Αθήνα, 14 Ιανουαρίου 2015

 Ομιλία Ευάγγελου Βενιζέλου, Προέδρου του ΠΑΣΟΚ, στον Πειραία

Φίλες και φίλοι, συντρόφισσες και σύντροφοι, με το Δημήτρη Κατσικάρη μας συνδέει μια κοινή εμπειρία πάρα πολύ έντονη. Το 1989, όταν έγινε η μεγάλη επίθεση κατά του Ανδρέα Παπανδρέου, επίθεση πολιτική και ηθική, ήμασταν πολύ λίγοι που είμασταν  μέσα στο κτίριο της Χαριλάου Τρικούπη και δίναμε τη μάχη καθημερινά ως ομάδα νομικής υποστήριξης του Ανδρέα, αλλά και ως Γραφείο Τύπου του ΠΑΣΟΚ. Και ο Δημήτρης ήταν τότε κοντά σε αυτή τη μεγάλη προσπάθεια.

Και ευχαριστώ για την παρουσία του και τον Πρόεδρο του ΟΛΠ, τον οικοδεσπότη, τον Γιώργο Ανωμερίτη, με τον οποίο με συνδέουν παμπάλαιοι πολιτικοί και προσωπικοί δεσμοί.

Φίλες και φίλοι, χαίρομαι κάθε φορά που βρίσκομαι στον Πειραιά. Χαίρομαι κάθε φορά που μου δίνεται η ευκαιρία να απευθυνθώ σε ένα ακροατήριο πολιτικό και κοινωνικό που είναι απαιτητικό, αγωνιστικό, αυθεντικό. Δεν θα μιλήσουμε σήμερα για τα προβλήματα του Πειραιά και της ευρύτερης περιοχής. Το έχουμε κάνει πολλές φορές.

Έχουμε μιλήσει με την Τοπική Αυτοδιοίκηση και των δυο βαθμών πολλές φορές. Υποστηρίζουμε ένα φιλόδοξο και ρεαλιστικό πρόγραμμα για την ανάπτυξη του Πειραιά και της ευρύτερης περιοχής. Δεν θα μιλήσουμε σήμερα για το λιμάνι και το μέλλον του.

 

Σήμερα θα μιλήσουμε για τα μεγάλα εθνικά προτάγματα, γιατί είμαστε ελάχιστες μέρες πριν τις εκλογές της 25ης Ιανουαρίου που θα κρίνουν την πορεία της χώρας, όχι μέχρι τις μεθεπόμενες εκλογές, αλλά για πολλές – πολλές δεκαετίες.

Έφτασε η ώρα της αλήθειας, γιατί στις 25 Ιανουαρίου ο ελληνικός λαός καλείται να κάνει μια επιλογή η οποία αφορά τον ίδιο, το μέλλον του και το μέλλον των παιδιών του.

Ξέρω πάρα πολύ καλά ότι αντιμετωπίζουμε μια κοινωνία δύσπιστη, στην πλειοψηφία της εχθρική απέναντι σε αυτό που έχουμε κάνει.  

Γιατί το ΠΑΣΟΚ, το κραταιό, το πανίσχυρο, το ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα Παπανδρέου, το ΠΑΣΟΚ της αλλαγής, του 48%, το ΠΑΣΟΚ της εθνικής κυριαρχίας, το ΠΑΣΟΚ που ανέδειξε το μικρομεσαίο, που έδωσε φτερά στο μη προνομιούχο, το ΠΑΣΟΚ που ένωσε τη διχασμένη Ελλάδα και δικαίωσε την Εθνική Αντίσταση,

το ΠΑΣΟΚ που κατοχύρωσε τα δικαιώματα των γυναικών, το ΠΑΣΟΚ που έφτιαξε το κοινωνικό κράτος στην Ελλάδα, το ΕΣΥ, το Σύστημα Πρόνοιας,

το ΠΑΣΟΚ που ανέβασε τα εισοδήματα και τις προοπτικές όλων των Ελλήνων και ιδίως των πιο αδικημένων, το ΠΑΣΟΚ που πάντοτε διασφάλιζε την πρόοδο, την προοπτική, την  πορεία της χώρας από το καλό στο καλύτερο, 

το ΠΑΣΟΚ βρέθηκε αντιμέτωπο το 2010 με ένα τραγικό ιστορικό δίλημμα. Πολύ απλό: 

Εάν θα πει ότι η χώρα είναι χρεοκοπημένη, καταστραμμένη, αλλά ότι φταίνε οι προηγούμενοι, ότι οι ευθύνες βαρύνουν την κυβέρνηση του κ. Καραμανλή, την κυβέρνηση της Ν.Δ. της περιόδου 2004 – 2009, θα τους δείξει, θα τους καταγγείλει, αλλά θα αφήσει τη χώρα να καταστραφεί.   

Ή εάν θα μπει μπροστά να πάρει την ευθύνη, να πιάσει τα “αναμμένα κάρβουνα” και να κάνει δύσκολες επιλογές ,αντίθετες με την πορεία του. Αντίθετες με τις προσδοκίες, τις ελπίδες, τις συνήθειες των δικών μας ανθρώπων, της Δημοκρατικής Παράταξης.

