23 Οκτωβρίου 2007


Φίλες και φίλοι, συντρόφισσες και σύντροφοι, από εδώ, από την καρδιά της Κρήτης, από το Ρέθυμνο, το ΠΑΣΟΚ ενωμένο και δυνατό, στέλνει σε όλη τη χώρα, σε όλους τους δημοκρατικούς πολίτες, ένα μήνυμα αισιοδοξίας, ελπίδας και νίκης.

Ήρθε πράγματι η ώρα της πολιτικής, ήρθε η ώρα της ιδεολογίας. Και είναι μεγάλη τιμή για μας, μεγάλη τιμή για το ΠΑΣΟΚ και όλη τη δημοκρατική παράταξη, το γεγονός ότι τις τελευταίες μέρες με αφορμή τη διαδικασία της 11ης Νοεμβρίου, έχουμε φέρει ξανά την πολιτική στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος και έχουμε καταστήσει το ΠΑΣΟΚ ένα χώρο που η κοινωνία τον βλέπει με πολύ μεγάλο ενδιαφέρον, γιατί προσβλέπει σε αυτό, ελπίζει από αυτό ένα νέο όραμα, μια νέα λύση για την κυβέρνηση και το μέλλον του τόπου.

Αλλά οφείλουμε όλοι μαζί από εδώ, από την Κρήτη, από το Ρέθυμνο, να στείλουμε κυρίως ένα καθαρό πολιτικό μήνυμα στον βασικό μας πολιτικό συνομιλητή και αντίπαλο, στον κ. Καραμανλή και την κυβέρνησή του. Ας μην έχει την ψευδαίσθηση ότι η αντιπολίτευση ασχολείται με τις εσωτερικές της υποθέσεις και απουσιάζει από την πολιτική σκηνή αυτές τις μέρες.

Όχι, είμαστε όλοι εδώ, γιατί έχουμε την υποχρέωση να λειτουργούμε θεσμικά ως αντίβαρο, να παρακολουθούμε τον κ. Καραμανλή, να στηλιτεύουμε τις εσφαλμένες ενέργειές του και να διατυπώνουμε έναν μαχητικό, δυναμικό, υπεύθυνο, προγραμματικό λόγο, έναν λόγο που πείθει την κοινωνία πως υπάρχει άλλη λύση, πως υπάρχει αντιπρόταση, πως είμαστε εδώ, όχι για να ασχολούμαστε με τα δικά μας, αλλά για να ασχολούμαστε με τα προβλήματα και τις αγωνίες των πολιτών. Αυτή είναι η αποστολή μας, αυτήν θα εκτελέσουμε.

Φίλες και φίλοι, ο πολιτικός ορίζοντας έχει στενέψει. Ο κ. Καραμανλής ήδη από την πρώτη μεγάλη κοινοβουλευτική συζήτηση της νέας περιόδου, από τη συζήτηση για τις προγραμματικές δηλώσεις, έθεσε μόνος του ζήτημα επιτάχυνσης των εξελίξεων και επίσπευσης των εκλογών.

Προεκλογικά έθεσε ένα απλό και ωμό δίλημμα: Ή αυτοδύναμη κυβέρνηση και άρα κυβερνητική σταθερότητα, φυσικά στο όνομα της Νέας Δημοκρατίας και της αδιέξοδης συντηρητικής πολιτικής της, ή άμεση επανάληψη των εκλογών. Και αυτό επέδρασε, όπως και άλλα πράγματα, στο τελικό αποτέλεσμα, δηλαδή στην οριακή αυτοδυναμία των 152 Βουλευτών.

Μόνον που ο κ. Καραμανλής βλέπει τώρα να κρέμεται από δύο πολύ λεπτές και μικρές κλωστές. Βλέπει την κοινοβουλευτική του ομάδα ήδη να κλυδωνίζεται. Όχι μόνον από πικρίες και φιλοδοξίες, αλλά επειδή η κοινωνική βάση σε όλες τις περιφέρειες αντιδρά στις πρωτοβουλίες, στις πράξεις ή τις παραλείψεις της κυβέρνησης, πιέζει τους Βουλευτές.

