Σάββατο 21 Απριλίου 2012
Ομιλία Ευάγγελου Βενιζέλου, Προέδρου του ΠΑΣΟΚ, στη Λαμία
Φίλες και φίλοι, χαίρομαι γιατί βρίσκομαι σήμερα εδώ στη Λαμία, στην καρδιά της Ελλάδας, στη Στερεά Ελλάδα, που είναι πράγματι το στέρεο θεμέλιο πάνω στο οποίο πατάει η μεγάλη δημοκρατική προοδευτική παράταξη.
Και χαίρομαι γιατί βρισκόμαστε μαζί σήμερα, που συμπτωματικά είναι η θλιβερή επέτειος της δικτατορίας της 21ης Απριλίου. Πριν 45 χρόνια, για εμάς τους μεγαλύτερους που τα ξέρουμε, τα ζήσαμε και τα θυμόμαστε, αλλά πρέπει να τα λέμε για τους νεότερους, καταλύθηκε το κοινοβουλευτικό πολίτευμα, εκβιάστηκαν οι δημοκρατικοί θεσμοί, μετά από μια περίοδο αβέβαιης, αδύναμης και ισχνής δημοκρατίας, από το τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, από το τέλος του Εμφυλίου, μέχρι το 1967.
Οι λαοί, τα έθνη που δε διατηρούν τη μνήμη τους, που δε σέβονται τη συλλογική τους μνήμη και συνείδηση, είναι δυστυχώς καταδικασμένοι να ξαναζήσουν δύσκολες περιστάσεις.
Γι' αυτό έχει πολύ μεγάλη σημασία, σήμερα από δω, από το κέντρο της Ελλάδας, από τη Λαμία, να καταδικάσουμε με ισχυρή φωνή ένα συμβάν που δεν είναι καθόλου τυχαίο και καθόλου μεμονωμένο. Οργανωμένες, δηλαδή συντεταγμένες δυνάμεις της Χρυσής Αυγής, επιτέθηκαν σήμερα κατά μιας συγκέντρωσης οπαδών και φίλων του ΠΑΣΟΚ με ομιλητή τον υποψήφιό μας, τον Κοινοβουλευτικό Εκπρόσωπο του ΠΑΣΟΚ και στέλεχος του αντιδικτατορικού φοιτητικού κινήματος, τον Πέτρο Ευθυμίου και άσκησαν ωμή, πολιτική βία.
Καταδικάσαμε φυσικά με όλη τη δύναμη της πολιτικής μας φωνής την ενέργεια αυτή και καλέσαμε όλες τις πολιτικές δυνάμεις να ενωθούν μαζί μας και να συγκροτήσουμε ένα μεγάλο, πανίσχυρο μέτωπο υπεράσπισης της δημοκρατίας και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.
Και χαίρομαι, γιατί έχει αρχίσει η ανταπόκριση των άλλων πολιτικών δυνάμεων του κοινοβουλευτικού τόξου σε αυτή μας την πρόσκληση. Έχω μιλήσει πολλές φορές για τον κίνδυνο εκφασισμού της ελληνικής κοινωνίας κι έχω πει και το ξαναλέω σήμερα, πως η Βουλή των Ελλήνων δε μπορεί να γίνει χώρος υποδοχής των οπαδών του φασισμού και του ναζισμού.
Η Γερμανία, στα μέσα της δεκαετίας του '30, κατά τη διάρκεια της λεγόμενης «Δημοκρατίας της Βαϊμάρης», έζησε το φαινόμενο ενός αντικοινοβουλευτικού Κοινοβουλίου, ενός Κοινοβουλίου πολλές δυνάμεις του οποίου δεν πίστευαν στη δημοκρατία και στο κοινοβουλευτικό σύστημα διακυβέρνησης. Και αυτό οδήγησε τη Γερμανία, την Ευρώπη, τον κόσμο, εκεί που τον οδήγησε.
Δυστυχώς η ιστορία δε γράφεται κατά τρόπο ευθύγραμμο, από το κακό στο καλό και από εκεί στο καλύτερο. Υπάρχουν και παλινδρομήσεις. Υπάρχουν οπισθοχωρήσεις. Και αυτό που παρακολουθούμε τις τελευταίες ημέρες, τις τελευταίες εβδομάδες, φοβάμαι ότι είναι μια τέτοια οπισθοχώρηση σε σχέση με τις δημοκρατικές, κοινωνικές και οικονομικές κατακτήσεις του ελληνικού λαού, της πατρίδας μας.
Γι' αυτό έχει πάρα πολύ μεγάλη σημασία να μην περάσει η σημερινή επέτειος της 21ης Απριλίου έτσι, σαν ένα τυχαίο γεγονός, σαν να μη σημαίνει τίποτα για την πολιτική συνείδηση του ελληνικού λαού. Έχει επίσης πολύ μεγάλη σημασία να σκεφτούμε τι είναι αυτό που υποθάλπει παρόμοια φαινόμενα, τι είναι αυτό που οδηγεί στον κίνδυνο εισόδου στη Βουλή των Ελλήνων, δυνάμεων που διακηρύσσουν απροκάλυπτα την πίστη τους στον ολοκληρωτισμό.
Είναι δυστυχώς, η τυφλή οργή, η δημαγωγία, η ισοπέδωση, η απλούστευση. Ένας λόγος τυφλός, που δεν επεξεργάζεται τη δυσαρέσκεια, τη θλίψη, την απαισιοδοξία του ελληνικού λαού ώστε να τη μετατρέψει σε ένα ισχυρό πολιτικό λόγο και σ' ένα πρόγραμμα εξόδου από την κρίση. Αλλά τη μετατρέπει τελικά σε παρωπίδες που κλείνουν τα μάτια και δεν επιτρέπουν σε πολλούς πολίτες, σε πολλούς Έλληνες και πολλές Ελληνίδες να αντιληφθούν τους κινδύνους που απειλούν τη χώρα μας και όλη την Ευρώπη.
Γιατί μακάρι η κρίση να ήταν ελληνική μόνο, ή κυρίως ελληνική. Θα έσπευδαν όλοι να μας βοηθήσουν να ξεπεράσουμε την κρίση αυτή. Θα μπορούσαμε μόνοι μας να κάνουμε μεγάλες και αποτελεσματικές προσπάθειες για να ξεπεράσουμε την κρίση.
