29 Σεπτεμβρίου 2009

 

 

 

 


Στ. Τσιτσόπουλος: Περνώ στην κατηγορία στην οποία συγκεντρώσατε τις περισσότερες ερωτήσεις. Δείγμα της συνολικότερης ανασφάλειας που επικρατεί αυτή τη στιγμή στην ελληνική κοινωνία, αλλά και στον κόσμο συνολικότερα. Εργασία – ανεργία – ασφαλιστικό. Το ζήτημα των συμβασιούχων είναι αυτό το οποίο καίει κυριολεκτικά  πάρα – πάρα πολύ κόσμο. Μιλάνε για γενιές συμβασιούχων του δημοσίου, όσοι απασχολήθηκαν μέχρι το 2004, όσοι εργάστηκαν από το 2004 και μετά. Τι θα γίνει για κάθε μία απ’ αυτές ξεχωριστά.

Ευ. Βενιζέλος: Θα δώσω μια γενική απάντηση, γιατί ξέρω ότι υπάρχει μια μεγάλη δυστυχώς τυπολογία περιπτώσεων, πάρα πολλοί άνθρωποι ταλαιπωρούνται, είναι σε μία αβεβαιότητα …

Στ. Τσιτσόπουλος: Αιχμαλωσία θα την αποκαλούσα υπουργέ μου.

Ευ. Βενιζέλος: Καταφεύγουν σε δικαστήρια, αναγκάζονται να καταφύγουν σε ένδικα μέσα, περιμένουν αποφάσεις του Δικαστηρίου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων μετά από προδικαστικά ερωτήματα, μια πολύ μεγάλη αβεβαιότητα. Δουλεύουν με αποφάσεις ασφαλιστικών μέτρων, δεν ξέρουν αν η οριστική απόφαση θα είναι θετική γι’ αυτούς. Υπάρχουν τα παιδιά του προγράμματος Stage, υπάρχουν τα παιδιά με τα μπλοκάκια, υπάρχουν ωρομίσθιοι …

Στ. Τσιτσόπουλος: Υπάρχει ο εργασιακός μεσαίωνας, είναι δόκιμος πλέον ο όρος.

Ευ. Βενιζέλος: Υπάρχει, λοιπόν, ένα ημισφαίριο εργασιακό, το οποίο λειτουργεί νόμιμα και με πλήρες ωράριο και πλήρη δικαιώματα και στον δημόσιο και στον ιδιωτικό τομέα και υπάρχει και ένα άλλο ημισφαίριο το οποίο βρίσκεται στην ημιπαρανομία και στην αβεβαιότητα και δυστυχώς όχι μόνο στον ιδιωτικό, αλλά και στον δημόσιο τομέα.

Και αντί το δημόσιο να είναι ο υποδειγματικός εργοδότης που σέβεται τη νομιμότητα, πληρώνει τις εισφορές, ασφαλίζει το προσωπικό του, καταβάλει τις αποδοχές, προσπαθεί να είναι όσο γίνεται πιο φιλικό απέναντι στον εργαζόμενο για να έχει καλά αποτελέσματα για τον πολίτη, για τις υπηρεσίες, είναι αντίστροφο υπόδειγμα, δηλαδή είναι υπόδειγμα ασυνέπειας και παραγοντισμού και επιτηδειότητας.

Τώρα σε σχέση με τους συμβασιούχους, επειδή πάντα παρεμβαίνει και το Σύνταγμα, το οποίο επιβάλει ανοιχτές, διαφανείς διαδικασίες υπό την επίβλεψη του ΑΣΕΠ. Όταν ήρθε το σχέδιο Προεδρικού Διατάγματος για τους συμβασιούχους το 2004, εγώ ατομικά, αλλά νομίζω ότι εκφράζω και το ΠΑΣΟΚ, έκανα μία παρέμβαση με υπόμνημα στο Συμβούλιο Επικρατείας προσπαθώντας να διευρύνω τα όρια του Διατάγματος.

