4 Νοεμβρίου 2007

 

Το θέμα δεν είναι να πέσει η δεξιά, το θέμα είναι το ΠΑΣΟΚ να εφαρμόσει ένα ώριμο αποτελεσματικό πρόγραμμα διακυβέρνησης, να αφομοιώσει τα λάθη του παρελθόντος και να χαράξει το δρόμο του μέλλοντος. Μια νέα σχέση εμπιστοσύνης με το λαό. Συντρόφισσες και σύντροφοι, ο ήλιος ανατέλλει, όχι σε κλειστούς χώρους, ανατέλλει έξω στην κοινωνία, η κοινωνία εκφράζεται, το μεγάλο αυθεντικό ΠΑΣΟΚ της κοινωνίας παίρνει, πιστεύω, την υπόθεση του μέλλοντος στα χέρια του.

Φίλες και φίλοι, συντρόφισσες και σύντροφοι, στο τέλος αυτής της τριήμερης διαδικασίας της Εθνικής Συνδιάσκεψης, οφείλουμε να αποτιμήσουμε το τι έγινε εδώ μέσα. Οφείλουμε να απαντήσουμε στο ερώτημα, εάν πέτυχαν ή όχι οι εργασίες της Συνδιάσκεψής μας.

Δυο είναι κατά την γνώμη μου τα κριτήρια. Το πρώτο εάν διατυπώσαμε απευθυνόμενοι στη κοινή γνώμη, στην ελληνική κοινωνία με σαφήνεια τα διλήμματα και τα ερωτήματα της 11ης Νοεμβρίου. Το μέλλον του ΠΑΣΟΚ, το μέλλον του τόπου σε σχέση με το ΠΑΣΟΚ, δεν κρίνεται εδώ μέσα. Εδώ το οργανωμένο ΠΑΣΟΚ θέτει ένα στοίχημα με την κοινωνία και πρέπει το στοίχημα αυτό να κερδηθεί εκεί έξω, στη κοινωνία, στο λαό.

Αυτό πρέπει να ξαναβρούμε. Τη σχέση με τη Νεολαία και με την ιδέα μιας νέας Ελλάδας.

Το ερώτημα λοιπόν είναι, τέθηκαν αυτές οι τρεις μέρες με σαφήνεια, με καθαρότητα, τα διλήμματα, οι αντιστίξεις; Πιστεύω πως τελικά ναι. Εκ των πραγμάτων, από την άποψη αυτή, η Συνδιάσκεψη πέτυχε γιατί ανέδειξε δυο διαφορετικές εικόνες, δυο εκδοχές του ΠΑΣΟΚ. Και πρέπει αυτές να τις καταγράψουμε γιατί τίθενται υπό την κρίση της κοινωνίας, υπό την κρίση των πολιτών. Και είμαι βέβαιος ότι τελικά θα επικρατήσει αυτή που γεννά ελπίδα, αυτή που είναι καλύτερη, αυτή που δίνει προοπτική. Πιστεύω λοιπόν ότι πράγματι αυτές τις τρεις μέρες, αποτυπώθηκαν οι δυο προτάσεις.

Η μια επιλέγει να δώσει παράταση στο πρόβλημα του ΠΑΣΟΚ. Κατά την γνώμη μου, η άποψη αυτή επενδύει στην ήττα. Προεξοφλεί την μελλοντική ήττα και θέτει υπό ομηρία έναν πρόεδρο αδύναμο, όμηρο παραγόντων, παραγοντισμών και μελλοντικών φιλοδοξιών που προφανώς δεν ωρίμασαν.

(Ακούγονται συνθήματα)

Γερά με όλο το ΠΑΣΟΚ, με όλο τον προοδευτικό λαό, γερά με την Νεολαία, όχι μόνο για να πέσει η δεξιά, αλλά για να ανέβει στην εξουσία μια Αριστερή πρόταση έτοιμη, ώριμη, ικανή με συνείδηση ευθύνης.

Σε αντίθεση λοιπόν προς την πρώτη αυτή εκδοχή, υπάρχει η δεύτερη εκδοχή. Αυτή που δίνει μια προοπτική υπέρβασης της κρίσης. Αυτή που επενδύει στη νίκη. Αυτή που ανταποκρίνεται στις αγωνίες και τις ανάγκες του ελληνικού λαού, χάριν του οποίου ιδρύθηκε, υπάρχει και θα υπάρχει το ΠΑΣΟΚ.

