Τετάρτη, 14 Μαΐου 2014

Ομιλία Προέδρου του ΠΑΣΟΚ Ευάγγελου Βενιζέλου σε εργαζόμενους του ιδιωτικού και δημόσιου τομέα, σε εκδήλωση του Συνδικαλιστικού Τομέα του ΠΑΣΟΚ

Φίλες και φίλοι, συντρόφισσες και σύντροφοι, πραγματικά με συγκινεί ο Απόστολος κάθε φορά που μας δείχνει πόσο λεβέντης, πόσο τίμιος και αυθεντικός αγωνιστής είναι, μέσα στο συνδικαλιστικό κίνημα αλλά και μέσα στους κόλπους της Δημοκρατικής Παράταξης.

Και χαίρομαι γιατί τον κόσμος της εργασίας, τους εργαζομένους του ιδιωτικού, του ευρύτερου δημόσιου τομέα και της Δημόσιας Διοίκησης, τους εκπροσωπεί στο ψηφοδέλτιο της Δημοκρατικής Παράταξης της Ελιάς, ο Απόστολος. Όλο το ψηφοδέλτιο περιλαμβάνει 42 πρόσωπα άφθαρτα, πολλά νέα σε ηλικία, κάποια λίγο πιο μεγάλα, αλλά χωρίς συμμετοχή στην άσκηση της εξουσίας. Άνθρωποι με περγαμηνές, ακαδημαϊκές, επαγγελματικές, εργασιακές, συνδικαλιστικές. Άνθρωποι με αγώνες μέσα στην κοινωνία των πολιτών και κυρίως άνθρωποι που, χωρίς να έχουν καμία προσωπική ευθύνη, βάζουν πλάτη, μετέχουν σε μια μεγάλη παραταξιακή και εθνική προσπάθεια, ενώ θα μπορούσαν να καθίσουν στο σπίτι τους ως πολίτες-τηλεθεατές ή να μετάσχουν σε άλλες πρωτοβουλίες νέες, αντισυμβατικές, οι οποίες με ευκολία ασκούν κριτική αλλά δεν έχουν να μας πουν κάτι συγκεκριμένο σε σχέση με την ευθύνη για την οριστική και αμετάκλητη έξοδο της πατρίδας μας από την κρίση και το μνημόνιο.

Τους τιμώ όλους και τους ευχαριστώ για τη συμμετοχή τους, όπως είμαι υπερήφανος για τους υποψήφιους, όχι τους κομματικούς, αλλά τους κοινωνικούς και παραταξιακούς με την ευρύτατη έννοια του όρου. Με την έννοια των αξιών που μετέχουν στις δημοτικές και περιφερειακές εκλογές, επειδή τους έχουν διαλέξει οι τοπικές κοινωνίες, επειδή είναι καταξιωμένοι στους Δήμους και τις Περιφέρειες, επειδή έχουν να προτείνουν συγκεκριμένα πράγματα για το ρόλο του Δήμου και της Περιφέρειας: τον αναπτυξιακό, τον κοινωνικό, στον τομέα της κοινωνικής αλληλεγγύης και συνοχής, στον τομέα της εκπαίδευσης, στον τομέα των υποδομών και της ποιότητας ζωής που αξιώνει κάθε δημότης, κάθε πολίτης σε τοπικό και περιφερειακό επίπεδο.

Φίλες και φίλοι, σε λίγες μέρες έχουμε τον πρώτο γύρο των δημοτικών και περιφερειακών εκλογών και την Κυριακή 25 Μαΐου το δεύτερο γύρο για τις ευρωπαϊκές εκλογές. Σε άλλες χώρες δε συμβαίνει τίποτα με αφορμή τις ευρωπαϊκές εκλογές. Αδιαφορία, απάθεια και ψυχραιμία. Υπάρχουν και χώρες στην Ευρώπη που οργανώνουν ταυτόχρονα και γενικές βουλευτικές εκλογές. Δεν είναι η περίπτωση στην Ελλάδα.

Θα μπορούσαμε κι εμείς να πούμε ότι δε συμβαίνει τίποτα, δεν θίγεται ο συσχετισμός δυνάμεων στη Βουλή, δε θίγεται η κυβερνητική σταθερότητα. Ούτως ή άλλως, οι φίλοι μας της αντιπολίτευσης, ο ΣΥΡΙΖΑ πήγε πριν από μερικούς μήνες να ψελλίσει ότι οι εκλογές είναι δημοψήφισμα για την κυβέρνηση και την κυβερνητική πολιτική αλλά το πήρε πίσω.

Και κατά τη διάρκεια της συγκρότησης του ευρωψηφοδελτίου, βγήκαν στην επιφάνεια μεγάλες αντιθέσεις πολιτικές, ιδεολογικές, διαφορετικές γραμμές σε σχέση με την Ευρώπη, σε σχέση με το ευρώ, σε σχέση με τις προτεραιότητες της χώρας που άφησαν. Παρ’ όλα αυτά, το τεχνητό δίπολο είναι πάντα παρόν.

Οι ευρωπαϊκές εκλογές είναι για να μετρήσουμε αν θα είναι πρώτη η ΝΔ ή πρώτος ο ΣΥΡΙΖΑ; Γιατί; Γιατί είναι σημαντικό αυτό; Για να συμπιεστούν όλοι οι άλλοι, όπως έγινε με την τεχνητή πόλωση μεταξύ Μαΐου και Ιουνίου του 2012. Και για να μπορεί ο καθένας να ισχυριστεί ότι νίκησε ή ότι έχασε ο άλλος το βράδυ των εκλογών.