Δηλαδή το Διάταγμα αυτό μεταφέρει στην εσωτερική έννομη τάξη τη γνωστή οδηγία για τους συμβασιούχους, δηλαδή για τα όρια σύμβασης ορισμένου χρόνου, οπότε πρέπει η σύμβαση να μετατρέπεται σε αορίστου χρόνου. Αυτή μάλιστα η Οδηγία είναι κύρωση Πανευρωπαϊκής Συλλογικής Σύμβασης.

Το Σύνταγμά μας, λοιπόν, λέει ότι για  ρυθμίσεις οι οποίες ίσχυαν πριν την Αναθεώρηση υπάρχει τώρα περιθώριο να γίνουν όλες οι μεταβατικές κινήσεις, ώστε να τακτοποιηθούν εκκρεμότητες. Αυτή η Οδηγία υπήρχε πριν την Αναθεώρηση του 2001.

Έχουμε λοιπόν το περιθώριο εκ του Συντάγματος να τροποποιήσουμε, να διορθώσουμε και να ολοκληρώσουμε αυτό το Προεδρικό Διάταγμα, το λεγόμενο Προεδρικό Διάταγμα Παυλόπουλου, επειδή το εισηγήθηκε ο ως πρόσφατα Υπουργός Εσωτερικών, προκειμένου να λυθεί αυτό το τεράστιο, πολυδαίδαλο πρόβλημα των συμβασιούχων. Βεβαίως με διαφάνεια, ώστε να διαμορφωθεί μια νέα αφετηρία, όλα πια να γίνονται με έναν ενιαίο ετήσιο διαγωνισμό εισαγωγής στο δημόσιο και τον ευρύτερο δημόσιο τομέα στο βαθμό που εκεί ισχύουν οι ίδιες διατάξεις για να μην έχει κανείς παράπονα.

Και όταν λέω διαγωνισμό, δεν εννοώ ότι πας πάντα να γράψεις, μπορεί ο διαγωνισμός αυτός να είναι και επί τη βάσει των διπλωμάτων σου και της προϋπηρεσίας του, αλλά πάντως να γίνεται ανοιχτά και διαγωνιστικά.

Στ. Τσιτσόπουλος: Των προσόντων σου.

Ευ. Βενιζέλος: Πώς σεβόμαστε ως κράτος τις εισαγωγικές εξετάσεις για το πανεπιστήμιο;Δεν τις αμφισβητεί κανείς. Δεν μπορούμε να φτιάξουμε έναν αντίστοιχο θεσμό που να είναι, ας το πούμε έτσι, απροσωπόληπτος. Εντάξει, μπορεί να σε αδικήσει ένας βαθμολογητής στην έκθεση, όταν δίνεις για το πανεπιστήμιο, έτσι δεν είναι; Αλλά εν πάση περιπτώσει υπάρχει αναβαθμολογητής, κάτι γίνεται, υπάρχει μια διαδικασία. Δεν μπορείς να πεις, ότι δεν υπάρχει μία αντικειμενική διαδικασία όπου ο καθένας είναι ανώνυμος και εν πάση περιπτώσει το όνομά του αποκαλύπτεται μετά αφού συγκεντρωθούν οι βαθμοί. Κάτι αντίστοιχο πρέπει να ισχύει και για όλες τις ανάγκες του δημοσίου.

Στ. Τσιτσόπουλος: Μιλάμε για τις σχέσεις συμβασιούχων και δημοσίου, αλλά θα ήθελα να περάσουμε στην γκρίζα ζώνη, όπως πολύ σωστά περιγράψατε, στη ζώνη του χάους.

Ευ. Βενιζέλος: Σας απάντησα τώρα για το δημόσιο και τους πολλούς φορείς του δημόσιου τομέα, που υπάγονται στο ίδιο καθεστώς.