Δυστυχώς, το μεγάλο θέμα δεν είναι η ελληνική κρίση, το μεγάλο θέμα είναι η συνολική και βαθιά κρίση της Ευρωζώνης και της Ευρώπης γενικότερα. Και όταν είναι η Ευρώπη, η γηραιά ήπειρος, σε κρίση οικονομική και κοινωνική, τότε απειλείται η παγκόσμια οικονομική ισορροπία όπως πολύ καλά το αντιλαμβάνονται στις ΗΠΑ και άλλες περιοχές του κόσμου, από τη Βραζιλία μέχρι τη Ρωσία και από την Κίνα μέχρι τις χώρες του Κόλπου.
Φίλες και φίλοι, όταν η δημοκρατία μετατρέπεται σε δημοκρατία των άκρων, σιγά-σιγά τα πράγματα οδηγούνται στα άκρα. Γι' αυτό έχει πολύ μεγάλη σημασία ν' αντισταθούμε λέγοντας τον καθαρό, πολιτικό μας λόγο. Αντιτάσσοντας στην οργή, στη δυσαρέσκεια, στην αμηχανία, την αναποφασιστικότητα, επιχειρήματα. Και τα επιχειρήματα γίνονται πειστικά, όταν πριν από τα επιχειρήματα για το παρόν και το μέλλον, λέμε με ειλικρίνεια, χωρίς καμία συστολή, την πραγματική μας αποτίμηση για το παρελθόν και ασκούμε σκληρή αυτοκριτική.
Το κάναμε αυτό. Το ΠΑΣΟΚ δεν κρύβει λόγια ούτε φοβάται να πει την αλήθεια. Αναλαμβάνει την ευθύνη του. Το κακό είναι ότι πίσω από τη δική μας αυτοκριτική, από τη δική μας ειλικρίνεια, κρύβεται με πολύ μεγάλη επιμέλεια η πλήρης ανευθυνότητα του κ. Σαμαρά και της Νέας Δημοκρατίας που αρνείται να παραδεχτεί το παραμικρό για τις ευθύνες της περιόδου μέχρι το 2009. Με το καταπληκτικό επιχείρημα ότι η κρίση στην Ελλάδα άρχισε να υπάρχει με τις εκλογές του 2009, ότι πριν δεν είχε συμβεί τίποτα. Άρα, όπως είπα και χθες στο Ηράκλειο, δεν έχει καμία ευθύνη αυτός που τα έκανε συντρίμμια, έχει ευθύνη το συνεργείο διάσωσης, που έχοντας ν' αντιμετωπίσει μια πρωτοφανή κατάσταση, με αμηχανία, συχνά παραζαλισμένο, αν θέλετε από την πίεση και τους κινδύνους, έκανε λάθη, είχε καθυστερήσεις, εμφάνισε αντιφάσεις, είπε λόγια που ενδεχομένως δεν έπρεπε να ειπωθούν ή που σίγουρα δεν έπρεπε να ειπωθούν.
Αλλά, ειλικρινά, νιώθω προσβολή ως σκεπτόμενος άνθρωπος όταν εμφανίζεται ο κ. Σαμαράς οπαδός της ανάπτυξης, με τον ισχυρισμό ότι η ύφεση στην Ελλάδα εμφανίστηκε μετά το 2010 λόγω της προσφυγής στο μηχανισμό στήριξης, ενώ είναι πασίγνωστο ότι η ύφεση στη χώρα μας είναι εγκατεστημένη από το 2007. Οταν ακόμη ηχούν στ' αυτιά μας οι δηλώσεις του κ. Καραμανλή και του κ. Αλογοσκούφη, τη στιγμή που σε άλλες χώρες κυβερνήσεις έπαιρναν δραστικά μέτρα για την αντιμετώπιση της χρηματοοικονομικής κρίσης, ότι η Ελλάδα είναι όαση, «μη στενοχωριέστε, δεν πρόκειται να συμβεί τίποτα, μη φοβάστε, μπορούμε να συνεχίσουμε αμέριμνοι το δρόμο προς το δημοσιονομικό εκτροχιασμό». Προς το δημοσιονομικό έλλειμμα του 16%, του 15,8% το 2009 και προς ένα ελλειμματικό εμπορικό ισοζύγιο. Δηλαδή σε μια χώρα εξαρτημένη απολύτως από τις εισαγωγές, σε μια χώρα που έχανε καθημερινά την παραγωγική της ικανότητα και την παραγωγική της βάση και βυθιζόταν σε έναν στείρο καταναλωτισμό και του δημόσιου και του ιδιωτικού τομέα, χωρίς κανένα σχεδιασμό και χωρίς καμία προνοητικότητα.
Από το 2008 επισήμως η χώρα είναι σε ύφεση. Και ανεξαρτήτως των δικών μας ευθυνών που τις ομολογούμε και τις αναλαμβάνουμε, η αλήθεια είναι πολύ απλή και πολύ πικρή: Ο εκτροχιασμός του 2009 ,μόνον εκείνης της χρονιάς, δεν αναφέρομαι στις ανάγκες εξυπηρέτησης του δημοσίου χρέους, σε τόκους, ήταν 24,5 δισεκατομμύρια ευρώ. Και έπρεπε να κληθεί ο ελληνικός λαός ν' αποδεχθεί θυσίες, περικοπές, να σηκώσει στους ώμους του ένα τεράστιο βάρος για να έχουμε φτάσει τώρα που μιλάμε, το 2012, σε ένα πρωτογενές έλλειμμα μόλις 2 δισεκατομμυρίων, να έχουμε δηλαδή καλύψει μια απόσταση 22,5 δισεκατομμυρίων.Για να καταλάβετε πόσο μεγάλο μέρος της διαδρομής έχουμε διανύσει και πόσο σημαντικό και σπουδαίο είναι να σεβαστούμε και να προστατεύσουμε τις θυσίες αυτές του ελληνικού λαού.
Η σημερινή σας συγκέντρωση, η δυναμική, η γεμάτη πίστη και ελπίδα εδώ στη Λαμία, είναι συνέχεια της δυναμικής συμμετοχής σας στις 18 του Μάρτη στη διαδικασία ανάδειξης του νέου Προέδρου του ΠΑΣΟΚ.
Υπογράψαμε την ημέρα εκείνη ένα νέο συμβόλαιο τιμής και εμπιστοσύνης. Και θέλω να σας διαβεβαιώσω προσωπικά πως αυτό το συμβόλαιο τιμής και εμπιστοσύνης, το τιμώ και θα το τιμήσω μέχρι το τέλος λέγοντας την αλήθεια και μόνη την αλήθεια. Γιατί η αλήθεια είναι μια σχέση που μας συνδέει στο εσωτερικό της μεγάλης δημοκρατικής προοδευτικής παράταξης, αλλά και με τον ελληνικό λαό.