Ενώ λοιπόν διαμορφώνεται μια ατμόσφαιρα αθώα, παιδικής εκδρομής, περιμένουν το βράδυ των εκλογών να βγάλουν συμπεράσματα. Γιατί υπάρχει ένα πραγματικό ερώτημα, ένα πραγματικό δίλημμα: Η συνολική εντύπωση απ’ όλες αυτές τις εκλογικές διαδικασίες, και τις τρεις, δημοτικές, περιφερειακές, ευρωπαϊκές, θα είναι ότι η χώρα πορεύεται σταθερά προς την ολοκλήρωση μιας συγκεκριμένης πολιτικής δύσκολης, δυσάρεστης, αλλά μιας πολιτικής που δίνει αποτελέσματα και που τώρα φτάνει στο τέλος; Ή αμφισβητούνται τα πάντα και ο καθένας μπορεί να λέει «δε δικαιούστε ν’ ασκείτε εξουσία, δεν έχει στήριξη και νομιμοποίηση η πολιτική που εφαρμόζετε, άντε από την αρχή, πάμε ξανά πίσω στο σημείο μηδέν». Όπως είναι το παιδικό παιχνίδι που όταν χάσει σε ξαναστέλνει πίσω. Και πίσω απ’ το μηδέν, αφού κάναμε όσα κάναμε, θυσίες, κόπους, περικοπές, αίμα, δάκρυα, να τα ακυρώσουμε όλα, να ρίξουμε την καρδάρα με το γάλα και να πάμε να ζήσουμε την εμπειρία της απόλυτης καταστροφής. Γιατί ποτέ δεν είναι αργά για την απόλυτη καταστροφή. Πάρα πολύ εύκολα μπορείς να τη ζήσεις. Η ζημιά γίνεται εύκολα. Η αποκατάσταση της ζημίας γίνεται πάρα πολύ δύσκολα.

Και αυτό είπαμε, αυτό λέμε. Ότι, προσέξτε, μην ακούτε πώς είναι τα πράγματα μέχρι το βράδυ των εκλογών. Σκεφτείτε πώς θα είναι το βράδυ των εκλογών και μην αφήσετε ν’ αμφισβητηθεί ένα εθνικό κεκτημένο που οφείλεται στις θυσίες του ελληνικού λαού για τις οποίες εμείς πληρώσαμε μεγάλο κόστος πολιτικό και συναισθηματικό, ως παράταξη και ως πρόσωπα, οι βουλευτές μας, τα στελέχη μας, εσείς οι ίδιοι που εκπροσωπείτε το χώρο μέσα στα μαζικά κινήματα.

Αλλά έχουν σοκαριστεί, ενοχληθεί, γιατί αποκαλύψαμε το αυτονόητο, με δημοκρατική ευαισθησία. Είπαμε δηλαδή, ότι εμείς θέλουμε να ξέρει ο λαός ποιό είναι το θέμα και να τοποθετηθεί, γιατί εμείς επί τη βάσει των αποφάσεων του ελληνικού λαού κινούμαστε.  Υπάρχει ένα περίεργο τέχνασμα στη χώρα μας. Όλοι έχουν ξεχάσει τις εκλογές του 2012. Όλοι νομίζουν ότι οι εκλογές έγιναν το 2009.

Ο λαός δεν είχε την εικόνα της κρίσης, ούτε καν τα κόμματα δεν είχαν την εικόνα της κρίσης. Ψήφισε υπό άλλες συνθήκες και βρέθηκε μετεκλογικά υπό άλλες συνθήκες, που δεν τις είχε συνυπολογίσει στην ψήφο του, πράγματι. Και ξέρετε και τις προσωπικές μου απόψεις και προτάσεις στο θέμα αυτό. Όμως, το Μάιο και τον Ιούνιο του 2012 είχαν περάσει δυο χρόνια, όλα είχαν αποφασισθεί, όλα ήταν γνωστά. Όλοι ψήφιζαν γνωρίζοντας τα πάντα κι έκαναν μια επιλογή.

Εντάξει, επιμερίστηκε η ψήφος, δεν πήγε στο ΠΑΣΟΚ, έσπασαν οι επιλογές, μοιράστηκε η τράπουλα διαφορετικά. Αλλά στο μεγάλο ερώτημα «ποια πολιτική στρατηγική, μέσα ή έξω απ’ την Ευρώπη», η απάντηση ήταν πολύ καθαρή. Ο υπεύθυνος δρόμος, ο ευρωπαϊκός, ο δύσκολος, πήρε 48%. Δεν υπάρχει άλλη κυβέρνηση στην Ευρώπη που πήρε αυτή την πλειοψηφία. Χωρίς να υπολογίζουμε διάφορα μικρά κόμματα τα οποία έμειναν έξω από τη Βουλή. Και όταν αποχώρησε η ΔΗΜΑΡ, γιατί το ξανασκέφτηκε, αφού έζησε την εμπειρία της κυβερνητικής εξουσίας, επί ένα χρόνο κρυπτόμενη στις δύσκολες ψηφοφορίες πίσω από το ΠΑΣΟΚ, αλλά πάντα μπροστά στη διαχείριση του κράτους, πάλι έχουμε 42,5%. Μια από τις μεγαλύτερες εκλογικές πλειοψηφίες στην Ευρώπη.

Ξαναγυρίζουμε όμως πάντα στα ίδια, γιατί υπάρχουν μερικά πράγματα που δεν τα σηκώνει το μυαλό και η ψυχή πολλών συμπολιτών μας. Καλόπιστα. Πάντα υπάρχει το ερώτημα: Μήπως υπήρχε καμιά άλλη λύση πιο εύκολη και δεν την ακολουθήσαμε; Μήπως μπορούσαμε να υπερβούμε την κρίση χωρίς μέτρα; Μήπως μπορούσαμε να κρατήσουμε ακέραιο, αλώβητο, όλο αυτό που είχαμε κατακτήσει μέχρι το 2010; Μήπως παραλείψαμε να κάνουμε κάτι; Μήπως υπήρχε καμιά συνωμοσία στην οποία πέσαμε μέσα ως παγίδα;

Ξέρετε, οι αδερφοί μας Κύπριοι το πίστεψαν αυτό, για 48 ώρες. Νόμισαν ότι υπάρχει Σχέδιο Β. Ευκολότερο, ανώδυνο. Και απέρριψαν στη Βουλή τους το Σχέδιο Α. Πίστευαν ότι μπορούν να βρουν ένα καλύτερο δάνειο στη Ρωσία. Πίστευαν ότι μπορεί να μην υπάρχουν επιπτώσεις για τις καταθέσεις. Και απεδείχθη ότι τα πράγματα έγιναν σκληρότερα, χειρότερα. Και κούρεμα καταθέσεων και τρόικα και μνημόνιο και μέτρα αντιλαϊκά.