Τώρα αν μιλάμε για την εργατική νομοθεσία για τον ιδιωτικό τομέα, εκεί δυστυχώς υπάρχουν και νόμοι πρόσφατοι που πρέπει να καταργηθούν. Δηλαδή νόμοι οι οποίοι μείωσαν χωρίς λόγο τα δικαιώματα των εργαζομένων, γιατί οι εργοδότες είναι δύο κατηγοριών. Είναι ο εργοδότης που είναι κοντά στους εργαζόμενους, γιατί το 75% των εργαζομένων δουλεύει σε εταιρείες που έχουν μέχρι 9 εργαζόμενους, εκεί ο καθένας βλέπει την αγωνία του άλλου. Ο επιχειρηματίας να σταθεί, ο εργαζόμενος να βοηθήσει και να σώσει και τη δουλειά του.

Και υπάρχουν και αυτοί που δουλεύουν σε απρόσωπες καταστάσεις, εταιρείες οι οποίες είναι εταιρείες πολυεθνικές, εταιρείες με ισχυρά οικονομικά συμφέροντα, οι οποίοι έχουν και μεγάλη δύναμη βέβαια …

Στ. Τσιτσόπουλος: Εταιρείες που έχουν ενοικιάσει εργαζομένους επίσης, γιατί θα έρθω και στο όνομα Κούνεβα στο τέλος.

Ευ. Βενιζέλος: Υπάρχει δυστυχώς και στο δημόσιο υπεργολαβία και ενοικίαση. Το Πανεπιστήμιο επί χρόνια λειτουργούσε με τον εργολάβο καθαριότητας, ο οποίος προσελάμβανε μέχρι και ερευνητές από τα κονδύλια της Επιτροπής Ερευνών.

Άρα, λοιπόν, αυτά τα φαινόμενα είμαστε υποχρεωμένοι στο πλαίσιο και της κοινοτικής νομοθεσίας να τα ρυθμίσουμε κατά τον πιο αξιόπιστο και φιλικό για τους εργαζόμενους τρόπο, γιατί αυτό είναι και φιλικό για την επιχειρηματικότητα.

Όταν υπάρχουν καλές εργασιακές σχέσεις και εργασιακή ειρήνη, υπάρχει και παραγωγικότητα της επιχείρησης και πρέπει να το καταλάβει αυτό και ο επιχειρηματικός κόσμος.

Στ. Τσιτσόπουλος: Πάντως παραδέχεστε την δοκιμότητα του όρου «εργασιακός μεσαίωνας»;

Ευ. Βενιζέλος: Δυστυχώς – δυστυχώς.

Στ. Τσιτσόπουλος: Στο πρόσωπο της Κούνεβα ζήσαμε μια ιστορία που αφορά ένα μεγάλο αριθμό εργαζομένων.

Ευ. Βενιζέλος: Μα εκεί δεν ήταν εργασιακός μεσαίωνας, εκεί ήταν ωμή βία. 

Στ. Τσιτσόπουλος: Ένας τρίτος μεσαίωνας, ήταν μια ωμή βία.

Ευ. Βενιζέλος: Εκεί ήταν μαφία,  εκεί ήταν κυκλώματα βίας, τα οποία εκβιάζουν, νονοί δηλαδή.

Στ. Τσιτσόπουλος: Μπαίνω στην επόμενη ερώτηση. Κύριε Βενιζέλο είναι προφανές ότι για τα τελευταία χρόνια τα προγράμματα εργασιακής εμπειρίας, τα περίφημα Stage, αποτελούν το πιο δημοφιλές ρουσφέτι. Προτίθεστε να δώσετε ένα οριστικό τέλος σ’ αυτή τη φαυλότητα;

Ευ. Βενιζέλος: Προφανώς, προφανέστατα. Τα προγράμματα Stage είναι συμβάσεις μαθητείας για πολύ περιορισμένο χρονικό διάστημα. Εδώ υπάρχουν τμήματα πανεπιστημιακά στο εξωτερικό, αλλά και εδώ υπάρχουν τμήματα των ΤΕΙ που θέλουν να έχεις κάνει ένα εξάμηνο μαθητείας, εργασιακής εμπειρίας για να πάρεις πτυχίο.