Γιατί, όπως λέω, η αλήθεια είναι μια έντιμη σχέση ανάμεσα σ' εμάς που είμαστε έτοιμοι να την πούμε και τους πολίτες που πρέπει να ετοιμάζονται σιγά-σιγά, τις επόμενες 15 ημέρες έως τις εκλογές, να την ακούσουν την αλήθεια όσο σοκαριστική και αν είναι.
Εμείς θ' ακούμε την αλήθεια των πολιτών και όλοι μαζί πρέπει να λέμε την αλήθεια που είναι εθνική περιουσία. Γιατί πάνω σ' αυτήν πρέπει να οικοδομήσουμε το μέλλον των παιδιών μας.
Γι' αυτό απευθυνόμαστε σε όλους τους Έλληνες, σε όλες τις Ελληνίδες. Πρωτίστως όμως στους δικούς μας ανθρώπους, σ' αυτούς που μας ψήφισαν το 2009 και είναι τώρα αποστασιοποιημένοι, δυσαρεστημένοι, θυμωμένοι. Δε δηλώνουν όμως πως ψηφίζουν άλλο κόμμα και περιμένουν μέχρι την τελευταία στιγμή να κρίνουν εμάς.
Γιατί κατά βάθος, θέλουν να γυρίσουν στην κοίτη της μεγάλης δημοκρατικής προοδευτικής παράταξης. Γιατί ξέρουν πως δεν υπάρχει άλλη υπεύθυνη, συγκροτημένη πρόταση για την οριστική έξοδο της χώρας από την κρίση.
Το στοίχημα των εκλογών κρίνεται στην πραγματικότητα στο εσωτερικό της μεγάλης δημοκρατικής προοδευτικής παράταξης. Στη δική μάς σχέση με τους δικούς μας ανθρώπους. Αυτούς που θέλουμε, παρά τις επιφυλάξεις, παρά την κριτική, να μας ακούσουν και να έρθουν να μας βοηθήσουν να σηκώσουμε ξανά τον ήλιο πάνω από την Ελλάδα.
Γι' αυτό, εντάξει η συζήτηση για το παρελθόν, την κάνουμε με άνεση και με διάθεση να ακούσουμε τα πάντα από τους πάντες. Αλλά αυτό δεν σημαίνει πως έχουμε ξεχάσει τι έχει κάνει η παράταξή μας για τον τόπο αυτό. Πως έχουμε ξεχάσει τις μεγάλες ιστορικές στιγμές που σηματοδότησαν οι ιστορικοί ηγέτες της προοδευτικής παράταξης. Ο Ελευθέριος Βενιζέλος, ο Νικόλαος Πλαστήρας, ο Γεώργιος Παπανδρέου, ο Ανδρέας Παπανδρέου που έφτιαξε στην πραγματικότητα την ελληνική μεσαία τάξη και έδωσε υπόσταση στη μεγάλη πλειοψηφία του ελληνικού λαού που ήταν αποκλεισμένη από το κράτος και το πολιτικό σύστημα επί δεκαετίες, από το τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου μέχρι τη νίκη του 1981.
Φίλες και φίλοι, δεν ντρεπόμαστε να πούμε το όνομά μας. Δεν ντρεπόμαστε να σηκώσουμε τις σημαίες μας, όχι τις πλαστικές, τις σημαίες των ιδεών και των απόψεών μας, γιατί εάν αφήσουμε να εγγραφεί στο εκλογικό αποτέλεσμα αυτό που καταγράφεται ώς τώρα, ως εντύπωση των ερευνών, τότε η χώρα οδηγείται σε απόλυτο αδιέξοδο.
Και ναι, το πολιτικό σύστημα της μεταπολίτευσης το αρχηγικό, το πρωθυπουργοκεντρικό, το σύστημα των κλειστών κύκλων εξουσίας, διακομματικά ,έχει τεράστια ευθύνη για το δημοσιονομικό εκτροχιασμό, για την έλλειψη προνοητικότητας, για την κρίση. Για το γεγονός ότι μετά την ένταξη στην ΟΝΕ δεν διαμορφώθηκε ένα νέο εθνικό παραγωγικό μοντέλο, που να μας επιτρέψει να αξιοποιήσουμε με σιγουριά και σε βάθος τη νέα αυτή ευκαιρία.
Όμως τώρα, ο κατακερματισμός, η επιστροφή σε ένα πολιτικό τοπίο που θυμίζει δεκαετία του '60, του '50, κινδυνεύει να παρασύρει σε ακόμη πιο βαθιά κρίση την οικονομία και την κοινωνία. Και έτσι μπορεί η δευτέρα πλάνη να είναι χε της πρώτης και να οδηγηθούμε σε αθεράπευτες καταστάσεις.
Και αυτό δεν είναι κινδυνολογία ή εκβιασμός, όπως βιάζονται πολλοί να πουν. Είναι η ειλικρινής και ρεαλιστική περιγραφή της κατάστασης που πρέπει να ξέρει ο Έλληνας πολίτης. Ίσως πολλοί νομίζουν ότι οι εκλογές στις 6 του Μάη είναι εκλογές με δεδομένη την κυβέρνηση, την πλειοψηφία και την πολιτική γραμμή. Ίσως νομίζουν ότι θα λειτουργεί ένα σύστημα από μόνο του, αυτόματα και άρα μπορούμε, όπως συμβαίνει στις ευρωεκλογές ή όπως συμβαίνει σε μια μεγάλη επίσημη δημοσκόπηση, να ασκήσουμε πίεση ή να εκδηλώσουμε τη διαμαρτυρία μας. Δεν είναι έτσι.
Οι εκλογές είναι, όχι απλά και μόνο αποφασιστικές, είναι ιστορικής σημασίας. Κρίνουν τη μοίρα της Ελλάδας για τα επόμενα 20 τουλάχιστον χρόνια. Άρα κάθε πολίτης κρατάει στα χέρια του ένα σημαντικό ποσοστό της τελικής απόφασης για το πώς θα ζήσουμε και εμείς και τα παιδιά μας και τα εγγόνια μας.
Επίσης ίσως πιστεύουν πολλοί -και αυτό είναι μια πραγματικά λανθασμένη εντύπωση- ότι το ΠΑΣΟΚ είναι ούτως ή άλλως διαθέσιμο να μετάσχει σε οποιοδήποτε κυβερνητικό σχήμα, γιατί έχει την υπευθυνότητα που απαιτούν οι συνθήκες. Και άρα είναι ένα το κρατούμενο και μπορούμε να προχωρήσουμε να βρούμε ποιος άλλος θα συνεργαστεί σε αυτή την κυβέρνηση που θα εφαρμόσει μια πολιτική διαχείρισης της κρίσης.