Και χώρες μεγάλες, χώρες ισχυρές πολιτικά, όπως είναι η Ιταλία, η Ισπανία, η Γαλλία, χωρίς να παίρνουν κανένα δάνειο, η Ισπανία μόνο πήρε λίγα λεφτά για τις τράπεζές της, η Ιταλία τίποτα, η Γαλλία προφανώς τίποτα, μπαίνουν στη λογική των περιοριστικών μέτρων. Με κόστος για τις κυβερνήσεις. Όχι μόνο κυβερνήσεις προοδευτικές, σοσιαλιστικές, σοσιαλδημοκρατικές, αλλά και κυβερνήσεις συμμαχικές που μετέχουν με τα εργατικά ή σοσιαλιστικά κόμματα και πληρώνουν τεράστιο κόστος, με ταυτόχρονη άνοδο της  Ακροδεξιάς, όπως συμβαίνει στην Ολλανδία, για παράδειγμα, που δεν είναι μια χώρα του μνημονίου και της κρίσης. Αλλά κούρεψε καταθέσεις σε μια τράπεζα και παίρνει κάποια μέτρα που εμείς τα λέμε μέτρα λιτότητας. Και φυσικά αυτό είναι το μεγάλο θέμα στη Γαλλία.

Άρα, ας μιλήσουμε καθαρά. Ποτέ δε θα παίρναμε δύσκολες, αντιλαϊκές επιλογές που πλήττουν τον εργαζόμενο του δημόσιου και ιδιωτικού τομέα, το δημόσιο υπάλληλο, το συνταξιούχο και κυρίως τον άνεργο. Μακάρι να είχαμε άλλη λύση. Μην πάει ποτέ το μυαλό σας στο αδιανόητο, ότι τα στελέχη του ΠΑΣΟΚ, η ηγεσία του, η προηγούμενη και η τωρινή, οι βουλευτές, οι υπουργοί, θα μπορούσαν να βρουν άλλη λύση και να είναι δημοφιλείς, λαοπρόβλητοι και δεν την επέλεξαν.

Το δίλημμα ήταν σκληρό, τραγικό: Ή ο δύσκολος δρόμος με κόστος μέσα σε μια Ευρώπη συντηρητική, νεοφιλελεύθερη, σκληρή, τιμωρητική για την Ελλάδα ή η απόλυτη καταστροφή, η οποία απόλυτη καταστροφή θα μπορούσε να επιβληθεί και για λόγους παραδειγματισμού. Άλλωστε, βλέπουμε σε χώρες πολιτισμένες, χώρες της Λατινικής Αμερικής, όχι του τρίτου κόσμου, όπως η Αργεντινή, όπως η Βενεζουέλα -με παραγωγικό πλούτο τεράστιο, η Αργεντινή- να βασανίζονται δεκαετίες ολόκληρες και να μη μπορούν να ορθοποδήσουν. Λάβετε υπ' όψιν ότι η Αργεντινή έχει δημόσιο χρέος 46% και είναι κρεμασμένη στα «μανταλάκια» των διεθνών Δικαστηρίων. Η Ιαπωνία, που είναι μια χώρα  στις 7 μεγαλύτερες οικονομίες του κόσμου, μέσα στο διεθνή ανταγωνισμό, παρά τις δυσκολίες της και τη στασιμότητά της, σε ρυθμούς ανάπτυξης, έχει δημόσιο χρέος 200%. Για να καταλάβετε ότι το δημόσιο χρέος ως ποσοστό επί του ΑΕΠ δε σημαίνει τίποτα για την ποιότητα ζωής, το επίπεδο εισοδημάτων και την ανταγωνιστικότητα της χώρας.

Άρα, λοιπόν, δε θα κάναμε ποτέ μόνοι μας την επιλογή μιας γρήγορης, δύσκολης δημοσιονομικής προσαρμογής μέσα σε 4-5 χρόνια, να καλύψει μια απόσταση τεράστια. Μια απόσταση από το μείον 12,5% πρωτογενές έλλειμμα, συν 1,5% τώρα και συν 2,5% σε λίγο πρωτογενές πλεόνασμα. Μια κολοσσιαία διαδρομή. Θα το κάναμε αυτό σε 10 χρόνια, σε 15 χρόνια, με ήπιο τρόπο μέσα από την ενίσχυση της πραγματικής οικονομίας. Αλλά ποιος θα πλήρωνε; Ποιος θα δάνειζε για να λειτουργεί το κράτος έχοντας πρωτογενές έλλειμμα; Δεν έφταναν τα έσοδα. Τώρα αρχίζουν και φτάνουν τα έσοδα για τη διαχείριση του έτους, χωρίς τα τοκοχρεολύσια του δημοσίου χρέους, γιατί πάλι έχουμε δημοσιονομικό έλλειμμα αν υπολογίσει κανείς το δημόσιο χρέος για την εξυπηρέτησή μου, μικρό βέβαια, 2,1% αντί για 15,7% που είχαμε το 2009, αλλά έχουμε δημοσιονομικό έλλειμμα μέσα στο ευρωπαϊκό όριο. Και ποιος πιστεύει από εμάς, ότι η λύση στην Ελλάδα είναι να συμπιέσεις τους μισθούς, το μισθολογικό κόστος, για να γίνει η οικονομία ανταγωνιστική; Κανείς δεν το πιστεύει αυτό.

Ούτε το συντριπτικά μεγαλύτερο τμήμα της εργοδοσίας δεν το πιστεύει αυτό. Το συντριπτικά μεγαλύτερο τμήμα του επιχειρηματικού κόσμου δεν πιστεύει ότι η συμπίεση των αποδοχών οδηγεί κάπου. Θέλει ικανοποιημένο εργαζόμενο με τον οποίο συνεργάζεται, γιατί στις μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις υπάρχουν και σχέσεις προσωπικές και σε πολλές μεγάλες επιχειρήσεις υπάρχουν σχέσεις προσωπικές. Στον ιδιωτικό τομέα, στον πραγματικά ιδιωτικό τομέα, εκεί που υπάρχει επιχειρηματίας που αγωνίζεται όταν είναι καλός, μαζί με τους εργαζομένους για τον εαυτό του και τους εργαζομένους. Είναι διαφορετικά τα πράγματα όταν ο εργοδότης είναι το κράτος γιατί υπάρχει πρόβλημα κρατικού προϋπολογισμού, φορολογίας, δημοσίων εσόδων και δημοσίων δαπανών, άρα υπάρχει πρόβλημα που αφορά όλη την κοινωνία.