Δεν κάναμε την πρώτη επιλογή. Την εύκολη επιλογή, που θα προστάτευε την παράταξη, αλλά θα κατέστρεφε τη χώρα. Kαι πίσω από την δική μας προθυμία, την δική μας υπευθυνότητα, κρύφτηκε η δεξιά και ξεχάστηκαν οι ευθύνες. Δεν τις μοιραστήκαμε ούτε δίκαια, ούτε αναλογικά. Φορτωθήκαμε όλες τις ευθύνες εμείς και αφήσαμε τη Ν.Δ. στην αντιμνημονιακή της ευφορία, επί μήνες ολόκληρους μέχρι το Νοέμβριο του 2011 να συμπλέει με το ΣΥΡΙΖΑ, να συμπλέει με την ακροδεξιά και να ηγείται των αγανακτισμένων στις πλατείες, κατά της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ που δεν είχε καταγγείλει τις ευθύνες τις δικές της.

Βεβαίως θα μπορούσαμε να την είχαμε αναγκάσει να μετάσχει στην ευθύνη και δεν το κάναμε. Βεβαίως θα μπορούσαμε να είχαμε μιλήσει πολύ πιο καθαρά, να έχουμε αναδείξει την πραγματικότητα και προεκλογικά και μετεκλογικά. 

Βεβαίως και θα μπορούσαμε να έχουμε ζητήσει από τον ελληνικό λαό να μας δώσει ρητή εντολή και νομιμοποίηση γι΄ αυτό που πρέπει να κάνουμε, κάτι που έκανε ο ελληνικός λαός το 2012. Γιατί το 2012, εν γνώσει των δεδομένων και των συνεπειών και των θυσιών, η μεγάλη πλειοψηφία του ελληνικού λαού ,το 47% ,ψήφισε την δική μας εθνική στρατηγική στην οποία προσχώρησαν και η Ν.Δ. και η ΔΗΜΑΡ, ακόμη και ο Λαϊκός Ορθόδοξος Συναγερμός του κ. Καρατζαφέρη.

Όμως τα πράγματα δεν έγιναν έτσι το 2010, γιατί κάναμε την επιλογή της ευθύνης. Και πίστεψαν και πιστεύουν πολλοί συμπολίτες μας μέχρι τώρα, που είναι άνθρωποί μας, «σαρξ εκ της σαρκός μας», ότι όλο αυτό ήταν ένα λάθος. Λάθος για τον τόπο, λάθος για τους ίδιους και για τις οικογένειές τους, λάθος για το ΠΑΣΟΚ. Και αναζήτησαν τρόπους διαμαρτυρίας, τρόπους έκφρασης και τους βρήκαν τότε σε ένα μικρό κόμμα, της Ριζοσπαστικής Κομμουνιστικής Αριστεράς που ήταν ο ΣΥΡΙΖΑ και που είναι ακόμη κατά βάθος η ηγετική του ομάδα.

Είναι έτσι; Υπήρχε άλλος δρόμος εύκολος και δεν τον ακολουθήσαμε; Υπήρχε μαγική λύση; Μετείχαμε εμείς, οι συγκεκριμένοι άνθρωποι ,με τη στήριξή σας, σε μια παγκόσμια συνωμοσία εναντίον της Ελλάδος και του ελληνικού λαού; Υπήρχε η δυνατότητα η χώρα να γλιτώσει την καταστροφή, την ταπείνωση, να γλιτώσει την ερημοποίηση με έναν τρόπο εύκολο, μαγικό, αθώο και δεν τον ακολουθήσαμε; Γιατί;

Δεν θέλαμε να μας αγαπούν; Δεν θέλαμε να μας ψηφίζουν; Δεν θέλαμε να μας χειροκροτούν; Είχαμε να εξυπηρετήσουμε κάποια συμφέροντα;

Η αλήθεια είναι ότι βρεθήκαμε μπροστά σε καταστάσεις που σπάνια εμφανίζονται στην ιστορία. Και ή παίρνεις την ευθύνη, λες την αλήθεια έστω με καθυστέρηση και καλείς το λαό να την καταλάβει, ή ακολουθείς την εύκολη διαδρομή της δημαγωγίας, του λαϊκισμού και του ψέματος.

Η σχέση δημοκρατίας – αλήθειας, κρίσης και ιστορίας, είναι μια σχέση εξαιρετικά δύσκολη. Το έχουμε πει πολλές φορές. Λένε όλοι «ο λαός κρίνει», «ο λαός αποφασίζει», «η δημοκρατία δεν έχει αδιέξοδα», θέλανε τις εκλογές πάση θυσία, τις επέβαλαν λόγω της συνταγματικής ρύθμισης για την εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας. Και σου λέει τι κακό υπάρχει στο να εκφραστεί ο λαός.

Ο λαός δεν κάνει λάθη. Δεν υπάρχουν αδιέξοδα. Δεν ξέρω εάν αυτό ίσχυε μέχρι το 2009. Από το 2009 και μετά δεν ισχύει, γιατί αποδείχτηκε ότι 40 χρόνια, για να πάρουμε την περίοδο της μεταπολίτευσης και να μην πάμε πιο παλιά -αν και μιλώντας εδώ στον Πειραιά μπορούμε να πάμε πολύ πολύ παλιά στην ιστορία του τόπου και της Δημοκρατικής Παράταξης-τα τελευταία λοιπόν 40 χρόνια, πολλά μεγάλα λάθη ψηφίστηκαν δημοκρατικά, με πάθος, με μεγάλες πλειοψηφίες, αλλά τώρα ξέρουμε. Μπορεί μέχρι το 2009 να πει κάποιος «δεν μου το λέγατε», «δεν ήξερα», «ψήφιζα καλόπιστα, με ενθουσιασμό, αυτά που μου πρότεινε το κόμμα μου» και ιδίως μέτρα φιλολαϊκά, μέτρα αναπτυξιακά, μέτρα δημιουργικά, αλλά τώρα όλοι ξέρουν τα πάντα. Δεν υπάρχει τεκμήριο αθωότητας. Γι’ αυτό έχει πάρα πολύ μεγάλη σημασία να δούμε πού ήμασταν και πού είμαστε.

