακροατήριο φιλικό προς το χώρο μας, προς τη Δημοκρατική Παράταξη, προς το ΠΑΣΟΚ και την Ελιά μέσα στην οποία τώρα αγωνίζεται το ΠΑΣΟΚ με τα σύμβολά του και με τις ιδέες του. Αλλά θέλουμε και μια ευρύτερη συσπείρωση με όλες τις άλλες δυνάμεις, τα κόμματα, τις κινήσεις, που μετέχουν στην Ελιά και μας στηρίζουν, με τον Ανδρέα Λοβέρδο, με τον Ηλία Μόσιαλο, με όλους τους φίλους μας και συναγωνιστές μας που έχουν στρατευθεί σε αυτή την προσπάθεια.

Τα ίδια μας θέτουν όμως παντού, όπου πάμε, σε όποια πόλη, σε όποια περιοχή, σε όποιο νομό. Όλοι, ανεξαρτήτως κομματικών ταυτοτήτων και επιλογών. Και λέω: Όλα αυτά τα θέτετε σ’ εμάς; Όλα αυτά τα θέλετε από το ΠΑΣΟΚ, από τη Δημοκρατική Παράταξη; Περιμένετε λύσεις; Και ορθά, περιμένετε λύσεις. Περιμένετε πρακτικές απαντήσεις σε πρακτικά ερωτήματα.

Αναρωτιέμαι, όταν έρχονται άλλα κόμματα, κόμματα που είναι ανοιχτά κατά της κυβέρνησης και κατά της ασκούμενης πολιτικής ή κόμματα ενδιάμεσα και διφορούμενα, που δε μας έχουν πει τι ακριβώς θέλουν -θέλουν να υπάρχει κυβέρνηση, να ασκεί αυτή την πολιτική, να ολοκληρωθεί η προσπάθεια, ή θέλουν ν’ ανατραπούν τα δεδομένα και να πάμε σε άλλη κατεύθυνση;- τι τους ρωτάνε οι πολίτες, οι φορείς, οι αγρότες, οι κτηνοτρόφοι, οι παραγωγοί, οι έμποροι, οι τοπικοί παράγοντες, οι παράγοντες της Τοπικής Αυτοδιοίκησης; Τι απαντήσεις παίρνουν; Και με ποια αξιοπιστία; Και πόσο συγκεκριμένος, ουσιαστικός και υπεύθυνος είναι ο διάλογος αυτός;

Έτσι λοιπόν, από το μερικό και το ειδικό που ακούσαμε σήμερα, πάμε στο γενικό, το θεμελιώδες, που είναι η πορεία της χώρας. Γιατί φυσικά στις εκλογές, όπως έχω πει πολλές φορές, πάμε όχι για να αναδείξουμε μια νέα κυβέρνηση και μια νέα Βουλή, δεν είναι γενικές βουλευτικές εκλογές αυτές που θα γίνουν την Κυριακή που έρχεται, ο πρώτος γύρος και την επόμενη Κυριακή ο δεύτερος, είναι εκλογές ειδικές.

Πάμε να εκλέξουμε τον καλύτερο Δήμαρχο -εύκολη επιλογή εδώ στην περιοχή- πάμε να εκλέξουμε τον καλύτερο Περιφερειάρχη -επίσης εύκολη επιλογής την περιοχή. Πάμε ν’ αναδείξουμε τους καλύτερους ευρωβουλευτές για να μετάσχουμε, ως Ελλάδα, στον πανευρωπαϊκό συσχετισμό μαζί με τους άλλους Ευρωπαίους δημοκράτες και σοσιαλιστές για να προβάλλουμε την προοδευτική πρόταση για την Ευρώπη. Για μια Ευρώπη όχι της ύφεσης και της ανεργίας, αλλά της ανάπτυξης, της καινοτομίας, της προόδου, της κοινωνικής αλληλεγγύης, της δημοκρατίας, της ποιότητας

Όλα αυτά καλά, αλλά δε γίνεται μόνο αυτό. Όπως έχουμε πει, κατά βάθος, εάν κάτι στραβώσει, εάν δοθεί η αφορμή, μέσα από την εντύπωση του αποτελέσματος θα τεθεί θέμα για την πορεία της κυβέρνησης, για τη σταθερότητα της χώρας, για την ολοκλήρωση της προσπάθειάς μας.

