Λαμία 3 Μαΐου 2014
Ομιλία Ευάγγελου Βενιζέλου, Προέδρου του ΠΑΣΟΚ,
στη συνάντηση με τους παραγωγικούς φορείς
κατά την επίσκεψή του στη Λαμία
Καταρχάς, θέλω να ευχαριστήσω όλους τους εκπροσώπους των φορέων για τη συμμετοχή τους, για την ανταπόκρισή τους στην πρόσκληση και για τη συμμετοχή τους σε αυτή τη συζήτηση. Όλα όσα ειπώθηκαν είναι σοβαρά, γνωστά τα περισσότερα, με εξαίρεση κάποιες τοπικές αναφορές, αλλά τα θέματα πανελληνίου ενδιαφέροντος φυσικά γνωστά, όμως είναι χρήσιμο να τα ακούει κανείς από ανθρώπους που τα ζουν στην πράξη εκτός Αθηνών, γιατί έτσι νομίζω ότι αποκτούμε και μια πιο αυθεντική εικόνα για την πραγματικότητα.
Σας ευχαριστώ διπλά λοιπόν και για την παρουσία και για την παρουσίαση των θεμάτων. Βεβαίως, η βασική προϋπόθεση της παρουσίασής σας ήταν ότι εμείς ως κόμμα, το ΠΑΣΟΚ, η Ελιά, στην οποία μετέχει και μέσω της οποίας μάχεται το ΠΑΣΟΚ και προσωπικά εγώ ως Πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ και Αντιπρόεδρος της Κυβέρνησης, μπορούμε και οφείλουμε να παίξουμε ένα ρόλο στην αντιμετώπιση αυτών των μεγάλων θεμάτων, μεγάλων, μεσαίων, μικρότερων, εθνικών, τοπικών.
Αυτό είναι αλήθεια, εφόσον ισχύουν οι θεμελιώδεις δημοκρατικοί κανόνες, δηλαδή εφόσον θέλει ο ελληνικός λαός να έχει μια σταθερή κυβέρνηση κι εφόσον θέλει η κυβέρνηση αυτή να εφαρμόζει μία πολιτική, η οποία, με κόπους θυσίες και βάσανα, οδηγεί από το σημείο μηδέν της απόλυτης κρίσης, της κρίσης της υπαρξιακής της χώρας, τη χώρα στην έξοδο από την κρίση. Στην ομαλότητα, την κανονικότητα, την ισοτιμία μέσα στην Ευρώπη, την αυτοδυναμία μέσα στην παγκόσμια και την ευρωπαϊκή αγορά.
Και είναι αλήθεια ότι εμείς δε βρισκόμαστε σε μια κυβέρνηση συνεργασίας επειδή είχαμε πολύ την επιθυμία να είμαστε το δεύτερο κόμμα σε μία κυβέρνηση συνεργασίας με τη Ν.Δ. που είναι ο μεγάλος ιστορικός αντίπαλος του ΠΑΣΟΚ τα τελευταία 40 χρόνια της μεταπολίτευσης. Εμείς βρεθήκαμε σε μία κυβέρνηση για λόγους εθνικής ανάγκης, επειδή η χώρα έπρεπε να ακολουθήσει μία δύσκολη γραμμή, τη μόνη ασφαλή και συγκεκριμένη.
Και η βασική μας προτίμηση, όπως ξέρετε, ήταν μια κυβέρνηση συνεργασίας, ει δυνατόν οικουμενική, ει δυνατόν μεγάλης εθνικής ενότητας, με τη συμμετοχή όλων των υπεύθυνων φιλοευρωπαϊκών δυνάμεων της χώρας. Προοδευτικών ή εν πάση περιπτώσει, αν δεν μπορούμε αριθμητικά μόνον οι προοδευτικές δυνάμεις γιατί δε φτάνουμε κοινοβουλευτικά, πάντως σίγουρα όλων των υπεύθυνων ευρωπαϊκού προσανατολισμού δυνάμεων.
Κι αυτή την πρόταση κάναμε μετά τις εκλογές του Μαΐου του 2012 και του Ιουνίου του 2012: Θέλαμε μια κυβέρνηση στην οποία να είναι και ο ΣΥΡΙΖΑ, θέλαμε να είναι μια κυβέρνηση στην οποία να είναι και η ΔΗΜΑΡ -και ήταν η ΔΗΜΑΡ- που θα μπορούσε αυτό να είχε συμβεί και χωρίς να μεσολαβήσουν οι δεύτερες εκλογές του Ιουνίου του 2012, που προκάλεσαν μία τεχνητή πόλωση και οδήγησαν σε μία προσπάθεια κανιβαλισμού εις βάρος του ΠΑΣΟΚ, πανταχόθεν.
Αλλά εν πάση περιπτώσει το δεχθήκαμε κι αυτό. Και πήγαμε σε μία κυβέρνηση που θα θέλαμε να έχει 3 τουλάχιστον κόμματα, αναγκαστικά 2 όταν απεχώρησε η ΔΗΜΑΡ για λόγους οι οποίοι ήταν πάρα πολύ ειδικοί, -αυτοί που αφορούσαν την ΕΡΤ- σε σχέση με το μεγάλο διακύβευμα που είναι εθνικών διαστάσεων, ιστορικών.
Ήθελα να σας πω ότι αυτή τη γραμμή που εφαρμόζουμε, που είναι η γραμμή της υπεύθυνης και δύσκολης αντιμετώπισης της κρίσης, την εφαρμόζουμε κατ΄ εντολήν του ελληνικού λαού. Ο ελληνικός λαός στις εκλογές του 2009 δεν ήξερε ότι η χώρα έχει φάει τα σωθικά της κι έχει την ψευδαίσθηση της σταθερότητας, ενώ είναι μια χώρα υπονομευμένη οικονομικά έτοιμη να καταρρεύσει.
Δεν το ξέραμε ούτε εμείς ή εν πάση περιπτώσει οι περισσότεροι από μας δεν το ξέραμε. Και πράγματι βρεθήκαμε στην ανάγκη να λάβουμε αποφάσεις και να επιβάλλουμε μέτρα δυσάρεστα, αντιδημοφιλή, τα οποία δεν είχαν τεθεί προεκλογικά το 2009 και θα έπρεπε έστω κοινοβουλευτικά -αυτό είναι αλήθεια- να έχουμε ζητήσει από όλους να αναλάβουν τις ευθύνες τους.