Η αντίστιξη αυτή όμως μπορεί, συντρόφισσες και σύντροφοι, να παρουσιαστεί και με άλλο τρόπο. Γιατί όλοι παροικούμε την Ιερουσαλήμ και όλοι γνωριζόμαστε πολύ καλά μεταξύ μας. Παρουσιάζεται λοιπόν από την μια μεριά το ΠΑΣΟΚ ως «ομοσπονδία βαρόνων», ως «άθροισμα προσωπικών στρατηγικών», που πρόκειται να εκδηλωθούν μετά την ήττα.

Ξέρετε υπάρχει μια παροιμία που λέει: «Ελεύθεροι προξενητές, για λόγου τους γυρεύουν». Και από την άλλη, υπάρχει η εκδοχή ενός ΠΑΣΟΚ που εκφράζει την αυθεντική αγωνία και την αυθόρμητη συσπείρωση και ενεργοποίηση της κοινωνίας, το μεγάλο πλειοψηφικό κοινωνικό ΠΑΣΟΚ. Αυτό το βρίσκουμε παντού. Ίσως ορισμένοι δεν έχουν αντιληφθεί το μέγεθος αυτού του ρεύματος και τη σημασία που έχει το ρεύμα αυτό για την προοπτική του ΠΑΣΟΚ, για την πλειοψηφική του δυνατότητα.

Ίσως ορισμένοι τρομάζουν με την ιδέα ότι η αυτο-οργάνωση των πολιτών για πρώτη φορά μετά την Μεταπολίτευση μπορεί να αλλάξει τους συσχετισμούς, όχι μέσα στο ΠΑΣΟΚ μόνον, ή κυρίως. Αλλά είναι πολύ σημαντικό και πολύ ελπιδοφόρο αυτό να ξεκινά από το ΠΑΣΟΚ όπως και το 1974 χάρη στις πρωτοβουλίες του Ανδρέα Παπανδρέου. Αυτό που κάνουμε είναι πολύ ανατρεπτικό, είναι βαθιά «ανδρεοπαπανδρεϊκό».

Αυτό το ρεύμα καταγράφεται, υπάρχει, εμφανίζεται. Αυτό το ρεύμα θα προκαλέσει το ντόμινο των επιπτώσεων εναντίον όλου του πολιτικού κατεστημένου.

Το διακύβευμα, το παιχνίδι της 11ης Νοεμβρίου δεν αφορά μόνον το μέλλον του ΠΑΣΟΚ. Αφορά τις αντοχές και άρα την υπέρβαση του πολιτικού συστήματος. Υπάρχει συσπείρωση όλου του πολιτικού και οικονομικού κατεστημένου που αντιλαμβάνεται τις βαθύτερες επιπτώσεις μιας ανατροπής στις 11 του Νοέμβρη.

Συντρόφισσες και σύντροφοι, η αντίστιξη φαίνεται καθαρά και από μια άλλη οπτική γωνία. Από τη μια μεριά εμφανίζεται το ΠΑΣΟΚ που αγνοεί ή αντιστρέφει την πραγματικότητα. Ένα ΠΑΣΟΚ που αφομοίωσε με εντυπωσιακή ταχύτητα την ήττα, που λέει «πάμε γι’ άλλα, δεν πειράζει».

Ένα ΠΑΣΟΚ που δεν ασχολείται με τα αίτια, που θεωρεί βάση και αίτιο της κρίσης όχι τα εκλογικά ποσοστά και τη διάρρηξη των σχέσεων με τις κοινωνικές μας δυνάμεις, αλλά το γεγονός ότι τολμήσαμε, ότι τόλμησα μαζί με τον Κώστα Σκανδαλίδη, να είμαστε κι εμείς υποψήφιοι για τη θέση του προέδρου του κινήματος. Τους σοκάρει, τους καταπλήσσει το γεγονός αυτό. Δοκιμάζει τα όρια της πολιτικής και δημοκρατικής τους συνείδησης.

Από την άλλη μεριά, υπάρχει το ΠΑΣΟΚ που κατανοεί την πραγματικότητα, που σκύβει στο πρόβλημα του πολίτη, που σέβεται την πίκρα και την αγωνία του. Που δεν παραμερίζει μπροστά στη δεξιά, που δεν αναγνωρίζει στη Νέα Δημοκρατία το φυσικό δικαίωμα να κυβερνά τον τόπο. Το ΠΑΣΟΚ που δεν φοβάται τις προκλήσεις του κ. Καραμανλή. Το ΠΑΣΟΚ που δεν χαρίζει δεκαετίες ολόκληρες στη συντήρηση και τα προσαρτημένα σ' αυτήν θεσμικά και εξωθεσμικά συμφέροντα.