Άρα δεν πρέπει να είμαστε ούτε αποκοιμισμένοι, ούτε αφελείς ούτε υποκριτές. Διότι κάποιοι τώρα κάνουν υπομονή προκειμένου να χαλάσει η εικόνα και το βράδυ των εκλογών να πουν «α, χάλασε η εικόνα, υπάρχει πρόβλημα με την κυβέρνηση, υπάρχει πρόβλημα με το δημοκρατικό προοδευτικό πόλο της κυβέρνησης, υπάρχει πρόβλημα με το ΠΑΣΟΚ και με την Ελιά, δε μπορείτε να συνεχίσετε» .

Άρα τι απάντηση να σας δώσει ο Υπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης για τα βοσκοτόπια ή για το πώς θα γίνουν οι δηλώσεις για τους νέους αγρότες ή τι αποζημίωση θα δοθεί ανά κεφάλι στης αγελάδες; Δε θα υπάρχει το πλαίσιο, δε θα υπάρχει κυβέρνηση. Τόσο απλά. Και δε θα φταίμε εμείς. Ο λαός θα έχει κάνει τις επιλογές του. Οι επιλογές φυσικά έχουν και επιπτώσεις. Δημοκρατικά ευαίσθητοι είμαστε. Σεβόμαστε το Σύνταγμα, σεβόμαστε τη βούληση του ελληνικού λαού. Και ο ελληνικός λαός θα εκφραστεί ελεύθερα. Θα εκφραστεί αβίαστα, θα κάνει την επιλογή του, θ’ αναλάβει το κόστος της επιλογής αυτής. Γιατί δεν είναι δυνατόν κάποιοι να σηκώνουν το βάρος και να πληρώνουν δυσανάλογο κόστος, να φθείρονται, να πιέζονται, να ταπεινώνονται πολλές φορές και κάποιοι άλλοι πάνω στις πλάτες τις δικές μας, ν’ αναπτύσσουν τις ωραίες ιδέες τους, τα έξοχα λόγια τους, τη δημαγωγία, το λαϊκισμό, την ανευθυνότητα και να παίζουν με την προοπτική, τη ζωή και τις θυσίες των Ελλήνων.

Γιατί ποιος δεν καταλαβαίνει τι έχει γίνει τα τελευταία 5 χρόνια στην Ελλάδα; Όλες οι οικογένειες, όλες οι επιχειρήσεις, όλοι οι συνταξιούχοι, όλοι οι συνταξιούχοι, κυρίως όλοι οι άνεργοι και ιδίως οι νέοι, ζουν υπό πολύ δύσκολες συνθήκες. Γιατί φυσικά, έχεις συνηθίσει δεκαετίες ολόκληρες, από το 1974, δεκαετίες ολόκληρες από το 1981, που ήρθε το ΠΑΣΟΚ στην εξουσία και είπε ο Ανδρέας Παπανδρέου το μεγάλο σύνθημα της «Αλλαγής», όταν έχουμε συνηθίσει στη χώρα αυτή να πηγαίνουμε από το καλό στο καλύτερο, να υπάρχουν παροχές, να υπάρχουν δικαιώματα, να υπάρχουν αυξήσεις, να υπάρχουν επιδοτήσεις, να υπάρχει ένα κλίμα ανάπτυξης, να υπάρχει ένα κλίμα ευημερίας. Και να είναι η Ελλάδα, με απόσταση μεγάλη, πολύ μεγάλη απόσταση, η καλύτερη χώρα της ευρύτερης περιοχής και να συγκρίνεται με τις ισχυρότερες χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, της Δύσης από πλευράς εισοδήματος, πραγματικής κατάστασης, καθημερινότητας και δυνατοτήτων.

Άρα λοιπόν, ξέρουμε πάρα πολύ καλά πόσο σκληρό και δύσκολο είναι να λες στον άλλον «θα σου μειώσω το μισθό, θα σου κόψω το δώρο, θα σου κόψω ένα ποσοστό της σύνταξής σου, θα χάσεις τη δουλειά σου γιατί θα εφαρμοστούν κάποιοι άλλοι κανόνες στη Δημόσια Διοίκηση». Δεν υπάρχει πιο σκληρό πράγμα. Και το ακόμη σκληρότερο είναι να κλείνουν οι επιχειρήσεις, να μένουν άνεργοι άνθρωποι στον ιδιωτικό τομέα ή να μην ανοίγουν θέσεις εργασίας προκειμένου να μπουν τα νέα παιδιά στην αγορά εργασίας. Αυτό είναι το ακόμη σκληρότερο. Κάθε παιδί έχει γονείς, έχει μια οικογένεια από πίσω, η οποία βιώνει αυτό το δράμα.

