7 Νοεμβρίου 2007


Φίλες και φίλοι, συντρόφισσες και σύντροφοι, θα έλεγα ότι σας φέρνω από τη Βοιωτία όπου ήμουν, ένα μήνυμα νίκης και ελπίδας, αλλά το δικό σας μήνυμα είναι εξίσου ισχυρό. Η Λαμία, η Φθιώτιδα, όπως όλες οι περιοχές της χώρας, στέλνει σήμερα από εδώ με πολύ δυναμικό και ηχηρό τρόπο το μήνυμα της ελπίδας, της ανανέωσης, της αλλαγής, της νίκης.

Την Κυριακή στις 11 του Νοέμβρη κρίνονται πολλά. Αλλά μην φοβάστε, εσείς είστε αυτοί που κρίνουν και απαντούν στα αποφασιστικά διλήμματα της Κυριακής. Όταν έχουμε την κοινωνία μαζί μας, όταν έχουμε το λαό του ΠΑΣΟΚ μαζί μας, όταν έχουμε συσπειρώσει το μεγάλο, το αυθεντικό ΠΑΣΟΚ, το ΠΑΣΟΚ του 48% που έφτιαξε ο Ανδρέας Παπανδρέου, δεν φοβόμαστε το χθες, γιατί χτίζουμε το αύριο.

Την Κυριακή ολοκληρώνεται μια μακρά, ενδιαφέρουσα και επώδυνη βεβαίως διαδικασία. Δεν είναι όμως η διαδικασία αυτή η κρίση του ΠΑΣΟΚ. Κρίση ήταν η ήττα στις εκλογές της 16ης Σεπτεμβρίου. Κρίση ήταν το γεγονός ότι χάσαμε από μια τόσο κακή κυβέρνηση, που αντιμετώπισε μεγάλες δυσκολίες, προκάλεσε τεράστια προβλήματα στον τόπο, άνοιξε όλα τα μέτωπα, μετέτρεψε την κοινωνία σε εχθρό, έπεσε πάνω σε ατυχίες, διέλυσε το κράτος, δεν μπόρεσε να προβλέψει και να διαχειριστεί τη μεγάλη κρίση των πυρκαγιών και εντούτοις κατάφερε να κερδίσει, να αποκτήσει οριακή αυτοδυναμία. Και έτσι φτάσαμε σήμερα να καθοδηγεί και πάλι την τύχη της χώρας η Νέα Δημοκρατία, η Δεξιά.

Αυτή ήταν η μέρα της κρίσης. Από τις 17 του Σεπτέμβρη και μετά, άρχισε η διαδικασία της εξόδου από την κρίση και τώρα ξεπερνάμε τα προβλήματα, ανοίγουμε μια νέα σελίδα για το ΠΑΣΟΚ και τη χώρα.

Το λέω αυτό, γιατί βλέπω συχνά κάποιοι να φοβούνται τη δημοκρατία. Ασυνήθιστο είναι το ΠΑΣΟΚ στην εσωκομματική δημοκρατία. Έχει προκληθεί ένα πολιτιστικό σοκ από το γεγονός ότι ουσιαστικά για πρώτη φορά στα χρονικά εφαρμόζεται μια πραγματικά δημοκρατική διαδικασία.

Υπάρχουν περισσότεροι υποψήφιοι, υπάρχουν διαφορετικές απόψεις. Το ΠΑΣΟΚ εμφανίζεται με διαφορετικές εκδοχές. Η κάθε μία αγωνίζεται να προβάλλει τη δική της εικόνα, αγωνίζεται να προβάλλει τα δικά της επιχειρήματα. Υπάρχει όμως μια κοινή κοίτη: υπάρχει η μεγάλη δυναμική Δημοκρατική Παράταξη, ενιαία, αδιάσπαστη που μπορεί να αποκτήσει ξανά την προοπτική της νίκης.

Το θέμα είναι ποια άποψη, ποια αντίληψη, ποια πρόσωπα είναι αυτά που μπορούν να εγγυηθούν καλύτερα, αποτελεσματικότερα, ταχύτερα δυο πράγματα: την ανανέωση της παράταξης και την επάνοδο στην εξουσία. Όχι γιατί η παράταξη διψά για εξουσία, αλλά γιατί αυτό είναι το ιστορικό καθήκον των μεγάλων κομμάτων και ιδίως των μεγάλων προοδευτικών, ριζοσπαστικών, λαϊκών κινημάτων, όπως το ΠΑΣΟΚ.

Φίλες και φίλοι τα πράγματα δεν χρειάζονται δραματικούς τόνους, είναι απλά. Το ΠΑΣΟΚ είναι ένα κόμμα με μεγάλο αριθμό στελεχών, είναι ένα κόμμα στο οποίο συνυπάρχουν πολλές παραδόσεις.

