7 Νοεμβρίου 2007


Εδώ είμαστε ενωμένοι, δυνατοί, ανατρέπουμε τις καταστάσεις. Η Λάρισα, η Θεσσαλία στέλνει το μήνυμά της. Το ΠΑΣΟΚ είναι εδώ, ενωμένο δυνατό. Η μεγάλη αυτή συγκέντρωση εδώ στη Λάρισα είναι μήνυμα πρωτίστως προς τον κ. Καραμανλή και την Κυβέρνησή του.

Το ΠΑΣΟΚ δυναμώνει. Την Κυριακή θα γεννηθεί ένα ΠΑΣΟΚ ανατρεπτικό, ριζοσπαστικό, ένα ΠΑΣΟΚ που αλλάζει το συσχετισμό των δυνάμεων και η Κυβέρνηση το ξέρει, γι’ αυτό παρακολουθεί με αγωνία τις εξελίξεις. Η κυβέρνηση, η Δεξιά και τα προσαρτημένα σε αυτήν συμφέροντα, οικονομικά εκδοτικά επικοινωνιακά, δεν θέλουν μια αλλαγή στο ΠΑΣΟΚ που θα καταστήσει δύσκολη τη θέση της Κυβέρνησης, δύσκολη τη θέση του κ. Καραμανλή.

Γι’ αυτό είναι μια ωραία ευκαιρία αυτή η κινητοποίηση της κοινωνίας, αυτή η ανάδειξη του μεγάλου κοινωνικού και αυθεντικού ΠΑΣΟΚ, προκειμένου να πούμε στον κ. Καραμανλή ότι η οριακή πλειοψηφία του της 16ης Σεπτεμβρίου είναι επίπλαστη, οφείλει να κάνει συνετή χρήση της εντολής που κατάφερε να πάρει πριν από δυο περίπου μήνες.

Δυστυχώς τα δείγματα των 7 αυτών εβδομάδων είναι αρνητικά, δεν φάνηκε να διδάχτηκε τίποτε απολύτως από την εμπειρία των προηγούμενων 3,5 ετών. Ανοίγει τα ίδια μέτωπα, εξωράισε κάπως την εικόνα της κυβέρνησής του, απαλλάχτηκε από τα πολύ μεγάλα βάρη που είχε.

Όμως αυτός ο εξωραϊσμός είναι ρηχός, είναι επιφανειακός, αφορά το μέσο όρο ηλικίας των υπουργών του, δεν αφορά την ιδεολογία, δεν αφορά την ταξική σκληρότητα, δεν αφορά τις βαθιά συντηρητικές επιλογές για όλα τα μεγάλα θέματα της οικονομίας, της κοινωνίας και της δημοκρατίας.
Ζούμε τους 2 αυτούς μήνες μια περιπέτεια. Ο κ. Καραμανλής θεωρεί ότι κινείται μόνος, ελεύθερος στο γήπεδο της πολιτικής. Άνοιξε και πάλι όλα τα θέματα με τον πιο άτσαλο, τον πιο αδέξιο τρόπο.

Ο κόσμος τρομοκρατείται όπως το ασφαλιστικό, κάθε μέρα εργαζόμενοι όλων των ηλικιών και συνταξιούχοι όλων των κατηγοριών συζητούν γύρω από το βασικό άγχος της ελληνικής κοινωνίας, γύρω από την αντοχή και τη βιωσιμότητα του ΙΚΑ και των άλλων ασφαλιστικών Ταμείων.

Είναι υποχρέωση του ΠΑΣΟΚ να στραφεί στους εργαζόμενους, στους αυτοαπασχολούμενους, στους επαγγελματίες, στους αγρότες, στους συνταξιούχους και να δώσει μια απάντηση συγκεκριμένη, υπεύθυνη σε σχέση με το ασφαλιστικό. Και δίνουμε την απάντηση αυτή.

Είναι υποχρέωση του ΠΑΣΟΚ στις 12 του Νοέμβρη να οργανώσει με δική του πρωτοβουλία το διάλογο με τους κοινωνικούς εταίρους για το ασφαλιστικό. Καταθέσαμε τις προτάσεις μας. Προτάσεις και για τη μέθοδο και για την ουσία. Προσέξτε: μην ακούτε τους «λαγούς» που εκ μέρους της κυβέρνησης πιπιλίζουν την καραμέλα της μείωσης των συντάξεων και της αύξησης των νομοθετημένων ορίων ηλικίας.