Δεν είναι καθόλου έτσι. Το τονίζω και το εννοώ: πως το ΠΑΣΟΚ είναι απολύτως υπεύθυνο. Έχει πλήρη συνείδηση της ευθύνης του απέναντι στην πατρίδα. Αλλά είναι άλλο η υπευθυνότητα και άλλο η πολιτική αφέλεια. Το ΠΑΣΟΚ προτείνει μια συγκεκριμένη λύση. Τη μόνη που έχει αρχή, μέση και τέλος. Ζητά από τους Έλληνες πολίτες να το στηρίξουν, να το ψηφίσουν, να το βγάλουν πρώτο στην κάλπη της 6ης Μαϊου.
Θέλουμε το ΠΑΣΟΚ να είναι ο νικητής των εκλογών και εγώ ως Πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ να πάρω από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας την εντολή σχηματισμού κυβέρνησης, όχι για να γίνω Πρωθυπουργός, σώνει και καλά, όπως θέλει ο κ. Σαμαράς, που νομίζει ότι του το χρωστάει η ιστορία αυτό, αλλά για να διαμορφώσω τις συνθήκες μιας ευρείας συμμαχίας των δυνάμεων της υπευθυνότητας, της αλληλεγγύης και των προοδευτικών μεταρρυθμίσεων.
Και διευκρινίζω πως οι πολιτικές αυτές δυνάμεις δεν μπορεί να είναι μια ή δύο μόνο. Πρέπει να είναι περισσότερες, γιατί πρέπει αυτή η συνεργασία να έχει καθαρό πρόσημο ευθύνης, αλληλεγγύης και άρα ευαισθησίας και μεταρρυθμιστικής στόχευσης, η οποία πρέπει να είναι προοδευτική γιατί η ακινησία είναι αυτή που είναι συντηρητική και επικίνδυνη για τον τόπο.
Ποια είναι η άλλη πρόταση που ακούγεται; Η πρόταση του κ. Σαμαρά, για αυτοδύναμη κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας; Ή πάντως για μια κυβέρνηση όπου ο ίδιος θα κάνει ότι θέλει χωρίς δεσμεύσεις λέει, χωρίς εξαρτήσεις, χωρίς όρους. Πώς; Οι πολίτες απαντούν αρνητικά σε αυτή την πρόταση. Και ο αντίλογος του κ. Σαμαρά είναι πως θα οδηγήσει τη χώρα ξανά σε εκλογές. Δηλαδή στην απόλυτη διάλυση του κράτους και της οικονομίας ,σε μια περιπέτεια, η οποία θα αποβεί σε βάρος των πιο φτωχών, των πιο αδύναμων.
Υπάρχει μήπως και άλλη πρόταση; Υπάρχει η πρόταση των δυνάμεων της Αριστεράς; Των λεγόμενων μήπως «αντιμνημονιακών δυνάμεων» που θέλουν να μας λένε εμάς «μνημονιακούς»; Kαι αυτοί κάποιοι φιλοευρωπαίοι, κάποιοι αντιευρωπαίοι, κάποιοι υπέρ του ευρώ, κάποιοι ανοιχτά και απροκάλυπτα υπέρ της επιστροφής στη δραχμή, kάποιοι ανήκουν στην Αριστερά και κάποιοι ανήκουν στην υπερσυντηρητική ή και ακραία Δεξιά;
Ας σκεφτεί ο κάθε πολίτης ποια είναι τα πιθανά κυβερνητικά σχήματα, οι πιθανοί Πρωθυπουργοί, οι πιθανοί Υπουργοί Οικονομικών, ποιος θα πάει να μιλήσει με την κα Μέρκελ, με τον κ. Ολάντ. Γιατί ευχόμαστε ο Φρανσουά Ολάντ να είναι ο νικητής των εκλογών και ο νέος Πρόεδρος της Γαλλικής Δημοκρατίας.
Ποιοι θα μιλήσουν στο όνομα του ελληνικού λαού και πώς θα διαμορφωθεί η εικόνα στις 7 Μαΐου; Όσα λέμε τώρα, είναι εξοφλητέα άμα τη εμφανίσει. Μεταξύ 7 Μαΐου και 7 Ιουνίου, θα έχουν μετρηθεί όλοι και θα έχουν φανεί ποιοι είναι σοβαροί και υπεύθυνοι και ποιοι παίζουν «εν ου παικτοίς».
Ποια είναι λοιπόν η άλλη πρόταση; Η πρόταση των δυνάμεων της Αριστεράς υπό όλες τις εκδοχές της που δε μπόρεσαν να συνεργαστούν ούτε στις μονοεδρικές Περιφέρειες, όπως πρότεινε ο κ. Τσίπρας; Η πρόταση η οποία ακολουθεί τη γραμμή του ΚΚΕ εκτός Ευρώπης, εκτός ευρώ την οποία πιστεύει και ο μισός ΣΥΡΙΖΑ;
Ή η πρόταση που άκουσα να διατυπώνει σήμερα σε μια συνέντευξη η οποία με άφησε κυριολεκτικά άναυδο, ο φίλος μου ο Φώτης Κουβέλης, που δήλωσε, ούτε λίγο ούτε πολύ ,ότι δε θέλει να μετάσχει σε μια συνεργασία με το ΠΑΣΟΚ και τη Νέα Δημοκρατία Kαι όταν τον ρώτησαν ποια είναι η άλλη λύση, είναι είπε η ´´κυβερνώσα Αριστερά´´ η οποία δεν προκύπτει γιατί δε συμφωνεί η Αριστερά σε τίποτε μεταξύ της, έχει θεμελιώδεις διαφωνίες στο εσωτερικό της, αυταπόδεικτες. Εξου προέκυψαν και οι διαδοχικές διασπάσεις του ΚΚΕ ,με τον Συνασπισμό και μετά του ΣΥΡΙΖΑ για να προκύψει η Δημοκρατική Αριστερά .Και αντιλαμβανόμενος ότι δεν υπάρχει λύση, είπε «η λύση είναι ξανά εκλογές», ό,τι λέει ο κ. Σαμαράς
Ξανά εκλογές για να γίνει τι; Να υποστηριχθεί ο εκβιασμός του κ. Σαμαρά; Ή για να προκύψει μια συμφωνία στο εσωτερικό της Αριστεράς η οποία δε μπορεί να προκύψει λόγω θεμελιωδών και αγεφύρωτων διαφωνιών;
Ποιος θα τα σκεφτεί και θα τα σταθμίσει όλα αυτά; Και ποια είναι η απάντηση σε όλα αυτά που πρέπει να δοθεί στις 7 Μαΐου; Η απάντηση είναι η δική μας. Μόνο το ΠΑΣΟΚ ως πρώτο κόμμα και ως φορέας της εντολής, της διερευνητικής εντολής σχηματισμού κυβέρνησης μπορεί να πετύχει τη συμμαχία και τη συνεργασία του τόξου της ευθύνης ,της αλληλεγγύης και των προοδευτικών μεταρρυθμίσεων.