Ο Ανδρέας Παπανδρέου κατάφερε να συγκροτήσει για πρώτη φορά στην ιστορία του νέου ελληνικού κράτους αυτή τη μεγάλη δημοκρατική παράταξη. Κατάφερε να ενώσει τη μεγάλη παράδοση της ΕΑΜογενούς Αριστεράς. Κατάφερε να ενώσει την προδικτατορική Κεντροαριστερά, κατάφερε να ενώσει το μεγαλύτερο τμήμα του παλαιού Κέντρου, κατάφερε να προκαλέσει το ενδιαφέρον νέων κοινωνικών στρωμάτων, να αναδείξει νέες αντιθέσεις.

Κατάφερε να θέσει στο προσκήνιο της πολιτικής το μικρομεσαίο, τον αγρότη, τη γυναίκα. Μίλησε χρησιμοποιώντας μια καταλυτική έννοια: την έννοια του μη προνομιούχου. Δημιούργησε συνεπώς μια νέα κατάσταση, μια νέα συνθήκη. Ουσιαστικά διαμόρφωσε το μεταπολιτευτικό, κομματικό σύστημα.

Αυτό το ΠΑΣΟΚ είναι ταγμένο να κυβερνά. Φτιάχτηκε για να υπηρετεί το γενικό συμφέρον του ελληνικού λαού, για να εκφράσει την αγωνία μιας κοινωνικής πλειοψηφίας που πιεζόταν επί δεκαετίες και δεν μπορούσε να εκφραστεί πολιτικά, μια κοινωνική προοδευτική πλειοψηφία που έβλεπε επί δεκαετίες το κράτος να κυβερνιέται από τη συντήρηση, από τη Δεξιά.

Το ΠΑΣΟΚ όπως γεννήθηκε, όπως μεγάλωσε, όπως άγγιξε το όριο του 48% επανέφερε στο προσκήνιο την κοινωνία γιατί της έδωσε την πολιτική της αυτονομία, τη δυνατότητα να εκφράζεται, τη δυνατότητα να μετέχει.

Το ΠΑΣΟΚ γεννήθηκε ως ΠΑΣΟΚ των νέων ανθρώπων. Ο ιδρυτής του τους εμπιστεύτηκε τις πιο κρίσιμες πολιτικές θέσεις. Το ΠΑΣΟΚ γεννήθηκε ως κίνημα κατά των ανισοτήτων, ως κίνημα κατά της αδικίας, κατά της φτώχειας, ως κίνημα της ελληνικής Περιφέρειας. Και εσείς εδώ ξέρετε στη Φθιώτιδα, στη Στερεά, τι σημαίνει να είσαι στην Περιφέρεια και να διεκδικείς την προσοχή και πολλές φορές τη γενναιοδωρία ενός αθηναϊκού κέντρου, που σε αγνοεί, που πολλές φορές δεν καταλαβαίνει ποιο είναι το πρόβλημά σου, ποιες είναι οι προτεραιότητες και οι ανάγκες σου.

Αυτό το ΠΑΣΟΚ όμως το βλέπουμε τώρα να χάνει τη δυναμική του. Για πρώτη φορά το ΠΑΣΟΚ ακολούθησε στις 16 του Σεπτέμβρη αντίστροφη πορεία, πτωτική. Τη στιγμή που περιμέναμε να αγγίξουμε τη νίκη, τη στιγμή που πολλοί άνθρωποι πίστευαν πώς είμαστε πολύ κοντά στην ανατροπή, πως οι διαφορές είναι μικρές και μπορούμε να τις ξεπεράσουμε, είδαμε την Δεξιά μαζί με την Ακροδεξιά να παραμένουν στα ποσοστά του 2004, την ευρύτερη οικογένεια των προοδευτικών δυνάμεων επίσης να παραμένει σταθερά στα εκλογικά της ποσοστά, αλλά το ΠΑΣΟΚ να χάνει, να πέφτει σε σχέση με τις επιδόσεις του 2004, να τροφοδοτεί άλλες γειτονικές πολιτικές δυνάμεις όπως τον Συνασπισμό και το ΚΚΕ.

Το βράδυ των εκλογών 4 πολιτικά κόμματα πανηγύριζαν τη δική τους νίκη. Η Νέα Δημοκρατία γιατί κέρδισε την οριακή αυτοδυναμία.