Με ρωτούσε σήμερα μια καλή δημοσιογράφος, «ταυτιστήκατε με τις πολιτικές του μνημονίου». Ναι ταυτιστήκαμε με τις πολιτικές του μνημονίου. Μόνο που δεν έφερε το μνημόνιο την κρίση. Αλλά η κρίση το μνημόνιο. Και το μνημόνιο είναι οι δύσκολοι και σκληροί όροι του δανείου, ενός κολοσσιαίου δανείου, του μεγαλύτερου που έχει δοθεί στον κόσμο ιστορικά,  προκειμένου να ορθοποδήσει μια χώρα 10 εκατομμυρίων κατοίκων με 250 δισεκατομμύρια ευρώ δάνειο. Με συνεχή στήριξη της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας που  υπήρχαν μέρες που ξεπερνούσε τα 150 δισεκατομμύρια ευρώ. Με στήριξη των εταίρων να κουρέψουμε το δημόσιο χρέος που κρατούσαν στα χέρια τους οι ιδιώτες διεθνώς κατά 180 δισεκατομμύρια ευρώ σε καθαρή αξία, κατά 80% του ΑΕΠ. Ναι.

Όμως ο ΣΥΡΙΖΑ, η αντιπολίτευση, ταυτίστηκε με την κρίση, με τα αίτια της κρίσης, γιατί αυτά που υποστηρίζει τώρα, η επιστροφή στο χαμένο παράδεισο, είναι η επιστροφή στα βαθύτερα αίτια της κρίσης.

Είναι η υπόσχεση για την επανάληψη των προβλημάτων, για την επανάληψη της μεγάλης περιπέτειας και της ταπείνωσης  που έζησε ο ελληνικός λαός.

Και είδαμε και πάθαμε να πείσουμε και τη Ν.Δ. η οποία τώρα εμφανίζεται να προμαχεί στο όνομα της ευθύνης ότι αυτή είναι η σωστή γραμμή, γιατί πίστευε ότι με τη γραμμή της δημαγωγίας, του ψέματος και της ευκολίας, θα κερδίσει τις εκλογές, πατώντας πάνω στο κεφάλι του ΠΑΣΟΚ. Ε, αυτό δεν έγινε ούτε το 2012, ούτε το 2015 θα γίνει.

«Γιατί δεχτήκατε να κυβερνήσετε με τη Ν.Δ» - με ρωτάνε - το 2012; Μα, η αλήθεια είναι ότι έπρεπε να την έχουμε αναγκάσει να μπει στην ευθύνη το Μάιο του 2010. Την παρακαλέσαμε τον Ιούνιο του 2011 να δεχτεί να στηρίξει μια κυβέρνηση συνεργασίας με ουδέτερο πρωθυπουργό.

Και ήρθε στην ευθύνη, μαζί με τον κ. Καρατζαφέρη το Νοέμβριο του 2011 επιβάλλοντας ως όρο πως αμέσως μετά τη συμφωνία θα πάμε στις εκλογές. Δεν μας άφησε να ολοκληρώσουμε τη συμφωνία. Και αυτός ο πρόωρος θάνατος της κυβέρνησης Παπαδήμου, κόστισε πολύ στη διαπραγμάτευση, στη χώρα, στον πολίτη.

Γι’ αυτό δεν ανεχόμαστε ,φίλες και φίλοι, δεν ανέχομαι προσωπικά και κανείς και καμία από εσάς δεν πρέπει να ανέχεται αυτό το επικοινωνιακό, δημαγωγικό παιχνίδι ανάμεσα στον άγαρμπο εκφοβισμό που επαγγέλλεται η Ν.Δ. και τον κουτοπόνηρο εφησυχασμό που επαγγέλλεται ο ΣΥΡΙΖΑ. Ούτε το ένα, ούτε το άλλο.

Πολιτική μας είναι η αλήθεια. Πολιτική μας είναι να εξηγήσουμε στον ελληνικό λαό πώς ακριβώς έχουν τα πράγματα. Γιατί τώρα δεν υπάρχει περιθώριο. Όλα κρίνονται στις 26 Ιανουαρίου. Όλα κρίνονται σε λίγες μέρες, σε λίγες εβδομάδες. Και είναι πραγματικά κρίμα να τεθούν σε κίνδυνο όσα καταφέραμε, οι Έλληνες και οι Ελληνίδες, να αμφισβητηθούν τα αποτελέσματα των θυσιών και των αγώνων του ελληνικού λαού. Των στερήσεων του ελληνικού λαού, της ταπείνωσής του, γιατί αναγκαστήκαμε να υποταχθούμε στο σκληρό πλαίσιο της τρόικας ,γιατί δεν υπήρχε καλύτερο.