Και η σκληρότερη διαπραγμάτευση που κάναμε, νύχτες ολόκληρες, νύχτες δραματικές σας διαβεβαιώ, αφορούσε τις εργασιακές σχέσεις. Πουθενά αλλού δεν έχουμε αγωνιστεί τόσο σκληρά, τόσο επίμονα με πάθος και αμφισβήτηση ταυτόχρονα, για την απειλή και τον εκβιασμό που δεχόμασταν, όσο για τις εργασιακές σχέσεις, για τη συλλογική αυτονομία, για τις συλλογικές συμβάσεις, για το κατώτατο μισθό. Και δώσαμε αγώνα σκληρό, επικαλούμενοι το κοινοτικό κεκτημένο, τον ευρωπαϊκό κοινωνικό χάρτη, τις θέσεις της Διεθνούς Οργάνωσης Εργασίας σε σκληρή αντιπαράθεση με την τρόικα και στο υψηλότερο δυνατό πολιτικό επίπεδο.

Έχουμε δώσει μάχη με τους αρμόδιους υπουργούς, έχουμε δώσει μάχη και με τον πρωθυπουργό, τον Λουκά Παπαδήμο, που δεν είχε κάποια εμπειρία από τα συνδικαλιστικά και εργασιακά θέματα και με τον Γιώργο Κουτρουμάνη, τότε Υπουργό Εργασίας, σώμα με σώμα, με ανταλλαγή εγγράφων και με στοιχεία από την Τράπεζα της Ελλάδος, που ούτε το συνδικαλιστικό κίνημα δεν τα ξέρει και δεν τα έχει χρησιμοποιήσει για την προάσπιση των συμφερόντων του. Αλλά έπρεπε να κάνουμε δύσκολους συμβιβασμούς για να κρατήσουμε τη χώρα όρθια και έπρεπε να κάνουμε δύσκολους συμβιβασμούς για να προστατεύσουμε και τον αμιγώς ιδιωτικό τομέα, την επιχείρηση, και ιδίως τη μικρή και μεσαία επιχείρηση.

Γιατί έφυγε η τρόικα από το γραφείο μου τα ξημερώματα της 30ής Αυγούστου 2011; Γιατί τα σπάσαμε; Γιατί δεν μπορούσαν να καταλάβουν, ή μάλλον να παραδεχτούν, ότι δεν μπορεί να έχεις ένα πρόγραμμα που παράγει ύφεση και ύφεση και ύφεση και ανεργία, πολύ μεγαλύτερη από ό,τι έχεις υπολογίσει, υποτίθεται, στα χαρτιά. Άρα χρειάζεται κάτι άλλο.

Και τώρα πρέπει να σας πω όλοι μιλούνε για τη βιωσιμότητα του δημοσίου χρέους. Και η αντιπολίτευση. Και τους λέω: «το χρέος είναι βιώσιμο, το κουρέψαμε, το αναδιαρθρώσαμε, είναι βιώσιμο. Μη χτυπάτε το κεφάλι σας στον τοίχο. Διώχνετε τους επενδυτές και μας βγάζετε έξω από τις αγορές. Οι αγορές ξέρουν τι είναι βιώσιμο. Μην πάτε να φορτώσετε το ελληνικό χρέος στον Κύπριο, στο Σλοβένιο και Φιλανδό πολίτη. Θα χάσουμε. Θα αντιδράσουν οι κοινωνίες. Θα μας καταψηφίσουν και θα εκτεθούμε».

Δεν κερδίζει ο εργαζόμενος τίποτα με αυτό, ούτε ο επιχειρηματίας, ούτε ο άνεργος. Εάν ένα στόχο έχουμε θα ήταν να τους πείσουμε ότι δεν χρειάζεται να επιδιώκουμε πρωτογενές πλεόνασμα 4,5%. Μπορούμε και με μικρότερο πρωτογενές πλεόνασμα να πετύχουμε τους στόχους για να έχουμε περιθώρια άσκησης αναπτυξιακής και κοινωνικής πολιτικής.

Και ο τρόπος που μοιράζουμε το πρωτογενές πλεόνασμα τώρα, χάρη στις παρεμβάσεις της Κ.Ο. του ΠΑΣΟΚ, δείχνει τι σημαίνει αυτό. Ένα μέρος πάει στο κοινωνικό μέρισμα για τις αδύναμες κοινωνικές ομάδες, για τους αναπήρους, για τις μονογονεϊκές οικογένειες, για τους μακροχρόνια άνεργους, τους υπερήλικες ανασφάλιστους. Ένα μέρος χρηματοδοτεί τη μείωση των εργοδοτικών και εντατικών εισφορών. Αυτό είναι αναπτυξιακό μέτρο, γιατί η επιχείρηση έτσι μπορεί να φτιάξει μια θέση εργασίας και γιατί ο εργαζόμενος θα δει να αυξάνονται οι καθαρές αποδοχές του 1,2%. Θα μου πεις, σιγά την αύξηση! Ενδεικτική, ένα πρώτο βήμα.