Και οι Βουλευτές είναι υποχρεωμένοι, δίπλα στους δικούς τους προσωπικούς σχεδιασμούς, στη δική τους πίκρα, στη φιλοδοξία τους, στους δικούς τους εσωτερικούς συσχετισμούς, να προσθέσουν τη φωνή της κοινωνίας. Που ευτυχώς έχει αντανακλαστικά, αντιδρά, δεν ανέχεται μια παρόμοια μεταχείριση από την κυβέρνηση της δεξιάς.

Αυτό, όπως ο καθένας καταλαβαίνει, αλλάζει τα πολιτικά δεδομένα. Διότι μια προσφυγή στις κάλπες γρήγορα, άμεσα, είναι πάρα πολύ πιθανή. Ένας Πρωθυπουργός που ανοίγει τη συζήτηση για αλλαγή του εκλογικού νόμου την επομένη των εκλογών έχει στο μυαλό του αυτό το ενδεχόμενο.
Ο κ. Καραμανλής εξακολουθεί να εκβιάζει, να θέτει διλήμματα, εξακολουθεί να επαναλαμβάνει το δικό του μονότονο και στερεότυπο προεκλογικό λόγο, βάζει όμως τώρα και μια νέα παράμετρο, αυτή του εκλογικού συστήματος, δηλαδή ουσιαστικά λέει: Εάν η κυβέρνηση βρεθεί σε αδυναμία να συνεχίσει το έργο της, δεν θα σύρεται πίσω από κανέναν, θα οδηγήσει τη χώρα σε εκλογές, ζητώντας ακόμη μεγαλύτερη πλειοψηφία, και αν αυτό δεν επιτευχθεί θα οδηγήσει τη χώρα σε επανάληψη των εκλογών με ένα εκλογικό σύστημα που τη φορά αυτή ευνοεί το πρώτο κόμμα ακόμη περισσότερο και αφαιρεί ψήφους και τελικά έδρες από το δεύτερο κόμμα.

Αυτό είναι ένα σενάριο που λειτουργεί μόνο στο μυαλό του κ. Καραμανλή. Είναι ένα σενάριο εργαστηριακό, είναι ένα παιχνίδι με τους θεσμούς, είναι μια πρόκληση πολιτική, που το ΠΑΣΟΚ έχει την υποχρέωση να απαντήσει. Όταν σου πετούν το γάντι, όταν σου απευθύνουν τέτοια πρόκληση, η λύση είναι να πεις: Την αποδέχομαι, πάμε σε εκλογές, το ΠΑΣΟΚ νικά, μπορεί, θα το πετύχει. Θα είμαστε εμείς κυβέρνηση.

Αυτή η απλή αλήθεια, φίλες και φίλοι, δημιουργεί ένα άλλο πολιτικό πλαίσιο, επιβάλλει άλλους ρυθμούς. Στις 11 του Νοέμβρη τίθενται πολλά και σπουδαία διλήμματα. Κρίνεται το ζήτημα της ηγεσίας του ΠΑΣΟΚ. Αυτό όμως είναι το λιγότερο. Κρίνεται το αν το ΠΑΣΟΚ θα πορευθεί προς το χθες ή προς το αύριο. Εάν το ΠΑΣΟΚ θα είναι ανανεωμένο, δυναμικό, πλειοψηφικό, καθαρό στο λόγο του, ελκυστικό για τους πολίτες, αν το ΠΑΣΟΚ θα είναι όπως το φαντάστηκε ο Ανδρέας Παπανδρέου, το μεγάλο ΠΑΣΟΚ του 48%.

Θα μου προκαλούσε έκπληξη, και μάλιστα δυσάρεστη έκπληξη, αν άκουγα κάποιον να ισχυρίζεται ότι δεν θέλουμε αυτό το ΠΑΣΟΚ αλλά θέλουμε το ΠΑΣΟΚ του χθες, το καθεστωτικό ΠΑΣΟΚ, το ΠΑΣΟΚ με βαρίδια, το ΠΑΣΟΚ που αρκείται σε εσωτερικές συζητήσεις, το ΠΑΣΟΚ που είναι ικανοποιημένο στην αντιπολίτευση, το ΠΑΣΟΚ που δεν ενδιαφέρεται να μετατρέψει την πίστη του, τις αξίες του, την ιδεολογία του σε κυβερνητική πράξη, σε έργο, προς όφελος των πολιτών για το καλό της χώρας.

