29 Σεπτεμβρίου 2009

 

 

 

Στ. Τσιτσόπουλος: Δίπλα στο ασφαλιστικό, παρά το ασφαλιστικό είναι το θέμα της υγείας. Η πρώτη ερώτηση αφορά την γρίπη των χοίρων, παρ’ ότι υπάρχει και η γρίπη της μύγας που συνεχώς …

Ευ. Βενιζέλος: Η γρίπη Α’ τελικά.

Στ. Τσιτσόπουλος: Η γρίπη Α’, ναι. Ναι, θα μπορούσα να έχω τη θέση σας στο ζήτημα της γρίπης των χοίρων και των νέων εμβολίων;

Ευ. Βενιζέλος: Τι θέση να πω τώρα εγώ, ένας πολιτικός.

Στ. Τσιτσόπουλος: Σας λέω τις ερωτήσεις που έχετε δεχτεί.

Ευ. Βενιζέλος: Ένας πολιτικός νομίζω, ότι θα έκανε μεγάλο λάθος εάν έδινε ιατρικές συμβουλές.

Στ. Τσιτσόπουλος: Επικοινωνιακά νομίζω …

Ευ. Βενιζέλος: Θα σας πω ένα μικρό ανέκδοτο. Πάμε, λοιπόν, επισήμως με τη Βουλή και τον Πρόεδρο της Βουλής στην ξενάγηση στο Μουσείο της Ακρόπολης μετά τα επίσημα εγκαίνια. Και βλέπω ότι υπάρχουν δύο αρχαιολόγοι γνωστοί, παλαιοί μου συνεργάτες, οι οποίοι ξεναγούσαν ομάδες Βουλευτών και ο φίλος συνάδελφος ο Αντώνης ο Σαμαράς, ένας αξιοπρεπέστατος άνθρωπος σε διαφορετικά κόμματα ανήκουμε, αλλά ένας σοβαρός, ευγενής άνθρωπος, είχε την καλοσύνη να ξεναγεί τους δημοσιογράφους ο ίδιος, προφανώς ως Υπουργός είχε ακούσει πολλές φορές την ξενάγηση και τους έδειχνε τα ενδιαφέροντα σημεία του Μουσείου.

Του λέω, λοιπόν, πολύ φιλικά, ‘’ Αντώνη, ξεναγείς εσύ ο ίδιος;’’ Μου λέει, όχι, απλώς λέω μερικά πράγματα που ξέρω. Λέω,  φοβήθηκα, γιατί άκουσα τη φήμη, ότι ο άλλος φίλος ο Δημήτρης Αβραμόπουλος χειρουργεί ο ίδιος ως Υπουργός Υγείας. Ένας άνθρωπος με χιούμορ είναι ο Δημήτρης Αβραμόπουλος. Λέει, όχι δεν ξεναγώ. Λέω, γιατί τελικώς ούτε αυτός χειρουργεί. Το λέω αυτό γιατί όπως οι δημοσιογράφοι οι οποίοι εμφανίζονται παντογνώστες, είναι συνταγματολόγοι, σεισμολόγοι, εργατολόγοι …Και είναι βεβαίως και ειδικοί λοιμωξιολόγοι.

Στ. Τσιτσόπουλος: Ναι, ξέρουμε τα πάντα, αλλά το ίδιο συμβαίνει και μ’ εσάς.

Ευ. Βενιζέλος: Όχι, εμείς ασχολούμαστε με το πολιτικό πλαίσιο, με το τι πρέπει να γίνει. Και βεβαίως καταλαβαίνουμε μιλώντας με τους ειδικούς τι πολιτική απόφαση πρέπει να ληφθεί. Και πρέπει να σεβόμαστε πολύ την γνώμη των ειδικών, με ψυχραιμία, ώστε να λαμβάνονται οι σωστές πολιτικές και κοινωνικές αποφάσεις.

Στ. Τσιτσόπουλος: Συμφωνώ απόλυτα μαζί σας. Οι περισσότερες ερωτήσεις μιλούν για το δημόσιο σύστημα υγείας. Ας μην αναφερθούμε στην κάθε μία ξεχωριστά.

Ευ. Βενιζέλος: Ναι, ναι.

