Ομιλία Ευάγγελου Βενιζέλου στηv τελετή λήξης του συνεδρίου, Πενήντα χρόνια από το Σύνταγμα του 1975
9 Ιουνίου 2008
«Αληθινός Ανδρέας Παπανδρέου είναι ο ιστορικός Ανδρέας Παπανδρέου»
Ο Διαμαντής Πεπελάσης με τη βαθιά του γνώση και την βαθιά συναισθηματική προσέγγιση του για τον Ανδρέα Παπανδρέου έθεσε το πραγματικό ερώτημα που κλήθηκε να απαντήσει ο Γιώργος Λακόπουλος εκμεταλλευόμενος την μαρτυρία του Αδαμάντιου Πεπελάση γύρω από το ποιος είναι ο Ανδρέας Παπανδρέου.
Η δική μου απάντηση είναι πιο άμεση, πιο απλή, πιο εύκολη. Ο αληθινός Ανδρέας Παπανδρέου είναι ο ιστορικός Ανδρέας Παπανδρέου, όχι ο προσωπικός ή ο ιδιωτικός Ανδρέας Παπανδρέου. Αληθινός Ανδρέας Παπανδρέου είναι ο Ανδρέας Παπανδρέου όπως τον προσέλαβε και τον διαμόρφωσε η συλλογική μνήμη των Ελλήνων, δηλαδή η ιστορία του τόπου αυτού. Έτσι εξηγείται και το γεγονός πως ο Ανδρέας Παπανδρέου έχοντας βαθύ σεβασμό στην ιστορία του δεν οργάνωσε μια επιχείρηση εξωραϊσμού της μνήμης του. Δεν διαμόρφωσε και δεν εξέδωσε κάποιο αρχείο. Δεν προέβαλε την δική του εκδοχή με την βιογραφία του και την προσωπική του εκδοχή για τις κρίσιμες στιγμές της ιστορίας στις οποίες ο ίδιος έπαιξε καταλυτικό ρόλο. Αυτό δεν είναι αμέλεια. Είναι μία ενσυνείδητη στάση απέναντι στην ιστορία και απέναντι στην πολιτική ως ιστορία εν τω γίγνεσθαι.
31 Μαΐου 2008
Ομιλία του Ευ. Βενιζέλου κατά την παρουσίαση του βιβλίου του Αλ. Μητρόπουλου «Το τέλος του κοινωνικού κράτους;»
Χαίρομαι πάρα πολύ που βρισκόμαστε εδώ. Καλωσορίζω και εγώ τον Αλέξη στη Θεσσαλονίκη. Χαιρετίζω την παρουσία του νομάρχη, δυστυχώς αυτοί που έπρεπε να ακούσουν την παρατήρησή του λείπουν από την αίθουσα. Πράγματι θα έπρεπε να είναι εδώ περισσότερος κόσμος σήμερα, αλλά αυτοί που ενδιαφέρονται νομίζω ότι θα προσλάβουν το μήνυμα, έστω και με μέσα ηλεκτρονικά ή έντυπα τα οποία φαντάζομαι ότι θα το μεταφέρουν.
Μπαίνω στην ουσία. Καθημερινά στα δελτία ειδήσεων ο Ευρωπαίος πολίτης βλέπει την τραγική κατάσταση του κόσμου. Ο δυτικός κόσμος μέσα στον οποίο η ευρωπαϊκή ήπειρος και ιδίως η Ευρωπαϊκή Ένωση των 27, κατέχει μια κεντρική θέση είναι μια θλιβερή μειοψηφία.
19 Μαΐου 2007
Ομιλία Ευ. Βενιζέλου κατά την παρουσίαση βιβλίου του Χρ. Ζαφείρη «Θεσσαλονίκης Τοπιογραφία»
Με το Χρίστο Ζαφείρη είμαστε πολλά χρόνια φίλοι. Τον αγαπώ πολύ, τον διαβάζω, τον εκτιμώ, τον νιώθω μπορώ να πω. Δε θα μιλήσω για το Χρίστο σήμερα, θα μιλήσω για το βιβλίο και με αφορμή το βιβλίο, γι’ αυτό που είναι το πραγματικό, το κατά βάθος αντικείμενο του βιβλίου, που είναι η ιστορική αγωνία της Θεσσαλονίκης.
Ξεκινάω από τον τίτλο, ο οποίος είναι γνωστός, είναι παλιός, ουσιαστικά πρόκειται για επανέκδοση και συμπλήρωση ενός ομότιτλου παλαιότερου βιβλίου, με πρόλογο του Ντίνου Χριστιανόπουλου, το αυτόγραφο σημείωμα του οποίου κοσμεί και τον σημερινό τόμο.