Πρώτο δείγμα είναι να έχεις θετικό ρυθμό ανάπτυξης στη χώρα μετά από οκτώ χρόνια. Η χώρα ήταν σε ύφεση από το 2007 και δεν το ήξερε. Νομίζει ότι μπήκε σε ύφεση το 2010. Η χώρα εξερράγη την περίοδο 2004–2009, αλλά το ΠΑΣΟΚ πληρώνει τη νύφη. Δεν είναι περίεργο αυτό; Γιατί έτυχε στα χέρια μας να σκάσει η βόμβα της διαπίστωσης της κρίσης. Όχι η πραγματική βόμβα της κρίσης, η φούσκα. Τους τελευταίους πέντε μήνες έχουμε θετικό ισοζύγιο απασχόλησης για πρώτη φορά. Η ΓΣΕΕ ξαναϋπέγραψε γενική εθνική συλλογική σύμβαση εργασίας, εντάξει χωρίς ενίσχυση του εισοδήματος, αλλά διαφύλαξη του θεσμού. Στον κλάδο του τουρισμού υπογράφεται κλαδική συλλογική σύμβαση, με μικρή αύξηση, αλλά ο κλάδος είναι δυναμικός. Και ξέρουμε πάρα πολύ καλά πόση μεγάλη σημασία έχει να αποκατασταθεί η συλλογική αυτονομία, ο θεσμός της συλλογικής σύμβασης και να επιστεγαστεί με μια εθνική κοινωνική συμφωνία για την αναπτυξιακή πορεία της χώρας. Με τους εργαζόμενους να παίρνουν την ευθύνη τους, που την έχουν πάρει με το παραπάνω. Αλλά πρέπει να συνυπολογίσουμε και τους άνεργους που δεν εκπροσωπούνται και τους συνταξιούχους που δεν εκπροσωπούνται και τον επιχειρηματικό κόσμο και την εργοδοσία, η οποία πρέπει να πάρει την δική της ευθύνη. Και η δική της ευθύνη έχει ένα και μόνο όνομα. Απασχόληση. Προστασία υφιστάμενων θέσεων εργασίας, δημιουργία νέων θέσεων εργασίας.

Την Κυριακή που μας πέρασε στη Θεσσαλονίκη παρουσίασα το Εθνικό Σχέδιο Ανασυγκρότησης του ΠΑΣΟΚ, το νέο μοντέλο ανάπτυξης, την Ελλάδα μετά την κρίση, μετά το μνημόνιο. Όποια μελέτη κι αν ανοίξεις τα ίδια πράγματα σου λέει, είναι προφανές το πού ρίχνεις το βάρος σου. Στην πρωτογενή παραγωγή, στον τουρισμό, στη ναυτιλία, στον πολιτισμό, στην ενέργεια, στις μεταφορές, σε ορισμένες νέες τεχνολογίες, στις υποδομές οι οποίες σχετίζονται αυτή τη στιγμή με τη διασυνδεσιμότητα στη νοτιοανατολική Ευρώπη, με το διανοητικό κεφάλαιο, την εκπαίδευση.

Η Ελλάδα έχει πολύ συγκεκριμένο πλούτο φυσικό, τον ορυκτό πλούτο. Σήμερα υπογράψαμε τις συμβάσεις για έρευνα και εκμετάλλευση σε τρία πεδία υδρογονανθράκων, μεγάλη ιστορική στιγμή η σημερινή για την υπογραφή των συμβάσεων και για λόγους εθνικής κυριαρχίας και για λόγους ανάπτυξης και κοινωνικής αλληλεγγύης. Γιατί έχουμε κάνει το Ταμείο Αλληλεγγύης Γενεών και τα μελλοντικά έσοδα που μπορεί και να προεξοφληθούν κάποια στιγμή, να χρηματοδοτήσουν το ασφαλιστικό σύστημα.

Αυτό που εμείς είπαμε είναι ότι όλα θα τα μετρήσουμε από τη σκοπιά των θέσεων εργασίας. Και δεν μπορούμε να λύσουμε το πρόβλημα με τον ΟΑΕΔ και τα ελληνικά προγράμματα κοινωφελούς εργασίας των δήμων, είτε τη μαθητεία. Είναι κι αυτό σημαντικό. Είναι 300.000 θέσεις που μπορούμε να προσφέρουμε. Πολύ σημαντικό, αλλά δεν είναι μόνιμες, δεν είναι καλά αμειβόμενες και δεν είναι μέσα στην παραγωγική δομή της χώρας.

Προτείναμε όμως 700.000 μετρημένες νέες θέσεις εργασίας μέσα από την ανάπτυξη, τις επενδύσεις. Και δεν έχουν τρελαθεί οι ξένοι να αγοράζουν το νέο 5ετές ομόλογο με καλό επιτόκιο, ή να υπογράφουν σύμβαση για το Ελληνικό, ή να μπαίνουν στις ελληνικές τράπεζες.

Κάτι βλέπουν. Αλλά όταν έχεις μια επένδυση που δίνει 50.000 θέσεις εργασίας, όπως είναι το Ελληνικό, κάτι έχεις. Και εμείς λέμε από την αγροτική παραγωγή, ο πρωτογενής τομέας 10% αύξηση της απασχόλησης. Μετρημένοι έναν–έναν. 44.000.

Στον τουρισμό μπορεί να γίνει μεγάλο μπαμ. Μπορεί να έχουμε 260.000 θέσεις εργασίας. Άμεσα, μέσα από τη ροή της αγοράς. Τα πάμε και φέτος, παρά την κρίση στην Ουκρανία, πολύ καλά, πάρα πολύ καλά. Στην ενέργεια και την προστασία του περιβάλλοντος, με αφορμή και τα σημερινά που υπογράψαμε με τον Γιάννη Μανιάτη, 77.000 θέσεις εργασίας, συμπεριλαμβανομένων και των υποδομών διαχείρισης απορριμμάτων και τα ενεργειακά έξι πρατήρια και το χωροταξικό σχεδιασμό. Στο κορμό που είναι η μεταποίηση, το συμβατικό εμπόριο, το ηλεκτρονικό εμπόριο, τα logistics, οι μεταφορές, 240.000 θέσεις εργασίας μόνο μέσα από τη δημιουργία νέων επιχειρήσεων που χρηματοδοτούνται από το Ινστιτούτο Ανάπτυξης, από το ΕΣΠΑ, μπορούμε να έχουμε 25.000 νέες επιχειρήσεις. 25.000 νέες επιχειρήσεις μπορούν να φέρουν, αν πεις κατά μέσο όρο 3 θέσεις, μπορεί να φέρουν 100.000 θέσεις απασχόλησης. Μόνο αυτό.