Άρα το δίλημμα αυτό απαντιέται εύκολα. Και είναι το πρώτο πραγματικό δίλημμα, γιατί δίλημμα το ΠΑΣΟΚ σε σχέση με την ενότητά του δεν έχει. Αντιλαμβάνομαι την αγωνία των δημοκρατικών πολιτών, είναι πρωτόγνωρο να έχουμε μια ανοιχτή, δημόσια, στα μέσα ενημέρωσης δημοκρατική διαδικασία, έτσι όμως λειτουργεί πια η δημοκρατία.

Κι αν δεν έχεις δημοκρατία στα κόμματα δεν μπορείς να έχεις δημοκρατία στη χώρα, εάν δεν έχεις αξιοκρατία στα κόμματα δεν μπορείς να έχεις αξιοκρατία στην κοινωνία, αν δεν έχεις αποκέντρωση στα κόμματα δεν μπορείς να έχεις αποκεντρωμένο, σύγχρονο, αποτελεσματικό κράτος.

Δεν είμαστε ολιγαρκείς, είναι το αυτονόητο, το ελάχιστο να ζητάμε ενότητα. Η παράταξη έχει εμβολιαστεί ιστορικά –το λέω κάθε φορά- απέναντι στον κίνδυνο της διάσπασης. Στο κάτω-κάτω, και στη δεκαετία του ’80 και στη δεκαετία του ’90 ζήσαμε την εμπειρία μικρών αποσχίσεων και διασπάσεων. Ενώ ο Ανδρέας Παπανδρέου ζούσε και ενώ ο Ανδρέας Παπανδρέου έδινε μεγάλες μάχες, και για την παράταξη και για τη χώρα. Το ΠΑΣΟΚ προχώρησε, τα ξεπέρασε όλα αυτά.

Και τώρα αυτοί που είχαν αναλάβει την πρωτοβουλία διασπαστικών κινήσεων έχουν επιστρέψει στη μεγάλη οικογένεια της δημοκρατικής παράταξης, έχουν άποψη, έχουν λόγο και πρέπει να πω ότι δεν συγκαταλέγονται μεταξύ των φίλων μου και των υποστηρικτών μου.

Άρα είναι πολύ λίγο να ζητά κανείς απλώς και μόνον ενότητα. Η ενότητα είναι δεδομένη, αλλά έχει πολύ μεγάλη σημασία να λες: Θέλω ενότητα και δυναμισμό, θέλω ενότητα και ανανέωση, θέλω ενότητα και καθαρό λόγο, θέλω ενότητα και κοινωνικό ρεύμα πλειοψηφίας, θέλω ενότητα και νίκη στο όνομα του λαού.

Αυτή η ενότητα, φίλες και φίλοι, δεν είναι μια επίπλαστη ενότητα. Δεν είναι μια ενότητα που βασίζεται σε συγκαλύψεις, υπεκφυγές και στρογγυλοποιήσεις. Είναι μια ενότητα προγραμματική, είναι μια ενότητα πολιτική, είναι η ενότητα που κατάφερε ο Ανδρέας Παπανδρέου πηγαίνοντας το ΠΑΣΟΚ από το 13% στο 25% και από το 25% στο 48%. Πώς έγινε αυτό; Πώς διασφαλίστηκε μέσα σε επτά χρόνια ο τετραπλασιασμός της δύναμης της παράταξης;

Αυτή είναι η ενότητα. Η ενότητα μέσα από τη συσπείρωση, το δυναμισμό, την προοπτική της νίκης, το όραμα της αλλαγής. Και ήρθε η ώρα να φωνάξουμε και πάλι αλλαγή.