Με λίγα λόγια, η αντίστιξη είναι καθαρή ανάμεσα στο ΠΑΣΟΚ του χθες, στο ΠΑΣΟΚ, που για να χρησιμοποιήσω την έκφραση του Νίκου Αθανασάκη, «ναι μεν δεν καρφώνει τις καρέκλες», αλλά καρφώνει στελέχη και ανθρώπους στις καρέκλες τους.

Και από την άλλη το ΠΑΣΟΚ του αύριο, το ΠΑΣΟΚ του μέλλοντος, το ΠΑΣΟΚ της νέας δυναμικής. Στο κάτω - κάτω της γραφής η μια εκδοχή του ΠΑΣΟΚ, ως έχει και ευρίσκεται, κρίθηκε, ξανακρίθηκε. Κρίθηκε στις 16 του Σεπτέμβρη. Κατέγραψε τα αποτελέσματα και θα έπρεπε πράγματι να δοθεί μια ευκαιρία, αλλά όχι ευκαιρία σε πρόσωπο. Ευκαιρία στην παράταξη, ευκαιρία στη χώρα.

Έρχομαι τώρα στο ερώτημα εάν η Εθνική Συνδιάσκεψη πέτυχε το στόχο της σε σχέση με την κοινωνία και τα μηνύματα που πρέπει να περάσει στην κοινωνία για τα πολιτικά διλήμματα της περιόδου. Η πολιτική είναι πάντα μια αλυσίδα, μια αλληλουχία διλημμάτων.

Τα διλήμματα αυτά δεν είναι διλήμματα περί προσώπων, δεν είναι διλήμματα περί ηγετικών προσωπικοτήτων, είναι όμως διλήμματα διακυβέρνησης. Είναι διλήμματα ιδεολογικά, διλήμματα αξιακά, διλήμματα ιστορικά, διλήμματα οικονομικά, γιατί χρειάζεται αποφάσεις αναδιανεμητικού χαρακτήρα, σύγκρουση με συμφέροντα. Με κάποιους πας και με κάποιους συγκρούεσαι.

Όμως και τα πρόσωπα έχουν σημασία, γιατί χρειάζονται πρόσωπα που μπορούν να θέσουν και να απαντήσουν στα διλήμματα διακυβέρνησης με καθαρό, προοδευτικό τρόπο, με πολιτική αποτελεσματικότητα, με ευαισθησία, με διαχειριστική επάρκεια. Όχι πρόσωπο, αλλά μεγάλη ομάδα προσώπων, στελεχών. Γιατί χωρίς ομαδική, συλλογική δραστηριότητα και ευθύνη δεν μπορείς να πετύχεις, ακόμη κι αν κερδίσεις προσωπικά στοιχήματα ή ακόμη κι αν απολαμβάνεις μεγάλης προσωπικής ασυλίας.

Διαπιστώνω ότι το ΠΑΣΟΚ δεν είναι και πολύ δίκαιο και ισότιμο στη συμπεριφορά του. Σε άλλους προσφέρει απλόχερα επιείκεια και ασυλία και άλλους τους αντιμετωπίζει με παραδειγματική αυστηρότητα. Αυτό κάποια στιγμή ας το ελέγξουμε και πολιτικά και ιδεολογικά και ψυχαναλυτικά.
Έχει λοιπόν μεγάλη σημασία να δούμε γιατί ακόμη και μέσα στη Συνδιάσκεψη πολλές φορές η παραπολιτική προσέγγιση συσκότισε τις πολιτικές προτάσεις. Γιατί η πολιτική συζήτηση πολλές φορές επικαλύφθηκε από προσπάθειες απαξίωσης προσώπων.

Παρ’ όλα αυτά και εις πείσμα των αντιστάσεων, αναδείχθηκαν ορισμένα μείζονα πολιτικά ζητήματα. Έμειναν όμως αναπάντητες όλες οι συγκεκριμένες προτάσεις. Όλες.

Ανατέλλει ο ήλιος. Αυτό είναι φυσικώς αναπόφευκτο. Ο ήλιος δύει και μετά ανατέλλει.