Και φυσικά όταν έχεις ένα κράτος πιο σταθερό δημοσιονομικά, που έχει συμμαζέψει τις δαπάνες του σε πολύ καλό επίπεδο και αυξάνει και τα έσοδά του και να μπορεί να μιλάει για μείωση των φορολογικών βαρών και των φορολογικών συντελεστών, αρχίζοντας από τους μισθωτούς, από τους αδύνατους, από το αφορολόγητο για να αποκαταστήσουμε αδικίες, μπορεί να ξαναμιλήσεις για τον ευρύτερο δημόσιο τομέα και για το δημόσιο υπάλληλο.

Βεβαίως δεν μπορείς να έχεις μια δημόσια διοίκηση που τελεί υπό την απειλή της διαθεσιμότητας και της απόλυσης. Που είναι ένα παιχνίδι με τα νευρά μας τα πολιτικά, γιατί δεν ήταν ένα μέτρο εκσυγχρονισμού της δημόσιας διοίκησης αυτό. μέτρο εκσυγχρονισμού της δημόσιας διοίκησης είναι η αξιολόγηση, οι νέοι οργανισμοί, η εξυπηρέτηση του πολίτη, η υποβοήθηση της ανάπτυξης, όχι η τρομοκράτηση. Αυτό ήταν ψυχολογικό παιχνίδι καταναγκασμού με το ελληνικό πολιτικό σύστημα, για το οποίο πληρώσαμε και πληρώνουμε τεράστιο κόστος, προκειμένου να περάσουμε τα προκριματικά και να συζητήσουμε για το δάνειο, την εκταμίευση, το κούρεμα, τη διάσωση της χώρας. Με μεγάλη ζημιά στην αποδοτικότητα του κράτους και την ποιότητα της δημόσιας διοίκησης, γιατί μόνο ο ήρεμος δημόσιος υπάλληλος αποδίδει, όχι αυτός που είναι αλαφιασμένος και φοβάται, γιατί μπορεί ποτέ να μη θιγεί -και η συντριπτική πλειοψηφία ποτέ δεν θα θιγεί- αλλά φαντάσου να το έχεις στο μυαλό σου αυτό.

Άρα λοιπόν αυτό ήταν το προβληματικό στοιχείο που μας επιβάλλανε και είναι και η λογική αυτή ότι γιατί να μην έχουμε το ίδιο ενδιαφέρον για τον ιδιωτικό τομέα. Φυσικά. Το οποίο ο κόσμος, η κοινωνία, το έχει στο στόμα του και θέλει να βλέπει ένα κράτος το οποίο κινείται με τους ίδιους όρους, στο ίδιο επίπεδο, γιατί αυτός που έχει θιγεί περισσότερο από κάθε άλλον, ποιος είναι; Ο άνεργος. Μετά έχει θιγεί ο εργαζόμενος στην καθαρά ιδιωτική επιχείρηση, μετά ο ευρύτερος δημόσιος τομέας και η δημόσια διοίκηση.

Αυτό λέει η λογική και η δικαιοσύνη. Αλλά να έχουμε μια σχέση ειλικρινή. Εμείς δεν μπορούσαμε δυστυχώς τα χρόνια αυτά να κάνουμε μια διαπραγμάτευση βγάζοντας από το μυαλό μας εκβιασμούς και κινδύνους, που αφορούσαν όλη την οικονομία όλο τον ελληνικό λαό. Γιατί έπρεπε να πάρουμε 240 δισεκατομμύρια δάνειο, έπρεπε να κουρέψουμε το χρέος κατά 185 δισεκατομμύρια, οι Τράπεζές μας έπρεπε να στηρίζονται από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα με περίπου 100 δισεκατομμύρια κατά μέσο όρο.

Έχω πει πολλές φορές η Ουκρανία είναι μια μεγάλη χώρα με πλούτο, 50 εκατομμύρια κατοίκους. Ζητάει ένα πρόγραμμα 35 δισεκατομμυρίων δολαρίων και εμείς αν αθροίσετε αυτά, φτάνουμε τα 500 δισεκατομμύρια ευρώ. Μια χώρα των 10 εκατομμυρίων. Που σημαίνει ότι έπρεπε να προστατεύσουμε ένα πλούτο και να τον αποκαταστήσουμε. Γιατί πλούτος είναι οι καταθέσεις, πλούτος είναι και η ακίνητη περιουσία που πρέπει να ξανανέβει, γιατί κατέβηκε η αξία της η αγοραία. Και ο καθένας έχει κάποια ακίνητη περιουσία και ο πιο φτωχός στην Ελλάδα.

Άρα έπρεπε να λάβουμε υπόψη μας όλα αυτά τα πράγματα. Δεν είναι εύκολο να πείσεις τον κόσμο και τον κόσμο της Παράταξης ακόμη. Και το ζούμε το φαινόμενο ενός ΠΑΣΟΚ, που είναι παντού, που πηγαίνει εξαιρετικά στα Συνδικάτα, στις Ομοσπονδίες, στην Γενική Συνομοσπονδία, στην ΑΔΕΔΥ, στα Επιμελητήρια, στους επιστημονικούς συλλόγους -Ιατρικό, Δικηγορικό- στο Τεχνικό Επιμελητήριο, το Οικονομικό Επιμελητήριο, τα Πρωτοβάθμια Σωματεία διαλέγουν τους δικούς μας συνδικαλιστές, τις δικές μας Παρατάξεις. Ο Απόστολος είναι ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα, με σταλινικά ποσοστά εκλέγεται. Γιατί που θα βρουν καλύτερους, εντιμότερους, αγωνιστικότερους συνδικαλιστές; Και στους Δήμους τώρα θα δείτε τη δύναμη της Παράταξης στις Περιφέρειες.

Αλλά αυτός ο κόσμος στις εκλογές μπορεί να πήγε αλλού στις βουλευτικές, με τη σκέψη ότι μπορεί να υπάρξει ένας φορέας, ένα κόμμα, που θα μας ξαναφέρει εκεί που ήμασταν το ’09 ή το ’10. Ας δοκιμάσουμε. Ας τιμωρήσουμε, ας δοκιμάσουμε. Ναι, αρκεί να μην τιμωρείς τον εαυτό σου και αρκεί να δοκιμάζεις πράγματα τα οποία μπορεί να αποβούν επικίνδυνα.Διότι δεν υπάρχει τίποτε πιο δραματικό τώρα από το να έχουν συμβεί όλα αυτά, να είμαστε έτοιμοι να περάσουμε στην άλλη φάση και άντε ξανά-μανά πίσω με εντυπωσιακή ανευθυνότητα.