Μην ξεχνιόμαστε .Και οι αδελφοί μας οι Κύπριοι πίστεψαν κάποια στιγμή ότι  υπάρχει «πλάνο βήτα». Και ηρωικά απέρριψαν το πλάνο άλφα στη Βουλή τους και αναζήτησαν λύση στη Ρωσία ή αλλού. Δεν βρήκαν τίποτα. Τους προέτρεπαν να γυρίσουν στην τρόικα και το ΔΝΤ. Και όταν ήρθε το πλάνο βήτα βρήκαν κουρεμένες τις καταθέσεις τους στις τράπεζες.

Και έτσι είναι τα πράγματα και τώρα. Θα μου πείτε πώς είναι δυνατόν μετά από πέντε χρόνια, δεν έχουμε αλλάξει επίπεδο; Βεβαίως. Η χώρα είναι τελείως διαφορετική. Η Ελλάδα τώρα έχει δημοσιονομική σταθερότητα, εντυπωσιακά αποτελέσματα, άρα εντυπωσιακά επιχειρήματα. Το πρωτογενές πλεόνασμα δεν είναι στατιστικό. Είναι ένα αναπτυξιακό και πολιτικό επιχείρημα μεγάλων διαστάσεων.

Έχουμε καταφέρει να κάνουμε μια ριζοσπαστική παρέμβαση στο χρέος, να το κουρέψουμε, να το αναδιαρθρώσουμε. Να το πάρουμε από την αγορά και να το έχουν στα χέρια τους οι εταίροι μας, κράτη και θεσμοί. Να μας δώσουν μεγάλη περίοδο εξόφλησης, μικρό επιτόκιο, αστείο για τα ελληνικά δεδομένα. 2%. Και να μας δώσουν και τη δέσμευση ότι είναι έτοιμοι τώρα που ολοκληρώνεται το πρόγραμμα, να συζητήσουν και να συμφωνήσουν και περαιτέρω παρεμβάσεις που σημαίνουν κούρεμα, μακροπρόθεσμη βιωσιμότητα, ακόμη μεγαλύτερη ανακούφιση σε μια χώρα που πληρώνει τώρα για την εξυπηρέτηση του χρέους μόλις το 40% όσων πλήρωνε μέχρι το 2010. Είναι σαν να κουρέψαμε το χρέος 60%.

Και μην μασάτε, όπως θα έλεγε κάποιος στο λιμάνι της Θεσσαλονίκης, δεν ξέρω αν το λέμε και στο λιμάνι του Πειραιά.  Το δημόσιο χρέος το ελληνικό είναι μεγάλο για την Ελλάδα, είναι πολύ μικρό για τα ευρωπαϊκά δεδομένα. 350 δισεκατομμύρια ,όταν η Γαλλία έχει 2,6 τρισεκατομμύρια, όλη η Ευρωζώνη έχει πάνω από 15 τρισεκατομμύρια σχεδόν όσο έχουν και οι Ηνωμένες Πολιτείες.

Τα κράτη δεν εξοφλούν το χρέος τους, τα κράτη εξυπηρετούν και αναχρηματοδοτούν το χρέος τους. Για να απελευθερωθεί η Ελλάδα και να γυρίσει ισότιμη στις αγορές και στην Ευρωζώνη, δεν χρειάζεται να εξοφλήσει, πρέπει να μπορεί να εξυπηρετεί σε ετήσια βάση και να αναχρηματοδοτεί.

Γι' αυτό δεν χρειάζονται «τσάμπα μαγκιές» και περιττές λεβεντιές και απειλές και εντάσεις. Αλλά δεν ισχύει, όπως είπα, ούτε ο εκφοβισμός ούτε ο εφησυχασμός. Γιατί τα πράγματα θα είναι καθαρά και ολοκληρωμένα και ακέραια. 25 Ιανουαρίου, θα βρει ο Έλληνας πολίτης πάνω στην κάλπη τη χώρα ολόκληρη, την εθνική κυριαρχία, την ασφάλεια, τις Τράπεζες, το πλεόνασμα, τη διαπραγμάτευση με τους εταίρους έτοιμη να κλείσει. Αλλά το τι θα γίνει στις 26 του μηνός θα το κρίνει ο λαός στην κάλπη.

Γι' αυτό πρέπει να ξέρει ,όπως είπα. Η σκέψη ότι μια πολιτική αλλαγή στην Ελλάδα θα δημιουργήσει πανικό στην Ευρώπη και η Ευρώπη θα έρθει να υποκλιθεί στα πόδια μας, είναι τραγικά αφελής. Η σκέψη ότι δεν πειράζει, μπορούμε να παρατείνουμε τη διαδικασία είναι ακόμη πιο τραγική, γιατί οι ένθερμοι εχθροί του Μνημονίου προτείνουν την παράταση της παραμονής μας στο Μνημόνιο. Εκτός αγορών, εκτός ανάπτυξης. Στη θέση του παρία της Ευρωζώνης, στο περιθώριο, στη δεύτερη κατηγορία.

Πρέπει να τελειώνει η διαδικασία αυτή, να πάρουμε τις δόσεις που λείπουν, να ανακουφιστεί η οικονομία, να στηρίξουν οι Τράπεζες τις επιχειρήσεις, την απασχόληση. Όλα αυτά που λέμε δεν είναι θεωρητικά, όλα αυτά που λέμε αφορούν το κάθε νοικοκυριό, τον κάθε επιχειρηματία το μικρό και μεσαίο επιχειρηματία, τη σχέση του με τις Τράπεζες, τον τουρισμό, όλους τους κλάδους, τους εργαζόμενους που αγωνιούν αν ο επιχειρηματίας θα κρατήσει την επιχείρηση, τον άνεργο που περιμένει να δει να γίνεται  μια θέση εργασίας να προσληφθεί.