Όποιος νομίζει ότι οι μεγάλες πλειοψηφίες είναι προϊόν συγκάλυψης και στρογγυλοποίησης πρέπει να ξανασκεφτεί τι σημαίνει ικανότητα πολιτικής σύνθεσης, ικανότητα πολιτικής ηγεμονίας, πώς εκφράζεται αυτό το μεγάλο κοινωνικό ρεύμα, που δίνει στον καθένα μια απάντηση στις δικές του αγωνίες.

Γιατί πράγματι, η χώρα χρειάζεται μια παράταξη που να εκφράζει το γενικό συμφέρον. Που να είναι δίκαια, που να διασφαλίζει την αναδιανομή του πλούτου και των ευκαιριών. Χρειαζόμαστε μια παράταξη, το ΠΑΣΟΚ, τη δημοκρατική παράταξη, που να μπορεί να κοιτάξει στα μάτια όλους τους Έλληνες και να τους δώσει απάντηση στη δική τους προσωπική και οικογενειακή αγωνία.

Πρέπει να μιλάμε με την ίδια θέρμη και με την ίδια πειστικότητα στον άνεργο, στον περιθωριοποιημένο, στον φτωχό, αλλά και στον δυναμικό μικρομεσαίο επιχειρηματία που αγωνίζεται να φυλάξει αυτά που έφτιαξε, που αγωνίζεται καθημερινά για το ψωμί της οικογένειάς του και βρίσκει κλειστή την πόρτα του κράτους ή την πόρτα του τραπεζικού συστήματος.

Να μιλήσουμε στον αγρότη. Στον μεγάλης ηλικίας αγρότη, που θέλει να μείνει στο χωριό του με αξιοπρέπεια. Στον νέο αγρότη, που πρέπει να είναι και νέος επιχειρηματίας, να του πούμε ότι μπορούμε να του δώσουμε ευκαιρίες και κίνητρα στο πλαίσιο ενός πράσινου μοντέλου ανάπτυξης, μεταβιομηχανικού, που αξιοποιεί τα συγκριτικά πλεονεκτήματα της χώρας, που συνδέει τη γεωργία με την αγροτοβιομηχανία, που συνδέει τον αγροτικό τομέα με τον τουρισμό και τις υπηρεσίες.

Πρέπει να μπορούμε να μιλήσουμε στους φοιτητές, στους ερευνητές, στους πανεπιστημιακούς, στα μεγάλα εργαστήρια και θερμοκήπια της γνώσης, εκεί που παράγεται το νέο προϊόν της χώρας, και να τους πούμε ότι: εσείς έχετε να παίξετε πολύ σημαντικό αναπτυξιακό ρόλο.

Να μιλήσουμε στις διαλυμένες οικογένειες, στις οικογένειες που έχουν πρόβλημα με τα ναρκωτικά, στις μονογονεϊκές οικογένειες. Να μιλήσουμε στους μοναχικούς ανθρώπους, να πούμε ότι το πρόβλημά τους είναι για μας κοινωνικό πρόβλημα, πολιτικό πρόβλημα, πρόβλημα του κράτους.

Έτσι θα διασφαλίσουμε το γενικό συμφέρον, την ισορροπία, τη σύνθεση, το ρεύμα της πλειοψηφίας. Και αυτό είναι υποχρέωση του ΠΑΣΟΚ, είναι υποχρέωση της 12ης Νοεμβρίου. Αναλαμβάνουμε την ευθύνη και θα νικήσουμε.

Χρειαζόμαστε όμως, φίλες και φίλοι, μερικές βασικές προϋποθέσεις, που όλες εξαρτώνται από μας και από την απόφασή μας της 11ης Νοεμβρίου. Χρειαζόμαστε ένα ριζικά διαφορετικό ΠΑΣΟΚ. Χρειαζόμαστε μια εσωτερική θεσμική και πολιτιστική επανάσταση στο ΠΑΣΟΚ. Ένα ΠΑΣΟΚ θεσμικό, δημοκρατικό, συλλογικό, με ραχοκοκαλιά, ανοιχτό στην κοινωνία.Με πραγματικές οργανώσεις, οργανώσεις που λειτουργούν πολιτικά. Με άποψη, με μέλη και φίλους που έχουν θέση και γνώση για όλα, όχι μόνο για τα μικρά και τοπικά θέματα, αλλά και για τα μεγάλα, για την εξωτερική πολιτική, για την οικονομία, για την ανάπτυξη, για τους θεσμούς της αποκέντρωσης.