Το ΠΑΣΟΚ σήκωσε μόνο του το βάρος, επειδή έτυχε να έχει κερδίσει στις εκλογές. Αν είχε χάσει στις εκλογές και έσκαγε η βόμβα στα χέρια της προηγούμενης κυβέρνησης, το βάρος θα το κουβαλούσε η Ν.Δ., η οποία άλλωστε είχε και την ευθύνη της διακυβέρνησης από το 2004 έως το 2009, όλη την τελευταία μακρά κρίσιμη περίοδο 5,5 ετών.
Όμως δύο χρόνια μετά το Μάιο και τον Ιούνιο του 2012 αυτά τα ξέραμε όλοι, οι πολιτικές εφαρμοζόταν, οι επιλογές είχαν γίνει, οι συμφωνίες είχαν υπογραφεί κι αυτά ετέθησαν ενώπιον του ελληνικού λαού. Και ο ελληνικός λαός ψήφισε εν γνώσει των συνεπειών, με συντριπτική πλειοψηφία, υπέρ αυτής της γραμμής με αποχρώσεις.
Η Ν.Δ. είχε αναβλέψει από αντιμνημονιακή είχε γίνει εντός εισαγωγικών «υπεύθυνη και μνημονιακή», η ΔΗΜΑΡ έλεγε κάποια πράγματα τα οποία ήταν πολύ κοντά σε αυτά που λέγαμε εμείς κι εμείς λέγαμε αυτά έχουν γίνει, αυτά πρέπει να γίνουν: Θέλουμε συνεργασία, θέλουμε συστράτευση, αυτή είναι η μόνη γραμμή, δεν υπάρχει σχέδιο Β.
Οι αδερφοί μας οι Κύπριοι πήγαν να «φλερτάρουν» με το σχέδιο Β κάποια στιγμή και κατάλαβαν πολύ γρήγορα ότι σχέδιο Β δεν υπάρχει ή αν υπάρχει είναι τρισχειρότερο από το σχέδιο Α.
Ακόμη και μετά την αποχώρηση της ΔΗΜΑΡ -που κακώς έγινε- η κυβέρνηση αυτή έχει 42% στις εκλογές του 2012. Λίγες κυβερνήσεις στην Ευρώπη έχουν τέτοια πλειοψηφία. Το έχουμε ξεχάσει αυτό. Αν λοιπόν ο ελληνικός λαός θέλει να συνεχίσουμε σταθερά και να ολοκληρώσουμε την προσπάθεια, να αποδώσουν οι θυσίες οι τόσο σκληρές, πρέπει να μας το δείξει με την επιλογή του και με την ψήφο του.
Δεν ξέρω αν αυτά τα αιτήματα τα θέτετε και στα άλλα κόμματα. Τα κόμματα της αντιπολίτευσης μπορεί να απαντήσουν πάρα πολύ εύκολα ότι εμείς θα τα είχαμε κάνει όλα καλά, δε θα υπήρχε μνημόνιο, δε θα υπήρχαν δυσκολίες, δε θα υπήρχε ύφεση, δε θα υπήρχε ανεργία, θα δούλευε η αγορά καλά, δε θα είχαμε κανένα πρόβλημα με τα ασφαλιστικά ταμεία, δε θα είχαμε κανένα πρόβλημα με το σύστημα υγείας, θα ήμασταν μια ευτυχισμένη χώρα που θα ζούσε στην κατάσταση την προ του 2009 ή θα γυρίσουμε στην κατάσταση αυτή.
Αυτό είναι ένα απροκάλυπτο και επικίνδυνο ψέμα που προσβάλλει τη νοημοσύνη του ελληνικού λαού. Δεν πρόκειται να γυρίσει κανείς στην κατάσταση αυτή, εκτός κι αν λένε κάποιοι ότι έγιναν οι θυσίες αυτές, έγινε η επιλογή αυτή, είμαστε τώρα στην έξοδο από την κρίση, θα τα μηδενίσουμε όλα αυτά; Nα έχουμε κάνει τις θυσίες και να ξαναγυρίσουμε στην αφετηρία ή πίσω από την αφετηρία και να ξαναπιάσουμε το νήμα να τα κάνουμε όλα με άλλο τρόπο, δηλαδή ποιον τρόπο;
Αυτόν που οδηγεί έξω από το ευρώ, έξω από την Ευρωπαϊκή Ένωση, στην κατάρρευση των τραπεζών, στην εξανέμιση των καταθέσεων, στο κλείσιμο των επιχειρήσεων, όχι σε ύφεση 25%, αλλά στο ερώτημα εάν θα διασώσουμε το 25% της ελληνικής οικονομίας και θα χάσουμε το 75%.
Είναι αυτή η προσδοκία του «κόμματος της δραχμής», το οποίο δεν έχει ξεχαστεί. Είναι αυτοί οι κύριοι που έχουν βγάλει τα λεφτά τους από το τραπεζικό σύστημα 70 δισεκατομμύρια ή δεν τα είχαν βάλει ποτέ, τα βγάλανε έξω ή δεν τα έφεραν ποτέ και λένε «εντάξει, αγοράζουμε δέκα Ελλάδες με τόσα λεφτά σε δραχμές», υποτιμημένες δραχμές, κατοχικές, όχι παλιά καλή δραχμή. Αυτή είναι η πραγματικότητα.
Λες δηλαδή είχαμε μια άλλη επιλογή, μια καλή επιλογή, μια επιλογή που θα είχε ευχαριστημένους τους πάντες και δεν την ακολουθήσαμε, γιατί εμείς είμαστε δούλοι των συμφερόντων, γιατί είμαστε κακοί άνθρωποι και θέλουμε να βασανίζουμε τους συμπολίτες μας. Γιατί δεν είχαμε δημοκρατική εντολή, γιατί θέλαμε να είμαστε αντιδημοφιλείς. Δε μας άρεσε που μας χειροκροτούσε και μας αγαπούσε όλος ο κόσμος που ψήφιζε ΠΑΣΟΚ και μας είχε πολύ ψηλά στην εκτίμησή του, γιατί ήξερε τι έχει δώσει το ΠΑΣΟΚ τα 40 χρόνια της μεταπολίτευσης.