Είχαμε καμία άλλη καλύτερη επιλογή; Υπάρχει κανείς που μας εκλαμβάνει ως ανόητους; Δηλαδή θα υπήρχε καλύτερη επιλογή για τη χώρα και θα την αφήναμε στα χέρια του κ. Τσίπρα, του κ. Καμένου και της Χρυσής Αυγής; Εάν πίστευε κάποιος από μας, με εθνική και κοινωνική υπευθυνότητα, ότι υπήρχε η εύκολη λύση, η λύση που δε δημιουργούσε πρόβλημα σε κανέναν, δε μείωνε μισθούς, δε μείωνε συντάξεις, δεν επέβαλε κανόνες για ν’ ανοίξει η αγορά, κανόνες για ν’ ανοίξουν τα επαγγέλματα, κανόνες για τη λεγόμενη διαρθρωτική προσαρμογή, κανόνες για να πετύχουμε αύξηση των δημοσίων εσόδων και μείωση των δημοσίων δαπανών, για να πετύχουμε πρωτογενές πλεόνασμα, για να τιθασεύσουμε το χρέος, εάν μπορούσαμε να τα κάνουμε όλα αυτά, άνετοι και ωραίοι και ευχαριστημένοι χωρίς να έχουμε θίξει και αδικήσει κανέναν, δε θα το κάναμε;

Ή μήπως νομίζετε ότι είναι δύσκολο να πεις «δεν πειράζει, εγώ θα πω ότι υπάρχει πρόβλημα, θα πω ότι φταίει ο προηγούμενος, ότι φταίει η κυβέρνηση που διαχειρίστηκε την εξουσία από το 2004 έως το 2009, θα τον δείξω, θα τον καταγγείλω, θα τον πάω στο Ειδικό Δικαστήριο -που μας απειλεί συνεχώς ο κ. Τσίπρας με δίκες, καταδίκες και επανάληψη του βρώμικου 1989. Γιατί αυτό ξέρουν αυτό λένε μόνο, εκεί είναι κολλημένοι και ας καταστραφεί η Ελλάδα, ας πτωχεύσει, ας χαθούν οι τράπεζες, ας χαθούν οι καταθέσεις και οι αποταμιεύσεις των Ελλήνων. Γιατί λίγοι είναι αυτοί που προλαβαίνουν να τα βγάλουν στο εξωτερικό, να τα φυλάνε σε ευρώ για να αγοράσουν φθηνά την Ελλάδα με δραχμές όταν θα πηγαίναμε στην Ελλάδα της δραχμής. Της ευτελισμένης δραχμής, της κατοχικής, της «κοτζαμάνικης», που έλεγαν οι παλαιότεροι. Και είμαστε πάρα πολύ ωραίοι, θα μας χειροκροτούσαν γιατί μείναμε πιστοί στις αρχές μας. Είμαστε κόμμα λαϊκό, πατριωτικό, το κόμμα που έχει δώσει τις μεγαλύτερες παροχές στους Έλληνες, δεν το προδώσαμε.

Αντιλαμβάνομαι ότι υπήρξαν αρκετοί δικοί μας άνθρωποι που είναι «σαρξ εκ της σαρκός μας», που ανήκουν στο χώρο, οι οποίοι λένε «δε μ’ αρέσει αυτό το ΠΑΣΟΚ, δε μ’ αρέσει αυτή η Δημοκρατική Παράταξη, θα πάω να βρω την τύχη μου αλλού, γιατί θέλω να συνεχιστεί το παλιό, γιατί πιστεύω ότι δεν θα μου έκοβαν αυτά που μού ‘κοψαν και θα μου τα δώσουν όλα πίσω και θα συνεχίσουμε από εκεί που ήμασταν το 2010. Ψηφίζω ΣΥΡΙΖΑ, ψηφίζω ό,τι να ‘ναι».