Χρειαζόμαστε ένα ΠΑΣΟΚ νεανικό, ένα ΠΑΣΟΚ κίνημα νέων. Και χρειαζόμαστε ένα ΠΑΣΟΚ που να βάλει στα ηγετικά του κλιμάκια νέο αίμα, νέους ανθρώπους. Γι’ αυτό χρειαζόμαστε περιορισμένες θητείες, υποχρεωτική ανανέωση, να καταργηθούν τα πελατειακά δίκτυα, οι νεποτισμοί. Πρέπει να είμαστε αξιοκράτες, πρέπει να είμαστε ανοιχτοί, πρέπει να είμαστε μια αγκαλιά για όλη την προοδευτική κοινωνία.

Θέλουμε ένα ΠΑΣΟΚ κίνημα των Περιφερειών, ένα ΠΑΣΟΚ που να μπορεί να εκφράσει την Κρήτη, τη Μακεδονία, που να μπορεί να εκφράσει όλες τις περιοχές. Να δώσει πνοή, να προωθήσει αναπτυξιακά μοντέλα, να δώσει λύσεις.

Και βεβαίως χρειαζόμαστε ένα ΠΑΣΟΚ που να συνθέτει, ένα ΠΑΣΟΚ που να ενώνει και όχι ένα ΠΑΣΟΚ που να διχάζει. Ένα ΠΑΣΟΚ της κοινωνίας και όχι ένα ΠΑΣΟΚ των μηχανισμών. Ένα ΠΑΣΟΚ του αύριο και όχι ένα ΠΑΣΟΚ του χθες.

Δεύτερο, χρειαζόμαστε τους συμμάχους μας, τους κοινωνικούς μας εταίρους. Χρειαζόμαστε τη φωνή και την ψυχή και τη δύναμη όλων των κοινωνικών δυνάμεων στις οποίες απευθύνθηκα, στις οποίες απευθύνεται το ΠΑΣΟΚ. Είναι οι μη προνομιούχοι του 2007, είναι άλλοι από αυτούς του Ανδρέα Παπανδρέου.

Αλλά η δύναμη της κοινωνίας γεννιέται μέσα από τις ανισότητες, γεννιέται μέσα από τις αδικίες. Το ΠΑΣΟΚ πρέπει να είναι πάντα κίνημα κατά των ανισοτήτων, κίνημα κατά της αδικίας, κίνημα δικαιοσύνης. Γιατί η κοινωνία από μόνη της παράγει αδικία και χρειαζόμαστε κράτος δικαίου, κοινωνικό κράτος δικαίου.

Και βέβαια χρειαζόμαστε, τρίτο, σχέδιο για τη χώρα, σχέδιο για την οικονομία, σχέδιο για την κοινωνία. Γιατί το πρόβλημά μας δεν είναι μόνο η πολιτική, είναι και η κοινωνία. Η ελληνική κοινωνία πάσχει. Έχει γίνει απαισιόδοξη, νιώθει να την πιέζει μια ρευστότητα εσωτερική.

Χρειαζόμαστε μια άλλη κοινωνική αυτοπεποίθηση. Χρειαζόμαστε μια άλλη νοοτροπία στις σχέσεις μας. Χρειαζόμαστε αξιοπρέπεια και στις κοινωνικές σχέσεις, διαφάνεια, ειλικρίνεια, εντιμότητα. Χρειάζεται μια άλλη κοινωνική ηθική, ένα άλλο δημόσιο ήθος. Και αυτό πρέπει να προέλθει μέσα από τις πρωτοβουλίες και τις δράσεις του ΠΑΣΟΚ.