Πάει ο κ. Τσίπρας στη Μόσχα και λέει: «καταγγέλλω την ελληνική κυβέρνηση, τον Υπουργό Εξωτερικών (ατομικά, λες και τα κάνει μόνος του ο Υπουργός Εξωτερικών) γιατί αναγνώρισε τη νέα Κυβέρνηση», την οποία έχει αναγνωρίσει ο Ο.Η.Ε., η Ευρωπαϊκή Ένωση και η Ρωσική Ομοσπονδία και ο Πρόεδρος Πούτιν και ο Υπουργός Εξωτερικών μιλούν συνεχώς με τους Ουκρανούς ομολόγους τους και συνεδριάζουν στη Γενεύη.

Ενώ είναι γνωστή η σοβαρότητα και η μετριοπάθεια με την οποία κινούμαστε στα θέματα αυτά, μέσα σε μια δύσκολη κατάσταση στην Ευρώπη και τον κόσμο. Σκεφτείτε εσείς τι επίπτωση έχει κάθε κίνηση και κάθε λέξη στο Αιγαίο, στα ελληνοτουρκικά, στο Σκοπιανό, στις σχέσεις με την Αλβανία, στον περιφερειακό συσχετισμό δυνάμεων στα Βαλκάνια.

Θα μου επιτρέψετε στο σημείο αυτό εκ μέρους όλων σας να συλλυπηθώ τον τουρκικό λαό και τους Τούρκους εργαζόμενους για το σημερινό τραγικό ατύχημα. Είναι αυθόρμητη η αντίδραση του ελληνικού λαού, η αντίδραση αλληλεγγύης και μου το είπε ο κ. Νταβούτογλου στην τηλεφωνική συνομιλία που είχαμε το μεσημέρι ότι έχουν εντυπωσιαστεί και πάλι όχι από το δικό μου τηλεφώνημα, από το ότι αυθόρμητα ο κόσμος παίρνει και στέλνει συλλυπητήρια και λέει «πως μπορούμε να βοηθήσουμε τους εγκλωβισμένους και τις οικογένειες».

Γιατί φυσικά ποιος εργαζόμενος είναι σε χειρότερη θέση από αυτόν που είναι στο ανθρακωρυχείο; Και θα μου επιτρέψετε εδώ να σας πω ότι πραγματικά το ζω αυτό γιατί το χωριό από το οποίο κατάγομαι είχε όλους σχεδόν τους άνδρες να δουλεύουν στο ανθρακωρυχείο του … και κάθε πρωί όταν πήγαινα σχολείο έψαχνα να δω στις εφημερίδες που ήταν κρεμασμένες στα περίπτερα μη τυχόν και έχει γίνει κάποιο ατύχημα στο ανθρακωρυχείο. Ξέρω πολύ καλά την ψυχολογία.

Είναι σημαντικό, φίλες και φίλοι, συντρόφισσες και σύντροφοι να απαντήσω στα ερωτήματα που έθεσε ο Απόστολος. Θέλετε απαντήσεις, όπου μπορώ να δώσω απαντήσεις θα δώσω απαντήσεις.

Κατ' αρχάς πρέπει να ξέρετε τον αγώνα που δίνουν οι βουλευτές του ΠΑΣΟΚ και η ομάδα παρακολούθησης του κυβερνητικού έργου για όλα τα θέματα που αφορούν ιδίως στο χώρο της εργασίας, αλλά και για τους συνταξιούχους φυσικά και για τους ανέργους. Όλες τις προτάσεις, στο Κυβερνητικό Συμβούλιο Απασχόλησης, στα προγράμματα του ΟΑΕΔ, η ιατροφαρμακευτική κάλυψη των μακροχρονίως ανέργων και όλων των ασφαλισμένων ώστε να μην υπάρχει πρακτικά κανείς ανασφάλιστος στον τομέα υγείας στην Ελλάδα.

Η επαναφορά της σύνταξης του ανασφάλιστου υπερήλικα, οι ρυθμίσεις που αφορούν τις ομαδικές απολύσεις δηλαδή η απόκρουση της προσπάθειας να περάσουν οι ομαδικές απολύσεις. Είναι εδώ η Άννα Στρατινάκη, η Γενική Γραμματέας του Υπουργείου Εργασίας που έκανε τις διαπραγματεύσεις με την τρόικα και απέκρουσε τη λογική των ομαδικών απολύσεων. Όλα αυτά είναι η πεποίθησή μας και το πιστεύω μας. Και έτσι θα πορευτούμε.

Σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα θα δείτε να αποκαθίσταται η λειτουργία των συλλογικών συμβάσεων και της συλλογικής αυτονομίας. Αλλά κυρίως πρέπει να στηρίξουμε το εθνικό σχέδιο ανασυγκρότησης για να δημιουργηθούν όσο γίνεται γρηγορότερα οι νέες θέσεις εργασίας και να συνεργαστούμε με την Τοπική Αυτοδιοίκηση και με προοδευτικούς Δημάρχους για να προχωρήσουν αυτά τα νέα προγράμματα αυτεπιστασίας και κοινωφελούς εργασίας και να αξιοποιήσουμε στο έπακρο τους πόρους του Ευρωπαϊκού Κοινωνικού Ταμείου.

Και φυσικά στο χώρο της Δημόσιας Διοίκησης σας είπα ποια είναι η άποψή μας, να φύγουμε από αυτή την εκβιαστική μέγγενη της διαθεσιμότητας με κίνδυνο απόλυσης, ώστε να μπορέσει ο κόσμος να νιώσει ότι θα υπάρχει ασφάλεια και αξιοκρατία για να υπηρετείται η κοινωνία, η οποία δεν θέλει προνόμια στους δημοσίους υπαλλήλους.