Στ. Τσιτσόπουλος: Το γνωρίζω.

Ευ. Βενιζέλος:Λοιπόν, εδώ δεν μπορείς να παίρνεις αυτό το πρόγραμμα και να το κάνεις πρόγραμμα μόνιμης υποαπασχόλησης και χωρίς να λειτουργούν τα κριτήρια τα αντικειμενικά του ΑΣΕΠ. Διότι εάν θεωρηθεί ότι έτσι έχεις μία έμμεση πρόσληψη στο δημόσιο, αυτή η έμμεση πρόσληψη πρέπει να γίνει με κανόνες. Άρα δεν μπορείς να το κάνεις αυτό τώρα. Πρέπει να δώσουμε όμως μια λύση, τα παιδιά αυτά …

Στ. Τσιτσόπουλος: Ακριβώς, να περάσουμε στη λύση.

Ευ. Βενιζέλος: Τα παιδιά αυτά έχουν δουλέψει, άλλα δουλεύουν από το 2004, το β’ εξάμηνο. Άρα δουλεύουν 6 – 5,5 χρόνια, άλλα δουλεύουν 18 μήνες, 24 μήνες. Εδώ πρέπει να δεις πια που έχεις διαρκείς και πάγιες ανάγκες και έχεις πολλές, προκηρύσσεις θέσεις, φυσικά αναγνωρίζεις τις προϋπηρεσίες, δίνεις μόρια στις προϋπηρεσίες αυτές, δεν δίνεις μόνο σ’ αυτούς που κάνανε τα προγράμματα Stage αλλά και σε άλλους οι οποίοι μπορεί να έχουν άλλη προϋπηρεσία εκτός, για να είσαι δίκαιος με όλους.

Αλλά βεβαίως εντάξει, όταν ο άλλος έχει μια βεβαιωμένη προϋπηρεσία αυτή την χρησιμοποιεί. Δεν μπορεί να δοθεί κάποια άλλη λύση. Και εν πάση περιπτώσει τα προγράμματα Stage είναι για να βοηθήσεις κυρίως επιχειρήσεις και μάλιστα μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις και να βοηθήσεις και τα παιδιά να αποκτήσουν ένα βιογραφικό, ένα φάκελο για να μπορέσουν να βρουν μια καλή δουλειά, πλήρη δουλειά, διότι αυτό δεν είναι μία λύση για τη ζωή τους, είναι ένα αδιέξοδο.

Στ. Τσιτσόπουλος: Για κάποιους όμως ήταν μια 5ετής λύση για τη ζωή τους.

Ευ. Βενιζέλος: Ήταν μια 5ετής προσωρινή λύση. Βλέπετε τώρα την αιχμαλωσία. Άρα πρέπει να δώσουμε μία λύση που να τους βοηθήσει τους περισσότερους απ’ αυτούς για μια οριστική, νόμιμη και διαφανή ένταξη όπου είναι το δημόσιο στο δημόσιο, αλλιώς στον ευρύτερο δημόσιο τομέα και βεβαίως έχουμε και περιοχές, να το πω έτσι, επαγγελματικές ιδιωτικού τομέα που έχουμε συμβάσεις μαθητείας.

Σε πολλά ξενοδοχεία έχουμε παιδιά τα οποία κάνουν πρακτική εξάσκηση επειδή σπουδάζουν σε μία σχολή τουριστικών επαγγελμάτων ή υπάρχουν ξενοδοχεία που έχουν δικές τους σχολές τουριστικών επαγγελμάτων. Και εκεί πρέπει να δεις τι γίνεται, που αρχίζει και τελειώνει η μαθητεία και που αρχίζει και τελειώνει η εργασιακή σχέση.