Είναι μια εκτίμηση αυτή, είναι μια επιλογή, η οποία είναι βεβαίως απολύτως λανθασμένη και πάρα πολύ επικίνδυνη. Και καλά να κάνεις αυτή τη συζήτηση όταν είσαι υπό συνθήκες σοκ, το 2010 το 2011. Γιατί θα μπορούσε να πει ο κάθε Έλληνας ότι «το 2009, όταν ψήφισα ΠΑΣΟΚ, δεν με ρωτήσατε αν θέλω περικοπές, αν θέλω να αντιμετωπιστεί έτσι η κρίση, ούτε ήξερα πόσο βαθιά είναι η κρίση».

Εντάξει, αλλά το 2012, που ψηφίσαμε δυο φορές, το Μάιο και τον Ιούνιο, δεν ξέραμε; Τα πάντα ξέραμε. Είχαμε κάνει και τη διαπραγμάτευση για το Β' πρόγραμμα, είχαμε πάρει το δεύτερο μεγάλο δάνειο, με εξαιρετικούς όρους, είχαμε κάνει το κούρεμα του δημοσίου χρέους, 185 δισ. ευρώ σε όρους καθαρής παρούσης αξίας, δηλαδή πραγματικά λεφτά μέχρι το τέλος του χρέους, του δανείου, είχαμε δηλαδή αφαιρέσει 85% του ΑΕΠ βάρος. Είχαμε πετύχει τη δημοσιονομική προσαρμογή, δηλαδή το πρωτογενές πλεόνασμα σε ποσοστό 85% του τελικού αποτελέσματος. Μόνο 15% απέμεινε, προστέθηκε τα δυο αυτά χρόνια από το 2012 έως το 2014 και ψήφισε ο κόσμος, όπως ψήφισε, με αδικίες, με ανισότητες, με εκβιασμούς, αλλά έδωσε καθαρή πλειοψηφία στο πρόγραμμα αυτό.

Και τώρα η κυβέρνηση με τα δυο κόμματα κυβερνητικά, ως κυβέρνηση εθνικής ανάγκης, έχει λαϊκή εκλογική στήριξη με βάση τις εκλογές του 2012, στο 42,5%. Λίγες κυβερνήσεις στην Ευρώπη έχουν τέτοια εκλογική βάση.

Άρα δεν είμαστε εδώ από μόνοι μας. Είμαστε εδώ επειδή το θέλησε ο ελληνικός λαός. Μπορεί να το έχουν ξεχάσει κάποιοι, αλλά θέλω να πω το εξής: ένας άνθρωπος, ένας πολίτης που στάθηκε όρθιος στην παράταξη το Μάιο, ιδίως τον Ιούνιο του 2012, όπου εκεί ήταν ακόμη μεγαλύτερη και έκανε την εκλογή αυτή και ψήφισε ΠΑΣΟΚ ποιο λόγο έχει να μην το κάνει και τώρα;

Και οι άλλοι που ψήφισαν ΣΥΡΙΖΑ, ή ψήφισαν ό,τι μπορεί να φανταστεί κανείς, τον κ. Καμμένο, ακόμη και τη Χρυσή Αυγή, το 2012 αλλά ανήκουν στην παράταξη, προέρχονται από την παράταξη, τη νιώθουν σπίτι τους την παράταξη, την ψηφίζουν στους δήμους, στις περιφέρειες, στα επιμελητήρια, στους συνεταιρισμούς, στις ομοσπονδίες, δεν νιώθουν ότι ….

Τι επιδιώκουν; Τι περιμένουν; Περιμένουν να μην ολοκληρώσουμε την προσπάθεια τώρα που φτάσαμε στο αμήν; Περιμένουν τώρα που φτάσαμε στο αμήν να τα πετάξουμε όλα, να ρίξουμε την καρδάρα με το γάλα, να ξαναϋποστούμε, όχι την ταλαιπωρία που υπέστημεν, αλλά αυτό που αποφύγαμε, δηλαδή την απόλυτη καταστροφή.

Για δυο μέρες οι αδελφοί μας στην Κύπρο έζησαν με την εντύπωση ότι μπορεί να επαναστατήσουν κατά των Ευρωπαίων και του ΔΝΤ και να ψηφίσουν μια άλλη επιλογή. Και μετά κατάλαβαν ότι η επιλογή αυτή είναι χειρότερη. Είναι σκληρότερη. Αλλά υπήρξε ένα αίσθημα ευφορίας, περηφάνιας, πατριωτισμού, ότι αντιδράσαμε, δεν το δεχτήκαμε.