Γιατί τη παραγωγή την έχει στα χέρια του ο ιδιωτικός τομέας και οι ιδιωτικοποιήσεις–αποκρατικοποιήσεις. Δεν υπάρχει το στοιχείο της εκποίησης, ούτε θα υπάρξει ποτέ. Όλοι οι στρατηγικοί τομείς τελούν και θα τελούν υπό τον ρυθμιστικό έλεγχο του κράτους, ούτε θα φύγουν οι εργαζόμενοι σε κανέναν από αυτούς τους χώρους.

Αλλά πρέπει να δώσουμε ευκαιρίες επενδύσεων. Αυτό είναι εξαιρετικά σημαντικό. Πρέπει να κινηθεί η ελληνική οικονομία με τελείως διαφορετικό ρυθμό. Και φυσικά αυτό το οποίο έχει τη μεγαλύτερη σημασία είναι να υπάρχει ένα πολιτικό κλίμα που ενώνει ξανά τον τόπο.

Ο τόπος είναι σε συνθήκες συμβολικού εμφυλίου πολέμου και ξεχνιόμαστε πάρα πολύ γρήγορα. Θέλαμε εμείς να κάνουμε Κυβέρνηση με τη ΝΔ; Κυβέρνηση με τη ΝΔ έγινε τον Νοέμβριο του 2011 το ΠΑΣΟΚ την επεδίωκε από τις αρχές Ιουνίου του 2011 και έγινε τελικά και με τη συμμετοχή του κ. Καρατζαφέρη και του ΛΑΟΣ. Μετά τις εκλογές του Ιουνίου εμείς είπαμε αυτό που είπαμε και μετά τις εκλογές του Μαΐου: «ελάτε να κάνουμε Κυβέρνηση με τα ποσοστά του Μαΐου», που θα μας έδιναν άλλο αέρα μέσα στην Κυβέρνηση, άλλο συσχετισμό. Αλλά μας οδήγησαν όλοι στις εκλογές γιατί ήθελαν να κατακρεουργήσουν το ΠΑΣΟΚ, που άντεξε. Γιατί το 12,4% του Ιουνίου είναι πολύ πιο ισχυρό από άλλα ποσοστά άλλων εποχών.

Και είπαμε «ελάτε όλες οι δυνάμεις που θεωρείτε ότι είστε φιλοευρωπαϊκές, προοδευτικές, σοβαρές σε μια μεγάλη Κυβέρνηση εθνικής ενότητας» με το ΣΥΡΙΖΑ μέσα και τη ΔΗΜΑΡ φυσικά. Αλλά δεν ήθελε και δεν ήθελε γιατί δεν θέλει καμία επαφή και κανένα διάλογο. Θέλει να μας βάλει φυλακή, θέλει να μας τιμωρήσει, θέλει το βρώμικο ’89. Αυτό ξέρει. Τα ίδια πρόσωπα ή εν πάση περιπτώσει σχεδόν τα ίδια πρόσωπα, τα ίδια ονόματα αν μη τι άλλο, οι ίδιες απόψεις, οι ίδιες προτεραιότητες.

Για να μην μιλήσω για το φαινόμενο του παρασιτισμού σε βάρος του ΠΑΣΟΚ. Στο όνομα της πολιτικής ηθικής υποθάλπουν ακραίες μορφές πολιτικού τυχοδιωκτισμού. Από ποιους; Από αλεξιπτωτιστές και διορισμένους. Και απευθύνονται που αυτοί; Στους αγωνιστές, στους εργαζόμενους, σε αυτούς που έχουν φτύσει αίμα για να φτιάξουν τη ζωή τους και για να στηρίξουν την Παράταξη.

Άρα έχει σημασία να λέμε την αλήθεια. Γι' αυτό δίνουμε ένα αγώνα ο οποίος είναι αγώνας για την Παράταξη, η οποία υπάρχει χάριν του έθνους. Υπάρχουν όμως και οι φίλοι μας οι αγαπημένοι και οι σύντροφοι που είναι σαρξ εκ της σαρκός μας οι οποίοι λένε «εγώ είμαι συνδικαλιστικά ΠΑΣΟΚ, στις δημοτικές εκλογές ΠΑΣΟΚ, στις κεντρικές εκλογές, είτε είναι βουλευτικές, είτε είναι ευρωπαϊκές θα δούμε, δεν έχω να χάσω τίποτε κι αν δοκιμάσω μια άλλη λύση», όπως σας είπα και προηγουμένως. Και απαντώ σε αυτούς τους φίλους και συντρόφους ότι «αν επιλέγεις να δεις τη μετενσάρκωση του Ανδρέα Παπανδρέου, ή τη μετενσάρκωση του ΠΑΣΟΚ του 1981 δεν θα τη δεις ποτέ και κινδυνεύεις η δευτέρα πλάνη σου να είναι χειρότερη από την πρώτη».

Γι' αυτό φίλες και φίλοι, λίγες μέρες πριν το πρώτο γύρο των αυτοδιοικητικών εκλογών και δέκα μέρες πριν από τις ευρωεκλογές η παρουσία σας εδώ είναι εντυπωσιακή, αποστομωτική, όχι αριθμητικά αλλά και ποιοτικά. Γιατί βλέπω πρόσωπα και γνωρίζω καταστάσεις διασυνδέσεις, δίκτυα, δυνατότητες επιρροής, κύρος συνδικαλιστικό, κοινωνικό, πολιτικό.

Η παρουσία σας λοιπόν εδώ είναι ένας εξαιρετικά καλός οιωνός. Θα διαψεύσουμε κάθε πρόγνωση δημοσκοπική και το βράδυ των εκλογών η χώρα θα είναι σταθερή και το ΠΑΣΟΚ, η Δημοκρατική Παράταξη, η Ελιά, θα είναι νικητής, χάρις σε εσάς, χάρις στον αγώνα σας, χάρις στην παρουσία σας…

Γεια σας και με τη νίκη!

Tags: Μοντέλο ΑνάπτυξηςΔημόσια ΔιοίκησηΠροστασία ευπαθών κοινωνικών ομάδωνΠολιτικές Ομιλίες, 2014