Στ. Τσιτσόπουλος: Έχετε δεχτεί επίσης πάρα πολλές ερωτήσεις από πολύτεκνους, από τρίτεκνους και πάνω, έχετε δεχτεί ερωτήσεις από άτομα με ειδικές ανάγκες …

Ευ. Βενιζέλος: Επειδή δεν θα προλάβουμε να απαντήσουμε σε όλες τις ερωτήσεις …

Στ. Τσιτσόπουλος: Ακριβώς αυτό.

Ευ. Βενιζέλος: Η θερμή μου παράκληση είναι επισκεπτόμενοι το site ΠΑΣΟΚ να βάλουν τη λέξη που τους ενδιαφέρει: τρίτεκνος, πολύτεκνος για να μπορέσουνε να δουν την απάντηση του προγράμματος.

Στ. Τσιτσόπουλος: Θα πάρουν ψηφιακές απαντήσεις. Αλλά και υπενθυμίζω τη δέσμευσή σας ότι θα απαντήσετε στον καθένα προσωπικά από όλους όσους μας κάνανε την τιμή να μπουν γι’ αυτές τις ερωτήσεις.

Ευ. Βενιζέλος: Που έχω στοιχεία επικοινωνίας.

Στ. Τσιτσόπουλος: Ακριβώς που έχουμε στοιχεία επικοινωνίας. Το ασφαλιστικό είναι το δεύτερο σε κατηγορία ψήφων να το αποκαλέσω. Μεγάλο άγχος του κόσμου για την σύνταξή του, μεγάλο άγχος για τα ταμεία που πραγματικά …

Ευ. Βενιζέλος: Και το θέμα είναι πια ότι το άγχος αυτό αφορά και τα πολύ νέα άτομα. Δηλαδή βλέπεις παιδιά ηλικίας 27-30 ετών που σε ρωτάνε για το ασφαλιστικό.

Στ. Τσιτσόπουλος: Πείτε μου για το ασφαλιστικό, πείτε μου για τα ασφαλιστικά ταμεία.

Ευ. Βενιζέλος: Έχουμε παρουσιάσει μία ολοκληρωμένη πλατφόρμα για το ασφαλιστικό ήδη από το 2006. Την περίοδο εκείνη μάλιστα ήμουνα εγώ υπεύθυνος του ΠΑΣΟΚ για τα θέματα κοινωνικής πολιτικής, δηλαδή εργασία, ασφάλιση, υγεία και είχα μιλήσει εκτενώς στη Βουλή στην έναρξη του υποτιθέμενου διαλόγου για το ασφαλιστικό. Και ισχύουν αυτά που είχαμε πει τότε, πολύ συνοπτικά θα σας πω γιατί δημιουργείται μια κατάσταση εκφοβισμού κοινωνικού γύρω από τα θέματα αυτά.

Το ασφαλιστικό είναι πράγματι ένα τεράστιο πρόβλημα, διότι στην πραγματικότητα από ένα σημείο και μετά η τριμερής χρηματοδότηση: εργαζομένων – εργοδοτών – κράτους αρχίζει να γίνεται πάρα πολύ βαριά για το κράτος. Το κράτος πρέπει να βοηθάει ολοένα και περισσότερο.

Είναι η γήρανση του πληθυσμού, το δημογραφικό πρόβλημα που μας αναγκάζει ούτως ή άλλως να κινηθούμε παράλληλα στο φορολογικό και το ασφαλιστικό.

Στ. Τσιτσόπουλος: Ταυτόχρονα.

Ευ. Βενιζέλος: Και γιατί δημόσιοι πόροι θα απαιτούνται ολοένα και περισσότερο για την δημόσια κοινωνική ασφάλιση, η οποία χρηματοδοτείται μεν κατ’ αρχάς από τις εισφορές εργοδοτών και εργαζομένων, αλλά ο ρόλος του δημοσίου θα βαίνει συνεχώς αυξανόμενος και κρισιμότερος λόγω των δημογραφικών συνθηκών.
Άρα έχει πάρα πολύ μεγάλη σημασία να κινηθούμε παράλληλα σε λύσεις φορολογικές και ασφαλιστικές.