Για να δώσουμε ώθηση στον τόπο. Για να διασφαλίσουμε την οριστική υπέρβαση της κρίσης. Για να διαφυλάξουμε το κεφάλαιο που έχουμε αποκτήσει με τις θυσίες του ελληνικού λαού.
Λέει ο κάθε πολίτης: Ποιος μπορεί να μου εγγυηθεί το αύριο; Μήπως αυτό που μου επιφυλάσσει η μοίρα είναι ακόμη χειρότερο; Και η αλήθεια είναι ότι ο πολίτης δικαίως αγωνιά γιατί η κρίση είναι πανευρωπαϊκή. Και όσοι ρωτούν για την προσφυγή της Ελλάδας στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, πρέπει να ξέρουν, γιατί αυτή είναι η τραγική αλήθεια, ότι δεν είναι η Ελλάδα ή Πορτογαλία ή η Ιρλανδία που προσέφυγαν στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, αλλά δυστυχώς ολόκληρη και ολόσωμη η Ευρωπαϊκή Ένωση, η Ευρωζώνη.
Η Ευρωζώνη συνολικά έχει δυστυχώς καταφύγει στον έλεγχο και την προστασία του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου. Και το θέμα δεν είναι να διασφαλίσουμε, όπως είπα και προηγουμένως, την έξοδο από τη δική μας κρίση, αλλά την έξοδο από την κρίση και τη θωράκιση της Ελλάδας μέσα στην ευρωπαϊκή κρίση η οποία υπάρχει και εξελίσσεται.
Γι' αυτό έχει σημασία ν' αλλάξουμε τους ευρωπαϊκούς συσχετισμούς. Γι' αυτό έχουν σημασία τ' αποτελέσματα όχι μόνο των ελληνικών, αλλά και των γαλλικών και άλλων εκλογών.
Για να καταλάβετε δε πόσο βαθιά είναι η κρίση, μπορούμε να δούμε το σημερινό παράδειγμα των εξελίξεων στην Ολλανδία, μια από τις πιο σκληρές χώρες σε σχέση με τη δημοσιονομική σταθερότητα. Μια χώρα που ασκεί αυστηρή κριτική στην Ελλάδα για έλλειψη προνοητικότητας. Έχει μια κυβέρνηση μειοψηφίας, εξαρτημένη από την ανοχή του ακροδεξιού κόμματος. Και τώρα, λόγω δικών της υπερβολικών ελλειμμάτων, πρέπει να πάρει μέτρα, 15 με 20 δισεκατομμύρια ευρώ. Η Ολλανδία είναι σχεδόν όση η Ελλάδα, λίγο μεγαλύτερη. Και πέφτει η κυβέρνηση, οδηγούνται σε πολιτική κρίση.
Άρα, διπλός στόχος: Η έξοδος από την κρίση την ελληνική και η θωράκιση για ό,τι συμβαίνει στην Ευρώπη και όλο τον κόσμο. Εμείς λοιπόν απαντούμε σε όσους σπεύδουν να μας χαρακτηρίσουν ως μια δύναμη μνημονιακή: Ελάτε, αφήστε τους εύκολους χαρακτηρισμούς. Αυτό που εμείς λέμε είναι ότι το μνημόνιο καλύπτει μια πολύ μικρή περιοχή των πολιτικών που πρέπει ν' ασκήσουμε.
Το μνημόνιο είναι οι όροι της δανειακής σύμβασης. Ο κ. Σαμαράς είπε το εξής αμίμητο και επιπόλαιο χθες στην Ήπειρο: Ότι εμείς υπογράψαμε και τιμούμε τη δανειακή σύμβαση, όχι το μνημόνιο. Δηλαδή ή δεν ξέρει, ή λέει απροκάλυπτα ψέματα για το τι συμβαίνει. Γιατί και υπέγραψε και ψήφισε τη δανειακή σύμβαση με τους όρους. Γιατί κανείς δε σου δίνει 240 δισεκατομμύρια χωρίς όρους.
Βρίσκει όμως, δυστυχώς, ένα ακροατήριο κομματικό στο οποίο απευθύνεται, προσβάλλοντας την κοινή λογική, προσβάλλοντας την ίδια τη υπογραφή που έβαλε ο ίδιος. Εμφανίζεται άλλωστε και ως μέγας διαπραγματευτής, κρυπτόμενος επιμελώς πίσω από μένα, που έσπευσε να μου δώσει ψήφο εμπιστοσύνης στη θέση του Αντιπροέδρου της κυβέρνησης και του Υπουργού Οικονομικών.
Ξέρετε, έκανα 9 μήνες στο Υπουργείο Οικονομικών μέσα στο καμίνι της κρίσης, αγωνιζόμενος για τη σωτηρία της Ελλάδας για να σταθεί η πατρίδα όρθια και από τους 9 αυτούς μήνες, τους 4 ήμουν ο Υπουργός Οικονομικών της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ. Kαι τους 5 μήνες ήμουν Υπουργός Οικονομικών μιας κυβέρνησης στην οποία μετείχε και οι κ. Σαμαράς.
Αλλά ήταν μέσα-έξω, αντιπολιτευόμενη συμπολίτευση και συμπολιτευόμενη αντιπολίτευση. Έτσι αντιλαμβάνεται τη σοβαρότητα, την ευθύτητα, την ειλικρίνεια, την ευθύνη.
Εμείς αντιλαμβανόμαστε το μνημόνιο ως μια βάση συνεχούς διαπραγμάτευσης, με τους εταίρους μας, με στόχο την οριστική και θαρραλέα υπέρβαση του μνημονίου. Γιατί στόχος είναι να βγούμε από το μνημόνιο το αργότερο σε 3 χρόνια και καθ' οδόν προς την έξοδο ,σταδιακά να αποκαθιστούμε αδικίες και απώλειες. Να αίρουμε τα έκτακτα μέτρα, να δίνουμε νέες ευκαιρίες και νέες ελπίδες στον Έλληνα πολίτη και ιδίως στα παιδιά της πατρίδας μας.
Ξέρουμε όμως τη διαφορά ανάμεσα στη μικρή περιοχή που καλύπτει το μνημόνιο και τη μεγάλη περιοχή που πρέπει να καλύψει ένα ολοκληρωμένο εθνικό σχέδιο ανασυγκρότησης.