Συντρόφισσες και σύντροφοι, δεν υπήρξε ουσιαστική απάντηση στην απλή, ενωτική, εμβληματική πρότασή μου την ερχόμενη εβδομάδα να πραγματοποιηθεί κοινή συνέντευξη των τριών υποψηφίων στη Χαριλάου Τρικούπη, με μόνο αντικείμενο την πρόσκληση προς τους πολίτες να έρθουν να μετάσχουν στη διαδικασία της 11ης Νοεμβρίου. Θα την περιμένω υπομονετικά την απάντηση αυτή. Γιατί πρέπει να στείλουμε μήνυμα ενότητας, μήνυμα συμμετοχής, μήνυμα ελπίδας για τις 12 του Νοέμβρη.

Ακούγεται το σύνθημα
« Το ΠΑΣΟΚ είναι εδώ ενωμένο – δυνατό»

 

Είναι ενωμένο και δυνατό, ας το δείξουμε στο λαό, ας το χρησιμοποιήσουμε προκειμένου να φέρουμε τον κόσμο στις διαδικασίες της 11ης Νοεμβρίου.

Δεν άκουσα επίσης συγκεκριμένες προτάσεις -πέραν των όσων είπε ο Κώστας προηγούμενα και στην πρώτη του ομιλία- σε σχέση με το μοντέλο οργάνωσης του κόμματος. Τι έγινε το συλλογικό μοντέλο; Πάλι θα αφεθούμε στην καλή προαίρεση του εκάστοτε αρχηγού; Πάλι λευκές επιταγές; Δεν θα έχουμε καταστατικές εγγυήσεις και διασφαλίσεις;

Επαναλαμβάνω την πρότασή μου για ένα ΠΑΣΟΚ με χειραφετημένη αυτόνομη ριζοσπαστική Νεολαία. Για ένα ΠΑΣΟΚ συλλογικό, δημοκρατικό, βαθιά δεμένο με το λαό, που τιμά και δίνει πολιτικό λόγο στο μέλος και το φίλο.

Θα σας μιλήσω και για την ΠΑΣΠ και για το Πανεπιστήμιο και για το άρθρο 16. Θα έρθει η σειρά. Όμως το ερώτημα είναι: αυτές τις τρεις μέρες επιτελέσαμε το βασικό καθήκον του υψίστου πολιτικού οργάνου του ΠΑΣΟΚ της Συνδιάσκεψης, που είναι ουσιαστικά προγραμματικό, πολιτικό Συνέδριο και στείλαμε ευκρινή μηνύματα στο λαό;

Ο λαός ένιωσε ότι λέγονται εδώ μέσα πράγματα που τον αφορούν; Που ανατρέπουν το δυσμενή για μας συσχετισμό της 16ης Σεπτεμβρίου; Που μας δίνουν μια καλύτερη βάση εκκίνησης; Αγωνίστηκα και αγωνίζομαι συστηματικά, αδιάκοπα και σίγουρα, από το 2004 μέχρι σήμερα, για την αποσαφήνιση, την καθαρότητα και την ευθυβολία του πολιτικού λόγου του ΠΑΣΟΚ και για την ιδεολογική υποστήριξη του λόγου αυτού.

Ξέρετε είναι εύκολο να μιλάς και για το μοντέλο ανάπτυξης και για τη νέα αναδιανομή και για το ριζικό μετασχηματισμό του κράτους και για τα καθήκοντα μιας ευρωπαϊκής κυβερνητικής Αριστεράς.

Ακούγονται συνθήματα

 

Το έχουμε καταλάβει παιδιά. Το άρθρο 16 μας έκανε κακό και ενίσχυσε το Συνασπισμό. Το αντιληφθήκαμε, το έχουμε συνειδητοποιήσει. Εκτός όμως από την αφηρημένη προσέγγιση της πολιτικής, έχει σημασία να θυμόμαστε πάντα τη βασική παρακαταθήκη όλης της Μαρξιστικής παιδείας της ευρύτερης Αριστεράς.

Χρειαζόμαστε όχι οποιαδήποτε θεωρία, αλλά μια θεωρία της πράξης. Γι' αυτό έχει πολύ μεγάλη σημασία η Συνδιάσκεψη εάν θέλει να θέσει τις βάσεις του ΠΑΣΟΚ του αύριο, του ΠΑΣΟΚ του μέλλοντος, να μιλήσει με συγκεκριμένο όχι με εμπειρικό, αλλά ανθρώπινο και πρακτικό τρόπο, σε συγκεκριμένες κοινωνικές ομάδες που συγκροτούν την κοινωνία μας πλειοψηφία.