Ο κ. Καρατζαφέρης γιατί μπήκε στη Βουλή και δημιουργεί ένα άλλο σκηνικό εις βάρος όλων των πολιτικών κομμάτων. Το ΚΚΕ γιατί αύξησε τη δύναμή του, πράγμα σπάνιο για τα παλιά κομμουνιστικά κόμματα στην Ευρώπη. Και ο Συνασπισμός γιατί είχε μια εντυπωσιακή εκλογική καταγραφή, τροφοδοτημένος από την επαμφοτερίζουσα στάση του ΠΑΣΟΚ σε σχέση με το δημόσιο πανεπιστήμιο και το άρθρο 16.

Τη νύχτα εκείνη 4 κόμματα πανηγύριζαν και η μεγάλη δημοκρατική παράταξη προσπαθούσε να αντιληφθεί τι συνέβη. Και έπρεπε να ξεκινήσει η υπέρβαση. Έπρεπε εκείνη τη στιγμή να δώσουμε ξανά ελπίδα. Αυτό ήταν το νόημα της παρέμβασης μου, αυτό ήταν το νόημα της πρωτοβουλίας μου.

Δεν υπάρχουν κενοί χρόνοι. Δεν σταματά το βήμα της ιστορίας. Δεν μας περιμένει να τακτοποιήσουμε εμείς τις εσωτερικές μας υποθέσεις. Όλοι στήνουν το δικό τους σκηνικό με τον πιο βολικό γι’ αυτούς τρόπο. Τα άλλα κόμματα της Αριστεράς είναι έτοιμα να διεισδύσουν στο κοινωνικό σώμα του ΠΑΣΟΚ. Ο δε κ. Καραμανλής έχει πει με απροκάλυπτο τρόπο ποια είναι η στρατηγική του. Έθεσε προεκλογικά το ζήτημα της ισχυρής πλειοψηφίας, λέγοντας καθαρά «ή αυτοδυναμία ή εκλογές». Η οριακή αυτοδυναμία του είναι ασταθής. Κρέμεται από τη δυστροπία, τη δυσαρέσκεια και τις παλινωδίες δυο μόλις βουλευτών.

Τα νομοσχέδια δεν μπορούν να κατατεθούν, δεν μπορούν να ψηφιστούν. Τα μέτωπα που ανοίγει με ταξική σκληρότητα η κυβέρνηση μένουν ανοιχτά και αυτό είναι πληγή και για την κοινωνία και για την κυβέρνηση. Πώς θα προχωρήσει η κυβέρνηση σε όποια λύση θέλει για τον ασφαλιστικό, για την παιδεία, ακόμη και για τον προϋπολογισμό; Άρα οι εκλογές επίκεινται. Το σκηνικό έχει ξανά διαμορφωθεί. Εξαγγέλθηκε άλλωστε η τροποποίηση του εκλογικού νόμου.

Το γάντι έχει πεταχτεί. Ο κ. Καραμανλής λέει, «εάν πιεστώ, ή μάλλον πριν πιεστώ με δική μου πρωτοβουλία θα ζητήσω ανανέωση της εντολής. Ισχυρή πλειοψηφία. Και αν δεν την πετύχω ξανά εκλογές με άλλον εκλογικό νόμο». Με έναν εκλογικό νόμο που αποδεκατίζει το δεύτερο κόμμα, που μειώνει την κοινοβουλευτική του δύναμη.

Και αν γίνει αυτό, διαμορφώνεται το σενάριο της επόμενης 10ετίας. Επιτρέπουμε στη Δεξιά να καθοδηγήσει τη χώρα και να διαμορφώσει το πλαίσιο μέσα στο οποίο θα λειτουργήσει η κοινωνία και η οικονομία τα επόμενα περίπου 10 χρόνια. Μπορεί η μεγάλη δημοκρατική προοδευτική παράταξη να ανεχθεί, να υποταχθεί στο σκηνικό που στήνει ο κ. Καραμανλής; Είμαστε παρωχημένοι και ηττοπαθείς;

Άρα είμαστε υποχρεωμένοι να δώσουμε μια απάντηση. Και η απάντηση είναι: κύριε Καραμανλή, αν θέλετε να παίξετε με τους θεσμούς, αν θέλετε να εκβιάσετε εκλογικά το λαό, το ΠΑΣΟΚ είναι παρόν, το ΠΑΣΟΚ σηκώνει το γάντι, το ΠΑΣΟΚ ανατρέπει τους συσχετισμούς, το ΠΑΣΟΚ πηγαίνει και νικά στις εκλογές.

Αυτό έχει πολύ μεγάλη σημασία για το φρόνημά μας. Έχει πολύ μεγάλη σημασία σε σχέση με τους ρυθμούς μας. Δεν έχουμε χρόνο. Πρέπει να κινηθούμε γρήγορα. Γι’ αυτό το πραγματικό δίλημμα της Κυριακής δεν είναι απλά και μόνον η προεδρία του ΠΑΣΟΚ. Είναι και το πώς θα διαμορφωθεί η επόμενη δεκαετία. Αν το ΠΑΣΟΚ παίζει ή μένει πίσω. Αν το ΠΑΣΟΚ σηκώνει το γάντι, ή αν αποδέχεται το δήθεν φυσικό δικαίωμα της Δεξιάς να κυβερνά.