Λέω για πολλοστή φορά Το μνημόνιο καθορίζει την εξωτερική πολιτική της χώρας; Μιλάει το μνημόνιο για την ανάγκη να προστατεύσουμε τη δημοκρατία και το κράτος δικαίου, το Κοινοβούλιο από τον εκφασισμό και τους εκπροσώπους του;
Μιλάει το μνημόνιο για τον ορυκτό πλούτο, για την υφαλοκρηπίδα, για την ΑΟΖ; Μιλάει για τα ελληνοτουρκικά; Μιλάει για το πώς θα διαμορφωθεί ο χάρτης στα Βαλκάνια; Για το τι γίνεται με τους συσχετισμούς στη Μεσόγειο; Για το ποια πρέπει να είναι η σχέση της Ελλάδας με τις Ηνωμένες Πολιτείες, τον αραβικό κόσμο, το Ισραήλ, τη Ρωσία, τις ανερχόμενες δυνάμεις όπως είναι η Βραζιλία, η Κίνα, η Ινδία;
Όχι βεβαίως. Σε εμάς εναπόκειται να παρουσιάσουμε και παρουσιάζουμε καθημερινά το εθνικό σχέδιο ανασυγκρότησης. Μας εμπόδισε το μνημόνιο να παρουσιάσουμε την πλήρη δέσμη των μέτρων κοινωνικής πολιτικής, όπως έκανα προχτές; Να πούμε ποιες είναι οι συγκεκριμένες λύσεις για τα υπερχρεωμένα νοικοκυριά, για τους επαγγελματίες με ατομική επιχείρηση που εντάσσονται στη ρύθμιση για τα υπερχρεωμένα νοικοκυριά αν οι οφειλές τους είναι έως 25.000 ευρώ;
Μας εμπόδισε το μνημόνιο να διασφαλίσουμε τον ακατάσχετο τραπεζικό λογαριασμό 1.500 ευρώ για κάθε άτομο και 2.000 για κάθε ζευγάρι; Μας εμπόδισε το μνημόνιο να παρουσιάσουμε την πρόταση που συμφωνήσαμε με το τραπεζικό σύστημα το οποίο υποτάσσεται στο στρατηγικό έλεγχο του κράτους για το «νέο Τειρεσία», έναν Τειρεσία εναρμονισμένο με τις νέες συνθήκες της κρίσης; Γιατί δεν μπορεί κανείς να αποκλείεται από τον τραπεζικό δανεισμό επειδή του έσκασε μια επιταγή ή εκδόθηκε εις βάρος του μια διαταγή πληρωμής για ένα μικρό ποσό.
Μας εμπόδισε το μνημόνιο να πούμε ότι όλοι οι άνεργοι και τελικά όλοι οι Έλληνες πολίτες θα έχουν ανεξαρτήτως ενσήμων και διάρκειας της ασφάλισής τους πλήρη υγειονομική κάλυψη; Μας εμπόδισε το μνημόνιο να εκδώσουμε τη νέα απόφαση για το μέγιστο ύψος της μηνιαίας δόσης που θα δίνουν οι δημόσιοι υπάλληλοι στο Ταμείο Παρακαταθηκών και Δανείων;
Μας εμπόδισε το μνημόνιο να συμφωνήσουμε με την Ένωση Ελληνικών Τραπεζών, τον τρόπο με τον οποίο θα διευθετούνται με κυλιόμενο τρόπο όλα τα δάνεια και μέχρι τώρα έχουν διευθετηθεί 800.000 δάνεια;
Μας εμπόδισε το μνημόνιο να παρουσιάσουμε - και το έκανα αυτό προχτές - τη δέσμη μέτρων για την παροχή ρευστότητας στην αγορά; Για το πώς από αυτά που ακούτε περί PSI, τα πολλά δισεκατομμύρια, θα πάμε στο χρήμα στην αγορά γιατί εκεί υπάρχει η πραγματική ανάπτυξη, εκεί μπορεί να γίνουν δουλειές, εκεί μπορεί να καταπολεμηθεί η ανεργία.
Μα είπα, ότι τώρα μπορούμε να πληρώσουμε σε λίγο 6,5 δισεκατομμύρια ληξιπρόθεσμων οφειλών του δημοσίου στην αγορά. Να επιστρέφουμε με αυτοματοποιημένο τρόπο τον ΦΠΑ. Τώρα μπορούμε να δώσουμε πίσω στο τραπεζικό σύστημα 10 δισεκατομμύρια που είναι δεσμευμένα στα έντοκα γραμμάτια του δημοσίου για να διοχετευτούν σε δάνεια σε επιχειρήσεις.
Τώρα συμφωνήσαμε με την τρόικα στο Ενιαίο Ταμείο Στήριξης των Μικρομεσαίων Επιχειρήσεων, έτσι ώστε να καλύπτονται όλες οι επιχειρήσεις, μικρές και μεσαίες, παλιές και καινούριες για ένα σκοπό. Το κεφάλαιο κίνησης. Γιατί στο κεφάλαιο κίνησης πονάει το πράγμα.
Τώρα έχουμε συμφωνήσει, γιατί εμείς ελέγχουμε στρατηγικά το τραπεζικό σύστημα ,ότι δεν μπορεί να μειωθούν τα πλαφόν, ότι δεν μπορούν να αυξάνουν αλλά θα μειώνονται τα επιτόκια χορηγήσεων.
Μας εμπόδισε το μνημόνιο; Δεν μας εμπόδισε.
Μας εμποδίζει το μνημόνιο να δώσουμε μια ολοκληρωμένη και υπεύθυνη απάντηση για το τι θα γίνει τον Ιούνιο, γιατί εκεί είναι το κρίσιμο ερώτημα. Μήπως μετά τις εκλογές έρθει ο πέλεκυς νέων περικοπών; Τι λένε οι άλλοι;
Ο κ. Σαμαράς λέει τώρα το δικό του «λεφτά υπάρχουν» υποσχόμενος με μισόλογα διάφορες παροχές. Αλλά έτσι αυξάνει το λογαριασμό που θα πληρώσει όλος ο ελληνικός λαός και άρα ο πιο αδύναμος που έχει και τη μεγαλύτερη ανάγκη.