Το πρόβλημα του ελληνικού ασφαλιστικού συστήματος δεν είναι οι δήθεν μεγάλες δαπάνες για συντάξεις. Τι θα μειώσεις; Θα μειώσεις τις πενιχρές συντάξεις του 1,5 εκ. χαμηλοσυνταξιούχων; Είμαστε η χώρα με τον συντριπτικά μεγαλύτερο αριθμό συνταξιούχων στο κατώτερο δυνατό επίπεδο, με το μεγαλύτερο δυνατό αριθμό χαμηλοσυνταξιούχων χωρίς άλλα έσοδα.

Άρα το πρόβλημα δεν είναι οι δαπάνες του συστήματος. Το πρόβλημα είναι τα έσοδα του συστήματος, η αδυναμία του κράτους να εκπληρώσει τις νομοθετημένες υποχρεώσεις του απέναντι στο ΙΚΑ και τα άλλα Ταμεία. Το κράτος χρωστά και χρωστά πολλά στα Ταμεία.

Το κράτος ανέχεται τη μαύρη εργασία, ανέρχεται την εισφοροδιαφυγή. Δεν υπάρχουν μηχανισμοί επιθεώρησης εργασίας. Δεν στηρίζουμε τη μικρή και πολύ μικρή επιχείρηση που δίνει το 80% των θέσεων εργασίας στον εργαζόμενο λαό. Δεν μπορούμε να μεταχειριζόμαστε με τον ίδιο τρόπο ασφαλιστικά και φορολογικά μια μικρή επιχείρηση έντασης εργασίας που δίνει δουλειά στον κόσμο και τις μεγάλες επιχειρήσεις έντασης κεφαλαίου που αποκομίζουν πολλά κέρδη και δεν δίνουν στο κοινωνικό σύνολο το βασικό αντάλλαγμα, που είναι δουλειά στα νέα παιδιά, δουλειά στους ανθρώπους που θέλουν να ζήσουν αυτοί και οι οικογένειές τους.

Άρα η λύση δεν είναι η μείωση των δικαιωμάτων, η μείωση των συντάξεων, η αύξηση των ήδη αυξημένων –σε σχέση με τον ευρωπαϊκό μέσο όρο- των νομοθετημένων ορίων ηλικίας. Αλλά φυσικά όταν τρομοκρατείς τον κόσμο και τον οδηγείς στην πρόωρη συνταξιοδότηση, πέφτουν τα όρια ηλικίας. Όχι γιατί ο κόσμος θέλει να βγει στη σύνταξη, αλλά γιατί αναγκάζεται να βγει από το φόβο πως θα χάσει θεμελιωμένα ασφαλιστικά δικαιώματα.
Άρα χρειάζεται άλλη προσέγγιση, μια προσέγγιση που αφορά την αναπτυξιακή λειτουργία του κοινωνικό-ασφαλιστικού συστήματος, την αύξηση της απασχόλησης, τη μείωση της ανεργίας, τη διευκόλυνση των μικρών επιχειρήσεων που είναι ο κορμός της ελληνικής οικονομίας. Πρέπει να δώσουμε αυτή την απάντηση στον κ. Καραμανλή.

Όπως πρέπει να δώσουμε στον κ. Καραμανλή απάντηση για την «ωρολογιακή βόμβα» της ελληνικής κοινωνίας, ο κ. Καραμανλής κάθεται πάνω σε μια τέτοια βόμβα και η βόμβα αυτή λέγεται: μεσαίο εισόδημα.

Αυτό που κατάφερε ο Ανδρέας Παπανδρέου, αυτό που κατάφεραν οι Κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ από το 1981 έως το 2004, ήταν να πάρουν τον εγκαταλελειμμένο μη προνομιούχο του 1974 και να τον θέσουν στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος της κρατικής πολιτικής.

Το ΠΑΣΟΚ μίλησε για μικρομεσαίο, το ΠΑΣΟΚ έβαλε τη γυναίκα στο κέντρο της φροντίδας του κράτους, το ΠΑΣΟΚ μίλησε για τον αγρότη του έδωσε πολιτική υπόσταση. Και είναι κρίμα που από ένα σημείο και μετά, από το 1995 – 1996, κακοί χειρισμοί και κακές ρητορείες έκοψαν τους συναισθηματικούς και πολιτικούς δεσμούς του ΠΑΣΟΚ με το μεγάλο κίνημα της αγροτιάς, με το κίνημα του θεσσαλικού κάμπου.