Στ. Τσιτσόπουλος: Αλλά ας μιλήσουμε για ένα σύστημα υγείας το οποίο όπως προηγουμένως …

Ευ. Βενιζέλος: Τώρα εκεί να πω, είναι ένα δράμα. Εκεί πραγματικά νιώθω πολύ άσχημα, διότι μια μεγάλη υπόθεση που ξεκίνησε το ’82-’83 με τον Παρασκευά Αυγερινό και τον Γιώργο Γεννηματά στη συνέχεια έμεινα ανολοκλήρωτη, ήδη επί των ημερών μας, ήδη από την δεκαετία του ’80 άρχισε η οπισθοχώρηση.  Έγιναν προσπάθειες και το ’90 μέχρι το 2003, αλλά τώρα τα τελευταία χρόνια απαξιώνεται και νομίζω ότι απαξιώνεται συστηματικά …

Στ. Τσιτσόπουλος: Και συνειδητά;

Ευ. Βενιζέλος: Δεν ξέρω συνειδητά, δεν μπορώ να κάνω τέτοιον έλεγχο φρονημάτων. Αυτό που ξέρω είναι εξ αντικειμένου ότι υπάρχει μία διαρκής υποβάθμιση και μεγάλοι τομείς -δηλαδή τι εννοώ μεγάλοι τομείς;- νέες τεχνολογίες διαγνωστικές, νέες τεχνολογίες επεμβατικές, αφήνονται στην προνομιακή άσκηση ιδιωτικής ιατρικής και ιδιωτικού νοσηλευτικού έργου.

Και βρισκόμαστε μπροστά στην καταπληκτική διαπίστωση, η Ελλάδα που έχει κοινωνικό κράτος ευρωπαϊκού χαρακτήρα υποτίθεται, μη καλής ποιότητος, αλλά έχει, που έχει Εθνικό Σύστημα Υγείας έχει ιδιωτικές δαπάνες υγείας όσες έχει η Αμερική που δεν έχει Εθνικό Σύστημα Υγείας. Αγωνίζεται ο Ομπάμα τώρα να κάνει το εξής απλό. Να επιβάλει την υποχρεωτική ιδιωτική ασφάλιση υγείας σε όλους και να υποχρεώσει τις ιδιωτικές ασφαλιστικές εταιρείες να υπογράφουν συμβόλαια ασφάλισης υγείας χωρίς να αρνούνται το συμβόλαιο σ’ αυτόν που έχει γενετικά προβλήματα ή από το ιστορικό του το ιατρικό προβλήματα. Γιατί αυτό είναι το μυστικό.

Στ. Τσιτσόπουλος: Και γνωρίζετε και την πίεση που δέχεται ο Ομπάμα.

Ευ. Βενιζέλος: Είδε τι γίνεται, αλλά δεν μπορεί να πείσει το Κογκρέσο.  Λοιπόν, εμείς έχουμε το ίδιο πρόβλημα. Τώρα πια η πλειοψηφία της δαπάνης είναι ιδιωτική και χωρίς να λαμβάνουμε υπόψη και την έκταση της παραοικονομίας δηλαδή, έτσι, αυτό που λέγεται φακελάκι.

Όμως το κακό ξεκινάει από το δημόσιο. Το δημόσιο ασφαλιστικό σύστημα είναι ο μεγαλύτερος χρηματοδότης του ιδιωτικού συστήματος υγείας. Δηλαδή τα δημόσια ταμεία πληρώνουν τα ιδιωτικά νοσηλευτήρια και τα πληρώνουν πιο ακριβά απ’ ότι πληρώνουν τα δημόσια νοσοκομεία.

Δηλαδή το σύστημα είναι παράλογο, όταν σου λέει για παράδειγμα, ότι  για ένα πακέτο καρδιοχειρουργικής επέμβασης δίνω 6.000,00 € ως ασφαλιστικό ταμείο στο ιδιωτικό νοσηλευτήριο, αλλά έχω την αξίωση ο διευθυντής της Καρδιοχειρουργικής Κλινικής σε ένα δημόσιο νοσοκομείο να κάνει όλες τις εγχειρήσεις που κάνει, ας πούμε, μερικές εγχειρήσεις την ημέρα και μαζί με τις υπερωρίες, μαζί με τις εφημερίες, μαζί με τα επιδόματα να του δίνω, ας πούμε 2.900,00 €.

Στ. Τσιτσόπουλος: Ποιος θα θελήσει να χειρουργήσει στο δημόσιο;

Ευ. Βενιζέλος: Εντάξει, υπάρχουν άνθρωποι που είναι ιεραποστολικά αφιερωμένοι, πολλοί. Αλλά ο άλλος ο οποίος δεν θέλει να μπλέκεται με παρανομίες και έχει αξία και τα χέρια του πιάνουν, θα προτιμήσει να μείνει στον ιδιωτικό τομέα.

Στ. Τσιτσόπουλος: Πείτε μου γι’ αυτό το περίφημο σύστημα, το Δημόσιο Σύστημα Υγείας;

Ευ. Βενιζέλος: Συμπτωματικά σήμερα το βράδυ θα κάνω μια μεγάλη ομιλία εδώ στη Θεσσαλονίκη, στο «ΗΛΕΚΤΡΑ», όπως έκανα και για την παιδεία και για την διοίκηση και τη δικαιοσύνη, θα κάνω για την υγεία.Πιστεύω τώρα ο μεγάλος στόχος είναι να φτιάξουμε Πρωτοβάθμια Φροντίδα Υγείας.