Γιατί διαπιστώνω τώρα ότι αναπτύσσεται και αυτή η περίεργη επιχειρηματολογία. Μια επιχειρηματολογία που δηλητηριάζει την ψυχή της παράταξης, που ακυρώνει τα κοινωνικά και πολιτικά αντανακλαστικά της.

Μια θεωρία που λέει, ότι δεν πειράζει, σημασία δεν έχει η εξουσία για την εξουσία, δεν μας περνάει να κυβερνάει η Δεξιά, σημασία έχει εμείς να αποσαφηνίζουμε την ιδεολογική και πολιτική μας ταυτότητα, να ανανεώνουμε την παράταξή μας.

Ωραία. Πότε ανακαλύφθηκε αυτή η θεωρία; Στις 17 του Σεπτέμβρη; Γιατί ο στόχος μας στις 16 του Σεπτέμβρη ήταν να νικήσουμε. Η παράταξη είχε κινητοποιηθεί. Ο λαός ήλπιζε σε μια αλλαγή. Ρωτούσε με αγωνία «τι γίνεται, κερδίζουμε; Τι λένε οι δημοσκοπήσεις; Τους ρίχνουμε; Θα είμαστε κυβέρνηση;»

Υπάρχει μια καταπληκτική έμφαση σχεδόν ηθικού χαρακτήρα. Μήπως κάποιοι στο ΠΑΣΟΚ διψούν για εξουσία; Μήπως υπάρχουν αυτοί που είναι ιδεολόγοι της πολιτικής και κάποιοι άλλοι εξουσιομανείς, διαχειριστές της εξουσίας που θέλουν, πάση θυσία την κυβέρνηση για την κυβέρνηση; Θα το εξετάσουμε αυτό. Έχει ενδιαφέρον ως επιχείρημα. Θα δούμε καταρχάς την ειλικρίνεια του και την ηθική του βάση και το πολιτικό αποτέλεσμα που παράγει.

Λένε, «δεν θέλουμε έναν αρχηγό αντι-Καραμανλή που κερδίζει τον Καραμανλή», ούτε θέλουμε μια νίκη, που θα μας οδηγήσει στο να εφαρμόσουμε την ίδια δεξιά πολιτική. Και αναρωτιέμαι: θέλαμε να κερδίσουμε τον Σεπτέμβρη. Και θέλαμε ο Πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ ο Γιώργος Παπανδρέου να είναι Πρωθυπουργός στις 17 του Σεπτέμβρη.

Το ίδιο ΠΑΣΟΚ είμαστε, η ίδια κοινωνική δύναμη, τα ίδια πρόσωπα, το ίδιο πολιτικό πλαίσιο. Θα ήταν απλώς ένας αντι-Καραμανλής ο πρωθυπουργός του ΠΑΣΟΚ; Και η κυβέρνηση μας θα εφάρμοζε ένα αντίγραφο της δεξιάς πολιτικής της Νέας Δημοκρατίας;

Επιτρέπεται ένα μεγάλο κόμμα που διαμόρφωσε τη φυσιογνωμία της σύγχρονης Ελλάδας, που εκφράζει τον μη προνομιούχο του 2007, ένα κόμμα που πρέπει να δίνει ελπίδα στην Ελλάδα του 21ου αιώνα, να καλλιεργεί τη θεωρία πως όσα δεν φτάνει η αλεπού τα κάνει κρεμαστάρια; Γιατί περί αυτού πρόκειται.

Εκτός και αν έχουμε μετατραπεί ξαφνικά, χωρίς να το αντιληφθούμε, σε ένα κάπως μεγαλύτερο ΚΚΕ. Κατηγορούσαμε το Κομμουνιστικό Κόμμα, επειδή αναπτύσσει τη θεωρία των ταυτόσημων κομμάτων εξουσίας, του δικομματισμού, τη θεωρία πώς δεν ενδιαφέρει αν κυβερνά το ΠΑΣΟΚ ή η Νέα Δημοκρατία. Και σιγά – σιγά και εμείς λέμε, «δεν μας ενδιαφέρει εάν κυβερνά η Νέα Δημοκρατία, μας ενδιαφέρει να αποσαφηνίσουμε σε μάκρος χρόνου μια άλλη πολιτική». Δεν την είχαμε αποσαφηνίσει πριν κατέβουμε στις εκλογές του 2007 ή μήπως μας βάραινε το προπατορικό αμάρτημα του 2004 και δεν είχαμε το ηθικό έρεισμα και τα καθαρά στελέχη με τα οποία μπορούσαμε να διεκδικήσουμε τη κυβέρνηση και να κυβερνήσουμε τη χώρα από το Σεπτέμβριο και μετά;