Τώρα όμως φίλες και φίλοι, συντρόφισσες και σύντροφοι, ο κ. Καραμανλής δεν μπορεί να χειριστεί τη μεγάλη κοινωνική απειλή που υπάρχει, που υπερίπταται πάνω από τα κεφάλια όλων μας. Γιατί όλοι όσοι νιώθουν ότι ανήκουν στα μεσαία εισοδήματα –κι αυτοί είναι πολλοί- δεν ελπίζουν σε μια επιδοματική πολιτική, δεν ελπίζουν στο επίδομα του ελάχιστου εγγυημένου επιπέδου αξιοπρεπούς διαβίωσης.

Έχουν διαμορφώσει μια κατάσταση, η ζωή τους κινείται σε ένα επίπεδο και αυτό οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στο ΠΑΣΟΚ, υπάρχουν υποχρεώσεις, υπάρχουν δάνεια, υπάρχουν ελπίδες, υπάρχουν τα παιδιά που ζητούν, υπάρχουν υποχρεώσεις οι οποίες έχουν πια αναπτυχθεί, αναληφθεί.

Σε αυτούς μπορείς να απαντήσεις μόνο μέσα από μια γενική οικονομική και αναπτυξιακή πολιτική, μέσα από ένα άλλο μοντέλο ανάπτυξης, που να αξιοποιεί τα συγκριτικά πλεονεκτήματα του τόπου. Δεν θα εξαφανίσουμε από προσώπου γης το μεγάλο αριθμό αυτοαπασχολούμενων, μικροεμπόρων, μικροεπαγγελματιών, ελευθέρων επιστημόνων που δουλεύουν ως επαγγελματίες στην αγορά.

Δεν θα εξαφανίσουμε από προσώπου γης το μεγάλο αριθμό αγροτών που έχουμε και το μεγάλο πρωτογενή μας τομέα. Δεν θα αυξήσουμε ξαφνικά ως δια μαγείας το μέσο μέγεθος της ελληνικής επιχείρησης που είναι πάρα πολύ μικρό για τα ευρωπαϊκά δεδομένα.

Τι θα κάνουμε όμως όλα αυτά; Θα τα εντάξουμε με τελείως διαφορετικό τρόπο, με δυναμικό τρόπο, σε ένα μεταβιομηχανικό μοντέλο ανάπτυξης, σε ένα μοντέλο ανάπτυξης που βασίζεται στην αειφορία, την προστασία του περιβάλλοντος, που βασίζεται στη γνώση, την καινοτομία, την ποιότητα, τις υπηρεσίες, τα προϊόντα με μεγάλη προστιθέμενη αξία, που βασίζεται σε νέες ιδέες που η οικονομία μπορεί να δημιουργήσει ως την θύρα όταν έχει ένα κράτος που δημιουργεί πλαίσιο ασφάλειας, που υποστηρίζει τις πρωτοβουλίες αυτές.

Και τρίτον, πρέπει πυλώνας αυτού του μοντέλου να είναι η κοινωνική συνοχή, η κοινωνική αλληλεγγύη, γιατί η αλήθεια είναι ότι τα προηγούμενα χρόνια μέχρι το 2004 οι κυβερνήσεις μας δεν έβλαψαν, δεν κατέστρεψαν, αντίθετα ωφέλησαν, ισχυροποίησαν, μεγάλωσαν τη χώρα, έκαναν καλό στο τόπο. Τι έγινε όμως; Μεγάλες κοινωνικές ομάδες, πολλές οικογένειες, πολλές περιοχές, ένιωσαν να μένουν πίσω, να μην μετέχουν σ’ αυτό το γίγνεσθαι, να μην απολαμβάνουν τα οφέλη αυτής της ανάπτυξης και αυτής της μεγέθυνσης της ελληνικής οικονομίας.

Αυτός είναι ο κομμένος κρίκος της αλυσίδας που μας ενώνει με την ελληνική κοινωνία, με τους μη προνομιούχους, με την ελληνική περιφέρεια και αυτόν πρέπει να ξαναβρούμε τώρα ως ΠΑΣΟΚ, έτσι βρίσκουμε το μεγάλο ρεύμα της κοινωνικής πλειοψηφίας.

