Βρυξέλλες, 17 Μαρτίου 2014
Παρέμβαση Αντιπροέδρου της Κυβέρνησης και ΥΠΕΞ Ευ. Βενιζέλου για την Ουκρανία στο Συμβούλιο Εξωτερικών Υποθέσεων της Ε.Ε.
Η σημερινή μας αντίδραση, μια ημέρα μετά το δημοψήφισμα στην Κριμαία, είναι εύκολη, σχεδόν αυτόματη. Η ευρωπαϊκή πολιτική πρέπει να είναι πάντα μια πολιτική βασισμένη σε αρχές. Η εδαφική ακεραιότητα και ο σεβασμός των υφισταμένων συνόρων είναι το θεμέλιο του status quo, της διεθνούς έννομης τάξης και της ειρήνης και της σταθερότητας σε όλο τον κόσμο.
Το σχέδιο των Συμπερασμάτων είναι ισορροπημένο. Ο κατάλογος των ατόμων που τίθενται υπό καθεστώς κυρώσεων, τον οποίο επεξεργάστηκε το COREPER, συνιστά μια ένδειξη της ευρωπαϊκής αποφασιστικότητας, αλλά, ταυτόχρονα, κρατάμε ανοιχτούς τους πολιτικούς και διπλωματικούς διαύλους επικοινωνίας με τη Ρωσία, στο υψηλότερο δυνατό επίπεδο.
Η στάση μας, επίσης, σε σχέση με την ουκρανική Κυβέρνηση, είναι καθαρή. Επιμένουμε πάντα στα κρίσιμα σημεία της συμπεριληπτικότητας, όχι μόνο των πολιτικών και κοινωνικών δυνάμεων, αλλά και όλων των περιοχών της χώρας, της ασφάλειας, του οδικού χάρτη προς τη δημοκρατική ομαλοποίηση και του σεβασμού των δικαιωμάτων των εθνικών και γλωσσικών μειονοτήτων.
Βεβαίως, εξαιρετικά κρίσιμο ζήτημα είναι η αποφυγή της ασύντακτης χρεοκοπίας και η δυνατότητα εφαρμογής ουσιαστικών οικονομικών, κοινωνικών και θεσμικών μεταρρυθμίσεων. Αυτό είναι πάντα πολύ δύσκολο όταν οι μεταρρυθμίσεις συνοδεύονται από δυσάρεστα για την κοινωνία οικονομικά μέτρα. Αν αυτό είναι δύσκολο για κάθε Κυβέρνηση, μπορούμε να φανταστούμε πόσο πιο δύσκολο είναι για τη μεταβατική Κυβέρνηση της Ουκρανίας.
Αυτό είναι, λοιπόν, το εύκολο μέρος της πολιτικής μας. Υπάρχει όμως πάντοτε το στρατηγικό πρόβλημα. Ποιά είναι η πρόβλεψή μας για τα επόμενα βήματα της Ρωσίας και για την εξέλιξη ή ακόμα και για την κλιμάκωση των δικών μας αντιδράσεων; Πόσο καθαρή και πλήρης είναι η εικόνα μας για το στρατηγικό πλαίσιο που θα ακολουθήσει η αμερικανική κυβέρνηση;
Είναι γνωστό, άλλωστε, ότι το διακύβευμα στις οικονομικές σχέσεις Ε.Ε.- Ρωσίας είναι πάρα πολύ μεγαλύτερο από τις οικονομικές σχέσεις ΗΠΑ - Ρωσίας.
Είναι, επίσης, τώρα η κατάλληλη στιγμή να κάνουμε μία επαναξιολόγηση της ευρωπαϊκής πολιτικής των τελευταίων μηνών ως προς την Ουκρανία και γενικότερα την Ανατολική Εταιρική Σχέση. Οι εξελίξεις αυτές στην Ουκρανία και την Κριμαία είναι τμήμα των δικών μας στρατηγικών προβλέψεων;
Σε αυτή δε την περίπτωση, ποιά είναι η πρόβλεψή μας για το μέλλον; Είναι προφανές ότι ο ευρωπαϊκός στόχος δεν ήταν να προκληθεί μια μείζων διεθνής κρίση στην ευρωπαϊκή ήπειρο. Ούτε στόχος μας ήταν να ωθήσουμε τη Ρωσία προς την έξοδο από τη διεθνή κοινότητα, στη λογική ενός νέου Ψυχρού Πολέμου. Πρέπει η Ρωσία να παραμείνει στο πλαίσιο της διεθνούς κοινότητας και της διεθνούς έννομης τάξης, γιατί έχουμε ιστορική υποχρέωση να αναζητήσουμε το ταχύτερο μια διπλωματική και πολιτική λύση».
Deputy Prime Minister and Foreign Minister Venizelos' intervention on Ukraine at the EU Foreign Affairs Council (Brussels, 17 March 2014)
Our reaction today – a day after the referendum – is an easy one, almost automatic. The European policy must always be a policy based on principles. Territorial integrity and respect for existing borders is the foundation of the status quo, the international legal order and of peace and stability in Europe and throughout the world.
The text of the draft conclusions is balanced. The list of persons who are being put under the status of the sanctions, which was drawn up by COREPER, constitutes an indication of Europe’s resolve, but at the same time we are keeping the political and diplomatic channels of communication open with Russia, on the highest possible level.
Our stance on the Ukrainian government is also clear. We continue to insist on the critical points: The inclusiveness not only of the political and social forces, but also of all the regions; security; the roadmap towards democratic normalization; respect for ethnic and ethno-linguistic minorities.
Of course, the avoidance of a disorderly default is also an extremely important issue. This means the potential for implementing substantial economic, social and institutional reforms. This is always very difficult when reforms are accompanied by economic measures that unpleasant for society. If this is difficult for any government, we can imagine how much more difficult it is for Ukraine’s transitional government.
So that is the easy part of our policy.
But there is always the strategic problem. What is our outlook for the next steps Russia will take and for the evolution, or even the escalation, of our reactions?
How clear and complete is our picture of the strategic framework the U.S. government will follow?
It is well known, moreover, that what is at stake in the economic relations between the European Union and Russia is much greater than what is at stake in U.S.-Russian relations.
This is also the right time for us to carry out a reassessment of the European policy of recent months regarding Ukraine and the Eastern Partnership in general.
Are these developments in Ukraine and Crimea part of our strategic forecasts? If so, what do we see for the future?
Nor was it our goal to push Russia towards exiting the international community, in the context of a new Cold-War rationale.
Russia must remain within the framework of the international community and the international legal order, because we have an historical obligation to seek a diplomatic and political solution as fast as possible.