Αν αυτό το πιστεύει κάποιος, αν πιστεύει ότι το ΠΑΣΟΚ δεν είχε την πολιτική ωριμότητα και το ηθικό έρμα να ζητήσει την ψήφο του ελληνικού λαού και να κυβερνήσει τον τόπο, τότε παραπλανήσαμε τους ψηφοφόρους μας, είπαμε ψέματα στην ελληνική κοινωνία. Δεν το πιστεύω όμως αυτό. Δεν είναι αλήθεια. Είναι ένα κατασκεύασμα για λόγους εσωκομματικής ανάγκης.

Αλλά για μια εσωκομματική σκοπιμότητα δεν μπορούμε να θυσιάζουμε το ηθικό κύρος και την πολιτική αξιοπιστία της παράταξης.

Γιατί όλα αυτά τα δήθεν επιχειρήματα δεν λέγονται μέσα σε κλειστούς χώρους. Λέγονται δημόσια και εξοπλίζουν την φαρέτρα των επιχειρημάτων του κ. Καραμανλή και της Νέας Δημοκρατίας. Θα τα βρούμε στις 12 Νοεμβρίου απέναντι μας τα επιχειρήματα αυτά που είναι καταλυτικά γιατί είναι επιχειρήματα ηθικής τάξης.

Γι’ αυτό πρέπει το ΠΑΣΟΚ να μην αφήνει ενδιάμεσες και αβέβαιες καταστάσεις. Ελέγχουμε τα στελέχη μας, τα αξιολογούμε, τα αντιμετωπίζουμε δίκαια, ισότιμα, αξιοκρατικά. Εγγυόμαστε τη διαφάνεια, προστατεύουμε το κύρος της πολιτικής, αποβάλλουμε αυτούς που πρέπει να αποβάλλουμε, αλλά αξιοποιούμε όλους τους άλλους, τους εντάσσουμε σε ένα σχήμα μάχης, προκειμένου να βοηθήσουμε τον τόπο.

Γιατί εάν υπάρχει κάποιος που διψά για εξουσία και υπάρχει, αυτός δεν είναι κάποιο στέλεχος βολεμένο στην αντιπολίτευση, κάποιο στέλεχος που έχει διανύσει 33 ή έστω 27 χρόνια βουλευτικής θητείας και καμιά 20αριά χρόνια υπουργικής θητείας.

Βεβαίως, όταν είσαι γεννημένος στην εξουσία και εθισμένος σ’ αυτήν, μπορείς να το παίζεις και αντιεξουσιαστής μέσης ηλικίας. Αλλά αυτό δεν είναι η εικόνα του συμβασιούχου που θέλει μια προοδευτική κυβέρνηση για να του δώσει λύση, του αγρότη που θέλει μια κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ για να του δώσει μια άλλη αγροτική πολιτική και καλύτερο εισόδημα, του χαμηλοσυνταξιούχου που μετράει ευρώ ευρώ το ΕΚΑΣ και την μικρή σύνταξή του, του νέου επιχειρηματία που ψάχνει δάνειο από τις τράπεζες και βρίσκει τις πόρτες κλειστές, της μοναχικής γυναίκας που μεγαλώνει τα παιδιά της χωρίς άντρα και θέλει τη βοήθεια του κράτους προκειμένου να ανταπεξέλθει στις δυσκολίες.

Αυτοί είναι οι διψασμένοι για την εξουσία. Μάλιστα. Αυτούς θέλουμε να τους εκφράζουμε. Στο όνομά τους θέλουμε το νέο ΠΑΣΟΚ. Το ΠΑΣΟΚ του αύριο, το ΠΑΣΟΚ της νίκης.

Και για να είμαστε εξηγημένοι, γιατί οι καλοί λογαριασμοί κάνουν τους καλούς φίλους και τους ακόμη καλύτερους συντρόφους, και η ανανέωση του ΠΑΣΟΚ είναι ισότιμος στόχος με τη νίκη στις εκλογές. Είναι προϋπόθεση για τη νίκη στις εκλογές. Δεν θέλει χρόνια η ανανέωση του ΠΑΣΟΚ. Τα 4 χρόνια που δαπανήθηκαν χωρίς λόγο από το 2004 έως σήμερα ήταν υπερεπαρκής χρόνος για την ανανέωση του ΠΑΣΟΚ. Το σύνθημα «άλλαξε τα όλα» το αποδέχομαι και το υιοθετώ. Τώρα θα το κάνουμε πράξη.

