Ομιλία Ευάγγελου Βενιζέλου στηv τελετή λήξης του συνεδρίου, Πενήντα χρόνια από το Σύνταγμα του 1975
ekyklos.gr | Το ασφαλιστικό ζήτημα ως επιτομή του ελληνικού ζητήματος
Αθήνα, 8 Ιανουαρίου 2015
Άρθρο Ευάγγελου Βενιζέλου στο ekyklos.gr
Το ασφαλιστικό ζήτημα ως επιτομή του ελληνικού ζητήματος
Το ασφαλιστικό είναι η επιτομή του ελληνικού ζητήματος που σε άλλες του πτυχές αποκαλύπτεται και σε άλλες συγκαλύπτεται τα έξι τελευταία χρόνια. Τα χρόνια όχι της δημιουργίας αλλά των επιπτώσεων της κρίσης και της προσπάθειας υπέρβασής της.
Η παρουσίαση της κυβερνητικής πρότασης επί τη βάσει της οποίας διεξάγεται - υποτίθεται - η τελευταία φάση της διαπραγμάτευσης με την τρόικα, συμπίπτει με την επέτειο του ενός χρόνου από την ενθουσιώδη υπερψήφιση του «προγράμματος της Θεσσαλονίκης», των εύκολων υποσχέσεων για αποκατάσταση των περικοπών και επαναφορά της 13ης σύνταξης, της επικοινωνιακής πανστρατιάς κατά του «μειλ Χαρδούβελη» που φαντάζει όαση συγκρινόμενο με τις τωρινές προτάσεις.
Ένα χρόνο μετά τις εκλογές του Ιανουαρίου 2015 το πλαίσιο μέσα στο οποίο τίθεται το ασφαλιστικό είναι δυστυχώς πολύ δυσμενέστερο. Η χώρα αντί να βρίσκεται σε καθεστώς προληπτικής πιστωτικής γραμμής και προστατευμένης επανόδου στις αγορές, βρίσκεται βαθιά μέσα στο τρίτο μνημόνιο καθώς ζήτησε και έλαβε με αυστηρούς όρους νέο μεγάλο δάνειο από τους Ευρωπαίους εταίρους της για να καλύψει τις επιπτώσεις του πρώτου 7μηνου της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ. Υποχώρησε ξανά σε κατάσταση ύφεσης και τώρα προσδοκά να επανέλθει το Δεκέμβριο του 2018 στη θέση που ήταν το Δεκέμβριο του 2014. Περιττεύει να επαναλάβω εδώ τι συνέβη με τη διαρροή καταθέσεων, τα capital controls, τις απώλειες του δημοσίου από την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών, τις ανακολουθίες ως προς τις ιδιωτικοποιήσεις, την αποθάρρυνση των επενδύσεων, το κλίμα αμφιθυμίας και αβεβαιότητας. Περιττεύει να αναφερθώ στη συνολική διεθνή και περιφερειακή θέση της χώρας και στο τρόπο διαχείρισης του προσφυγικού και του μεταναστευτικού. Ούτε στο επίπεδο λειτουργίας των θεσμών της δημοκρατίας και του κράτους δικαίου. Για πρώτη φορά μετά από δεκαετίες τίθεται ξανά ζήτημα προσωπικής ασφάλειας από σημαντικά στελέχη του ίδιου του κυβερνητικού χώρου που τώρα απομακρύνθηκαν.
Ερώτηση προς υπουργούς Πολιτισμού, Δικαιοσύνης, Εσωτερικών: Η παύση του κ. Γ. Λούκου
Αθήνα, 5 Ιανουαρίου 2016
Προς
α) τον κ. Υπουργό Πολιτισμού
β) τον κ. Υπουργό Δικαιοσύνης
γ) τον κ. Υπουργό Εσωτερικών
Θέμα: Η παύση του κ. Γ. Λούκου
Με απόφαση του Υπουργού Πολιτισμού «παύθηκε» ο Πρόεδρος του Δ.Σ. και Καλλιτεχνικός Διευθυντής του Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου (Ελληνικό Φεστιβάλ Α.Ε) κ. Γιώργος Λούκος με την αιτιολογία ότι έχει ασκηθεί εναντίον του ποινική δίωξη σε βαθμό κακουργήματος.