Δεν κάνουμε υψηλή πολιτική, ούτε επιστήμη. Τις ζωές των ανθρώπων αυτή τη στιγμή προσπαθούμε να προστατεύσουμε: το μέλλον, την προοπτική, να δώσουμε ασφάλεια, σιγουριά, αλλά προοδευτική σιγουριά, σιγουριά με προοπτική.

Γι' αυτό έχει σημασία να ξέρει ο πολίτης ότι δεν υπάρχουν εύκολες και πονηρές λύσεις του τύπου «θα βγάζουμε έντοκα γραμμάτια, θα μαζεύουμε λεφτά». Ποια λεφτά; Τα λεφτά των Τραπεζών; Μα αυτά είναι από τις καταθέσεις. Υπάρχει περιορισμένη ρευστότητα για να στηρίζουν τις επιχειρήσεις οι Τράπεζες, την πραγματική οικονομία, την απασχόληση, την ανάπτυξη. Αν αυτά τα ρουφάει το κράτος για τις ανάγκες του, επειδή είναι εκτός αγορών και εκτός ευρωπαϊκής στήριξης… ζήτω που καήκαμε. Αυτό είναι το όραμα; Ο απομονωτισμός;

Αλλά από την άλλη η λύση ποια είναι; Η λύση είναι να λες ότι «αν δεν ψηφιστεί ένα συγκεκριμένο κόμμα θα καταστραφούμε;». Μα αν είναι έτσι, θα είχαμε καταστραφεί από τις ευρωεκλογές του Μαΐου, γιατί τις ευρωεκλογές του Μαΐου έχασε η Νέα Δημοκρατία και πρώτο κόμμα ήταν ο ΣΥΡΙΖΑ. Ποιος στηρίζει την Κυβέρνηση; Ποιος στηρίζει την εφαρμογή της εθνικής στρατηγικής; Το ΠΑΣΟΚ. Ποιο είναι το κρίσιμο ποσοστό; Το ποσοστό του ΠΑΣΟΚ, της Δημοκρατικής Παράταξης.

Είναι κρίσιμη η πρώτη θέση γιατί σημαίνει 50 έδρες παραπάνω. Γιατί κακώς έμεινε η ρύθμιση αυτή, κακώς η Νέα Δημοκρατία δεν δέχτηκε τις επίμονες προτάσεις μας να αλλάξει το εκλογικό σύστημα που είναι του παλιού καιρού, προ κρίσης. Αλλά εν πάση περιπτώσει ακόμη πιο κρίσιμο είναι το ερώτημα ποιος είναι ο εγγυητής, ο σταθεροποιητής, ο ρυθμιστής.

Ακούστε, ας μιλήσουμε ανοιχτά. Ανοιχτά, ελεύθερα, όπως αρμόζει στην Παράταξη ,στη χώρα ,στις περιστάσεις. Εάν οι δημοσκοπήσεις αληθεύουν και είναι δεδομένη η πρώτη θέση του ΣΥΡΙΖΑ, τότε το μόνο αντίβαρο στο όνομα της λογικής και της εθνικής στρατηγικής, είναι η ψήφος στο ΠΑΣΟΚ στη Δημοκρατική Παράταξη.

Και προφανώς, διεκδικούν πολλοί αυτή την επίζηλη θέση την τρίτη. Μα δεν είναι η μοίρα μας η τρίτη θέση. Η ιστορική μας μοίρα ήταν και είναι η πρώτη θέση, αλλά εδώ προέχει η πατρίδα.

Και δεν ζητάει το ΠΑΣΟΚ να είναι σώνει και καλά σε μια Κυβέρνηση. Δεν ζητάει το ΠΑΣΟΚ να είναι καθισμένο σε υπουργικές θέσεις, ούτε το ’12 δεν στείλαμε πολιτικά στελέχη, αλλά σημαντικούς τεχνοκράτες. Πολύ αργότερα μπήκαμε στη Κυβέρνηση για να επιταχύνουμε τη διαπραγμάτευση, να δώσουμε ρυθμό στην χώρα.

Η θέση είναι επίζηλη αλλά τη διεκδικούν ποιοι; Τη διεκδικεί η Ακροδεξιά, ο νεοναζισμός της Χρυσής Αυγής; Έλεος και όνειδος! Γιατί πράγματι η Χρυσή Αυγή ήταν μια μονάδα πάνω από το ΠΑΣΟΚ στις ευρωεκλογές. Τη διεκδικούν κάποιοι που για ένα προσωπικό καπρίτσιο, πραγματικά πολιτικά ανεξήγητο, αποφάσισαν να υπονομεύσουν ανοιχτά την Παράταξη, γιατί στις ευρωεκλογές την υπονόμευσαν σιωπηλά;

Ε, όχι! Δόθηκε η απάντηση. Το ΠΑΣΟΚ είναι εδώ, η κοίτη της Παράταξης είναι εδώ, η κρίσιμη ψήφος είναι εδώ. Τους περιμένουμε όλους πίσω όχι μετά τις εκλογές, τους περιμένουμε όλους εδώ, στο σπίτι τους, στις εκλογές. Γιατί αυτή η ψήφος έχει νόημα, πιάνει τόπο.