Στ. Τσιτσόπουλος: Ταυτόχρονα.

Ευ. Βενιζέλος: Ταυτόχρονα. Και να πω και κάτι άλλο. Δεν είναι δυνατόν, ας πούμε, να μην λαμβάνεις υπόψη αν μια εταιρεία είναι εντάσεως εργασίας ή εντάσεως κεφαλαίου. Δηλαδή μια εταιρεία η οποία έχει πολλούς εργαζόμενους, μικρή κερδοφορία και μια εταιρεία η οποία έχει λίγους εργαζόμενους, μεγάλη κερδοφορία γιατί είναι στην ένταση κεφαλαίου. Δεν πρέπει να κάνεις έναν παραλληλισμό ασφαλιστικής και φορολογικής μεταχείρισης για λόγους κοινωνικής δικαιοσύνης και αναπτυξιακής προοπτικής;

Άρα, λοιπόν, αυτό είναι το ένα. Δεύτερο, το δικό μας ασφαλιστικό σύστημα είναι επιβαρυμένο με προνοιακές παροχές που σε άλλα κράτη επιβαρύνουν τον κρατικό προϋπολογισμό, όχι τον προϋπολογισμό του ΙΚΑ και των άλλων ασφαλιστικών ταμείων. Άρα θέλει διαχωρισμό των προνοιακών από τα διανεμητικώς ασφαλιστικά. Δηλαδή τι εννοώ; Η κατώτερη σύνταξη πολλές φορές είναι και προνοιακή, δηλαδή είναι μεγαλύτερη από τις εισφορές του εργαζομένου. Η σύνταξη του ανασφάλιστου υπερήλικα. Πολλές αναπηρικές συντάξεις κλπ. Αυτό είναι πολύ σημαντικό, φαίνεται λογιστικό αλλά δεν είναι, διότι δίνει άλλη εικόνα για τα ασφαλιστικά ταμεία στις συγκριτικές μελέτες που γίνονται από χώρα σε χώρα ή μεταξύ χωρών του ΟΟΣΑ κλπ.

Ένα άλλο πολύ σημαντικό, τρίτο, είναι να καταλάβουμε ότι το πρόβλημα του ασφαλιστικού συστήματος στην Ελλάδα δεν είναι πρόβλημα δαπανών, αλλά πρόβλημα εσόδων. Έχουμε και ορισμένες  αδικαιολόγητες  δαπάνες. Υπάρχουν ορισμένες αναπηρικές συντάξεις που δεν έπρεπε να δοθούν και πρέπει κάποια στιγμή να γίνει μια συνολική επανεξέταση και να ξέρουμε ποιοι δικαιούνται, ποιοι δεν δικαιούνται.

Στ. Τσιτσόπουλος: Το έχει πει αυτό το ΠΑΣΟΚ.

- Έχουμε μερικές σκανδαλώδεις συνταξιοδοτήσεις νέων ανθρώπων, για να βοηθηθούν επιχειρήσεις, να εξυγιανθούν, αλλά αυτό επιβαρύνει τα ασφαλιστικά ταμεία με εθελουσίες εξόδους που δεν πληρώνονται από τον εργοδότη, αλλά από το δημόσιο ή από άλλους εργαζόμενους και άλλους συνταξιούχους.

Όμως το μεγάλο πρόβλημα είναι τα χαμηλά έσοδα. Γιατί έχουμε ανασφάλιστη εργασία, γιατί δεν έχουμε μηχανισμό επιτήρησης εισφοροεισπρακτικό και γιατί δυστυχώς και κατηγορίες ολόκληρες εργαζομένων δεν είναι όσο πρέπει απαιτητικές, γιατί πιέζονται.