10 Μαΐου 2007, Λευκωσία
Ομιλία Ευ.Βενιζέλου κατά την παρουσίαση βιβλίου Γιαννάκη Κασουλίδη «Κύπρος – Ευρωπαϊκή Ένωση: Η ένταξη όπως την έζησα»
Προσυπογράφω με πολύ μεγάλη χαρά όλα όσα είπε ο αγαπητός μου φίλος Δημήτρης Αβραμόπουλος για τις αρετές του βιβλίου και του συγγραφέα. Άλλωστε τους πρωταγωνιστές των σελίδων του βιβλίου τους είδαμε λίγο πολύ όλους στο φιλμ που προβλήθηκε πίσω από τις τυπικές διπλωματικές σκηνές που παρακολουθήσαμε κρύβεται η αγωνία, η προσπάθεια , η λεπτή ισορροπία , η επιμονή που απαιτείται προκειμένου να επιτευχθεί ένας μεγάλος στόχος όπως η ένταξη της Κυπριακής Δημοκρατίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση.
Συγκινήθηκα δε – όπως και εσείς όλες και όλοι – βλέποντας στις σκηνές αυτές την αγαπημένη φυσιογνωμία του Γιάννου Κρανιδιώτη με τον οποίον με συνδέουν και μένα πολλές κοινές εμπειρίες, πολλοί κοινοί αγώνες και νιώθω με όλο τον ελληνισμό ότι μας λείπει, ότι ο άδικος και αδόκητος χαμός του μας στέρησε από έναν πολύ σημαντικό συνομιλητή και συνεργάτη και συνέκδημο σε αυτή την πορεία της Κύπρου προς το μέλλον της.
8 Μαρτίου 2007
«Η νέα φύση του Κυπριακού και οι ελληνοκυπριακές πρωτοβουλίες»
Θέλω να ευχαριστήσω τους οργανωτές για την πρόσκληση και τον Ανδρέα Θεοφάνους για το νέο του πόνημα. Έχω και άλλη φορά ασχοληθεί με το έργο του, γνωρίζω τα προσόντα του αλλά και την σεμνότητά του, δεν θα επιμείνω συνεπώς σε αυτά.
Το βιβλίο αυτό του Α. Θεοφάνους εντάσσεται σε έναν κατάλογο βιβλιογραφικής παραγωγής γύρω από το Κυπριακό μετά την ένταξη της Κυπριακής Δημοκρατίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση και μετά την απόρριψη του σχεδίου Ανάν με συντριπτική πλειοψηφία από τους Ελληνοκυπρίους. Έτσι ουσιαστικά το βιβλίο αντιμετωπίζει τα νέα συμφραζόμενα του κυπριακού προβλήματος: Το Κυπριακό μετά την ένταξη, άρα το κυπριακό μέσα στο πεδίο της ευρωπαϊκής κοινοτικής νομιμότητας, του ευρωπαϊκού κεκτημένου, των ευρωπαϊκών θεσμών και των ευρωπαϊκών συσχετισμών αλλά και μέσα στα συμφραζόμενα της ευρωπαϊκής πορείας της Τουρκίας. Και επίσης το Κυπριακό με δεδομένη την απόρριψη του σχεδίου Ανάν την οποία και εγώ θεωρώ εύγλωττη: θεωρώ ότι συνιστά ένα θεμελιώδες πια δεδομένο, από το οποίο πρέπει να εκκινούμε τον προβληματισμό μας σ’ αυτή τη νέα περίοδο.
8 Φεβρουαρίου 2007
«Και όμως υπάρχει και λύση και μέλλον για το ελληνικό δημόσιο πανεπιστήμιο»
Από τότε που κυκλοφόρησε ο τόμος (ένας από τους καλύτερους συλλογικούς τόμους για το πανεπιστημιακό πρόβλημα και την προοπτική της μεταρρύθμισής του δημόσιου πανεπιστημίου που έχουν κυκλοφορήσει τα τελευταία χρόνια) μέχρι σήμερα έχουν αλλάξει ίσως και ριζικά τα δεδομένα.
Η απόφαση της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης να αποχωρήσει από τη διαδικασία αναθεώρησης είναι ένα καταλυτικό γεγονός, που θωρακίζει τον αυστηρό χαρακτήρα του Συντάγματος και αποτρέπει την εν λευκώ εξουσιοδότηση προς την επόμενη Βουλή και την οποιαδήποτε απλή πλειοψηφία (που εμείς θέλουμε να είναι και πιστεύουμε ότι θα είναι πλειοψηφία του ΠΑΣΟΚ), να διαμορφώσει κατά το δοκούν, χωρίς περιορισμούς και χωρίς την ανάγκη συναίνεσης, το περιεχόμενο μιας κρίσιμης συνταγματικής διάταξης, όπως είναι αυτή του άρθρου 16.