Η απομάκρυνση του κ. Λούκου είχε προαναγγελθεί και είχε συστηματικά συνδεθεί με την ποινική δίωξη που είχε επίσης προαναγγελθεί δημοσιογραφικά κατά παράβαση της μυστικότητας της ποινικής προδικασίας.
Το κύριο ζήτημα που τίθεται δεν είναι αυτό της πολιτιστικής πολιτικής και των κριτηρίων επιλογής των επικεφαλής των δημόσιων πολιτιστικών οργανισμών, γιατί ούτως ή άλλως δεν έχει διαφανεί έως τώρα ποια είναι η πολιτιστική πολιτική της Κυβέρνησης. Τα δε κριτήρια επιλογής προσώπων είναι προφανώς μόνο αντίστροφα. Τα ικανά και αναγνωρισμένα πρόσωπα αναγκάζονται συστηματικά σε παραίτηση ή υφίστανται «παύση» χωρίς να αφήνεται περιθώριο ουσιαστικής αξιολόγησης του έργου τους.
Καθημερινή | Προσφυγικό και εθνικά θέματα
Αθήνα, 3 Ιανουαρίου 2016
Άρθρο Ευάγγελου Βενιζέλου
στην Καθημερινή της Κυριακής
Προσφυγικό και εθνικά θέματα
Η μαζική έλευση στην Ευρώπη προσφύγων κυρίως από τη Συρία και μαζί μεταναστών χωρίς νόμιμα έγγραφα από διάφορες χώρες, μέσω Τουρκίας, με βασική πύλη εισόδου τα ελληνικά νησιά του Αιγαίου, δεν επηρεάζει έντονα μόνο τις ευρωπαϊκές κοινωνίες και την εσωτερική πολιτική κατάσταση σε όλες σχεδόν τις χώρες - μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Δεν θέτει σε δοκιμασία μόνο τη Συνθήκη Σένγκεν και τους κανόνες του Δουβλίνου. Αναδεικνύει τα όρια και τις ανεπάρκειες της εξωτερικής πολιτικής και πολιτικής ασφαλείας της Ευρώπης. Όχι μόνο της Κοινής Εξωτερικής Πολιτικής και Πολιτικής Ασφάλειας και της Κοινής Πολιτικής Ασφαλείας και Άμυνας αλλά και των αντίστοιχων εθνικών πολιτικών των κρατών - μελών, πρωτίστως αυτών που λόγω μεγέθους, ιστορικών σχέσεων με κρίσιμες περιοχές, της θεσμικής τους ιδιότητας ως μόνιμων μελών του ΣΑ του ΟΗΕ ή της διαθεσιμότητας τους να αναλάβουν στρατιωτική δράση διαδραματίζουν σημαντικό διεθνή ρόλο.
Η προσφυγική κρίση ως ευρωπαϊκή πολιτική και κοινωνική δοκιμασία που συνδέεται με θεμελιώδη ζητήματα εσωτερικής και εξωτερικής ασφάλειας είναι πλέον εμφανές ότι επιταχύνει πιο σοβαρές και πρακτικές πρωτοβουλίες σε σχέση με τη Συρία. Αυτό δείχνει η τελευταία απόφαση του Σ.Α. Το ίδιο ισχύει -τηρουμένων των αναλογιών - και ως προς τη Λιβύη.
Μέσα σε αυτές τις συνθήκες η προσφυγική κρίση αναδεικνύει τη σημασία των ελληνικών συνόρων ως εξωτερικών συνόρων της ΕΕ με όλα όσα αυτό συνεπάγεται. Η ικανότητα και η επάρκεια του ελληνικού κρατικού μηχανισμού να φυλάξει τα εθνικά σύνορα ως ευρωπαϊκά κρίνεται από τα άλλα κράτη - μέλη και τους ευρωπαϊκούς θεσμούς από μια πολύ συγκεκριμένη οπτική γωνία: Από πλευράς αστυνομικής καθώς αστυνομικού χαρακτήρα είναι οι αρμοδιότητες της συνοριοφυλακής και ακτοφυλακής των κρατών - μελών που συνδέονται με τις αρμοδιότητες της Ε.Ε. στο πλαίσιο των άρθρων 77 και 79 της Συνθήκης για τη Λειτουργία της Ε.Ε. Ειδικότερα δε από την άποψη της γρήγορης και αποτελεσματικής καταγραφής, ταυτοποίησης και προσωρινής φιλοξενίας όσων δικαιούνται το status του πρόσφυγα και της προώθησής τους στις χώρες που αναλαμβάνουν την οριστική τους φιλοξενία.