Και βέβαια κάναμε το μεγάλο λάθος, αναλαμβάνοντας μια τεράστια ευθύνη εμείς δυσανάλογη, να αφήσουμε τους άλλους να κάνουν ένα χορό ανευθυνότητας στις πλάτες μας. Στην αρχή και η Ν.Δ., η οποία ήταν στην Πλατεία Συντάγματος μαζί με τους αγανακτισμένους και αυτή. Μετά ανέβλεψε και ήρθε στην ευθύνη, ανέβηκε από την πλατεία στη Βουλή, στις ευθύνες. Πέρασε τα σκαλάκια του Αγνώστου Στρατιώτη και ανέβηκε στην κυβέρνηση και τις ευθύνες.
Εάν θέλετε τα θέματα αυτά να τα αντιμετωπίσει ο κ. Τσίπρας, ο κ. Καμμένος, που έχουν πει ότι θα συνεργαστούν, ο κ. Θεοδωράκης που είναι νέος πολιτικός αρχηγός, εάν νομίζετε ότι μπορεί να βοηθήσουν κι άλλες δυνάμεις, μπορεί ο κόσμος να κάνει την επιλογή αυτή και να εκβιάσει τις εξελίξεις και να οδηγήσει σε επιτάχυνση των πολιτικών εξελίξεων, εάν το αποτέλεσμα των εκλογών των δημοτικών των περιφερειακών και των ευρωπαϊκών μπορεί να διαβαστεί έτσι.
Αυτό είναι μια επιλογή του ελληνικού λαού, δημοκρατικά υπάρχουν λύσεις, δεν εκβιάζεται κανείς, δεν πειθαναγκάζεται κανείς. Ούτε μπορεί να έχουμε μία άνιση και άδικη κατάσταση, όπου κάποια κόμματα και κάποια πρόσωπα πρέπει να αντιμετωπίσουν όλα τα προβλήματα: από τα φαρμακεία μέχρι την ισοτιμία των πτυχίων και από το ΕΣΠΑ μέχρι το θεσμό της Τοπικής Αυτοδιοίκησης και από την κατάσταση των μικρομεσαίων επιχειρήσεων μέχρι την ανεργία, με συγκεκριμένα μέτρα, τα οποία δοκιμάζονται στην πράξη άμεσα. Και κάποιοι άλλοι μπορούν να λένε ελεύθερα ότι λόγια θέλουν, συμπαθητικά και εύκολα, διότι δεν πρόκειται να δοκιμαστούν σε καμία απόφαση. Είναι πολύ άδικο αυτό. Και δε μιλάμε για το παρελθόν, δε μιλάμε για όσα έγιναν μέχρι σήμερα, για το αν πρέπει να τιμηθούν ή να μην τιμηθούν κάποια κόμματα και κάποιοι άνθρωποι. Μιλάμε για το μέλλον, γιατί όλα γίνονται δύσκολα και καταστρέφονται πάρα πολύ εύκολα, σε μία μέρα. Σε μία μέρα, μία απόφαση, καταστρέφει τα πάντα.
Αυτή είναι η κατάσταση στην οποία βρισκόμαστε κι αυτό είναι και το πραγματικό ζητούμενο στη διαδικασία που έχουμε. Η χώρα ήταν σε ύφεση από το 2007. Το 2009 η χώρα δεν είχε ελεγχόμενο χρέος, είχε μάλλον για να το πω καθαρά ανεξέλεγκτο χρέος, ανεξέλεγκτο έλλειμμα και είχε χάσει κάθε ανταγωνιστικότητα. Είχαμε μη χρηματοδοτήσιμο και βιώσιμο χρέος, είχαμε έλλειμμα 15,7 οι πρώτοι δηλαδή με απόσταση στην Ευρώπη.
Και είχαμε και έλλειμμα του ισοζυγίου τρεχουσών συναλλαγών, δηλαδή δεν είχαμε καμία ανταγωνιστικότητα, εισάγαμε ακατάσχετα και καταναλώναμε, 15% έλλειμμα του ισοζυγίου, τελευταίοι σε ανταγωνιστικότητα, σε παραγωγή και όχι για πετρέλαιο, για κόκκινο κρέας και βάλε.
Και έπρεπε αυτό όλο να συμμαζευτεί. Δε γίνεται αυτό τόσο εύκολα, καθόλου εύκολα δε γίνεται. Βεβαίως υπάρχουν προβλήματα στο ασφαλιστικό σύστημα και στο σύστημα υγείας, το κοινωνικό κράτος, ο κοινωνικός προϋπολογισμός. Ποιος τα πληρώνει αυτά; Εάν δεν πληρώσει ο ασφαλισμένος, εάν δεν είναι αυτοχρηματοδοτούμενο το σύστημα και στον κλάδο υγείας και στον κλάδο σύνταξης, ποιος το πληρώνει; Το πληρώνει ο κρατικός προϋπολογισμός. Κρατικός προϋπολογισμός είναι ο φορολογούμενος.
Εάν έχουμε εκτεταμένη φοροδιαφυγή, η εκτεταμένη φοροδιαφυγή δημιουργεί ένα πρόβλημα και στο κοινωνικό κράτος. Και η εκτεταμένη φοροδιαφυγή δεν είναι η μεγάλη φοροδιαφυγή των λίγων μεγάλων -είναι κι αυτό, αλλά ξέρετε αυτό δεν είναι μεγάλα ποσά- είναι η μικρή φοροδιαφυγή των πολλών μικρών. Επίσης ένα πολύ μεγάλο θέμα, διότι αθροιστικά αυτό είναι ένας τεράστιος όγκος.
Και επίσης πρέπει να σας πω ότι αν θες να ελέγξεις τους λίγους μεγάλους, τους ελέγχεις ευκολότερα: Βάζεις σε κάθε όμιλο και μία ομάδα εφοριακών εγκατεστημένων εκεί από το πρωί μέχρι το βράδυ, όχι online στο διαδίκτυο, αλλά με φυσική παρουσία στο λογιστήριο, στο ταμείο. Αλλά τον μικρό με την ταμειακή μηχανή, αυτόν που δεν κόβει αποδείξεις, δεν μπορείς να τον πιάσεις, δεν τον βρίσκεις παρά μόνο μέσα από μια διαδικασία και από μια κοινωνική σύμπραξη.