Αλλά η ανανέωση της παράταξης τι θέλει; Πρώτον θέλει καθαρό ιδεολογικό στίγμα. Να πιστεύεις στον αστερισμό των ιδεών της Ευρωπαϊκής Σοσιαλιστικής Αριστεράς. Να πιστεύεις σε αυτό που λέγεται δημοκρατία, σε αυτό που λέγεται κοινωνική αλληλεγγύη και συνοχή, σ’ αυτό που λέγεται κράτος δικαίου, ελευθερίες και δικαιώματα, σ’ αυτό που λέγεται πλήρης απασχόληση, σ’ αυτό που λέγεται ουμανισμός. Να πιστεύεις στην ανάγκη ανατροπής της αδικίας. Να βγάλεις από μέσα σου ένα αίσθημα επίθεσης στην ανισότητα.

Αυτά όμως δεν γίνονται όταν φλερτάρεις με τον νεοφιλελευθερισμό του κ. Μητσοτάκη. Δεν γίνονται όταν δεν έχεις καθαρή θέση σε σχέση με τα δημόσια αγαθά, με κορυφαίο παράδειγμα το δημόσιο αγαθό της δωρεάν παιδείας, του δημοσίου πανεπιστημίου. Αυτά δεν γίνονται όταν δεν έχεις καθαρή θέση σε σχέση με την εργασία και τα δικαιώματα της.

Γιατί όποιος δεν τιμά την εργασία, συμπεριλαμβανομένης και της αυτοαπασχόλησης, συμπεριλαμβανομένης και της αγροτιάς, δεν αντιλαμβάνεται πως παράγεται ο εθνικός πλούτος. Και χρειαζόμαστε εθνικό πλούτο προκειμένου να εφαρμόσουμε ένα νέο μοντέλο ανάπτυξης, εναλλακτικό, μεταβιομηχανικό, σύγχρονο, αλλά ταυτόχρονα και ένα νέο μοντέλο αναδιανομής. Αναδιανομής εισοδήματος και αναδιανομής ευκαιριών. Και για να το κάνεις αυτό χρειάζεσαι πράγματι καθαρό κοινοβουλευτικό λόγο, χρειάζεσαι και καθαρό πολιτικό στόχο. Πρόταγμα, προτεραιότητα.

Και πιστεύουμε εμείς ότι προτεραιότητα της δεκαετίας είναι ο ριζικός μετασχηματισμός του κράτους. Γιατί το κράτος θα δώσει λύση. Μη σας τρομάζουν οι έννοιες. Οι πολίτες απεχθάνονται το κακό και γραφειοκρατικό κράτος, το συγκεντρωτικό, το ανίκανο, το κρατικιστικό κράτος. Αλλά περιμένουν τα πάντα από ένα κράτος έξυπνο, γρήγορο, δίκαιο, φιλικό προς τον πολίτη, που μπορεί να σταθεί δίπλα του, που τον εξυπηρετεί, που τον στηρίζει, που αποκαθιστά αδικίες.

Γιατί η κοινωνία και η αγορά αδικούν τον άνθρωπο. Παράγουν ανισότητες, ανισοκατανέμουν τον πλούτο, μεγαλώνουν τη φτώχια. Ο πολίτης έχει ψήφο, έχει πολιτικά δικαιώματα, έχει πολιτική συμμετοχή και θέλει μέσω της πολιτικής και μέσω του κράτους, από το επίπεδο του Δήμου μέχρι το επίπεδο του Πρωθυπουργού να λύσει προβλήματα.

Αυτό το κράτος είναι που θα του δώσει τα δημόσια αγαθά, θα του δώσει μια σίγουρη σύνταξη, θα του δώσει καλύτερη παιδεία, καλύτερη υγεία μέσω του ΕΣΥ και της Πρωτοβάθμιας Φροντίδας Υγείας, που θα του δώσει πρόνοια εάν ο άνθρωπος αυτός βρίσκεται σε ακραία κατάσταση φτώχειας ή είναι ανάπηρος ή έχει οποιαδήποτε άλλη ανάγκη στήριξης από το κοινωνικό κράτος.

Το κράτος λοιπόν είναι το μεγάλο θέμα. Η Περιφερειακή Αυτοδιοίκηση, η χειραφέτηση της Περιφέρειας. Ώστε εδώ στη Στερεά, στη Λαμία να λαμβάνονται όλες οι αποφάσεις για την περιφερειακή ανάπτυξη. Για μια η χειραφετημένη θεσμικά περιφέρεια είναι και αναπτυξιακά και κοινωνικά χειραφετημένη περιφέρεια.