Πώς γίνεται να έχουμε τόσους πολλούς χαμηλοσυνταξιούχους οι οποίοι προσδοκούν να πάρουν το ΕΚΑΣ; Γιατί όλοι είναι στην κατώτερη κλάση της σύνταξης του ΙΚΑ; Γιατί έχει δυστυχώς πολύς κόσμος μικρό ασφαλιστικό βίο. Δηλαδή οι άνθρωποι δουλεύουν 35-40 χρόνια και είναι ασφαλισμένοι για 15, δηλαδή είναι ασφαλισμένοι όσο – όσο για να πάρουν την κατώτερη σύνταξη.

Αυτό ξέρετε είναι ένα βάρος το οποίο πρέπει να πάψει να υπάρχει. Και βέβαια για κάθε μέρα ασφάλισης πρέπει να πάρεις ό,τι σου αναλογεί και αν δουλέψεις και παραπάνω από το ανώτατο, πάλι να μπορείς να πάρεις. Δηλαδή να έχει μία διανεμητικότητα και μία ανταποδοτικότητα.

Γιατί αλλιώς όταν αλλοιώνεται η σχέση εργαζόμενου προς συνταξιούχο, δηλαδή όταν μειώνεται ο αριθμός των εργαζομένων και αυξάνει ο αριθμός των συνταξιούχων κλονίζεται αναλογιστικά η σταθερότητα, η βιωσιμότητα του ασφαλιστικού συστήματος.

Πρέπει, λοιπόν, να κάνουμε αυτές τις κινήσεις, οι οποίες όπως σας είπα, βαδίζουν παράλληλα με την φορολογική μεταρρύθμιση που έχει ανάγκη η χώρα, φορολογική συμφωνία …

Στ. Τσιτσόπουλος: Είστε ξεκάθαρος σ’ αυτό.

Ευ. Βενιζέλος: Διότι έτσι θα έχεις και ένα κοινό μηχανογραφικό. Δηλαδή αν δεν ενώσεις και τα μηχανογραφικά του Υπουργείου Οικονομικών και των ασφαλιστικών Ταμείων δεν κάνεις τίποτα. Να έχεις ένα ΚΕΠΥΟ το οποίο να έχει τα πάντα εκεί, έτσι ώστε να έχεις την πλήρη εικόνα και της επιχείρησης και του κάθε φορολογουμένου και ασφαλισμένου, τον αριθμό Φορολογικού Μητρώου, τον αριθμό Κοινωνικής Ασφάλισης, διότι μόνον έτσι θα προστατεύσεις τον πολίτη, ο οποίος μπορεί να μην το σκέφτεται τώρα, γιατί είναι στην ακμή του, είναι 30 – 40 χρονών, αλλά τα χρόνια περνάνε.

Στ. Τσιτσόπουλος: Το μέλλον είναι …

Ευ. Βενιζέλος: Θέλω να σας πω, ότι εγώ  ας πούμε, αυτή τη στιγμή …

Στ. Τσιτσόπουλος: Ήθελα να σας ρωτήσω πότε υπολογίζετε να συνταξιοδοτηθείτε;

Ευ. Βενιζέλος: Εγώ αυτή τη στιγμή, λοιπόν, έχω, ούτε λίγο, ούτε πολύ, 30 χρόνια εργασίας και ασφάλισης. Κολλάω ένσημα 30 χρόνια, δηλαδή 31 για την ακρίβεια, από 21 ετών. Λοιπόν, έχει πολύ μεγάλη σημασία να σκεφτόμαστε με μία προοπτική. Δηλαδή δεν μπήκα στην πολιτική χωρίς ένσημα ή χωρίς επάγγελμα, αντιθέτως εγώ είχα το πρόβλημα, ότι είχα και το Πανεπιστήμιο και τη δικηγορία. Αλλά αντιλαμβάνεστε ότι θέλει ο κόσμος να του μιλήσεις με έναν τρόπο επεξηγηματικό, φιλικό για να καταλάβει, γιατί εδώ υπάρχει ένα εκφοβισμός. Και άρα οδηγούνται οι άνθρωποι στη συνταξιοδότηση φοβούμενοι μην χάσουν το εφ’ άπαξ και τα δικαιώματά τους. >>>