Δεν μπορεί να μην στείλουμε ένα μήνυμα στις νοικοκυρές που αγωνίζονται για το καλάθι του φτωχού και μεσαίου εισοδήματος. Δεν μπορεί να μην μιλήσουμε για τη δέσμευσή μας να καταπολεμήσουμε την ακρίβεια, όχι ως αισχροκέρδεια -που είναι εύκολο- αλλά ως εισοδηματική ανισότητα και ανεπάρκεια. Γιατί όταν είσαι πλούσιος δεν σου φαίνεται η ακρίβεια, η ακρίβεια είναι η σχέση ανάμεσα στο εισόδημα και τις τιμές.

Δεν είναι δυνατό να μην μιλήσουμε για τα ληστρικά επιτόκια και για την κοινωνική ευθύνη του τραπεζικού συστήματος. Δεν είναι δυνατό να μην θυμηθούμε εμείς εδώ, το οργανωμένο και επίσημο ΠΑΣΟΚ, τους πυρόπληκτους της Πελοποννήσου και της Εύβοιας και να μην ελέγξουμε την κυβέρνηση για την πορεία εφαρμογής του προγράμματος αποκατάστασης.

Δεν είναι δυνατό να μείνουμε αδιάφοροι απέναντι στο φαινόμενο των καταλήψεων σε 600 και πλέον σχολεία. Δεν μπορούμε να μην πούμε ότι η κυβέρνηση τροφοδοτεί την κρίση και διαλύει τη δημόσια εκπαίδευση, γιατί υπονομεύει το δημόσιο αγαθό της δωρεάν παιδείας.

Δεν μπορούμε να μην αναφερθούμε εδώ στην προσβλητική ανεπάρκεια της κυβέρνησης του κ. Καραμανλή, σε σχέση με το περιβάλλον. Είναι σημαντικό να υπάρχει αυτόνομο υπουργείο, αλλά ακόμη σημαντικότερο είναι να μην είναι μολυσμένα τα νερά και να μην λειτουργούν ανεξέλεγκτες χωματερές σε όλη την Ελλάδα.

Είναι σημαντικό να απευθυνθούμε στα μεσαία εισοδήματα, γιατί εκεί υπάρχει μια μεγάλη ωρολογιακή βόμβα που θα σκάσει στα χέρια του κ. Καραμανλή, ή οποιασδήποτε μελλοντικής Κυβέρνησης. Γιατί η συμπίεση των μεσαίων εισοδημάτων είναι το προοίμιο μιας μεγάλης και ανεξέλεγκτης κοινωνικής έκρηξης.

Είναι αδύνατο να μην στείλουμε από εδώ ένα μήνυμα στους συμβασιούχους παλιάς και νέας γενιάς και στα παιδιά των STAGE, για να πούμε ότι αυτή τη φορά δεν θα σας προδώσουμε, δεν θα σας ξεχάσουμε, θα τραβήξουμε τη γραμμή της οριστικής λύσης, ώστε να υπάρχει αξιοκρατία και διαφάνεια.

Είναι επίσης αναγκαίο, φίλες και φίλοι, συντρόφισσες και σύντροφοι, να μην ξεχάσουμε το βασικό μας ρόλο, απορροφημένοι σε μία εσωστρεφή διαδικασία μηχανισμών και συσχετισμών. Είναι υποχρέωσή μας, κοινή υποχρέωσή μας, να στείλουμε από εδώ ευκρινή, αταλάντευτα μηνύματα στον κ. Καραμανλή και στην κυβέρνησή του.

Πρέπει να καταλάβει ότι όσο εμείς ασχολούμαστε με τα δικά μας ζητήματα, δεν είναι μόνος στο γήπεδο, δεν στήνει το σκηνικό ελεύθερα. Υπάρχει φραγμός, υπάρχει αντίβαρο, υπάρχει μια κοινωνία που οφείλουμε να την εκπροσωπήσουμε πολιτικά, αν θέλουμε να την έχουμε μαζί μας.

Γι’ αυτό λέω και λέμε στον κ. Καραμανλή: Μην παίζετε με τους θεσμούς και με τον εκλογικό νόμο. Όχι στους συγκυριακούς τυχοδιωκτισμούς σε σχέση με τα θέματα αυτά που αφορούν τις βάσεις του δημοκρατικού συστήματος διακυβέρνησης.

Απευθύνομαι στον κ. Καραμανλή και του λέω, του λέμε όλοι μαζί, να πάψει να υπονομεύει τις οργανωτικές βάσεις του κράτους δικαίου. Να μην κομματικοποιεί τη δικαιοσύνη, να μην παίζει με τις ιστορίες των υποκλοπών και των ομολόγων.