Και ο κ. Καραμανλής γνωρίζει ότι διαθέτει την εκλογική σχετική πλειοψηφία και την κοινοβουλευτική οριακή πλειοψηφία, αλλά δεν διαθέτει την πλειοψηφία της ελληνικής κοινωνίας. Γιατί η ελληνική κοινωνία είναι στην συντριπτική της πλειοψηφία προοδευτική, ανήκει στη μεγάλη δημοκρατική προοδευτική παράταξη.

Οι δικές μας ιδέες, οι δικές μας προτάσεις, τα δικά μας οράματα, είναι αυτά που συνεγείρουν, που συγκινούν, που ενώνουν και εμπνέουν τη κοινωνία. Ποιος μπορεί να αντιταχθεί στο όραμα ενός νέου μοντέλου ανάπτυξης; Ποιος μπορεί να πει όχι, στην ανάγκη για ριζικό μετασχηματισμό του κράτους, γιατί ο πολίτης απεχθάνεται ένα γραφειοκρατικό αναποτελεσματικό κράτος που τον βασανίζει και τον εγκαταλείπει στην ανάγκη του, τον εγκαταλείπει στα γηρατειά, στην αρρώστια, στη φτώχια, στη πυρκαγιά, στο σεισμό.

Αλλά ο πολίτης ξέρει ότι στο κράτος θα καταφύγει. Ότι ένα φιλικό κράτος, ένα κοινωνικό κράτος, ένα κράτος δικαίου, ένα κράτος αποκεντρωμένο, ένα κράτος που λειτουργεί, είναι αυτό που θα του δώσει λύση όταν η κοινωνία θα τον οδηγήσει στο περιθώριο, όταν η αγορά θα τον κάνει ακόμα πιο φτωχό γιατί ο πλούτος συσσωρεύεται και η φτώχια μεγαλώνει και τα μεσαία εισοδήματα συμπιέζονται προς τα κάτω και δεν εκτινάσσονται προς τα πάνω.

Ποιος μπορεί να αντιταχθεί στην ανάγκη να προστατεύσουμε ξανά τα δημόσια αγαθά; Πώς μπορούμε να δεχόμαστε να έχουμε τόσο υψηλό ποσοστό ιδιωτικής δαπάνης για την υγεία; Δεν πρέπει να ξαναβρούμε το χαμένο όραμα του Εθνικού Συστήματος Υγείας; Δεν πρέπει να ξαναβρούμε τα όραμα του Γιώργου Γεννηματά και του Παρασκευά Αυγερινού;

Δεν πρέπει επιτέλους, να φτιάξουμε την Πρωτοβάθμια Φροντίδα Υγείας; Και σας λέω υπεύθυνα, γιατί το έχουμε μελετήσει και το ξέρει πολύ καλά και ο Έκτορας και το ξέρει και ο Υπουργός μας κ. Φλώρος που μας τιμά με την παρουσία του εδώ και έχει διατελέσει Υπουργός Υγείας στη κρίσιμη δεκαετία του ’80.

Η Θεσσαλία είναι έτσι οργανωμένη αυτή τη στιγμή, που με μικρές κινήσεις μπορείς, μέσα σε λίγους μήνες, να οργανώσεις ένα ολοκληρωμένο δίκτυο Μονάδων Πρωτοβάθμιας Φροντίδας Υγείας, με τα Κέντρα Υγείας που υπάρχουν, με τα πολυιατρεία του ΙΚΑ, με ιδιωτικές κοινοπραξίες γιατρών εντεταγμένες στη δημόσια λογική και στο δημόσιο έλεγχο. Και αυτό μπορεί να γίνει στις περισσότερες περιφέρειες της χώρας και βεβαίως με μεγαλύτερο κόπο, αλλά μπορεί να γίνει και στα μεγάλα πολεοδομικά συγκροτήματα της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης. Αλλά η Λάρισα, η Θεσσαλία μπορεί να το δει να γίνεται πάρα πολύ γρήγορα.