Και βεβαίως υπάρχουν και οι συνεχιστές της παλιάς ΔΗΜΑΡ στους οποίους έχουμε αναφερθεί. Η παλιά ΔΗΜΑΡ ήταν το νέο φαινόμενο των εκλογών του ’12, ήταν ο αριστερός εταίρος στην αρχή. Όλοι κοιτούσαν με συμπάθεια και προσοχή, αλλά είδαμε αν υπήρχε σταθερότητα, συνέπεια, πολιτικός στόχος, αποτέλεσμα, προοπτική. Δεν υπήρχε. Γιατί να υπάρχει στο δήθεν καινούργιο που είναι η παλιά ΔΗΜΑΡ, συν οι νεοφιλελεύθεροι του κ. Μητσοτάκη;

Από πού ως που στο όνομα της καταγγελίας της πολιτικής, ζητάει κάποιος να διαχειριστεί το μεγαλύτερο πολιτικό εθνικό ζήτημα; Kαι εν πάση περιπτώσει ο λαός αν θέλει να στείλει τον κ. Τσίπρα με τον κ. Καμμένο να διαπραγματευτούν, ας το κάνει. Τον κ. Τσίπρα με τον κ. Θεοδωράκη, ας το κάνει. Εάν θεωρεί ότι είναι κρίσιμη και αναγκαία η παρουσία του ΠΑΣΟΚ με γνώση, εμπειρία και ευθύνη, ας διαλέξει σωστά.

Δεν θέλουμε να επιβάλουμε την παρουσία τη δική μας και του ΠΑΣΟΚ. Δεν αποζητούμε το ρόλο ενός κυβερνητικού εταίρου οποιασδήποτε Κυβέρνησης ,καθόλου. Ο ρόλος μας είναι ο ρόλος του εθνικού εταίρου. Δεν εγγυόμαστε μια οποιαδήποτε κυβερνητική σταθερότητα, αλλά την εθνική σταθερότητα, που είναι εξ ορισμού και προοδευτική. Γιατί προστατεύει τον πιο απλό, τον πιο αδύναμο άνθρωπο.

Αυτό έχει πολύ μεγάλη σημασία, φίλες και φίλοι, γιατί δίνουμε μια μάχη όχι στο όνομα μιας πολιτικής στατικής, όχι στο όνομα αυτού που κάναμε δεκαετίες ολόκληρες. Αλλά στο όνομα αυτού που μπορούμε να κάνουμε τώρα για να απογειωθεί η χώρα, να εφαρμοστεί ένα νέο μοντέλο ανάπτυξης, να δημιουργηθούν οι θέσεις εργασίας που τις έχουμε εντοπίσει και τις προτείνουμε μία – μία.

Παρουσιάσαμε, το Μάιο στη Θεσσαλονίκη πρόγραμμα απασχόλησης, 640.000 θέσεων εργασίας σε όλους τους τομείς: από τη γεωργία μέχρι τις υπηρεσίες τις ναυτιλιακές και τον τουρισμό. Και μας είπαν οι Διευθύνσεις μελετών των Τραπεζών ότι «λίγα λέτε» ότι είναι 720.000 οι θέσεις εργασίας που μπορούν να δημιουργηθούν τα επόμενα πέντε χρόνια.

Αλλά θέλει σταθερότητα εθνική και ασφάλεια, θέλει πολιτική συναίνεση, θέλει να λειτουργούν οι θεσμοί της δημοκρατίας και του κράτους Δικαίου, θέλει δημοσιονομική σταθερότητα, θέλει να μην γίνουν αποκοτιές, να ολοκληρωθεί η διαπραγμάτευση, να μην οδηγηθούμε μόνοι μας στο γκρεμό, να μην οδηγήσουμε τη χώρα σε νομική χρεοκοπία χωρίς λόγο.

Δεν παίζουμε με αυτά, δεν είναι παιχνίδια. Και όποιος νομίζει ότι μπορεί να κάνει καλύτερα τη διαπραγμάτευση, ας έρθει να την κάνει καλύτερα. Να δει τι σημαίνουν οι πιέσεις, οι εκβιασμοί. Τι σημαίνει να κουβαλάς την ευθύνη της χώρας. Είναι σα να κρατάς ένα παιδάκι αδύναμο, νεογέννητο στα χέρια σου και να πρέπει να είσαι τρυφερός μαζί του, γιατί είναι εύθραυστο και ταυτόχρονα πρέπει με το ένα χέρι να κρατάς το παιδάκι αυτό και με το άλλο να αποκρούεις συνεχείς απειλείς. Μόνο όποιος δεν το έχει ζήσει αυτό μπορεί να νομίζει ότι τα πράγματα είναι εύκολα.

Τα πράγματα είναι δύσκολα γιατί εκεί δεν υπάρχουν διπλωματικές ευγένειες και κανόνες, υπάρχουν συμφέροντα και τα κρατικά συμφέροντα οι οικονομικοί εθνικισμοί, οι εθνικές στρατηγικές μικρών και μεσαίων χωρών, είναι κάτι που δύσκολα το διαχειρίζεσαι εάν δεν ξέρεις σε βάθος το συσχετισμό των δυνάμεων.