Αυτό αρέσει σε κάποιους; Μια φευγαλέα αίσθηση ότι κάτι πετύχαμε και μετά θα πάμε σε ακόμη χειρότερες λύσεις; Γιατί περί αυτού πρόκειται. Δεν υπάρχουν ούτε εκβιασμοί, ούτε μηνύματα. Υπάρχει η πραγματικότητα και η πραγματικότητα λέει ότι εάν δεν σταθεί τώρα όρθια, εάν δεν σταθεί η δημοκρατική παράταξη, ο προοδευτικός πόλος μέσα στην κυβέρνηση, οι αναλογίες σε σχέση με τη ΝΔ πώς θα κάνουν την εσωτερική διαπραγμάτευση; Πώς θα διασφαλίσουμε την εφαρμογή της πολιτικής; Πώς θα αγωνιστούμε για το λαό και τις ευάλωτες κοινωνικές ομάδες;

Πώς θα κάνουμε προοδευτικές επιλογές; Και πώς θα οργανώσουμε την εθνική στρατηγική προς την δική μας κατεύθυνση, την προοδευτική κατεύθυνση; Γιατί μια κυβέρνηση συνεργασίας παντού, στη Γερμανία που είναι το πλουσιότερο μέρος της Ευρώπης, που έχουμε συνύπαρξη Χριστιανοδημοκρατών και Σοσιαλδημοκρατών υπάρχει σκληρή διαπραγμάτευση. Άλλα πιστεύει σε πολλά θέματα η Καγκελάριος, άλλα πιστεύει ο Υπουργός Εξωτερικών, ο οποίος ήταν ο Πρόεδρος της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του SPD, ή ο υπουργός Ανάπτυξης που είναι ο Πρόεδρος του SPD.

Για σκεφτείτε εδώ πόσο σκληρή είναι η διαπραγμάτευση στην Ελλάδα υπό συνθήκες εθνικής ανάγκης. Όταν έχεις να κάνεις διαπραγμάτευση, όχι με τη ΝΔ -αυτό είναι το εύκολο μέρος- όταν έχεις να κάνεις διαπραγμάτευση με τη ΝΔ και με την τρόικα, που εκπροσωπεί μια συγκεκριμένη αντίληψη, που κυριαρχεί στην Ευρώπη, που δεν είναι αντίληψη υπαλλήλων και γραφειοκρατών, είναι αντίληψη κυβερνήσεων, κοινοβουλίων και κοινωνιών. Γιατί η αντίληψη που έχει η Γερμανίδα Καγκελάριος δεν είναι η ατομική της αντίληψη ή του κόμματός της. Είναι της κυβέρνησής της, της Βουλής της και της κοινωνίας που την ψήφισε και της έδωσε πάρα πολύ μεγάλο ποσοστό.

Κι αυτό δεν ισχύει μόνο στη Γερμανία. Αυτό ισχύει σε όλες τις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, είτε έχουν συντηρητικές, είτε έχουν σοσιαλιστικές και σοσιαλδημοκρατικές κυβερνήσεις.

Αυτό είναι το μεγάλο θέμα. Γι’ αυτό το στοίχημα των εκλογών αυτών είναι να φτάσουμε το βράδυ με ένα συνολικό αποτέλεσμα, το οποίο είναι αποτέλεσμα σταθερότητας και προοπτικής και αισιοδοξίας. Και το κρίσιμο στοιχείο, το κομβικό σημείο είναι η θέση του ΠΑΣΟΚ, της Ελιάς, της δημοκρατικής παράταξης. Γιατί εάν δεν σταθούμε όρθιοι εμείς, εάν δεν υπάρξει η δυνατότητα η ψυχολογική, η πολιτική, η ηθική, να συνεχίσουμε, η χώρα βεβαίως βρίσκεται αντιμέτωπη με μια κατάσταση κρίσης. Πίπτει σε κατάσταση πολιτικής κρίσης. Αφού λύσουμε το θέμα αυτό, μπορούμε να συνεχίσουμε τη δουλειά μας και να μιλάμε για όλα αυτά. Μπορούμε να μιλήσουμε για το μέλλον της Τοπικής Αυτοδιοίκησης, ό,τι υπάρχει στην Τοπική Αυτοδιοίκηση Α και Β βαθμού είναι έργο της Δημοκρατικής Παράταξης. Μπορούμε να συνεχίσουμε το έργο των Συνεταιρισμών, υγιών Συνεταιρισμών. Γιατί η πρωτογενής παραγωγή είναι η πηγή πλούτου και απασχόλησης για την Ελλάδα.