Οι τράπεζες στην Ελλάδα κατέρρευσαν και ανακεφαλαιοποιήθηκαν λόγω του PSI; Γιατί έπρεπε να κερδίσουμε το κούρεμα του χρέους και προκειμένου να κουρέψουμε τους ξένους έπρεπε να κουρέψουμε και τους Έλληνες; Εγώ να δεχθώ ότι ως ένα βαθμό ναι, πολύ μικρό όμως.
Θα δείτε ότι θα δαπανήσουμε για την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών ένα ποσό το οποίο θα είναι περίπου όλα κι όλα 12 δισεκατομμύρια, όταν θα ολοκληρωθεί ο κύκλος. Όλα τα υπόλοιπα θα επιστραφούν στο δημόσιο, από τα 50 που έχουμε στη διάθεσή μας. Το κάνουμε αυτό για να στηρίξουμε τους τραπεζίτες; Οι τραπεζίτες έχασαν τις μετοχές τους, εκμηδενίστηκαν οι μετοχές των μετόχων των παλαιών. Το κάναμε για να στηρίξουμε τις καταθέσεις, για να στηρίξουμε τα 170 δισεκατομμύρια καταθέσεων, να μην καταρρεύσουν οι καταθέσεις. Ξέρετε πόσος είναι ο μέσος όρος της κατάθεσης στην Ελλάδα; Λιγότερο από 5 χιλιάδες ευρώ, άρα έπρεπε να προστατεύσουμε τα εκατομμύρια των καταθετικών λογαριασμών.
Τα δάνεια αυτά τα οποία τώρα δυσκολεύονται να πληρώσουν οι άνθρωποι, τα στεγαστικά, τα επιχειρηματικά, τα καταναλωτικά, είχαν δοθεί από το τραπεζικό σύστημα, πρέπει να γίνουν ρυθμίσεις και άλλες ρυθμίσεις, δίκαιες ρυθμίσεις. Αγωνιστήκαμε ως ΠΑΣΟΚ για την απαγόρευση του πλειστηριασμού της πρώτης κατοικίας, αγωνιστήκαμε για τις ρυθμίσεις, για τη διαμεσολάβηση.
Ποιος πληρώνει το κόστος, ώστε να βρει ο καταθέτης τα λεφτά του; Γιατί ο καταθέτης τα δίνει και η τράπεζα τα δανείζει. Ο καταθέτης κάποια στιγμή τα ζητάει, που θα τα βρει να τα πάρει πίσω; Έπρεπε να γίνει λοιπόν το PSI, η ανακεφαλαιοποίηση, να υπάρχουν αυτά τα λεφτά, για να τα βρει ο καταθέτης. Γιατί αν ο καταθέτης δεν έχει εμπιστοσύνη και δεν τα ξαναδώσει τα λεφτά του, τα λίγα, δε θα υπάρχουν δάνεια, δε θα υπάρχει ρευστότητα.
Και ούτε μπορείς μόνο με το ΕΣΠΑ και με το πρόγραμμα δημοσίων επενδύσεων και με τα προγράμματα του ΤΕΜΠΜΕ και με το Ινστιτούτο Ανάπτυξης να λύσεις τα προβλήματα χρηματοδότησης. Tο τραπεζικό σύστημα λύνει τα προβλήματα χρηματοδότησης.
Το σύστημα είναι κλειστό, κάποιος πληρώνει στο τέλος. Αυτά τα πληρώνει ο ελληνικός λαός λοιπόν, για να διαφυλάξει τις καταθέσεις του και τις επιχειρήσεις της χώρας. Kαι πράγματι η μικρομεσαία επιχείρηση είναι ο κορμός και πράγματι εκεί υπάρχει απασχόληση, το 90% της απασχόλησης.
Αλλά η μικρομεσαία επιχείρηση πρέπει να λειτουργεί με βάση κάποιους κανόνες. Kαι ούτε είναι οι αριθμοί αυτοί που μας ανέφερε ο Πρόεδρος του Επιμελητηρίου, γιατί το 2009 το σύνολο των επιχειρήσεων που είχαν ΑΦΜ ήταν 820 χιλ. και το σύνολο των νομικών προσώπων, συμπεριλαμβανομένων και των ομορρύθμων και ετερορρύθμων εταιρειών, όλα τα νομικά πρόσωπα -εν ενεργεία και εν αργία- ήταν 200 χιλ. το 2009.
Και βεβαίως πρέπει να διασώσουμε τον μέγιστο δυνατό αριθμό μικρομεσαίων επιχειρήσεων, παραγωγικών ή έξυπνα εμπορικών στον τριτογενή τομέα, που προσφέρουν κάποια υπηρεσία η οποία να έχει νόημα. Nα έχει ποιότητα, να είναι ανταγωνιστική, να μπορεί να σταθεί, δεν μπορείς να σταθείς με απλοϊκά μέσα εκτός ανταγωνισμού.
Άρα λοιπόν χρειάζεται μία προσαρμογή και μία επιχειρηματικότητα και σε μικρά επίπεδα. H επιχειρηματικότητα δεν είναι ίδιον των μεγάλων επιχειρήσεων ή -για να το πω διαφορετικά- όσο πιο μεγάλη είναι η επιχείρηση τόσο μικρότερη σημασία έχει η επιχειρηματικότητα, δουλεύει από μόνο του το πράγμα.
Όσο πιο μικρός είσαι στο ξεκίνημά σου από το μηδέν, εκεί θέλει μυαλό, εξυπνάδα, δουλειά, επιχειρηματικότητα, ρίσκο, ωραία ιδέα. Ούτε είναι επιχειρηματικότητα μόνον η καφετέρια ή το franchising στα τρόφιμα fast-food. Θέλει κάτι άλλο για να δουλέψει το παιδί, να δουλέψει η οικονομία.