Ασχολούνται όλοι με τη Γερμανία. Η Γερμανία ψήφισε ήδη στη Βουλή της και την παράταση του Μνημονίου και το πέρασμα της Ελλάδας στην προληπτική πιστωτική γραμμή. Αλλά ο Φιλανδός Πρωθυπουργός, που η χώρα του έχει περάσει την εμπειρία του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, στις αρχές της δεκαετίας του ’90 και που στην πραγματικότητα εκφράζει μια κοινωνία που λέει «όπως τα περάσαμε εμείς, πρέπει να τα περάσουν κι άλλοι», λέει σήμερα «δεν πρόκειται ποτέ να συναινέσουμε στη διευκόλυνση». Ευτυχώς υπάρχουν συγκεκριμένες δεσμεύσεις και για τη νέα σελίδα της προληπτικής πιστωτικής γραμμής και για το χρέος. Και προφανώς, εννοεί ότι θα τηρήσει κι αυτός τα συμφωνημένα, γιατί με δυσκολία τα έχει συμφωνήσει, παίρνοντας ειδικές εγγυήσεις που δώσαμε στην Φιλανδία.

Αλλά μας έχει δανείσει και η Κύπρος πριν μπει στην κρίση, μας έχει δανείσει και η Πορτογαλία και η Ιρλανδία και η Σλοβενία και η Σλοβακία και η Μάλτα, δεν είναι μόνο οι μεγάλες χώρες. Αφήστε που και οι μεγάλες χώρες είναι σε κρίση, χώρες όπως η Γαλλία, η Ιταλία. Και το τι θα γίνει στην Ελλάδα λειτουργεί ως εργαστήριο και ως παράδειγμα που στέλνει μηνύματα στις μεγάλες χώρες.

Οι δυσκολίες είναι μεγάλες, αλλά και οι ευκαιρίες είναι πολλές. Γιατί τώρα πατάμε γερά σε αυτό που καταφέραμε και αυτό μπορεί να αποδώσει καρπούς, μπορεί- πράγματι- εάν εμείς είμαστε προσεκτικοί και δεν βάλουμε τα δάχτυλά μας να βγάλουμε τα μάτια μας μόνοι, η Ελλάδα να έχει μια ραγδαία θετική εξέλιξη, μια γεωμετρική πρόοδο, με θετική ρυθμό ανάπτυξης, με απασχόληση.

Γιατί είναι ένας τόπος ευλογημένος με μεγάλες δυνατότητες, με πόρους αναπτυξιακούς ενδογενείς που είναι η γη και οι άνθρωποι. Και όπως έχω πει πολλές φορές γη δεν σημαίνει μόνο γεωργία. Σημαίνει και τουρισμός και πολιτισμός και μεταφορές και ενέργεια, σημαίνει τοπίο, σημαίνει μνήμη και όταν λέμε άνθρωποι εννοούμε τη δουλειά, την αξία της εργασίας όχι την ευκολία. Έχει πολύ μεγάλη σημασία να πιστέψουν οι Έλληνες στο μυαλό τους, στα χέρια τους, στην επινοητικότητά τους, στη γνώση τους, στην εκπαίδευση, στην έρευνα, στην ανάπτυξη, την καινοτομία.

Βλέπουμε τις δυνατότητες που έχει ο Πειραιάς, το λιμάνι. Τι σημαίνει να φτιάξεις νέα συστήματα logistics, διασυνδεδεμένες μεταφορές. Και βεβαίως βλέπουμε πόσο σημαντικό είναι η Ελλάδα να είναι μέσα στο ευρώ, όχι για να στηρίξει τους αριθμούς της εθνικής οικονομίας, αλλά το εισόδημα του Έλληνα πολίτη.

Δεν υπάρχει Grexit ,αυτά είναι αστειότητες. Κανείς δεν μπορεί να σε αναγκάσει, κανείς δεν μπορεί να σε οδηγήσει σε  αυτό. Αλλά μπορείς μόνος σου να κάνεις λάθος επιλογές και να είσαι μέσα στο ευρώ αλλά πτωχευμένος και ανήμπορος και να παρακαλάς να βγεις από αυτό. Για να μοιράζεις τι; Δραχμές χωρίς αντίκρισμα, να μοιράζεις χαρτιά, πληθωριστικές κατοχικές δραχμές. Ε, δεν θα το ζήσει αυτό η χώρα. 

 

Λέει ο κ. Τσίπρας: προσέξτε μόνο σε περίπτωση αυτοδυναμίας μπορεί ο ΣΥΡΙΖΑ να εφαρμόσει το πρόγραμμά του. Και του λέω: αυτό τι είναι τώρα; Απειλή ή διαβεβαίωση; Απειλείς ότι σε περίπτωση αυτοδυναμίας θα το εφαρμόσεις, ή μας διαβεβαιώνεις ότι επειδή δεν υπάρχει αυτοδυναμία δεν θα το εφαρμόσεις;

Γιατί υπάρχουν κάποιοι που ψηφίζουν για να εφαρμοστεί το πρόγραμμα αυτό. Αλλά το περίεργο είναι ότι υπάρχουν πολλοί περισσότεροι που ψηφίζουν με τη βεβαιότητα και την ελπίδα ότι δεν θα εφαρμοστεί το πρόγραμμα αυτό.