Αλλά για να υπάρχουν όλα αυτά, πρέπει να υπάρχει η πολιτική σταθερότητα, πρέπει να υπάρχει κυβέρνηση, πρέπει να υπάρχει εθνική στρατηγική, πρέπει να υπάρχει ένας ισχυρός προοδευτικός πόλος, πρέπει να υπάρχει το ΠΑΣΟΚ, πρέπει να υπάρχει η Ελιά μέσα στην οποία εκφραζόμαστε τώρα ως ευρύτερη Δημοκρατική Παράταξη. Και κακώς δεν ήρθαν οι άλλοι, οι οποίοι έπρεπε να είναι εδώ, όπως νιώθουν ότι είναι Ευρωπαίοι Σοσιαλιστές, το λένε και πρέπει και να το δείξουν στην πράξη ότι είναι.

Φίλες και φίλοι, τα πράγματα είναι τόσο απλά και εσείς που είστε εδώ και είστε έτοιμοι, αγωνιστές, ώριμοι, έχετε ζήσει πολλά οι παλαιότεροι, έχετε ακούσει πολλά οι νεώτεροι, εσείς εκπροσωπείτε την Παράταξη εσείς πρέπει να δείτε και τους άλλους, που είναι οι δικοί μας άνθρωποι και να τους κινητοποιήσετε και συναισθηματικά και πολιτικά, να καταλάβουν ότι δεν υπάρχουν παιχνίδια εδώ. Όπως είπα σε μια συνέντευξη πριν από λίγο στα περιφερειακά μέσα ενημέρωσης, ή όπως είπα χτες στην Κοινοβουλευτική Ομάδα.

Λένε κάποιοι «Μα το στοίχημα των εκλογών είναι αν θα είναι πρώτη η ΝΔ ή πρώτος ο ΣΥΡΙΖΑ». Τι λέτε; Το στοίχημα των εκλογών είναι εάν η Κυβέρνηση με το ΠΑΣΟΚ στην καθοριστική θέση του προοδευτικού πόλου, στέκεται ή δεν στέκεται. Τι σημαίνει ποιος είναι πρώτος ή δεύτερος; Και που πάει στα επίπεδα αυτά; Πάνε να κάνουν καμία αυτοδύναμη κυβέρνηση; Δεν υπάρχουν αυτά. Αυτά είναι του παρελθόντος.

Υπάρχουν αυτοί οι οποίοι λένε το καταπληκτικό «Είστε πολύ λεβέντες και ήρωες εσείς του ΠΑΣΟΚ, σηκώνετε στους ώμους σας τη σταθερότητα, κάνετε τεράστια προσπάθεια, αλλά ξέρετε εμείς θα ψηφίσουμε ΝΔ γιατί πρέπει μην είναι πρώτος ο ΣΥΡΙΖΑ». Δεν γίνεται έτσι.

Υπάρχουν οι άλλοι οι οποίοι λένε «Βεβαίως δεν θέλουμε να διαταραχθεί τίποτε, θέλουμε όλα να είναι σταθερά, να τελειώσει η Κυβέρνηση το έργο της την τετραετία, αλλά εμείς μπορούμε να κάνουμε τις επιλογές μας να είμαστε ανανεωτικοί, νεωτερικοί, σύγχρονοι, να μην λέμε τίποτε το συγκεκριμένο, τίποτε το υπεύθυνο, να ψηφίσουμε χαλαρά, άνετα. Τι κοστίζει άλλωστε;». Κοστίζει πολλά.

Ή αυτοί που λένε «Καλά ρε παιδιά όλοι Κεντροαριστερά είμαστε, θα τα βρούμε μετά τις εκλογές». Πώς; Με κάποιους μέσα στην Κυβέρνηση που σηκώνουν το βάρος και με κάποιους έξω ελεύθερους και ωραίους; Δεν υπάρχουν αυτά.