Η επιχειρηματικότητα κυρίως εκδηλώνεται στον πρωτογενή τομέα, εκεί είναι οι μεγάλες επενδύσεις και οι μεγάλες καινοτομίες, γιατί μπορείς να κάνεις πράγματα τα οποία τα βλέπεις και τα χαίρεσαι μέσα σε μήνες. Γιατί θα βάλεις στέβια, γιατί θα βάλεις κρόκο, γιατί θα κάνεις μία άλλη επιλογή και θα πουλάς το σπαράγγι σου στην καλύτερη δυνατή τιμή στην αγορά της Γερμανίας και του Βελγίου. Γιατί θα βγάλεις το καλύτερο ψάρι, που δεν υπάρχει ψάρι από τα ιχθυοτροφεία σαν το ελληνικό κανένα σε όλη τη διεθνή αγορά. Αυτό είναι το ζήτημα.
Αν λοιπόν δεν κάναμε αυτή την επιλογή και κάναμε την άλλη επιλογή, με τα λάθη, τις παραλείψεις, τις καθυστερήσεις, τις αντιφάσεις, που θα ήμασταν τώρα; Ποιον θα είχαμε εκβιάσει; Κανέναν δεν εκβιάζουμε.
Έλεγα προηγουμένως στους δημοσιογράφους, ότι η Ελλάδα με 10 εκατομμύρια πληθυσμό έχει πάρει 240 δισεκατομμύρια ευρώ δάνειο από τους εταίρους της, έχει κουρέψει το χρέος της κατά 160 δισεκατομμύρια σε καθαρή παρούσα αξία, δηλαδή 80 μονάδες του ΑΕΠ, το μεγαλύτερο κούρεμα στον κόσμο ιστορικά, από συστάσεως διεθνούς οικονομίας και στηρίζεται από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα κατά μέσο όρο γύρω στα 100 εκατομμύρια.
Και η Ουκρανία, με 50 εκατομμύρια που είναι το ενεργειακό κέντρο της ηπείρου, ψάχνει να πάρει 17 δισεκατομμύρια από το ΔΝΤ. Και η Αργεντινή που κούρεψε το χρέος της και πήγε στα δικαστήρια και ακόμα είναι στα δικαστήρια και την κυνηγάνε, γιατί σε μας δεν άνοιξε «ρουθούνι», ψάχνει τώρα να μειώσει το χρέος της κατά 6 δισεκατομμύρια. Κι εμείς το μειώσαμε κατά 160, 125 ονομαστικά, 160 τόσο σε καθαρή παρούσα αξία λόγω μικρών επιτοκίων.
«Δεν είναι λέει βιώσιμο το χρέος, θα πάμε σε άλλο μνημόνιο, θα πάρουμε νέα μέτρα». Ούτε νέα μέτρα θα πάρουμε, ούτε σε άλλο μνημόνιο θα πάμε και το χρέος είναι βιώσιμο, διότι είναι μεγάλης διάρκειας, περιόδου χάριτος, μικρών επιτοκίων και μικρής καθαράς παρούσας αξίας.
Αν το προεξοφλήσουμε δηλαδή είναι μικρότερο από το ιταλικό ή το ισπανικό, γιατί έτσι πρέπει να τα μετράμε τα χρέη -ξέρετε πολύ καλά εσείς που είστε μέσα στην αγορά, να δούμε το χρέος συνολικά- πόσο είναι η καθαρά παρούσα αξία του, τι ποσό του ΑΕΠ είναι, όχι τώρα, αλλά όταν θα εξοφληθεί.
Και είπα στους δημοσιογράφους προηγουμένως, η Ιαπωνία έχει δημόσιο χρέος 200% του ΑΕΠ και είναι σταθερή και ανεπτυγμένη χώρα και η Αργεντινή έχει 60% και ταλαιπωρείται, δεν μπορεί να σταθεί στα πόδια της. Αλλά η Βουλγαρία δίπλα μας έχει δημόσιο χρέος 20%, είναι μη μοχλευμένη οικονομία κι έχει άλλο επίπεδο ζωής, άλλο επίπεδο ζωής από ότι η Ελλάδα.
Η Ελλάδα μετά την κρίση με τις περικοπές, με τις θυσίες, δεν είναι πάντα πάνω από όλες τις χώρες αυτές; Πάντα πάνω, συγκρίνεται με τις δυνατές χώρες, με την Αμερική, με τη Βρετανία, με τη Γαλλία, με την Ιταλία, με την Ισπανία. Δε συγκρίνεται με τη Βουλγαρία, τη Ρουμανία, τη Μολδαβία, τη Λιθουανία, τη Λετονία.
Πως το καταφέραμε αυτό; Πληρώσαμε το κόστος της ανεργίας, αυτό είναι το μεγάλο θέμα. Η Ισπανία ξέρετε πόσα χρόνια έχει 25% ανεργία; Από την εποχή του Φελίπε Γκονζάλες, τον θυμάστε τον Φελίπε Γκονζάλες; Από τότε ζει με 25% ανεργία, μια αυτοκρατορία που έχει όλο τον ισπανόφωνο κόσμο.
Κι εμείς τώρα είμαστε σε αυτά τα τραγικά επίπεδα, πως θα τα χτυπήσουμε τα επίπεδα αυτά; Θα κάνουμε, ας πούμε, χίλια προγράμματα σαν αυτά που είχαμε κάνει με το Μαντούδι ή σαν αυτά που είχαμε κάνει με τη Νάουσα με το Λαναρά; Δεν μπορούμε να τα χρηματοδοτήσουμε.
Έχουμε πολλά προγράμματα, κοινωφελούς εργασίας, αυτεπιστασίας, μαθητείας, έχουμε «voucher» για τους νέους, έχουμε την «εγγύηση των νέων» που είναι πανευρωπαϊκό πρόγραμμα. Αλλά αν δεν κινηθεί ο μηχανισμός της οικονομίας και δε δουλέψουν οι επιχειρήσεις και δε γίνουν επενδύσεις, δεν κρατάς τις θέσεις και δεν δημιουργείς νέες.