Κυρίως όμως χρειαζόμαστε άλλο κράτος. Το κράτος είναι το μεγάλο θέμα της δεκαετίας. Είμαστε αντικρατιστές όταν έχουμε να αντιμετωπίσουμε ένα κράτος αναποτελεσματικό, γραφειοκρατικό, αυταρχικό, ανέντιμο. Ένα κράτος που ταλαιπωρεί τον πολίτη, που ασεβεί σε βάρος του. Που τον εγκαταλείπει την ώρα της ανάγκης, που δεν μπορεί να του προσφέρει βοήθεια στο σεισμό, στην πυρκαγιά, στα γηρατειά, στην αρρώστια, όταν χρειάζεται το κρεβάτι στη μονάδα εντατικής θεραπείας.

Όμως όλοι οι πολίτες προσβλέπουν σε ένα κράτος που το θέλουν δίπλα τους. Ένα κράτος ευέλικτο, ένα κράτος σοβαρό, αποτελεσματικό, με σεβασμό στον πολίτη, ένα κράτος με διάρθρωση, με υπηρεσίες, με χρηματοδότηση. Ένα κράτος που στέκεται δίπλα στην οικογένεια, δίπλα στον άνθρωπο, δίπλα στον επιχειρηματία, δίπλα στον συνταξιούχο, δίπλα στον νέο, που θέλει βοήθεια στο ξεκίνημά του.

Αυτό το κράτος χρειάζεται θεσμούς. Και είναι κρίμα που δεν έχουμε κάνει ως τώρα αυτή τη ριζική θεσμική μεταρρύθμιση, από την κορυφή, από το επίπεδο του Πρωθυπουργού, μέχρι τη βάση, το επίπεδο του Δήμου και του Δημοτικού Διαμερίσματος.

Αυτό το συνολικό σχέδιο πρέπει να είναι το πρόταγμα του ΠΑΣΟΚ. Γιατί μόνο όταν έχουμε αυτά στο μυαλό μας μπορούμε να μιλήσουμε αξιόπιστα για το ασφαλιστικό, για την παιδεία, για το φορολογικό σύστημα, για το σύστημα υγείας.

Και πρέπει να παίρνουμε πρωτοβουλίες. Πρωτοβουλίες που δείχνουν ότι δεν κρυβόμαστε πίσω από τις δυσκολίες της κυβέρνησης, δεν καθόμαστε στη γωνιά προκειμένου να βλέπουμε την κυβέρνηση να συγκρούεται με την κοινωνία, με μας να σιωπούμε και να επιχαίρουμε, προσπαθώντας να αντλήσουμε απλώς κομματικά οφέλη. Δεν είναι αυτό το ήθος της παράταξης, δεν είναι αυτό η απαίτηση της κοινωνίας.

Γι’ αυτό προτείνω πρωτοβουλίες συγκεκριμένες. Ήδη πρότεινα στις 12 του Νοέμβρη το ΠΑΣΟΚ να αναλάβει την πρωτοβουλία του κοινωνικού διαλόγου, του διαλόγου με τους κοινωνικούς εταίρους για το ασφαλιστικό. Έχουμε άποψη, και για τη μέθοδο και για την ουσία. Κάνουν λάθος, ή για την ακρίβεια λένε ταξικά ψέματα, όσοι προσπαθούν να πιπιλίσουν το μυαλό των πολιτών με την ιδέα ότι φταίνε οι δαπάνες, ότι πρέπει να μειώσουμε τις συντάξεις και να αυξήσουμε τα όρια ηλικίας.

Όχι, το πρόβλημα του ασφαλιστικού είναι πρόβλημα εσόδων και όχι πρόβλημα δαπανών. Φταίει η ανεργία, η μειωμένη απασχόληση, η εισφοροδιαφυγή, η παραοικονομία, φταίει το γεγονός ότι έχουμε πανσπερμία ταμείων, δαιδαλώδη νομοθεσία, ανύπαρκτη μηχανοργάνωση, αδυναμία σύνδεσης του ασφαλιστικού με το φορολογικό σύστημα.