Να του πούμε ότι είναι υποχρεωμένος να ζητήσει συγγνώμη για τα βασανιστήρια εις βάρος λαθρομεταναστών στη Λέσβο. Και ζητάμε κι εμείς, εκ μέρους της ελληνικής πολιτείας και της ελληνικής κοινωνίας συγγνώμη από τους μετανάστες γι’ αυτό το άθλιο φαινόμενο.

Πρέπει να πούμε στον κ. Καραμανλή να πάψει να αντιμετωπίζει το Σκοπιανό με όρους εσωτερικής πολιτικής και σε συνάρτηση με το σενάριο των γρήγορων εκλογών, σε συνδυασμό αλλά με την αλλαγή του εκλογικού νόμου. Αρκετά το υπέστημεν αυτό επί των ημερών της κυβέρνησης του κ. Μητσοτάκη. Η επανάληψη της ιστορίας δεν είναι στην περίπτωση αυτή απλώς φάρσα. Είναι τραγωδία, για τη χώρα, για το κύρος της και για την αξιοπρέπεια των Ελλήνων.

Γι’ αυτό έχει πολύ μεγάλη σημασία να επενδύσουμε το διάλογό μας σε σχέση με το μέλλον του ΠΑΣΟΚ, με συγκεκριμένες ιδέες. Να επαναφέρουμε στο προσκήνιο τον αστερισμό των αξιών μας, να μιλήσουμε ξανά για τις μεγάλες πεποιθήσεις της ευρωπαϊκής σοσιαλιστικής αριστεράς. Για το πατριωτικό, λαϊκό, ριζοσπαστικό ΠΑΣΟΚ. Για το πατριωτικό ΠΑΣΟΚ.

Γι’ αυτό όμως πρέπει να είμαστε και πάλι συγκεκριμένοι. Γιατί μόνο όταν είμαστε συγκεκριμένοι ξεπερνούμε τη βαθιά εδραιωμένη δυσπιστία, ακόμη και του προοδευτικού πολίτη, ότι τα λόγια μας είναι εύκολα αλλά η πράξη μας αδύναμη και υποτεταγμένη στο μονόδρομο των Βρυξελλών.

Χρειαζόμαστε ευρωπαϊκή πολιτική. Πρέπει το ΠΑΣΟΚ να μιλάει περισσότερο, σαφέστερα, με θάρρος για την ευρωπαϊκή πολιτική. Δεν πρέπει να αφήνουμε ούτε καν υπαινιγμό ότι μπορεί να μας αρκεί η κατάσταση που υπάρχει, η φιλοατλαντική αμηχανία της Ευρωπαϊκής Ένωσης και η εγκατάλειψη της προοπτικής της δημοκρατικής και πολιτικής ολοκλήρωσης της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Αλλιώς η Ένωση θα είναι η ένωση της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας και όχι η Ένωση των πολιτών, των λαών και των εθνών, της ηπείρου που γέννησε τον πολιτισμό, τη δημοκρατία, το κοινωνικό κράτος, το κράτος δικαίου.

Πρέπει όμως όλα αυτά να τα στέλνουμε με τη μορφή συγκεκριμένων δεσμευτικών μηνυμάτων στις ομάδες προσώπων και όχι σε απρόσωπα αριθμητικά μεγέθη. Σε ομάδες προσώπων που συγκροτούν τον κοινωνικό μας ιστό. Στο όνομα αυτών των ανθρώπων και για το δικό τους συμφέρον και για τη δική τους ευτυχία υπάρχουμε και πρέπει να λειτουργούμε και να υπάρχουμε. Στο όνομά τους θέλουμε να συγκροτούμε πλειοψηφία και να διεκδικούμε την ανατροπή της δεξιάς και μια νέα προοδευτική λαϊκή σοσιαλιστική διακυβέρνηση.

Πρέπει λοιπόν να το κάνουμε αυτό. Και δίνω πολύ γρήγορα, επιγραμματικά, εφτά παραδείγματα.

Απέναντι στους ασφαλισμένους και τους συνταξιούχους, η πρότασή μας για το Ασφαλιστικό είναι πλήρης. Και οφείλουμε να δεσμευτούμε εδώ ότι στις 12 του Νοέμβρη το ΠΑΣΟΚ θα πάρει την πρωτοβουλία του διαλόγου με όλους τους κοινωνικούς εταίρους, ώστε να καταλάβουν ότι έχουμε τη δυνατότητα να αντιμετωπίσουμε ευθέως, μετωπικά, με αξιοπιστία, το υπαρξιακό πρόβλημα της ελληνικής κοινωνίας, που είναι το ασφαλιστικό.