Πως θα γίνει αυτό; Επειδή μειώνουμε το χρέος, επειδή το χρέος είναι βιώσιμο, επειδή μειώσαμε το έλλειμμα δραστικά και είμαστε στο 2,1% σε δημοσιονομικό έλλειμμα κι έχουμε πρωτογενές πλεόνασμα. Επειδή γυρίζουμε στις αγορές, επειδή μας δανείζουν, επειδή οι τράπεζες υπάρχουν και στέκονται στα πόδια τους, επειδή θα αρχίσει ο δανεισμός κανονικά και η ρευστότητα και το ΕΣΠΑ και το Ινστιτούτο Ανάπτυξης και οι ΚΑΠ και όλα αυτά τα οποία λέμε.
Άμα δεν γίνουν οι οδικοί άξονες θα υπάρχουν τα εργοτάξια; Όχι. 10 χιλιάδες άνθρωποι. Αν δε γίνει η επένδυση στο Ελληνικό, την οποία πολλοί Δήμαρχοι της περιοχής δεν την ήθελαν και ο Δήμαρχος Ελληνικού σημειωτέον, ο οποίος είναι τώρα στη δημοσιότητα για ένα τραγικό συμβάν. Δέκα χιλιάδες θέσεις εργασίας. Άμα δεν στηρίξεις τις επιχειρήσεις, άμα δεν μπορέσεις να βρεις τις λύσεις αυτές, δεν θα μπορέσεις να κάνεις τίποτε. Αλλά συν Αθηνά και χείρα κίνει.
Λέει η Ομοσπονδία απόψεις σεβαστές. Η ΓΣΕΒΕ που έχει μια φιλική διοίκηση, ιστορικά φιλική πάντα στο χώρο μας, μήνυσε τη Διοικήτρια του ΟΑΕΕ γιατί πήρε από το λογαριασμό που τηρείται από τις εισφορές των εργοδοτών για να πληρώσει τις συντάξεις. Και μας κατηγορούσε στη Βουλή ότι κακώς απαλλάξαμε από τις ποινικές ευθύνες τη Διοίκηση, που πήγε να δώσει τις συντάξεις παίρνοντας από τον ένα λογαριασμό ώσπου να μπορέσει να κάνει τη λογιστική αντικατάσταση όπως γίνεται δεκάδες χρόνια τώρα.
Ποινικοποίηση είπαν, ποινικοποίηση, θέλανε να βάλουν φυλακή τη Διοίκηση του ΟΑΕΕ τη διορισμένη, γιατί έκανε διευθέτηση να βοηθήσει την καταβολή των συντάξεων. Έχει αγωνιστεί το ΠΑΣΟΚ να μη μειωθούν οι συντάξεις, ιδίως οι συντάξεις του ΟΑΕΕ και πιο συγκεκριμένα οι συντάξεις του παλιού ΤΕΒΕ και να καλυφθούν ιατροφαρμακευτικά όλοι οι Έλληνες, να μην υπάρχει κανείς ανασφάλιστος.
Και είπαμε ότι ένα μεγάλο ποσό του πρωτογενούς πλεονάσματος θα διατεθεί ώστε να μη μένει κανείς χωρίς ασφάλιση υγείας. Όχι μόνο ο μισθωτός, όχι μόνο ο μακροχρόνια άνεργος και ο επιστήμονας και ο επαγγελματίας.
Και θέλω να μου πείτε: σε ένα σύστημα υγείας, το οποίο κάθε παράνομος μετανάστης μπορεί να πάει και να κάνει όλες τις εξετάσεις και όλες τις εγχειρίσεις και να μην πληρώσει τίποτε, υπήρχε ένας Έλληνας εδώ, στη Λαμία, ανασφάλιστος, άνεργος, επαγγελματίας, νέος μηχανικός ο οποίος πήγε και δεν τον έβαλε το Νοσοκομείο μέσα και δεν του έδωσε τα πάντα;
Ξέρετε μια περίπτωση; Γιατί μιλάτε στο λαό και πρέπει ο λαός να ξέρει την αλήθεια. Μια περίπτωση να μου πείτε που πήγε στο Νοσοκομείο και το Νοσοκομείο δεν τον έβαλε μέσα, να μου πείτε το όνομα, τώρα.
Τα ξέρει ο κάθε Έλληνας σε όποια κατάσταση και να είναι ότι έχει πλήρη κάλυψη. Δεν υπάρχει πιο φιλικό και πιο ανοιχτό κοινωνικό κράτος, με κόστος δημοσιονομικό. Αλλά ακούσατε τον εκπρόσωπο των φαρμακοποιών ο οποίος είπε με πολύ μεγάλη ευθύτητα ότι εμείς προτιμούσαμε την κατάσταση που υπήρχε.
(διαλογικές συζητήσεις)
Θα σας πω που πήγε η δαπάνη. Η φαρμακευτική δαπάνη στη χώρα μεταξύ 2004 και 2009 διπλασιάστηκε. Η κυβέρνηση της περιόδου 2004 – 2009 με όλες τις αποφάσεις τους, τις τιμές, την κατάργηση της λίστας, τη διαχείριση της συνταγογράφησης κατάφερε να διπλασιάσει τη δαπάνη και να έχουμε δαπάνη υπερδιπλάσια της σουηδικής, της βελγικής. Γιατί; Και που είναι τα λεφτά αυτά; Πού πήγαν τα λεφτά αυτά; Και ποιος τα πλήρωσε; Δεν τα πλήρωσαν τα Ταμεία; Δεν τα πλήρωσαν οι φορολογούμενοι;
Θέλει επιμονή ώστε να λειτουργεί το σύστημα και να μην καταρρεύσει. Η δαπάνη υγείας συντελείται τα τελευταία 2 χρόνια της ζωής κάθε ανθρώπου. Σε λίγο μπορεί να υπάρχουν διαγνωστικές εξετάσεις τις οποίες θα έχει ανακαλύψει η επιστήμη, που σημαίνει ότι εάν τις γράφει ο γιατρός αυτές τις διαγνωστικές εξετάσεις, οι οποίες είναι όλες γονιδιακές, είναι πανάκριβες για να ξέρεις αν θα έχεις καρκίνο ή Αλτσχάιμερ. Αλλά πρέπει να τις γράψει τη στιγμή που πρέπει διότι αν τις γράψουμε για όλους θα καταρρεύσει το ασφαλιστικό σύστημα. Γιατί δεν είναι μόνο το φάρμακο βέβαια, είναι και οι εξετάσεις, είναι και τα εγχειρητικά ή προσθετικά υλικά, είναι τα πάντα.