Πράγματι λοιπόν για να έχουμε μια κοινωνία αξιοκρατική, θέλουμε ένα ΠΑΣΟΚ αξιοκρατικό. Για να έχουμε ένα κράτος αποκεντρωμένο, χρειαζόμαστε ένα ΠΑΣΟΚ αποκεντρωμένο. Και για να έχουμε μια δημοκρατία που λειτουργεί πρέπει να έχουμε ένα ΠΑΣΟΚ που λειτουργεί δημοκρατικά.

Χρειαζόμαστε λοιπόν ανανέωση του ΠΑΣΟΚ ως βάση για την ανανέωση της χώρας. Χρειαζόμαστε ένα ανανεωμένο ΠΑΣΟΚ με ραχοκοκαλιά, με οργανώσεις, με μέλη και φίλους που να έχουν άποψη για όλα. Από το Κυπριακό μέχρι την περιφερειακή ανάπτυξη, και από τον υποψήφιο Δήμαρχο μέχρι τον υποψήφιο Πρωθυπουργό. Που δεν είναι χειροκροτητές ή αφισοκολλητές ή απλοί θαυμαστές της ηγεσίας, αλλά άνθρωποι με προσωπικότητα, με λόγο, με σθένος.

Θέλουμε οργανώσεις που να παίρνουν πρωτοβουλίες, σε νομαρχιακό, δημοτικό και τοπικό επίπεδο και φυσικά σε επίπεδο περιφέρειας. Κυρίως όμως θέλουμε νέα πρόσωπα. Ανανέωση. Με παλιά υλικά δεν γίνεται. Ανανέωση με ομοσπονδία μονίμων μεγαλοστελεχών δεν γίνεται. Ανανέωση υπό την πίεση και την ομηρία των «βαρόνων» δεν γίνεται.

Και το λέω αυτό, φίλες και φίλοι, συντρόφισσες και σύντροφοι, γιατί τιμώ όσους με ευθύτητα, με καθαρότητα, είπαν κι αυτοί την άποψή τους για το πρόβλημα της ηγεσίας στο ΠΑΣΟΚ.

Αλλά δεν μπορώ να κατανοήσω κάποιους που ενώ έθεσαν ζήτημα ηγεσίας επί 30, 40, 60 μέρες, εμφανίζουν μια περίεργη δυστοκία, δεν μας λένε την άποψή τους, συζητούν, ξανασυζητούν, διαπραγματεύονται, υπαγορεύουν όρους και ούτε λίγο, ούτε πολύ μας λένε «κανείς από τους τρεις δεν μας κάνει».

Άρα πάρα πολύ ωραία, ας εμφανιστεί ο τέταρτος, ο πέμπτος, ή ο έκτος, γιατί όχι; Ας αναλάβουμε τις ευθύνες μας. Αλλά όχι να επενδύουμε στην ήττα, περιμένοντας την καλύτερη στιγμή για την δική μας φιλοδοξία.

Αρκετά με τις ήττες. Τώρα εμείς, όλο το ΠΑΣΟΚ, το ΠΑΣΟΚ του αύριο, επενδύει στη νίκη και την ανανέωση. Με νέα πρόσωπα, χωρίς υποθήκες, χωρίς προσημειώσεις και χωρίς λευκές επιταγές. Δεν ζητάμε καμία λευκή επιταγή.

Βρίσκομαι στην πολιτική, το λέω κάθε φορά, υπό έναν βασικό και απαράβατο όρο. Να μην μπορεί κανείς στο τέλος της θητείας μου, σε οποιοδήποτε κομματικό ή κυβερνητικό όργανο και ιδίως εάν μου δοθεί η ευκαιρία να διευθύνω το κόμμα και τις τύχες της χώρας, δεν θέλω να εμφανιστεί κανείς για να μου ζητήσει τα ρέστα.

Δεν θέλω όταν ξαναβρεθούμε με το καλό στην αίθουσα αυτή στη Λαμία, καμιά σας και κανένας σας να μπορεί να μου πει ότι αθετήσαμε κάποια από τις δεσμεύσεις μας, κάποια από τις επαγγελίες μας. Δεν αντέχεται άλλο η ισοπέδωση, η αναξιοπιστία της πολιτικής, η ακύρωση του θεσμικού ρόλου των κομμάτων και των πολιτικών προσώπων.

Είμαστε υπηρέτες του λαού, είμαστε ταγμένοι στην υπηρεσία του γενικού συμφέροντος, αλλά δεν είμαστε όλοι ίδιοι και δεν το επιτρέπω στον εαυτό του, δεν πρέπει να επιτρέπει κανείς μας στον εαυτό του, δεν επιτρέπουμε στο συλλογικό εαυτό του ΠΑΣΟΚ να αναπαράγεται η αίσθηση ότι πολιτική σημαίνει διαφθορά, ότι πολιτική σημαίνει πλουτισμός, ότι πολιτική σημαίνει μια συνεχής θεωρία της συνωμοσίας και του παρασκηνίου.