Ευτυχισμένο το 1963!
Αθήνα, 2 Ιανουαρίου 2016
Άρθρο για την εφημερίδα ΤΑ ΝΕΑ
και τη στήλη: Μια φωτογραφία πολλές ιστορίες.
Επιμέλεια: Θανάση Νιάρχου
Όσοι ισχυρίζονται ότι η πολιτική δεν έχει σχέση με την ποίηση (και δεν εννοούμε μια πλειάδα πολιτικών – με κορυφαίους τον Κωνσταντίνο Τσάτσο και τον Παναγιώτη Κανελλόπουλο – που έγραψαν και γράφουν ποιήματα και εκδίδουν αντίστοιχα βιβλία) δεν έχουν παρά να διαβάσουν το κείμενο του Ευάγγελου Βενιζέλου. Αφού συνιστά μια συγκινητική δικαίωση των στίχων ενός σπουδαίου έλληνα ποιητή, του Γιώργου Σαραντάρη, που έγραψε «κατάγομαι από τα παιδικά μου χρόνια / όπως από μία χώρα»
Καλή χρονιά!
Ας προσπαθήσουμε όλοι μαζί να κάνουμε το 2016 αυτό που θα ήταν αν δεν μεσολαβούσε πολιτικά το 2015. Καλή χρονιά!
Ευάγγελος Βενιζέλος
Εφ. Συντακτών | Ο κ. Τσίπρας εμφανίζεται ως «πολιτικός μάγκας», επειδή παρουσιάζεται ως αντίθετο του εαυτού του
Αθήνα 24 Δεκεμβρίου 2015
Συνέντευξη Ευάγγελου Βενιζέλου στην Εφημερίδα των Συντακτών και στους δημοσιογράφους Δημήτρη Κουκλουμπέρη και Χάρη Ιωάννου
«Τα σενάρια αυτά της δήθεν συνεργασίας Σαμαρά – Βενιζέλου, Βενιζέλου – Σαμαρά, έρχονται να απαλύνουν τα σενάρια της προσέγγισης Τσίπρα – Καραμανλή.
Δεν έχουν καμία σχέση με το ΠΑΣΟΚ ή με τον ευρύτερο χώρο του προοδευτικού κέντρου όπως τον έχω προτείνει. »
- Κύριε πρόεδρε, με αφορμή το επερχόμενο ασφαλιστικό νομοσχέδιο, δηλώνετε αντίθετοι στη μείωση των συντάξεων αλλά η κυβέρνηση σας κατηγορεί ότι ψηφίσατε 11 μειώσεις και τώρα αντιδράτε στη 12η.
Ναι, βεβαίως, ακόμη και αν το δούμε έτσι απλουστευτικά και λίγο συνθηματικά, γιατί είναι κακό αυτό; Κάποια στιγμή πρέπει να σταματήσουν οι περικοπές.
- Βλέποντάς το τέσσερις μήνες μετά, μήπως τελικά ήταν λάθος που ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-Ποτάμι ψηφίσατε τελικά χωρίς όρους το «Μνημόνιο Τσίπρα-Καμμένου»;
Προφανώς. Οι ευρωπαϊκές δυνάμεις της αντιπολίτευσης έπρεπε να είχαμε θέσει σαφείς και καθαρούς προγραμματικούς και θεσμικούς όρους τον Αύγουστο. Επιδείχτηκε υπέρμετρη καλοπιστία στον κ. Τσίπρα.
- Δεν υπήρχε και υπάρχει ακόμα ο φόβος του Grexit;
Προσωπικά εκτιμώ ότι το 2015 η Ευρώπη δεν ήθελε πραγματικά Grexit. Ο πραγματικός κίνδυνος είναι η στασιμοχρεοκοπία. Το σύρσιμο χωρίς απογείωση. Όχι μόνο οικονομικά αλλά και γενικότερα.