Και βέβαια ποιος μπορεί να πει όχι, όταν λέμε ότι πρέπει να σεβαστούμε το μεγάλο όραμα του Γέρου της Δημοκρατίας και του Ευάγγελου Παπανούτσου, την δωρεάν δημόσια παιδεία, το Δημόσιο Πανεπιστήμιο, το Δημόσιο ΤΕΙ, το Δημόσιο Σχολείο;

Ποιος μπορεί να πει όχι, όταν προτείνουμε μια μεταρρύθμιση στη κρίσιμη βαθμίδα που είναι το Λύκειο, γιατί το Λύκειο έχει γίνει παραφροντιστήριο, δεν είναι σχολείο, είναι ουσιαστικά ένα κέντρο διερχομένων, καθώς τα παιδιά αγωνίζονται να παπαγαλίσουν για να μπουν στο Πανεπιστήμιο, χωρίς να ξέρουν πού θα πάνε, εκεί που δεν ξέρουν και εκεί που δεν μπορούν.

Άρα ας φτιάξουμε ένα διετές Ακαδημαϊκό Λύκειο άλλου τύπου που δίνει υπόσταση στα παιδιά, που τα προσανατολίζει επαγγελματικά, που τους δίνει άλλο αέρα, που μας φέρνει στο ίδιο επίπεδο με την Ευρώπη, με τον Καναδά, με τις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής κατά τα πρότυπα του διεθνούς απολυτηρίου.

Ο κ. Καραμανλής λοιπόν ξέρει ότι αυτές οι ιδέες συγκινούν, ότι αυτές οι ιδέες είναι πλειοψηφικές, ότι πάνω σ’ αυτές τις ιδέες το ΠΑΣΟΚ οικοδομεί την αναγέννησή του, την ιδεολογική κοινωνική πολιτική και εκλογική, δηλαδή την νίκη του.

Και δεν είναι τυχαίο ότι οι έρευνες της κοινής γνώμης στο εκλογικό σώμα, στα 9 εκατομμύρια των ενηλίκων ελλήνων πολιτών που ψηφίζουν δείχνουν ότι μια αλλαγή στο ΠΑΣΟΚ αλλάζει τον συσχετισμό των δυνάμεων, φέρνει ξανά στις προβλέψεις πρώτο κόμμα το ΠΑΣΟΚ μετά από δέκα χρόνια.

Ακούγονται συνθήματα
(«Το ΠΑΣΟΚ είναι εδώ με Βαγγέλη αρχηγό»)

 

Το ΠΑΣΟΚ είναι εδώ με όλους εσάς μαζί, με ένα κοινό όραμα, με μια κοινή αγάπη για την Παράταξη και τον τόπο.

Μόλις λοιπόν τα διαπιστώσουμε όλα αυτά, δώσουμε την απάντησή μας στον κ. Καραμανλή, μόλις δούμε ότι αλλάζει η ατμόσφαιρα ανατρέπεται ο συσχετισμός αρχίζουν τα προβλήματα στο εσωτερικό μας.

Γιατί θέλουμε εξουσία; Ποιος είπε ότι θέλουμε εξουσία; Χρειαζόμαστε έναν αντι-Καραμανλή; Μήπως είμαστε εξουσιομανείς; Μήπως διψάμε για την εξουσία; Δεν περνάμε καλά στην αντιπολίτευση; Δεν είναι προτεραιότητά μας να συζητάμε σε σχέση με την ιδεολογική μας φυσιογνωμία; Αρχίζει λοιπόν η θεωρία του «όσα δεν φτάνε η αλεπού τα κάνει κρεμαστάρια».

Γι' αυτό έχει μεγάλη σημασία να δούμε τα διλήμματα της ερχόμενης Κυριακής. Διλήμματα σοβαρά, διλήμματα που δεν αφορούν το ΠΑΣΟΚ, αφορούν τον τόπο. Αφορούν όχι μόνο την επόμενη εκλογική αναμέτρηση, αλλά κατά τη γνώμη μου την επόμενη δεκαετία, γιατί οι αποφάσεις τώρα αποκτούν στρατηγικά χαρακτηριστικά.

Τι ξέρετε την Κυριακή; Το ποιος θα είναι Πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ. Το λιγότερο είναι αυτό. Τι κουβαλάει μαζί της η απόφαση αυτή; Η απόφαση αυτή θα οδηγήσει σε ένα νέο ΠΑΣΟΚ ή θα μας κρατήσει αγκυλωμένους στο ΠΑΣΟΚ του χθες;

Το ΠΑΣΟΚ θα εμφανιστεί με το πρόσωπο που δοκιμάστηκε με το σχήμα που λειτούργησε, όπως λειτούργησε, 3,5 χρόνια, κρίθηκε και έχασε τις εκλογές; Ή, θα αρχίσει μια νέα σελίδα με νέο πρόσωπο, με νέο κύμα, με νέα προοπτική, με νέες δυνατότητες;