Υπάρχουν λύσεις. Λύσεις εφικτές, μελετημένες αναλογιστικά και το ΠΑΣΟΚ πρέπει να τις αναδείξει. Το ίδιο πρέπει να συμβεί σε όλα τα μεγάλα θέματα. Μιλάμε σε μια πανεπιστημιούπολη, στην έδρα του Πανεπιστημίου Κρήτης που πρωτοπορεί στα θέματα της καινοτομίας και της οικονομίας της γνώσης. Είναι δυνατόν να αφήνουμε τον κ. Καραμανλή να διαλύει την ζωή του σχολείου και του πανεπιστημίου επί ένα χρόνο και στη συνέχεια σαν να μην συμβαίνει τίποτα, να αποσύρει τον νόμο για τα πανεπιστήμια που το θεώρησε μεγάλο μεταρρυθμιστικό επίτευγμα;

Αυτό είναι πρόκληση για την κοινωνία και ιδίως για την νέα γενιά. Εμείς μιλάμε φίλες και φίλοι στο όνομα των μεγάλων κατακτήσεων της ελληνικής κοινωνίας. Των θεσμών που έκαναν την ελληνική κοινωνία ότι καλύτερο είναι. Μιλάμε στο όνομα του δημόσιου σχολείου, του δημόσιου πανεπιστημίου, μιλάμε στο όνομα του Άρθρου 16, μιλάμε για το όραμά μας, γύρω από ένα νέο λύκειο αυτόνομο, γύρω από έναν άλλο τρόπο εισδοχής στην τριτοβάθμια εκπαίδευση που απαλλάσσει τα παιδιά και τις οικογένειες από το άγχος και την ταλαιπωρία του ξύλινου λόγου, της παπαγαλίας.

Ο καθένας πρέπει να αναπτύσσει την προσωπικότητά του, μέσα στις καλύτερες συνθήκες και αυτό δεν το προσφέρουμε στα παιδιά μας. Δεν τους δίνουμε όχι δεύτερη, ούτε καν πρώτη ευκαιρία. Σε όλα αυτά τα θέματα, σε θέματα όπως το ασφαλιστικό και η παιδεία, σε θέματα όπως η αποκέντρωση και ο ηθικός μετασχηματισμός του κράτους, κρίνεται το μέλλον του τόπου και μη κάνουμε λάθος, αυτά περιμένει να ακούσει ο πολίτης καθώς πηγαίνουμε στην 11η του Νοέμβρη.

Υπάρχει όμως πράγματι κάτι δυσάρεστο. Κάτι που πληγώνει την παράταξη στο βαθύτερο αίσθημά της. Υπάρχει δυστυχώς μια επίμονη προσπάθεια η παραπολιτική να εμποδίζει τον πολιτικό λόγο, να εμποδίζει τις νέες ιδέες, να εμποδίζει το ΠΑΣΟΚ του αύριο να φανεί και να κυριαρχήσει αλλά το ΠΑΣΟΚ του αύριο είναι εδώ, υπάρχει το θέλει η κοινωνία.

Η κοινωνία φίλες και φίλοι πρέπει να έρθει στο ΠΑΣΟΚ. Πρέπει στις 11 του Νοέμβρη πολύ περισσότεροι από το ένα εκατομμύριο του 2004 να πάρουν το ΠΑΣΟΚ στα χέρια τους, να εκφραστούν, να του δώσουν δύναμη, να του δώσουν προοπτική. Πρέπει να κάνουμε μεγάλα βήματα προς τα εμπρός και όχι μικρά βήματα προς τα πίσω. Έχει πάρα πολύ μεγάλη σημασία να καλέσουμε τους πολίτες να πάρουν το ΠΑΣΟΚ στα χέρια τους, να δώσουν τις δικές τους ιδέες, τις δικές τους προτάσεις, την δική τους ορμή, γιατί απ’ αυτό έχουμε ανάγκη, έχουμε ανάγκη από μια νέα έμπνευση, από μια νέα στράτευση, από μια νέα ελπίδα και αποδεικνύεται ότι αυτό έχει νόημα, ότι αυτό αποδίδει, ότι μπορεί να είμαστε και θα είμαστε οι νικητές των επόμενων εκλογών.