Σε σχέση με τους μικρομεσαίους, που είναι ο κορμός της ελληνικής κοινωνίας, η πρότασή μας είναι η εθνική συμφωνία φορολογικής εμπιστοσύνης.

Σε σχέση με τους νέους, με τους νέους επιστήμονες, τους νέους αγρότες, τους νέους επιχειρηματίες και επαγγελματίες, η πρότασή μας είναι το Ταμείο Στήριξης Νέας Γενιάς, που στρέφει το τραπεζικό σύστημα προς την κατεύθυνση της κοινωνικής ευθύνης και βοηθά τους νέους πολίτες στο ξεκίνημα της ζωής τους.

Σε σχέση με τους εργαζόμενους και τους αυτοαπασχολούμενους μέσης ηλικίας, που νιώθουν βαθιά ανασφάλεια και αγωνία για τον εαυτό τους και την οικογένειά τους, η απάντησή μας είναι, όπως την παρουσίασα, το Ταμείο Κοινωνικής Οικονομίας, που διευρύνει τον λεγόμενο τρίτο ή κοινωνικό τομέα. Που δίνει δουλειές, που δίνει ευκαιρίες επενδύσεων, που δίνει ασφάλεια.

Απευθυνόμενοι σε όλες τις οικογένειες, όλως ανεξαρτήτως, η πρότασή μας για τη δημόσια δωρεάν παιδεία πρέπει να πάρει μια πολύ ειδικότερη μορφή. Ένα πράγμα ας δεσμευτούμε ότι θα κάνουμε: Ένα νέο Λύκειο, διετές, ακαδημαϊκού χαρακτήρα, που θα ανατρέψει άρδην το τραγικό σύστημα εισαγωγής στα Πανεπιστήμια και τα ΤΕΙ, που βασανίζει τα παιδιά και ευτελίζει τη μαθησιακή διαδικασία.

Απευθυνόμενοι στους φτωχούς και περιθωριοποιημένους οφείλουμε να προσθέσουμε κάτι στο πρόγραμμά μας της 16ης Σεπτεμβρίου. Όταν υποσχόμαστε ελάχιστη σύνταξη στον αγρότη και στον ανασφάλιστο υπερήλικα 550 € και 950 € στο ζευγάρι, δεν οφείλουμε να πούμε ότι αυτό είναι το όριο της φτώχειας και άρα το ελάχιστο εγγυημένο επίπεδο διαβίωσης για όλους; Το κόστος είναι ελάχιστο, δεν υπερβαίνει το 0,4% του ΑΕΠ.

Και απευθυνόμενοι σε όλους τους πολίτες, οφείλουμε να μιλήσουμε ξανά για κράτος, για μια έννοια σχεδόν ένοχη. Να μιλήσουμε ξανά για το ριζικό μετασχηματισμό του κράτους, για το κράτος που σέβεται τον πολίτη, που αποκαθιστά τις αδικίες της αγοράς και της κοινωνίας. Για κράτος αρωγό που έρχεται να αντικαταστήσει το ανεπαρκές κράτος, το κράτος ανόητο δυνάστη των υπηκόων του.

Φίλες και φίλοι, συντρόφισσες και σύντροφοι, στην πρώτη μέρα των εργασιών της Συνδιάσκεψης.....

(Ακούγονται συνθήματα)

 

Σηκώνουμε κεφάλι, είναι αναπόφευκτο, είναι μέσα στη φύση του ανθρώπου να σηκώνει το κεφάλι.

Στην ομιλία μου την Παρασκευή έθεσα δέκα συν ένα ερωτήματα και είχα σκοπό σήμερα, τελειώνοντας, να θέσω τρία απλά διλήμματα για το ΠΑΣΟΚ. Αλλά τελικά θα μου επιτρέψετε να μη θέσω διλήμματα για το ΠΑΣΟΚ, το ΠΑΣΟΚ υπάρχει χάριν του λαού, χάριν του γενικού συμφέροντος, χάριν των μη προνομιούχων. Υπάρχει για να υπηρετεί το δημοκρατικό πολίτευμα, υπάρχει για το καλό του τόπου.

Πρέπει όμως να θέσω τρία πολύ συνοπτικά διλήμματα για το μέλλον της χώρας και σας καλώ να αναζητήσετε την απάντηση στη συνείδησή σας και μετά στο μυαλό σας.