Βεβαίως και πρέπει να είμαστε όλοι μαζί. Εμπορεύονται φοβίες και διακινούν έμμεσες απειλές όσοι κάνουν λόγο για «βελούδινες διασπάσεις», για «λυτρωτικούς διχασμούς», για «διαγραφές προσώπων» ή «αντιλήψεων» λες και διαγράφονται οι αντιλήψεις και εξαφανίζονται από τον κόσμο των ιδεών. Αυτό πρέπει να απαντηθεί. Και πρέπει να απαντηθεί μέσα από την απόφαση που θα λάβει το μεγάλο, το κοινωνικό, το αυθεντικό ΠΑΣΟΚ, που θα δείξει ότι δεν υποκύπτει σε έμμεσες απειλές.

Γιατί ξέρουμε όλοι ότι η παράταξη είναι εμβολιασμένη κατά του κινδύνου των διασπάσεων. Το ΠΑΣΟΚ θα είναι ενωμένο στις 12 του Νοέμβρη. Το ερώτημα είναι αν θα έχει προοπτική νίκης ή αν θα έχει συμβιβαστεί με την ηττοπάθεια και την μακρά παραμονή στην αντιπολίτευση.

Και έχει σημασία να μην έχουμε προσημειώσεις, να μην έχουμε υποθήκες. Δεν χρειάζεται να ξεκινάμε τη νέα πορεία με συμβιβασμούς, με υπογεγραμμένα γραμμάτια, γιατί εάν ξεκινήσουμε ως άθροισμα προσωπικών στρατηγικών που αποβλέπουν στην ήττα για να βρουν προσωπικούς ρόλους, τότε έχουμε κάνει πολύ κακή αρχή. Εμείς πού επενδύουμε; Στην ενότητα και στην νίκη. Έχουμε τη λογική στρατηγικής νίκης.

Ξέρετε έχω ακούσει σκληρές λέξεις από πολλούς συντρόφους μου, αυστηρές κριτικές, καταλυτικές, απαξιωτικές. Δεν μ’ ενοχλεί αυτό. Δεν με ενοχλεί όταν το ακούω από στελέχη που είχαν το θάρρος να πουν την πρώτη στιγμή, ότι τάσσονται με το πλευρό του ενός ή του άλλου υποψηφίου.

Αλλά από κάποιους που ανέπτυξαν προσωπικές στρατηγικές ακολουθώντας το γνωστό δόγμα «ελεύθερος προξενητής για λόγου του γυρεύει», πρέπει να σας πω ότι είμαι πάρα πολύ δύσπιστος και πάρα πολύ επιφυλακτικός.

Εκτός και εάν πιστέψει κανείς ότι όλο το πρόγραμμα του ΠΑΣΟΚ είναι, να απαλλαγεί από μένα, για να μπορέσουν μετά την επόμενη ήττα να λύσουν το πρόβλημά τους υπό άλλες προϋποθέσεις. Εκφράζει αυτό την ψυχή της Παράταξης; Εκφράζει εσάς το κοινωνικό, το αυθεντικό ΠΑΣΟΚ;

Για να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους, διότι είμαστε ευγενείς, είμαστε πολιτισμένοι, δεν έχουμε τριτοκοσμικές συμπεριφορές, δεν έχουμε αρχαϊκά αντανακλαστικά, δεν είμαστε ούτε προσωπολάτρες, ούτε οπαδοί μιας αρχηγικής αντίληψης. Υποτίθεται ότι πιστεύουμε σε ένα συλλογικό δημοκρατικό θεσμικό κόμμα. Σε ένα κόμμα χωρίς ιδιοκτήτες. Σε ένα κόμμα χωρίς οπαδούς. Σε ένα κόμμα με προσωπικότητες και προσωπικότητες είναι, η καθεμιά και ο καθένας από σας. Ας το αποδείξουμε λοιπόν την Κυριακή. Ας αποδείξουμε ότι η Παράταξή μας είναι θεσμική, είναι δημοκρατική, είναι συλλογική και έχει την ικανότητα να κάνει τις καλύτερες επιλογές.