Πώς είναι δυνατόν να υπάρχει μια διαχείριση του ιδιωτικού τομέα υγείας που υπακούει σε κάποιες αρχές και μια διαχείριση του δημόσιου τομέα υγείας που δεν υπακούει σε τίποτε; Άρα χρειάζεται μια εκλογίκευση και μια σύμπραξη των Ελλήνων.
Είπα στους συναδέλφους σας που ήρθαν του Πανελλήνιου Φαρμακευτικού Συλλόγου: Σας είπε ο αρμόδιος Υπουργός ότι τα μη συνταγογραφούμενα φάρμακα θα τα πουλάτε μόνο εσείς. Τα φαρμακεία πουλάνε μόνο φάρμακα; Δεν είναι πολυδύναμα καταστήματα;
Στα σούπερ μάρκετ τα φαρμακεία δεν θα έχουν χωριστή είσοδο για την εφημερία; Δεν θα έχουν τις προδιαγραφές ενός πλήρους φαρμακείου; Αλλά τους είπα και κάτι άλλο. Αντί να μου λέτε αυτό, είστε 11.000 φαρμακεία, 6.500 οι συνεταιρισμένοι φαρμακοποιοί, έχουμε τους Συνεταιρισμούς που είναι μεγάλες επιχειρήσεις οι Συνεταιρισμοί Φαρμακοποιών. Κάνουν παράλληλες εξαγωγές φαρμάκων, εκτεταμένες παράλληλες εξαγωγές παίζοντας με τις τιμές.
Φτιάξτε τους Συνεταιρισμούς εσείς, σούπερ μάρκετ και αντί να σας προσλάβουν οι επιχειρήσεις σούπερ μάρκετ για να έχουν φαρμακείο προσλάβετε εσείς άλλους για να κάνετε τα δικά σας σούπερ μάρκετ με τα λεφτά που βγάζετε από τους Συνεταιρισμούς. Και αν κάποιοι δεν είναι συνεταιρισμένοι συνεταιριστείτε. Αλλά δεν μπορούμε να μιλάμε με τους όρους προστασίας που μιλούσαμε μέχρι πριν από λίγα χρόνια. Αλλάζει το πράγμα. Δεν μπορεί να είναι όλα αυτόματα χωρίς ρίσκο.
Υπάρχουν λύσεις. Και έχουμε ανοίξει ένα διάλογο με τους φαρμακοποιούς για να βρούμε λύσεις οι οποίες θα τους βγάλουν από τη μιζέρια αυτή, ότι οι αποστάσεις, το κέρδος, το ποσοστό. Ανοιχτείτε. Τα φαρμακεία ξεκίνησαν από την Αμερική και έγιναν σούπερ μάρκετ όλα.
Ομιλητής: Θα παρακαλούσα να πείτε στην Ευρώπη τι γίνεται.
Ευ. Βενιζέλος: Ξέρω πολύ καλά τι γίνεται στην Ευρώπη. Ξέρω πολύ καλά που είναι η λογική του ντράγκστορ τι σήμαινε στο Παρίσι όταν σπούδαζα. Ήταν το κέντρο στο οποίο θα πήγαινε να φας, να διασκεδάσεις, υπήρχε και ένα φαρμακείο μέσα. Πριν από 40 χρόνια, όχι τώρα, γιατί έχω και εγώ δυστυχώς γεράσει.
Άρα ξέρουμε πολύ καλά, δεν μπορεί να υπάρχει κανείς χωρίς φαρμακευτική περίθαλψη. Θέλουμε να σώσουμε τα Ταμεία, αλλά πρέπει τα Ταμεία να μπορούν να δώσουν συντάξεις, γιατί αν αναστείλουν την καταβολή εισφορών σύνταξης όλοι, αρκούμενοι στην ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, όταν θα γεράσουν και θα είναι ανασφάλιστοι, ποιος θα τους δώσει σύνταξη;
Το μεγάλο πρόβλημα του ασφαλιστικού συστήματος ξέρετε ποιο είναι στην Ελλάδα ιστορικά; Ότι οι άνθρωποι δουλεύουν 40 χρόνια και έχουν 20 χρόνια ασφάλισης. Αλλά όταν βγαίνεις στα 60 και έχεις προσδόκιμο επιβίωσης 85, συμπληρώνουν 25 χρόνια σύνταξης.
Το προσδόκιμο επιβίωσης στην Ελλάδα είναι από τα μεγαλύτερα στην Ευρώπη. Από τα μεγαλύτερα, από τα τρία καλύτερα στην Ευρώπη και λόγω μεσογειακής διατροφής και λόγω κλίματος και λόγω DNA. Δεν είναι κι αυτό λύση, διότι αν δεν πληρώνει εισφορές υγείας ο τρέχων εν ενεργεία πληθυσμός πώς θα πάρει σύνταξη ο συνταξιούχος;
Συμφωνώ με τα Επιμελητήρια απολύτως. Πιστεύω στον επιμελητηριακό θεσμό. Απλώς είχα παρακαλέσει να ανοίξουμε τη συζήτηση αυτή στη Βουλή μετά τη συνεδρίαση του EUROGROUP την αυριανή, για να την αποσυνδέσουμε από την περιβόητη καταβολή της δόσης.
Πιστεύω βαθιά ότι το πρώτο αναπτυξιακό πρόβλημα της χώρας, όχι θεσμικό, αναπτυξιακό, είναι η δικαιοσύνη, το πρώτο. Πρέπει να επενδύσουμε στη δικαιοσύνη όχι μόνο θεσμικά, δημοκρατικά, δικαιοκρατικά αλλά αναπτυξιακά. Και όλα αυτά που λέτε είναι δυστυχώς έτσι και πρέπει να κάνουμε μεγάλη προσπάθεια και να επενδύσουμε στη δικαιοσύνη. Αλλά και οι δικηγόροι πρέπει να μας βοηθήσουν να εφαρμόσουμε τους νέους θεσμούς: Τη διαμεσολάβηση. Να την εφαρμόσουμε, να βοηθήσουμε τον κόσμο. Τους δανειολήπτες να τους βοηθήσουμε, μέσω της διαμεσολάβησης, να μην πάνε στα δικαστήρια. Να απελευθερώσουμε τα δικαστήρια από ύλη που κακώς πάει στα δικαστήρια. Οι δικηγόροι θα κερδίσουν περισσότερα από την εξωδικαστηριακή δικηγορία και τις εναλλακτικές μορφές δικαιοσύνης. Δεν κερδίζεις τώρα με αυτά. Δεν γίνεται τίποτε. Δεν ζουν ούτε οι 50.000 δικηγόροι ούτε οι 70.000 γιατροί.