Βουλή | Πίσω από τη διάταξη για το Σύμφωνο Συμβίωσης κρύβονται ύποπτες παρεμβάσεις, καταλυτικές του κράτους δικαίου
Αθήνα, 22 Δεκεμβρίου 2015
Ομιλία Ευ. Βενιζέλου στην Ολομέλεια, κατά τη συζήτηση του σχεδίου νόμου του Υπουργείου Δικαιοσύνης, Διαφάνειας και Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων «Σύμφωνο συμβίωσης, άσκηση δικαιωμάτων, ποινικές και άλλες διατάξεις»
Κυρίες και κύριοι βουλευτές, έπρεπε εδώ και καιρό η βουλή να έχει νομοθετήσει την επέκταση του Συμφώνου Συμβίωσης, συμμορφούμενη και στη σχετική νομολογία του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Δικαιωμάτων του Ανθρώπου. Το επιδιώξαμε και στην προηγούμενη Βουλή, αλλά ο συσχετισμός των δυνάμεων δεν επέτρεπε να γίνει αυτό και χαιρόμαστε γιατί αυτό γίνεται τώρα.
Το νομοσχέδιο όμως αυτό, που περιέχει στα πρώτα του άρθρα το Σύμφωνο Συμβίωσης, έχει μετατραπεί σε ένα όχημα, στο οποίο επιβιβάζονται διάφορες ρυθμίσεις, ορισμένες από τις οποίες είναι θεσμικά προβληματικές, για να μην πω προσβλητικές.
Πριν από αυτό υπάρχει ένα άλλο, πολιτικού χαρακτήρα ζήτημα, που είναι η σχέση των δύο κυβερνητικών εταίρων. Η σύγκρουση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ ως προς το Σύμφωνο Συμβίωσης, τι μας λέει; Ότι αυτή η κυβέρνηση είναι αξιακά ετερόκλητη; Ή μήπως είναι κατά βάθος αξιακά ομοιογενής; Και ότι οι δήθεν διαφωνίες επί ζητημάτων ηθικής ή εθνικής ευαισθησίας στην πραγματικότητα λειτουργούν ως πρόσχημα, ως άλλοθι για να εφαρμόζεται μία πολιτική, η οποία έχει ισχνή κοινοβουλευτική πλειοψηφία, τέτοια όμως που να επιτρέπει στην υπάρχουσα κλειστή ομάδα εξουσίας, να διαχειρίζεται την εξουσία, να τη νέμεται χωρίς καμία προγραμματική και θεσμική εγγύηση.
Χαίρονται βλέπω οι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ επειδή έχουν ένα πεδίο διαφωνίας με τους βουλευτές των Ανεξαρτήτων Ελλήνων: Το Σύμφωνο Συμβίωσης, τα ανθρώπινα δικαιώματα. Θυμούνται ότι ψηφίζουν από κοινού, ότι διαχειρίζονται από κοινού μείζονα θέματα δημοκρατίας και κράτους δικαίου; Δε σας ενοχλεί αισθητικά, συνταγματικά, ηθικά αυτή η κατάσταση; Είναι αυτή η κατάσταση δημοκρατικά διαφανής; Και το λέω αυτό γιατί στα ζητήματα της συνταγματικής ηθικής έχουν δοθεί πια οριστικά απαντήσεις, ιστορικά κεκτημένες. Και ως εκ τούτου, δεν έχουμε διλήμματα. Αυτά έχουν απαντηθεί προ πολλού, σε ευρωπαϊκό και διεθνές επίπεδο.
Athens Voice: Υπνοβάτες στα χαρακώματα
Αθήνα, 17 Δεκεμβρίου 2015
Άρθρο Ευάγγελου Βενιζέλου στην Athens Voice
Υπνοβάτες στα χαρακώματα
Α. Κυκλοφορεί υπό διάφορες εκδοχές μια αλληλουχία πολιτικών σκέψεων που μπορεί να κωδικοποιηθεί ως εξής:
1. Η ήττα των κομμάτων που διαχειρίστηκαν την κρίση μέχρι τις εκλογές του Ιανουαρίου 2015 ήταν αναπόφευκτη λόγω των κοινωνικών και οικονομικών επιπτώσεων της δημοσιονομικής προσαρμογής και των διαρθρωτικών αλλαγών αλλά και λόγω των ιστορικών ευθυνών τους για τη διαχείριση του παρελθόντος, δηλαδή της μεταπολιτευτικής περιόδου που ναι μεν ανύψωσε εντυπωσιακά το επίπεδο ζωής, διαμόρφωσε όμως παραλλήλως τις προϋποθέσεις της κρίσης.