Γιατί προσπαθώ να κοιτάξω το ΠΑΣΟΚ να μας κοιτάξω όλους εμάς, με τα μάτια ενός ανθρώπου νέου που δεν έχει αποφασίσει πού θα ενταχθεί. Ενός ανθρώπου που ακούει να μιλάμε για αξιοκρατία, για ΑΣΕΠ, για την δυνατότητα του κάθε παιδιού να σταδιοδρομήσει ανάλογα με την ικανότητά του. Και σας ρωτώ, μπορεί το ΠΑΣΟΚ, το ΠΑΣΟΚ της νέας εποχής να είναι αξιόπιστο μιλώντας στην κοινωνία για αξιοκρατία, όταν το ίδιο στο εσωτερικό του δεν είναι αξιοκρατικό;

Μπορεί το ΠΑΣΟΚ να σας πείσει εδώ στη Θεσσαλία, στη Λάρισα, όταν μιλάει για αποκέντρωση και το ίδιο είναι ένα βαθιά γραφειοκρατικό, συγκεντρωτικό κόμμα, που δεν αναγνωρίζει στα περιφερειακά του όργανα καμιά σοβαρή πρωτοβουλία;

Μπορεί το ΠΑΣΟΚ να πείσει όταν θέτει ζήτημα δημοκρατικών θεσμών, ποιότητας της δημοκρατίας και του κράτους δικαίου, εάν στο εσωτερικό μας έχουμε δυσκολία να φερθούμε με αίσθημα ισότητας, δικαιοσύνης και με δημοκρατικό ήθος;

Υπάρχει πολύ σοβαρό πρόβλημα αξιοπιστίας. Και πρέπει να προστατέψουμε και να αναστήσουμε το κύρος της πολιτικής. Δεν ανέχομαι την ισοπέδωση. Δεν ανέχομαι να ακούω από τον κάθε δημοσιογράφο, τον κάθε σχολιαστή, τον κάθε απλό πολίτη, που βρίσκεται μπροστά στο μικρόφωνο του τηλεοπτικού συνεργείου ότι οι πολιτικοί είναι ακαμάτηδες, ανεπάγγελτοι, σχεδόν απατεώνες, που έχουν ως μόνο στόχο, το προσωπικό πλουτισμό, ή δεν έχουν τίποτα άλλο καλύτερο να κάνουν στην ζωή τους.

Δεν ανέχομαι να σκέφτεται και να λέει πολύ συχνά, ένας αριθμός πολιτών ότι η ενασχόληση με την πολιτική είναι μια γκρίζα, ύποπτη επιλογή και διαδικασία. Έχω τελείως διαφορετική αντίληψη για την πολιτική. Για την υπηρεσία του δημοσίου συμφέροντος.

Άφησα το πανεπιστήμιο, άφησα την δικηγορία, για να ασχοληθώ με την μάχιμη πολιτική, επειδή πίστευα από πολύ μικρός, από παιδί ότι αυτό είναι ότι σημαντικότερο μπορεί να κάνει κάποιος, να προσφέρει στη πατρίδα, να προσφέρει στη κοινωνία, να αγωνιστεί στο όνομα του λαού. Δεν ανέχομαι αυτή την ισοπέδωση και αυτή την απαξίωση.

Και πολύ περισσότερο δεν ανέχομαι δικά μας κορυφαία στελέχη, με υπαινιγμούς, με εκφράσεις που καρφώνονται στην ψυχή του λαού, να αναπαράγουν αυτή την εντύπωση, ότι η ενασχόληση με την πολιτική, μάλιστα από πλευράς στελεχών του ΠΑΣΟΚ, οδηγεί σ’ αυτή την διαφορά και σ’ αυτή την ηθική έκπτωση.

Τέτοιες καταστάσεις – αν υπάρχουν – πρέπει να εντοπιστούν, να κατασταλούν, να αποβληθούν. Αλλά από εκεί και πέρα οφείλουμε να προστατεύουμε το κύρος της πολιτικής και το κύρος των πολιτικών προσώπων.

Αλλιώς η κοινωνία δεν μπορεί να τους στρέψει πουθενά, ή μάλλον υπάρχει κάτι πολύ πιο επικίνδυνο: υπάρχει μια παθογένεια. Η κοινωνία απαξιώνει τα αιρετά όργανα, απαξιώνει τους δημοκρατικούς θεσμούς τα κόμματα, τη Βουλή, την Τοπική Αυτοδιοίκηση και αποδέχεται με μεγάλο σεβασμό μη αιρετούς θεσμούς, όπως το Στρατό, τη Δικαιοσύνη κοκ. Άρα πρέπει να είμαστε πολύ προσεκτικοί όταν χρησιμοποιούμε εκφράσεις που δηλητηριάζουν τη σχέση του πολίτη με αυτό που λέγεται «δημόσιος βίος».