Και φυσικά, εάν δεν γυρίσει ο τροχός, να ξαναδουλέψει η οικοδομή, να δουλέψουν οι κατασκευές, πού θα βρουν δουλειά οι μηχανικοί, οι οποίοι είχαν μάθει σε άλλες συνθήκες. Η χώρα έτρεχε με άλλους ρυθμούς αλλά τα λεφτά αυτά από πού ερχόντουσαν; Από την Ευρωπαϊκή Ένωση βέβαια, από το ΕΣΠΑ.
Και φυσικά πρέπει το ΕΣΠΑ να αξιοποιηθεί πλήρως και φυσικά η Στερεά Ελλάδα δεν πρέπει να πληρώνει το κόστος το λογιστικό, νομικό του γεγονότος ότι είναι η έδρα νομικών προσώπων και να χάνει επενδύσεις για το λαό. Συμφωνώ απολύτως ότι χρειάζεται ειδικό αναπτυξιακό πρόγραμμα αναπλήρωσης και όλα αυτά που είπατε είναι απολύτως σωστά.
Και η Τοπική Αυτοδιοίκηση, που λέει ο Στρατηγός. Αλλά η Τοπική Αυτοδιοίκηση ξέρετε δεν είναι πάντα συμπαθής στη συνείδηση του κόσμου. Υπάρχουν πολλά προβλήματα, διαφάνειας, νομιμότητας, τοπικών συναλλαγών. Πρέπει να υπάρχει και ένα θεσμικό πλαίσιο αυστηρό.
Και ότι κόβουμε από κεντρικούς αυτοτελείς πόρους μπορούμε να το δίνουμε ευτυχώς τώρα από το ΕΣΠΑ, μέσα από αναπτυξιακά προγράμματα ή μέσα από το Κοινωνικό Ταμείο, γιατί θα κάνει και πολλά κοινωνικά έργα και προγράμματα η Τοπική Αυτοδιοίκηση. Γιατί στην Τοπική Αυτοδιοίκηση υπολογίζουμε για το εγγυημένο επίπεδο διαβίωσης και για την κοινωνική συνοχή και αλληλεγγύη.
Όλα τα άλλα τα επιμέρους ζητήματα φυσικά και τα βλέπουμε. Τώρα δεν μιλάμε για την απαλλαγή από το ΦΠΑ των μικρών επιχειρήσεων; Θα δούμε και επιστήμονες…
Ομιλητής: (Τοποθέτηση εκτός μικροφώνου)
Ευ. Βενιζέλος: Θα το δούμε βεβαίως αλλά υπάρχουν τεκμήρια φορολόγησης. Δεν θα υπάρξει ΦΠΑ, θα υπάρχουν κάποια τεκμήρια όχι για τους δικηγόρους, κυρίως για τις επιχειρήσεις. Γιατί διαφορετικά δεν λειτουργεί το κράτος. Το κράτος δε πρέπει να σας πω τώρα είναι το μικρότερο στην Ευρώπη. Όσο και αν σας φαίνεται περίεργο καταφέραμε, με όλη αυτή την προσπάθεια σε επίπεδο δαπανών, δημόσιας δαπάνης, το ελληνικό κράτος είναι ένα από τα πέντε μικρότερα στην Ευρώπη. Τόσο πολύ περιορίσαμε τις δαπάνες.
Άρα έπαψε να είναι βάρος στον ιδιωτικό τομέα. Ο ιδιωτικός τομέας χρειάζεται και αυτός εκσυγχρονισμό όμως. Οι επιχειρήσεις πολλές φορές είναι χειρότερες από τη Δημόσια Διοίκηση, χωρίς καμιά επιχειρηματικότητα, κανέναν εκσυγχρονισμό, καμία μέθοδο. Κολλημένες ως «βεντούζα» στο τραπεζικό σύστημα ή σε στατικές προμήθειες και τα δημόσια έργα.
Αυτό δεν είναι δημόσιος τομέας, τι νομίζετε ότι είναι ιδιωτικός; Τα δημόσια έργα είναι δημόσιος τομέας. Τα ιδιωτικά έργα που βασίζονται σε πολεοδομικές και χωροταξικές ρυθμίσεις που κάνει το κράτος είναι ιδιωτικός τομέας; Όταν καθετί παράγει υπεραξία, κάθε κίνηση, κάθε ρύθμιση;
Να τα σκεφτείτε όλα αυτά. Εγώ τα σημείωσα τα δικά σας και θα τα επεξεργαστώ εδώ με τον Τάκη και όλους τους βουλευτές μας και τους αρμοδίους. Σκεφτείτε τα. Και επειδή εσείς δεν ήρθατε εδώ ως ΠΑΣΟΚ ή ως ΕΛΙΑ, ήρθατε ως εκπρόσωποι των κοινωνικών δυνάμεων και της τοπικής κοινωνίας, με τη βοήθειά σας και τη μεσολάβησή σας, λέω σκεφτείτε και εσείς αυτά που σας είπα και πράξτε αναλόγως. Ο καθένας κάνει τις επιλογές του.
Ο ελληνικός λαός θα κάνει τις δικές του και μετά υπάρχουν οι επιπτώσεις, οι συνέπειες, οι θετικές ή οι αρνητικές. Η δημοκρατία λειτουργεί απλά, καθαρά αλλά με επιμεριζόμενο κόστος. Δεν μπορεί κάποιοι να έχουν κόστος και κάποιοι να έχουν την ευκολία της κριτικής.
Με αυτές τις σκέψεις και με την ελπίδα ότι θα σταθούμε όρθιοι ως έθνος και ως λαός σας ευχαριστώ πολύ και σας εύχομαι ένα καλό απόγευμα.