Θέλουμε συντρόφισσες και σύντροφοι την Ελλάδα του χθες, την Ελλάδα της αναξιοκρατίας, την Ελλάδα της οικογενειοκρατίας, την Ελλάδα της ήττας; Ή θέλουμε την Ελλάδα του αύριο, της αξιοκρατίας, της ισονομίας, της νίκης;

Θέλουμε, δεύτερον, την Ελλάδα των μεγαλοπαραγόντων του οικονομικού, κοινωνικού και πολιτικού συστήματος, που μοιράζουν ρόλους, διαπραγματεύονται επί μέρες και τοποθετούνται ανάλογα με το που φυσάει ο άνεμος; Ή θέλουμε την Ελλάδα της κοινωνίας των ισότιμων πολιτών που ξεκινούν από το πουθενά και διαμορφώνουν μόνοι τους τη μοίρα τους;

Θέλουμε, τρίτον και τελευταίο, την Ελλάδα που συμβιβάζεται με καταστάσεις ή την Ελλάδα που ανατρέπει καταστάσεις;

(Ακούγονται συνθήματα)

 

Καλά, μη φωνάζετε το σύνθημα αυτό, γιατί λένε πολλοί ότι "μα αυτό είναι το θέμα, να έρθει κάποιος να νικήσει τη Δεξιά"; Όχι βεβαίως, δεν είναι αυτό το πρώτο θέμα, αλλά κάποτε πρέπει να καταλήξουμε και εκεί. Κάποτε. Με ενωμένο ανανεωμένο ΠΑΣΟΚ, με καθαρό λόγο, με ιδεολογική αναβάθμιση, με πολιτική πρωτοβουλία. Αλλά κάποτε πρέπει να καταλήξουμε και κάπου.

Συντρόφισσες και σύντροφοι, είπαμε πολλές φορές, το είπα και στο Εθνικό Συμβούλιο, ότι δεν έχω γεννηθεί μέσα στην εξουσία, είμαι ένας από σας. Και όταν αποφάσισα να θέσω τον εαυτό μου στη διάθεση και την κρίση της παράταξης, δεν έθεσα και δεν θέτω ένα προσωπικό στοίχημα, αλλά έχω πλήρη συνείδηση του συλλογικού ιστορικού στοιχήματος της παράταξης και της χώρας.

Κάποιοι που μου αναγνώριζαν με πολύ μεγάλη γενναιοδωρία την ιδιότητα του κορυφαίου στελέχους που αντιμάχεται τη Δεξιά στη Βουλή και στην κοινωνία, τώρα μετά δυσκολίας μου αναγνωρίζουν την ιδιότητα του κάποιου στελέχους και εξεγείρονται συνειδησιακά μπροστά στην ιδέα ότι είμαι υποψήφιος Πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ.

Αυτό πράγματι είναι ένα σοβαρό πρόβλημα. Τι πρόβλημα όμως; Αναντιστοιχίας του ΠΑΣΟΚ των μηχανισμών με το ΠΑΣΟΚ της κοινωνίας. Γι’ αυτό έχει πολύ μεγάλη σημασία να απευθυνθούμε από δω, από το βήμα της Εθνικής Συνδιάσκεψης, στο σύνολο του ελληνικού λαού. Απευθύνομαι στις Ελληνίδες και τους Έλληνες, τους κοιτώ στα μάτια, επικαλούμαι την συνείδησή τους, την κοινή μας αγάπη για την παράταξη και τον τόπο. Μοιραζόμαστε την ίδια αγωνία.

Λέω στην κάθε μια Ελληνίδα και στον καθένα Έλληνα, στο κάθε μέλος, στον κάθε φίλο της παράταξης, είτε μας ψήφισε το Σεπτέμβρη είτε θα μας ψηφίσει στις επόμενες εκλογές: Πάρτε το ΠΑΣΟΚ στα χέρια σας, ελάτε ψηφίστε, αποφασίστε, ανατρέψτε. Στις 11 του Νοέμβρη γεννιέται το αύριο, στις 11 του Νοέμβρη ξαναμιλάμε με το μέλλον, στις 11 του Νοέμβρη το ενωμένο ανανεωμένο και νικηφόρο ΠΑΣΟΚ κερδίζει τη μάχη με την ιστορία, την μάχη της επόμενης δεκαετίας.

Γεια σας και με τη νίκη, γεια σας.

Tags: Πολιτικές Ομιλίες, 2007