Γι’ αυτό δεν μου αρέσει ο ξύλινος λόγος, γι’ αυτό δεν μου αρέσουν τα επικοινωνιακά τεχνάσματα, γι’ αυτό δεν μου αρέσει η στημένη πόζα, πίσω από την οποία μπορεί να κρύβεται αδιαφορία, σκοπιμότητα, σκληρότητα και έλλειψη δημοκρατικού ήθους.

Θέλω ως κόμμα και ως άνθρωποι να είμαστε διαφανείς, να έχουμε στη βιτρίνα τα πλεονεκτήματά μας και τα μειονεκτήματά μας και να στηρίξουμε στην κοινή μας αγάπη και στην κοινή μας πεποίθηση την μεγάλη πορεία προς την ανατροπή, προς την αλλαγή, προς το νέο ΠΑΣΟΚ.

Αυτό είναι φίλες και φίλοι, συντρόφισσες και σύντροφοι, το στοίχημα της Κυριακής, είναι στοίχημα κομματικό, ωραία. Είναι όμως και στοίχημα ηθικό, είναι στοίχημα ιστορικό, είναι στοίχημα για την πορεία της παράταξης, για τις σχέσεις μας με την κοινωνία, είναι στοίχημα για το μέλλον του τόπου.

Και ξέρω πάρα πολύ καλά ότι είστε όλες και όλοι αποφασισμένοι, έχετε πάρει την απόφασή σας. Θέλετε εσείς να καθοδηγήσετε το ΠΑΣΟΚ και εσείς όλοι είστε το ΠΑΣΟΚ της κοινωνίας, είστε το ΠΑΣΟΚ του μέλλοντος, είστε το ΠΑΣΟΚ της ανατροπής. Θα προκαλέσουμε μια μεγάλη ανατροπή που θα αλλάξει ριζικά το συσχετισμό των δυνάμεων στο πολιτικό σύστημα. Γιατί θα λειτουργήσει ένα ντόμινο.

Δεν πρέπει κανείς να εκπλήσσεται από τη διαπίστωση ότι όταν έχουμε έρευνες της κοινής γνώμης επί συγκεκριμένου εκλογικού σώματος και συγκεκριμένο εκλογικό σώμα είναι το σύνολο των Ελλήνων πολιτών, τα 9 εκατομμύρια ψηφοφόρων της χώρας, η αλλαγή ηγεσίας στο ΠΑΣΟΚ, αλλάζει τους συσχετισμούς των δυνάμεων.

Τώρα που το ΠΑΣΟΚ σε κρίση, τώρα που το ΠΑΣΟΚ έχει μια μεγάλη εσωτερική συζήτηση και αναζήτηση, ακόμα και τώρα το ΠΑΣΟΚ μετά από δέκα χρόνια, καταγράφεται και πάλι ως πρώτο κόμμα.

Τι σημαίνει αυτό; Ότι ένα πρόσωπο φέρνει την άνοιξη; Ότι ένας κούκος μπορεί να φέρει την άνοιξη στη πολιτική; Ότι είναι προσωπικό του στοίχημα το στοίχημα;

Όχι φίλες και φίλοι. Αλλά μπορεί μέσα από τη διαδικασία αυτή και μέσα από την επιλογή του προσώπου του νέου Προέδρου του ΠΑΣΟΚ να βγουν στην επιφάνεια οι μεγάλες υγιείς δυνάμεις της κοινωνίας και της παράταξης. Εσείς είστε αυτές.

Πάρτε λοιπόν την υπόθεση του ΠΑΣΟΚ στα χέρια σας. Απαντήστε με καθαρότητα στα μεγάλα ερωτήματα. Θέλετε το ΠΑΣΟΚ της ήττας που κρίθηκε ή το ΠΑΣΟΚ της νίκης; Το ΠΑΣΟΚ της νίκης. Θέλετε το ΠΑΣΟΚ του χθες, το ΠΑΣΟΚ των παραγόντων και των καιροσκοπισμών, ή το ΠΑΣΟΚ της ανανέωσης, της νέας ελπίδας και της προοπτικής;

Εμπρός πάρτε την υπόθεση αυτή στα χέρια σας. Ψηφίστε, αποφασίστε. Χαράξτε τον δρόμο της παράταξης, το δρόμο της χώρας.

Γεια σας και με τη νίκη!

Tags: Πολιτικές Ομιλίες, 2007