Πως μπορούμε να κάνουμε την κοινωνία να ξαναπιστέψει σε κάποιες αξίες; Αυτό είναι το μεγάλο στοίχημα του ΠΑΣΟΚ της 12ης Νοεμβρίου, όχι πως θα μοιράσουμε τα κομματικά αξιώματα. Γι’ αυτό φίλες και φίλοι ας απαντήσουμε καθαρά στα διλήμματα της Κυριακής.

Την Κυριακή κρίνεται ο συσχετισμός των δυνάμεων, κρίνεται το αποτέλεσμα των επόμενων βουλευτικών εκλογών. Ο κ. Καραμανλής το έχει στήσει το σκηνικό, δεν μπορεί να αντέξει την πίεση των δυσαρεστημένων βουλευτών του. Αλλάζει τον εκλογικό νόμο, πηγαίνει σε εκλογές κι αν δεν του φτάσουν οι έδρες, ξανά σε εκλογές με νέο εκλογικό νόμο. Εις βάρος ποιού; Εις βάρος του δευτέρου κόμματος.

Τι κάνει το ΠΑΣΟΚ; Λέει «θα περιμένω, πάω πάσο»; Δεν υπάρχουν τέτοιες δυνατότητες για ένα μεγάλο κόμμα που εκφράζει την πλειοψηφία της ελληνικής κοινωνίας. Σηκώνουμε το γάντι. Εάν ο κ. Καραμανλής παίξει με τους θεσμούς και πάει σε εκλογές, είμαστε έτοιμοι, είμαστε ώριμοι, πάμε, νικάμε. Εάν χάσουμε, χάνουμε μια ολόκληρη δεκαετία. Γιατί η Νέα Δημοκρατία διαμορφώνει την ατζέντα της δεκαετίας κι έχει την ικανότητα της δικής της αυτοανανέωσης. Μην υποτιμούμε ποτέ την άλλη πλευρά.

Γι’ αυτό πρέπει να κάνουμε την καθαρή επιλογή. Όχι την επιλογή του καθαρού και μικρού ΠΑΣΟΚ, όχι την επιλογή του ΠΑΣΟΚ που συμβιβάζεται με το λίγο ή με το μεσαίο, αλλά την καθαρή επιλογή που έκανε ο Ανδρέας Παπανδρέου όταν πήρε το ΠΑΣΟΚ στο 13% το πήγε στο 25% και μετά στο 48%. Αυτό μας παρέδωσε, αυτό μας κληροδότησε.

Φίλες και φίλοι την Κυριακή το ερώτημα είναι εάν το κοινωνικό ΠΑΣΟΚ, το ΠΑΣΟΚ των πολιτών θα δώσει απάντηση σε ένα πολύ μικρό ΠΑΣΟΚ, το ΠΑΣΟΚ των μηχανισμών και των προσωπικών σχεδιασμών.

Απευθύνομαι λοιπόν στην καθεμιά και στον καθένα από εσάς και σας καλώ να συγκροτήσουμε την Κυριακή ένα μεγάλο κοινωνικό ρεύμα, το μεγάλο κοινωνικό, αυθεντικό και πλειοψηφικό ΠΑΣΟΚ.

 Το ΠΑΣΟΚ του αύριο το ΠΑΣΟΚ της νίκης.

Πάρτε το ΠΑΣΟΚ στα χέρια σας. Ελάτε, ψηφίστε. Ελάτε να διαμορφώσουμε τις προοπτικές της νίκης. Ελάτε να ανατρέψουμε τις αγκυλώσεις του πολιτικού κατεστημένου. Ελάτε να δώσουμε όραμα, να δώσουμε αισιοδοξία, να δώσουμε προοπτική. Ελάτε να νικήσουμε. Ελάτε να δώσουμε αναπνοή, ανάσα και ελπίδα στην Παράταξη και στη χώρα.

Εμπρός ελάτε να ψηφίσετε, να νικήσουμε, να αναστήσουμε το ΠΑΣΟΚ, να δώσουμε ελπίδα στους νέους ανθρώπους.

Γεια σας και με τη νίκη.

Tags: Πολιτικές Ομιλίες, 2007