Υπάρχει και μια θεωρία που μας προσβάλει εμάς ευθέως. Είναι η θεωρία της μετενσάρκωσης του Ανδρέα Παπανδρέου και του ΠΑΣΟΚ του 1981. Δεν υπάρχουν μετενσαρκώσεις. Ο Ανδρέας Παπανδρέου ήταν ένας.  Προσέξτε. Θέλει και το επίθετο και το μικρό όνομα. Ο Ανδρέας Παπανδρέου. Ένας.

Αλλά και η Ελλάδα ήταν άλλη, γιατί το 1981 είχαμε δημόσιο χρέος 30%. Είχαμε το διπολικό κόσμο του ψυχρού πολέμου. Είχαμε τη δραχμή. Είχαμε εργαλεία στα χέρια μας που τώρα δεν υπάρχουν. Ένα κόσμο τελείως διαφορετικό.

Tώρα έχουμε ένα κόσμο πολύ πιο παγκοσμιοποιημένο οικονομικά και την Ελλάδα μέσα στο θώρακα αλλά και μέσα στις δεσμεύσεις της Ευρωζώνης  και μια Ευρώπη που είναι ηίδια σε κρίση και στασιμότητα.  

Και η Ελλάδα πρέπει να έχει καθαρούς θετικούς ρυθμούς ανάπτυξης σε ένα περιβάλλον ευρωπαϊκής στασιμότητας. Άρα δεν ισχύουν οι εύκολες λύσεις. Ούτε οι μεταφυσικές λύσεις. Και εν πάση περιπτώσει πρέπει να ζήσουμε το μέλλον της χώρας καθαρά, όχι να ζήσουμε το μέλλον ως απειλή επιστροφής στις χειρότερες πλευρές του παρελθόντος.

Αυτό εισφέρει το ΠΑΣΟΚ, η Δημοκρατική Παράταξη. Αυτό που εισέφερε και τα τελευταία 2,5 χρόνια. Σκεφτείτε να κυβερνούσε μόνη της η Ν.Δ. τι θα σήμαινε αυτό για τη στρατηγική της διαπραγμάτευσης. Τι θα σήμαινε αυτό για θέματα δικαιωμάτων και κράτους δικαίου.

Αγωνιζόμασταν μόνοι μας για τη Χρυσή Αυγή ,ένα χρόνο αργότερα το κατάλαβε τι πρέπει να γίνει.  Μόνοι μας για θέματα όπως ο αντιρατσιστικός νόμος. Μόνοι μας για τα θέματα των δικαιωμάτων. Και φανταστείτε τι θα συνέβαινε με το κοινωνικό κράτος, με τις ευπαθείς ομάδες, εάν θα υπήρχαν προγράμματα για τους ανέργους. Εάν θα υπήρχαν οι 100 δόσεις. Εάν θα υπήρχε η προστασία της πρώτης κατοικίας. Ο νόμος για τα υπερχρεωμένα νοικοκυριά, ο νόμος για τα κόκκινα δάνεια και τώρα οι ρυθμίσεις των τραπεζών για τα στεγαστικά δάνεια.

Μου λέγανε το 2012 : ´´κουρεύετε το χρέος. Τι σημαίνει αυτό για τον πολίτη που χρωστάει στις τράπεζες; ´´Τώρα, χάρη σε αυτό που κάναμε το 2012, μπορούμε να βοηθήσουμε τον πολίτη που χρωστάει στις τράπεζες ,αποτελεσματικά, καίρια, συγκεκριμένα, να δώσουμε νέα ευκαιρία σε επιχειρήσεις, σε νοικοκυριά, στην οικονομία συνολικά.

Αλλά πρέπει η παράταξη να είναι ισχυρή. Πρέπει ο τρίτος πόλος, η τρίτη εντολή να είναι το ΠΑΣΟΚ. Και αυτό φίλες και φίλοι κρίνεται στις πρώτες εκλογές στις 25 Ιανουαρίου. Δεν  υπάρχουν περιθώρια για κόλπα. Δεν υπάρχουν περιθώρια για εκβιαστικές διπλές εκλογές. Γιατί εάν δαπανήσουμε το χρόνο της χώρας σε εκλογές, θα χάσουμε το οικονομικό παιχνίδι, την προοπτική και την ασφάλεια της χώρας.

Άρα η απάντηση πρέπει να είναι καθαρή. Στις 25 Ιανουαρίου η απάντηση περνάει ,καλώς ή κακώς, μέσα από το ΠΑΣΟΚ και τη Δημοκρατική Παράταξη. Το ΠΑΣΟΚ τρίτος πόλος, τρίτη εντολή. Εγγυητής της εθνικής προοδευτικής σταθερότητας και αυτό εξαρτάται από τα ψηφοδέλτιά μας, από τα στελέχη μας, από εσάς, από την καθεμιά και τον καθένα.

Εσείς είστε η παράταξη, εσείς είστε το ΠΑΣΟΚ, εσείς δίνετε τον αγώνα. Εμπρός για να κρατήσουμε τη χώρα όρθια, την παράταξη δυνατή να δώσουμε προοπτική και ελπίδα στα παιδιά μας.

Γεια σας και με τη νίκη. Γεια σας.

 

14.01.2015 Ομιλία Ευ. Βενιζέλου στον Πειραιά from Evangelos Venizelos on Vimeo.

Tags: Η Εξέλιξη της ΚρίσηςΠΑ.ΣΟ.ΚΠολιτικές Ομιλίες, 2015Εκλογές 2015