Εμείς λέμε πολύ συγκεκριμένα πράγματα, τα οποία έχουν προκαλέσει την αμηχανία των υπολοίπων κομμάτων, από τον κ. Σαμαρά μέχρι την Αριστερά. Κανείς δεν αντιδρά. Εμείς λέμε η προσαρμογή να γίνει σε τρία και όχι σε δύο χρόνια, μέχρι το τέλος του ΄15 για να γίνει πιο ήπια, πιο φιλικά για τον πολίτη. Με μικρότερη πίεση για περικοπές και προτείνουμε συγκεκριμένο σχήμα χρηματοδότησης του τρίτου χρόνου που το έχουμε διασφαλίσει με τους εταίρους μας.
Δεσμευόμαστε και δεσμεύομαι προσωπικά, εγγυώμαι, ότι δεν θα θιγούν χαμηλόμισθοι και χαμηλοσυνταξιούχοι. Ότι δεν θα υπάρξουν νέες οριζόντιες περικοπές μισθών και συντάξεων. Ότι δεν θα υπάρξουν νέοι φόροι. Αντιθέτως το Εθνικό Φορολογικό Σύστημα που πρέπει να το συμφωνήσουμε ευρύτατα μέσα στη Βουλή, θα είναι σταθερό για 10 χρόνια, πιο δίκαιο, πιο αναπτυξιακό. Και σταδιακά θα αφαιρέσουμε τους έκτακτους φόρους, τις εισφορές και τα τέλη της περιόδου της κρίσης καθ' οδόν προς την έξοδο από το μνημόνιο, το αργότερο σε 3 χρόνια.
Εμείς λέμε ότι πρέπει να είμαστε θαρραλέοι και ριζοσπαστικοί στις διαρθρωτικές αλλαγές, στο άνοιγμα των επαγγελμάτων και των αγορών, στη μείωση του κράτους και του δημόσιου τομέα για να μπορέσουμε να αποσυμφορήσουμε την πίεση για περικοπές μισθών και συντάξεων, περικόπτοντας δαπάνες από αλλού. Αλλά πρέπει και ο πολίτης να συμπαρίσταται στις προσπάθειες για την καταπολέμηση της φοροδιαφυγής και της παραοικονομίας μέσω διασταυρώσεων. Γιατί αλλιώς είναι σαν να τα θέλουμε όλα δικά μας και αυτό δεν γίνεται.
Δεν έχω ακούσει καμία πρόταση συγκροτημένη και υπεύθυνη. Και μας κουνάνε το χέρι και μας ρωτάνε συνεχώς: «Τι θα κάνετε τον Ιούνιο;». Θεωρώντας δεδομένο ότι ό,τι και αν ψηφίσουν οι πολίτες, το ΠΑΣΟΚ θα είναι με κάποιον τρόπο στην κυβέρνηση. Γιατί αγαπητοί φίλοι; Γιατί δεν αντιστρέφουμε την ερώτηση;
Λοιπόν, εγώ ρωτώ όλα τα πολιτικά κόμματα, όλους τους πολιτικούς αρχηγούς και ιδίως αυτούς που εμφανίζονται ως «αντιμνημονιακοί»: Δίνετε την εγγύησή σας ότι αν εφαρμοστεί η δική σας πολιτική το κράτος θα είναι σε θέση να πληρώσει μισθούς και συντάξεις τον Ιούνιο; Εάν για κάποιο λόγο οι περιβόητοι εταίροι μας καθυστερήσουν τις δόσεις του δανείου που δε θέλετε;
Γιατί έχει επικρατήσει μια διπλή εντύπωση που είναι εσφαλμένη. Η πρώτη εντύπωση είναι κατανοητή γιατί απορρέει μέσα από το θυμό και την οργή των πολιτών. Σου λένε, ό,τι και να γίνει η χρεοκοπία είναι αναπόφευκτη γιατί αν είσαι άνεργος, αν έχεις χάσει την επιχείρησή σου, αν έχεις χάσει την ελπίδα σου, τι σε νοιάζει η χρεοκοπία της χώρας; Κοιτάς τη δική σου χρεοκοπία.
Ναι, αλλά η χρεοκοπία της χώρας σου κόβει την προοπτική να ξαναφτιάξεις τη ζωή σου, να βρεις δουλειά, να βρει δουλειά το παιδί σου.
Υπάρχει και η άλλη εντύπωση: Ότι ό,τι και να γίνει, δεν πρόκειται να μας βγάλει κανείς από το ευρώ διότι κοστίζει τώρα η έξοδος της Ελλάδας από το ευρώ. Θεωρούν ότι η Ευρώπη είναι ένα οργανωμένο ορθολογικό σύστημα που αποφασίζει ψύχραιμα.
Όχι, η Ευρώπη είναι γεμάτη αντιφάσεις, καθυστερήσεις και λάθη. Και μια καθυστέρηση, ένα λάθος, μπορεί να κοστίσει τραγικά πολύ και στην Ελλάδα και στην Ευρώπη. Αλλά πρώτα και κύρια στην Ελλάδα.
Και εν πάση περιπτώσει, ποιος πιστεύει στα σοβαρά ότι μπορείς να είσαι μέσα σ' ένα σύστημα και σε μια νομισματική ζώνη και να είσαι έξω από κάθε πλαίσιο συμπεριφοράς όταν μπορούν πολύ εύκολα να σου πουν «ναι, μείνε, σου καλύπτουμε τις εξωτερικές υποχρεώσεις αλλά βγάλτα πέρα στις εσωτερικές πληρωμές μόνος σου».
Ξέρετε τι σημαίνει αυτό; Ότι αντί να κάνουμε την προσαρμογή σε τρία χρόνια, θα πρέπει να την κάνουμε σε τρεις εβδομάδες. Και ποιος θα το πληρώσει αυτό; Ο πιο φτωχός, ο πιο αδύναμος, ο χαμηλοσυνταξιούχος και ο χαμηλόμισθος.
Ας μας απαντήσουν λοιπόν: Δίνουν την εγγύησή τους ,την πολιτική και την προσωπική ,ότι θα μπορεί το Δημόσιο να καταβάλλει μισθούς και συντάξεις; Και απευθύνω το ερώτημα αυτό και στον κ. Σαμαρά και στον κ. Κουβέλη που με άνεση τάσσονται υπέρ της επανάληψης των εκλογών.
Τι σημαίνει για την οικονομία; Τι σημαίνει για τα ασθενέστερα στρώματα αυτή η επανάληψη των εκλογών; Για να πάμε ν 'αποφασίσουμε πότε και με ποια κυβέρνηση, ποια πολιτική; Εντάξει, αντιλαμβάνομαι ότι υπάρχει ταραχή, υπάρχει αβεβαιότητα, υπάρχει αγωνία, αλλά προς θεού, πρέπει να διατηρήσουμε την επαφή μας με την πραγματικότητα και με την κοινή λογική. Και πρέπει ο πολίτης να αποτιμά το παρελθόν και να τιμωρεί.