2. Η σχετική πλειοψηφία του εκλογικού σώματος ήθελε μετά πέντε χρόνια σκληρών μέτρων να δοκιμάσει μια άλλη προγραμματική πρόταση και ένα άλλο πολιτικό προσωπικό. Έδωσε συνεπώς κάποια βάση στις υποσχέσεις του Ιανουαρίου, τις δημαγωγικά αντιμνημονιακές. Τις στήριξε με απελπισμένη δύναμη στο ξεχασμένο δημοψήφισμα του Ιουλίου. Αλλά αποδέχθηκε τελικά τον Σεπτέμβριο την πλήρη μεταστροφή και μάλιστα υπό τους σκληρούς όρους του τρίτου μνημονίου αναθέτοντας τη διαχείριση του –και μαζί τη διαχείριση της προοπτικής της χώρας– στον κ. Τσίπρα και όσους τον ακολούθησαν πιστά στην «ρεαλιστική» στροφή, με πρώτο εταίρο και συνεργό τον κ. Καμμένο.
3. Καλώς ή κακώς η χώρα βρίσκεται τώρα στην αδήριτη ανάγκη να ολοκληρώσει επιτέλους την δημοσιονομική προσαρμογή και τις διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις. Ακόμη και αν είναι προφανής η οπισθοχώρηση σε σχέση με τα δεδομένα του Δεκεμβρίου 2014, ακόμη και αν έγιναν τραγικά διαπραγματευτικά λάθη τους τελευταίους ένδεκα μήνες, τώρα δεν υπάρχει άλλη λύση. Η συντριπτική πλειοψηφία του εκλογικού σώματος έχει αποδεχθεί πλέον όχι γενικά και αόριστα το ευρωπαϊκό πλαίσιο αλλά το μνημόνιο.
Βουλή. Ευ. Βενιζέλος, για τα γλυπτά του Παρθενώνα: "Ένα ακρωτηριασμένο μνημείο που κραυγάζει"
Αθήνα 16 Δεκεμβρίου 2015
Ομιλία Ευάγγελου Βενιζέλου στην Ολομέλεια κατά τη συζήτηση του σχεδίου νόμου του Υπουργείου Πολιτισμού και Αθλητισμού «Προσαρμογή της ελληνικής νομοθεσίας στις διατάξεις της Οδηγίας 2014/60/ΕΕ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου της 15ης Μαΐου 2014 σχετικά με την επιστροφή πολιτιστικών αγαθών, που έχουν απομακρυνθεί παράνομα από το έδαφος κράτους - μέλους».
Κυρίες και Κύριοι βουλευτές, λαμβάνω το λόγο για λόγους ιστορικής ευθύνης.
Στην πραγματικότητα το ζήτημα των γλυπτών του Παρθενώνα βρίσκεται στην επικαιρότητα τα τελευταία 55 χρόνια. Όσοι θυμάστε την ταινία «Φαίδρα», θα θυμάστε την σκηνή με την Μελίνα στο Βρετανικό Μουσείο και θα θυμάστε ότι από τότε, πολύ πριν ασχοληθεί με την ενεργό πολιτική, η Μελίνα έθεσε το ζήτημα της επιστροφής των γλυπτών του Παρθενώνα στην Ελλάδα.
Για τον σκοπό αυτό, πέρα από την ίδια έχουν αγωνιστεί πολλοί άνθρωποι από τη θέση του υπουργού Πολιτισμού, κυρίως όμως οφείλουμε ως Βουλή των Ελλήνων να τιμήσουμε σήμερα όλα τα μέλη των επιτροπών που έχουν συγκροτηθεί σε διάφορες χώρες του κόσμου, πρωτίστως όμως στο Ηνωμένο Βασίλειο για την επιστροφή των μαρμάρων. Ένας εντυπωσιακά μεγάλος αριθμός διανοουμένων, επιστημόνων, καλλιτεχνών, ακτιβιστών της κοινωνίας των πολιτών έχουν στρατευτεί στην υπόθεση αυτή δεκαετίες ολόκληρες. Η δε Βρετανική Επιτροπή για την επιστροφή των μαρμάρων κατάφερε να διαμορφώσει μια ομάδα μελών του Βρετανικού Κοινοβουλίου, που είναι πιστοί οπαδοί της ανάγκης να αποκατασταθεί η ακεραιότητα του μνημείου.
Το ζήτημα αυτό έχει τεθεί κατ’ επανάληψη σε όλα τα διεθνή βήματα.
Σελίδα 147 από 248