Τα πράγματα είναι απλά και σοβαρά. Και βέβαια, μεταξύ μας, ίσως και κάποιοι να σκέφτονται «θέλουμε ένα ΠΑΣΟΚ πιο αυθεντικό». Τι εννοούν; Εννοούν ίσως ένα κλαμπ του ΣΥΡΙΖΑ, ένα ΠΑΣΟΚ ανεύθυνο, ένα ΠΑΣΟΚ που δεν θυμάμαι ότι η συνεργασία με τη ΝΔ και τον κ. Καρατζαφέρη, επιδιώχθηκε να γίνει τον Ιούνιο του 2011 και έγινε το Νοέμβριο του 2011 και απλά συνεχίζεται έκτοτε γιατί δεν υπήρχε άλλη λύση να κυβερνηθεί ο τόπος. Δεν δεχόταν ο ΣΥΡΙΖΑ να μπει στη συνευθύνη αυτή, «αλλά αφήστε να ρυθμίσουμε τα εσωτερικά μας». Ποια εσωτερικά; Δεν υπάρχουν αυτά. Υπάρχει η συσπείρωση της Παράταξης και η εθνική ευθύνη.

Γιατί η Παράταξη αυτή συνδέεται ιστορικά από την εποχή του Ελευθερίου Βενιζέλου με ό,τι μεγαλύτερο έχει γίνει στον τόπο. Αλλά δεν υπάρχει χάριν της ηγεσίας ή χάριν των στελεχών της, υπάρχει χάριν του έθνους, της πατρίδας. Πατριωτισμός σημαίνει κόστος. Πατριωτισμός τσάμπα δεν υπάρχει. Είναι μια ψεύτικη μεγαλόστομη ρητορεία.

Επίσης γνωρίζω πάρα πολύ καλά ότι «του φευγάτου η μάνα δεν έκλαψε ποτέ», όπως λέει η παροιμία. Αλλά ο φευγάτος, ήρωας δεν έχει γίνει ποτέ. Και την Ελλάδα, όπως είναι, του 21ου αιώνα δεν την έκαναν οι φευγάτοι. Την έκαναν αυτοί που έμειναν, αγωνίστηκαν και όταν χρειάστηκε, έπεσαν.

Και είναι επίσης χαρακτηριστικό -και τελειώνω με αυτό- ότι η αλήθεια ενοχλεί πάρα πολύ και η απλή λογική ενοχλεί πάρα πολύ. Κατά ένα περίεργο τρόπο στην Ελλάδα όλοι λατρεύουν την υποκρισία, την ψευτοευγένεια, το γλυκανάλατο ύφος του τίποτα και ενοχλούνται όταν τους μιλάς απλά, με επιχειρήματα, αναφερόμενος στον σκληρό πυρήνα των αναγκών του τόπου, αλλά και του κάθε Έλληνα, της κάθε Ελληνίδας και της κάθε οικογένειας. Το καταλαβαίνουν, αλλά πολλές φορές ενοχλούνται επειδή τους το είπες. Γιατί υπάρχει μια ροπή στο εύκολο ψέμα. Αυτός είναι ο νεωτερισμός, αυτή είναι η αλλαγή. Η Ελλάδα μετά την κρίση, δεν μπορεί να είναι μια Ελλάδα που λέει ψέματα στον εαυτό της και στους άλλους και κυρίως στα παιδιά της.

Και αν εμείς έχουμε επωμιστεί αυτό το βάρος, έχοντας την ευθύνη γιατί είπαμε κι εμείς εύκολα ψέματα και μεγάλα λόγια στο παρελθόν, τώρα καλά κάνουμε και επωμιζόμαστε την ευθύνη αυτή. Γιατί είναι καθήκον της Δημοκρατικής Παράταξης να επιβάλλει μια νέα εποχή ειλικρίνειας και αλήθειας. Και με αυτό τον τρόπο θα σταθούμε όρθιοι και εμείς και η χώρα και θα ολοκληρώσουμε την έξοδο από την κρίση και το Μνημόνιο.

Σας ευχαριστώ.

 

Tags: Αποκέντωση | Τοπική ΑυτοδιοίκησηΠΑ.ΣΟ.ΚΠολιτικές Ομιλίες, 2014