6 Φεβρουαρίου 2007
Η «μικρή» ιστορία διαμορφώνει την «μεγάλη»: Για το βιβλίο του Αντώνη Βγόντζα
Δεν μπορώ να συνεχίσω στο κλίμα του Κ. Αλαβάνου, διότι είναι προνομιακή η σχέση που τους συνδέει με τον Αντώνη Βγόντζα. Έτσι είχαμε και εμείς όλοι την ευκαιρία να μπούμε μέσα στην ατμόσφαιρα του πρώτου μέρους του βιβλίου του Αντώνη.
Ο Αντώνης έχει συγκεντρώσει σήμερα εδώ όλη του την περιουσία. Πρόκειται για την επιτομή του Αντώνη Βγόντζα. Έχει φέρει με το βιβλίο αυτό την ψυχή του και με τους καλεσμένους έχει φέρει τους φίλους του. Αυτά είναι τα δύο πιο πολύτιμα πράγματα που διαθέτει κάθε άνθρωπος και σίγουρα ο Αντώνης:
Η ψυχή και οι φίλοι, δηλαδή η κοινωνική αποδοχή, η αναγνώριση, η σχέση εμπιστοσύνης και νομίζω ότι αυτή είναι η καταξίωση με έναν χειροπιαστό τρόπο.
6 Δεκεμβρίου 2006
Ομιλία Ευ. Βενιζέλου στην παρουσίαση του βιβλίου του Μ. Ανδρουλάκης «Θηλυκό Πόκερ, Συμφέρον και συμπάθεια»
Ο Μίμης Ανδρουλάκης έχει καταφέρει να κάνει την παρουσίαση ενός βιβλίου ανοικτή συγκέντρωση. Ίσως επειδή είναι κλειστό βιβλίο και όχι ανοικτό. Ο Μίμης είναι ένας άνθρωπος με παιγνιώδη διάθεση πάντα, ένα λάτρης της θεωρίας των παιγνίων και στην πραγματική ζωή και στην πολιτική. Γι΄ αυτό και «θηλυκό» και «πόκερ» στον τίτλο του βιβλίου του.
Μόνο που στο μυαλό του Μίμη Ανδρουλάκη το θηλυκό δεν ταυτίζεται με το γυναικείο, αλλά με αυτό που γονιμοποιείται. Άρα με την βαθύτερη ουσία της ιστορίας, την πολιτικής, της κοινωνίας, της οικονομίας. Φλερτάρει με τις γυναίκες βεβαίως γιατί η πολιτική είναι κάτι το βαθύτατα ανθρώπινο, είναι μία ανθρώπινη σχέση, άρα κάτι το αναπόφευκτα ερωτικό, αλλά και από την άλλη μεριά φλερτάρει με όλες τις μεγάλες ιδέες, όπως αυτές που ανέφερα, που είναι επίσης θηλυκές και δεν είναι τυχαίο αυτό.
3 Νοεμβρίου 2006
Ομιλία Ευ. Βενιζέλου κατά την παρουσίαση του βιβλίου του Γ. Σκαμπαρδώνη «Πολύ βούτυρο στο τομάρι του σκύλου»
Επειδή θα σας μιλήσω για την πρόσληψη του μυθιστορήματος του Γιώργου από μένα, θα ξεκινήσω με μια εξομολόγηση προσωπικού χαρακτήρα γιατί πρέπει να εξηγήσω τις βιωματικές προϋποθέσεις της πρόσληψης.
Το σχολικό έτος 1962-1963 πήγαινα στην Α΄ Δημοτικού, στο 41ο Δημοτικό Σχολείο Θεσσαλονίκης στην οδό Ικτίνου, για όσους ξέρετε τη Θεσσαλονίκη, σχετικά κοντά στον Ιανό της Θεσσαλονίκης.
Προς το τέλος της χρονιάς που είχαν χαλαρώσει τα πράγματα η δασκάλα μας η κα Μεσημέρη, ήθελε να μας αφήσει να ξεκουραστούμε και μας έκανε μερικές ώρες δημιουργικής απασχόλησης. Μας έλεγε λοιπόν, ζωγραφίστε ένα ελεύθερο θέμα και τα παιδάκια ζωγράφιζαν ένα ελεύθερο θέμα. Ζωγράφιζαν το σπίτι τους, την γιαγιά τους, μια εκδρομή. Εγώ λοιπόν έδωσα ένα σκίτσο δεν τα κατάφερνα και πολύ σ’ αυτά και για να μην γίνουν παρεξηγήσεις έγραψα κιόλας λεζάντες για να είναι εύκολη η ερμηνεία. Έδωσα λοιπόν στην δασκάλα μου ένα σκίτσο που είχε ένα κρεβάτι, έναν άνθρωπο πάνω στο κρεβάτι και έλεγα επάνω «Νοσοκομείο ΑΧΕΠΑ» , από κάτω «Γρηγόρης Λαμπράκης» και της έδωσα το σκίτσο, «Ο Γρηγόρης Λαμπράκης ψυχορραγεί στο ΑΧΕΠΑ».