Και αυτό είναι εφικτό, βεβαίως θα αξιοποιήσεις και τους ιδιώτες γιατρούς, γιατί έχεις και πληθωρισμό γιατρών. Ένα στοιχείο που λέει έχω 50.000 γιατρούς, αυτό πρέπει να το μετατρέψεις σε πλεονέκτημα.

Πρωτοβάθμια, λοιπόν, Φροντίδα Υγείας.Νέο χωροταξικό σχεδιασμό υγείας, θέλεις άλλου τύπου νοσοκομεία, μικρότερα, πιο προωθημένα, με περισσότερες ειδικές κλίνες, έχουν μειωθεί οι μέρες νοσηλείας, σημασία δεν έχουν γενικά τα κρεβάτια, αλλά τα κρεβάτια σε Μονάδες Εντατικής Θεραπείας, Μονάδες Αυξημένης Φροντίδας ….

Στ. Τσιτσόπουλος: Είναι ολοήμερα νοσοκομεία στο πρόγραμμά σας.

Ευ. Βενιζέλος: Ολοήμερα βεβαίως, γιατί πρέπει να έχεις και ένα σύστημα εφημεριών το οποίο λειτουργεί και δεν καταπιέζει τους εργαζόμενους και βοηθάει τον πολίτη. Πρέπει να έχεις όμως και Πρωτοβάθμια Φροντίδα Υγείας για να μην πηγαίνει το πρωτοβάθμιο περιστατικό στο νοσοκομείο.

Πρέπει να λειτουργήσουν τα Τμήματα Επειγόντων Περιστατικών, έχουμε στο Ιπποκράτειο στη Θεσσαλονίκη έτοιμη πτέρυγα επειγόντων περιστατικών και δεν λειτουργεί, διότι τεχνικά δεν χωράει να περάσει το ασθενοφόρο τη ράμπα,   και έχει μείνει ανενεργό επί 6 χρόνια.

Και βέβαια αυτό αφορά την πολιτική για το φάρμακο, τη μείωση της φαρμακευτικής δαπάνης, τη χρήση μεθόδων επιστημονικών, όπως είναι οι ομοειδείς διαγνωστικές ομάδες και η βάση τεκμηρίων ασκούμενη ιατρική, να έχεις πρωτόκολλα θεραπευτικά.

Πρέπει να νιώσει ο πολίτης εν πάση περιπτώσει ότι ξαναπιάνουμε το νήμα της περιόδου του ’80, ότι ξανά φτιάχνουμε το ΕΣΥ, διότι δυστυχώς αυτό σταδιακά απαξιώθηκε, συκοφαντήθηκε, ευτελίστηκε. Και υπάρχει και πλούτος εργαζόμενων με τεχνογνωσία, γιατροί εξαιρετικοί, νοσηλευτές αφοσιωμένοι στο έργο τους με πολλές κενές θέσεις.Αλλά βεβαίως πρέπει να είναι εύκολη η ανανέωση του εξοπλισμού, πρέπει να γίνει εκλογίκευση εσόδων και δαπανών, να υπάρχει διαφάνεια στη διαχείριση, ευελιξία και άλλη σχέση μεταξύ δημόσιου ασφαλιστικού συστήματος και δημόσιου συστήματος υγείας.

Γιατί τώρα η προνομιακή σχέση είναι μεταξύ δημόσιου ασφαλιστικού συστήματος και ιδιωτικού συστήματος υγείας. Και βέβαια όταν λες ιδιωτικό σύστημα υγείας πρέπει να έχεις αυστηρές προδιαγραφές, τι σημαίνει νοσηλευτήριο, τι σημαίνει κλινική, τι εξοπλισμό, τι στελέχωση πρέπει να έχει;

Θα σας πω μόνο ένα παράδειγμα. Εάν τα ιδιωτικά νοσηλευτήρια είχαν την υποχρέωση να εφημερεύουν και να δέχονται έκτακτα και βαριά περιστατικά, εκεί θα βλέπατε ποιος αντέχει και ποιος δεν αντέχει. Γιατί το δημόσιο σύστημα δέχεται και όλα τα έκτακτα περιστατικά και όλα τα βαριά περιστατικά.

Το ιδιωτικό νοσοκομείο δεν τα δέχεται αυτά. Δεν δέχεται είτε την εφημερία, έτσι, ούτε το βαρύ περιστατικό το κρατάει από ένα σημείο και μετά. διότι η γνώση λόγω πανεπιστημιακών κλινικών, εξειδικευμένων γιατρών, εμπειρίας και ευθύνης υπάρχει στο δημόσιο.  >>>