Αλλά κυρίως πρέπει να καθορίζει αυτό που πρόκειται να συμβεί. Άρα, υπάρχουν τα δυσδιάκριτα όρια μεταξύ μιας ψήφου τιμωρίας και μιας ψήφου που οδηγεί στην αυτοτιμωρία της ίδιας της πατρίδας. Και πρέπει ο καθένας να σταθμίσει πολύ προσεκτικά πού τελειώνει η τιμωρία και πού αρχίζει η αυτοτιμωρία, το αδιέξοδο δηλαδή, ο τυφλός και αδιέξοδος δρόμος.
Φίλες και φίλοι, σ' εμάς εναπόκειται να χτίσουμε την αυτοδύναμη Ελλάδα. Η αυτοδύναμη Ελλάδα είναι Ελλάδα όλων των Ελλήνων. Αυτοδύναμη Ελλάδα σημαίνει εθνικό παραγωγικό μοντέλο, στήριξη της επιστροφής των νέων στην Περιφέρεια και στην πρωτογενή παραγωγή. Ρωμαλέο αγροτικό και κτηνοτροφικό τομέα.
Αυτοδύναμη Ελλάδα σημαίνει ότι σεβόμαστε αυτά που μας έδωσε η φύση και η ιστορία. Τον πολιτισμό, τη ναυτιλία, τη μεγάλη τουριστική βιομηχανία, το μυαλό και τις δεξιότητες των Ελλήνων με την καινοτομία, την έρευνα. Γιατί εκεί στηρίζεται η επιτυχία όλων των χωρών που στην Ευρώπη τις θεωρούμε υποδειγματικές, όπως είναι η Σουηδία, η Δανία, η Φιλανδία.
Εκεί βασίστηκαν όλα αυτά. Κι εμείς, έχουμε πολύ μεγαλύτερα συγκριτικά πλεονεκτήματα. Πολύ μεγαλύτερες δυνατότητες. Είναι κρίμα ιστορικά η Ελλάδα να καθηλώνεται όταν έχει τόσα εφαλτήρια, τόσες δυνατότητες που μπορούν να την εκτινάξουν στην πρωτοπορία της Ευρώπης.
Φίλες και φίλοι, για να τα πετύχουμε όλα αυτά όπως είπα και προηγουμένως, χρειάζεται να συνεννοηθούμε μεταξύ μας. Χρειάζεται εθνική ενότητα. Αλλά εδώ ο κ. Σαμαράς αρνείται να έρθει να μιλήσουμε στην τηλεόραση και δεν απαντά στην πρότασή μου να κάνουμε δυο οργανωμένους τηλεοπτικούς διαλόγους ώστε ν' ακούσει ο πολίτης τι έχει να πει ο ένας, τι έχει να πει ο άλλος.
Λυπάμαι που διαπιστώνω ότι φοβάται το διάλογο.
Και πέραν του να συνεννοηθούμε μεταξύ μας, χρειάζεται να διαμορφωθεί πραγματικά μια άλλη Ευρώπη.
Είπα χθες στο Ηράκλειο ότι ιστορικά, εξηγείται αυτό. Όλες οι μεγάλες αλλαγές στη Ευρώπη έχουν ξεκινήσει από τη Γαλλία. Από την εποχή της Γαλλικής Επανάστασης, μέχρι το Μάη του '68 και από την άνοδο των σοσιαλιστικών κομμάτων στην εξουσία το 1981 με τον Μιτεράν και τον Ανδρέα Παπανδρέου μέχρι το νέο κύκλο που μπορεί ν' αρχίσει τώρα με τις γαλλικές εκλογές, με τον Φρανσουά Ολάντ.
Αλλά οι συσχετισμοί στην Ευρώπη δημιουργούνται στη βάση της Ευρώπης, στους λαούς, τις κοινωνίες και εκεί υπάρχει αυτή τη στιγμή βαθύς συντηρητισμός. Υπάρχει κανένα καλύτερο γήπεδο; Μπορούμε να διαμορφώσουμε αλλού καλύτερους συσχετισμούς;
Δυστυχώς όχι. Πρέπει λοιπόν να είμαστε καθισμένοι στο τραπέζι των ευρωπαϊκών διαπραγματεύσεων. Και πρέπει να τα κάνουμε όλα αυτά με συστηματικό και γρήγορο τρόπο για να βγούμε από την εξάρτηση, από το μνημόνιο, να γίνουμε αυτοδύναμοι, να είμαστε ξανά ουσιαστικά ισότιμοι μέσα στην Ευρώπη για να μπορέσουμε να συνδιαμορφώσουμε τους νέους συσχετισμούς για μια Ευρώπη της ανάπτυξης, της δημοκρατίας, της κοινωνικής αλληλεγγύης, για μια Ευρώπη των πολιτών.
Αυτό είναι το διακύβευμα των εκλογών της 6ης του Μάη. Αυτές τις 15 μέρες ο κάθε πολίτης γίνεται κύριος, όχι απλά και μόνο της πολιτικής του εξουσίας, αλλά της σχέσης του με την ιστορία. Εσείς είστε οι εκπρόσωποι των Ελλήνων πολιτών, εσείς είστε ο ελληνικός λαός. Εσείς. Η καρδιά και η βάση της δημοκρατικής παράταξης.
Ο στόχος μας είναι εφικτός, πιστέψτε το. Η νίκη του ΠΑΣΟΚ, η πρωτιά είναι εφικτή και σίγουρα είναι πολύ πιο εφικτή από την αυτοδυναμία της Νέας Δημοκρατίας που ονειρεύεται ο κ. Σαμαράς.
Εσείς, φίλες και φίλοι ,πρέπει να πάρετε εδώ στη Στερεά, στη Λαμία, στη Φθιώτιδα, σε όλους τους νομούς, στην Κεντρική Ελλάδα, σε όλη την Ελλάδα, πρέπει να πάρετε την υπόθεση αυτή στα χέρια σας. Κρίνονται πολλά, κρίνονται όλα. Με αισιοδοξία, με πίστη, με αντοχή, υπερήφανοι ως Έλληνες, υπερήφανοι ως δημοκράτες, υπερήφανοι ως μέλη, φίλοι και στελέχη του ΠΑΣΟΚ.
Εμπρός τώρα είναι η ώρα της μάχης, του αγώνα, της επαφής με κάθε πολίτη. Πάρτε την υπόθεση αυτή στα χέρια σας. Κάντε τη δική σας. Να φέρουμε όλοι μαζί τη νίκη, την ελπίδα, την προοπτική, την ασφάλεια.
Γεια σας και με τη νίκη!
