Ευ. Βενιζέλος, Η Τεχνητή Νοημοσύνη ως ανθρωπολογική πρόκληση για τη δημοκρατία και το κράτος δικαίου
Κομοτηνή, 2 Φεβρουαρίου 2026
Ευάγγελος Βενιζέλος
Η Τεχνητή Νοημοσύνη ως ανθρωπολογική πρόκληση για τη δημοκρατία και το κράτος δικαίου *
[Ομιλία στην εκδήλωση για την παρουσίαση του βιβλίου: Ευρυπίδης Στυλιανίδης (επιμ.), Τεχνητή Νοημοσύνη]
Σεβασμιώτατε, Σοφολογιώτατε, Πανοσιολογιώτατε εκπρόσωπε της Αρμενικής Εκκλησίας, κυρίες και κύριοι πολιτικοί άρχοντες του τόπου, κύριε Περιφερειάρχη, κύριε Δήμαρχε, κυρίες και κύριοι βουλευτές, ενδοξότατε Στρατηγέ, κυρίες και κύριοι, χαίρομαι πολύ που είμαι στην Κομοτηνή για πολλούς λόγους, πρωτίστως γιατί είναι η έδρα της αδερφής Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου Θράκης με την οποία νιώθω ότι έχω δεσμούς στενούς. Καταρχάς επειδή είναι πολλοί φοιτητές μου που είναι πλέον μέλη του διδακτικού προσωπικού της. Χαίρομαι γιατί η ευκαιρία που με έφερε τη φορά αυτή στην Κομοτηνή, είναι η φιλική πρόσκληση του Ευριπίδη Στυλιανίδη, ενός αγαπητού συναδέλφου και στο πεδίο της πολιτικής, αν κι εγώ τώρα ανήκω πια στον χώρο της μεταπολιτικής, αλλά και στο πεδίο της επιστήμης. Επίσης χαίρομαι πολύ που εξελέγη καθηγητής στη Νομική Σχολή του Ευρωπαϊκού Πανεπιστημίου Κύπρου. Το λέω μετά λόγου γνώσεως αυτό γιατί ο Ευριπίδης έχει εκπονήσει μία πολύ ενδιαφέρουσα διατριβή στη Γερμανία στο Συνταγματικό Δίκαιο και είναι μέλος του κύκλου των συνταγματολόγων. Ως εκ τούτου είχε την πρωτοβουλία να διευθύνει αυτή την έκδοση της Νομικής Βιβλιοθήκης, ένα συλλογικό τόμο που διαπερνά οριζόντια την ύλη του Συντάγματός μας, κυρίως των πρώτων 25 άρθρων, την ύλη δηλαδή των θεμελιωδών δικαιωμάτων, από την οπτική γωνία της τεχνητής νοημοσύνης. Αλλά πριν μιλήσουμε γι’ αυτό και για την κατάληξη του βιβλίου που είναι μία πρόταση αναθεώρησης του Συντάγματος και προσθήκης ειδικής διάταξης για την τεχνητή νοημοσύνη, νομίζω ότι θα άξιζε τον κόπο, αποφεύγοντας κατά το μέτρο του δυνατού τις κοινοτοπίες και τα αυτονόητα, να πούμε μερικά πράγματα για την τεχνητή νοημοσύνη από τη δική μας σκοπιά, τη θεσμική.
Θεσσαλονίκη, 31 Ιανουαρίου 2026
Ευάγγελος Βενιζέλος
Η μαρτυρία του Οικουμενικού Πατριαρχείου εν μέσω των σύγχρονων γεωπολιτικών εξελίξεων και προκλήσεων*
Παναγιώτατε,
Σας ευχαριστώ θερμά για τα γενναιόδωρα λόγια που είπατε για την ταπεινότητά μου προηγουμένως. Σας ευχαριστώ θερμά για την πρότασή Σας να είμαι ομιλητής στη σημερινή σύναξη, όπως ευχαριστώ και το Διοικητικό Συμβούλιο της Αδελφότητας των Οφφικιαλίων του Οικουμενικού Θρόνου για την ομόφωνη αποδοχή της πρότασης αυτής.
Σεβασμιώτατοι και Θεοφιλέστατοι Αρχιερείς,
Εντιμολογιώτατοι Άρχοντες Οφφικιάλιοι,
Κυρίες και κύριοι,
Πράγματι κλήθηκα να μιλήσω για αυτό το επίκαιρο και κατά κάποιο τρόπο επικίνδυνο θέμα , τη μαρτυρία του Οικουμενικού Πατριαρχείου εν μέσω των σύγχρονων γεωπολιτικών εξελίξεων και προκλήσεων, αλλά η αλήθεια είναι ότι η ομιλία μου κατέστη ήδη περιττή μετά το όσα είπε η Α.Θ.Π ο Οικουμενικός Πατριάρχης στη δική Του προσφώνηση και μετά το ψήφισμα της Αδελφότητας για το οποίο θερμά σας συγχαίρω.
14 Ιανουαρίου 2026
Ευάγγελος Βενιζέλος *
Η εκκοσμίκευση του κράτους ως κεκτημένο του ευρωπαϊκού πολιτικού
και νομικού πολιτισμού και η δυνατότητα ένταξης του Ισλάμ σε αυτή **
[Ομιλία στην παρουσίαση του βιβλίου του καθηγητή Μιχάλη Μαριόρα]
Xαίρομαι γιατί βρισκόμαστε εδώ για να συζητήσουμε με αφορμή ένα βιβλίο σοβαρό και σπουδαίο, μία μονογραφία που πληροί όλες τις προδιαγραφές μίας βαριάς ακαδημαϊκής μελέτης. Έχει όμως και έντονη πρακτική διάσταση, πολιτική, γιατί διασταυρώνεται με ένα από τα πιο κρίσιμα ερωτήματα της περιόδου αυτής, που είναι ερωτήματα γεωπολιτικά, ερωτήματα ασφάλειας, ερωτήματα ταυτοτικά. Ειδικά για την Ευρώπη –όχι μόνο για την Ευρώπη, για όλον τον κόσμο αλλά ας εστιάσουμε αυτή τη στιγμή στο δικό μας περιβάλλον– για κάθε ευρωπαϊκή κοινωνία και για την Ευρώπη συνολικά το ζήτημα της ταυτότητας και πιο συγκεκριμένα της εθνικής ταυτότητας και αναγωγικά της ευρωπαϊκής ταυτότητας είναι πάρα πολύ κρίσιμο διότι καλούμαστε να απαντήσουμε σε ερωτήματα αυτοσυνειδησίας και σε ερωτήματα αντίληψης περί του «άλλου», ποιος είναι ο «άλλος» και πώς αντιλαμβανόμαστε τη σχέση που βρίσκεται στον πυρήνα της πολιτικής θεωρίας και της πολιτικής πράξης, που είναι η σχέση μεταξύ εχθρού και φίλου.