Υπάρχει βεβαίως και μια άλλη προσέγγιση. Μια προσέγγιση που δεν αρμόζει στη Δημοκρατική Παράταξη και στην ιστορική της αποστολή όπως την προσδιόρισε ο ιδρυτής της. Υπάρχει και η θεωρία που λέει ότι, δεν έχει σημασία να κερδίζει κανείς τις εκλογές. Ότι μεγαλύτερη σημασία έχει να αποσαφηνίζει την φυσιογνωμία του. Ότι πολύ μεγαλύτερη σημασία έχει, να έχουμε την αίσθηση της εσωτερικής καθαρότητας.

Υπήρχε παλιά, την εποχή που ανθούσε ο αντι-Βενιζελισμός η θεωρία της μικρής αλλά έντιμης Ελλάδας. Η θεωρία του μικρού έντιμου και καθαρού ΠΑΣΟΚ, είναι μια θεωρία που δεν αρμόζει ούτε στην Βενιζελική ούτε στην Παπανδρεϊκή παράδοση.

Είναι σαν να λέμε ότι δεν μας ενδιαφέρει ποιος κυβερνά τον τόπο. Ξέρετε αυτό είναι το μεγάλο πρόβλημα που έχουμε με τα άλλα κόμματα της Αριστεράς. Είναι το παράπονο που έχει το ΠΑΣΟΚ σε σχέση με τον βασικό πολιτικό λόγο του Κομμουνιστικού Κόμματος που έχει την ιστορική του διαδρομή και σεβόμαστε την υπόστασή του και τον ρόλο του μέσα στο πολιτικό σύστημα.

Αλλά ένα κόμμα που λέει, δεν μ’ ενδιαφέρει ποιος θα κυβερνήσει, με ενδιαφέρει η δική μου ιδεολογική καθαρότητα, είναι ένα κόμμα μικρό, ένα κόμμα που δεν παίζει ρόλο στα πολιτικά πράγματα, που αρκείται στο να ασκεί πιέσεις.

Η μεγάλη διαφορά του ΠΑΣΟΚ σε σχέση με τα άλλα κόμματα της Αριστεράς, είναι πώς κατάφερε να ξεπεράσει αυτό το φράγμα. Να γίνει ένα μεγάλο πολυσυλλεκτικό πλειοψηφικό κόμμα. Τι ΠΑΣΟΚ θέλαμε και τι ΠΑΣΟΚ θέλουμε; Θέλαμε και θέλουμε ένα ΠΑΣΟΚ προοδευτικό, ριζοσπαστικό, λαϊκό. Ένα ΠΑΣΟΚ που να είναι όσο γίνεται πιο αριστερό, πιο προοδευτικό, πιο φιλολαϊκό.

Αλλά από την άλλη μεριά ένα ΠΑΣΟΚ που δοκιμάζεται στην κάλπη, που συγκεντρώνει τους πολίτες, που τους οργανώνει, τους εκφράζει, που πλειοψηφεί, που κατακτά την κυβέρνηση, όχι στο όνομα των στελεχών του που περνούν καλά και στην αντιπολίτευση, αλλά στο όνομα του απλού ανθρώπου που θέλει μια άλλη κυβέρνηση και μια άλλη πολιτική για να βελτιώσει τη ζωή του.

Είναι χειροπιαστό αυτό και είναι άμεσο. Λένε κάποιοι, όποιος διψά για εξουσία να πάει αλλού να ξεδιψάσει. Ποιος διψάει για εξουσία; Τα στελέχη της αντιπολίτευσης που έχουν ένα καθεστώς μέσα στο οποίο λειτουργούν και όταν το κόμμα είναι στην αντιπολίτευση; Υπάρχει η Βουλή, υπάρχουν τα ΜΜΕ, υπάρχει προβολή, υπάρχει μια κατάσταση που δεν είναι καθόλου δυσάρεστη. Δεν έχεις και ευθύνες. Για την εξουσία διψά αυτός που περιμένει από το κράτος να του δώσει ευκαιρίες, να του δώσει προσοχή, να του λύσει προβλήματα, γιατί βλέπει ότι η κοινωνία και η αγορά τον διώχνει στο περιθώριο, τον βλάπτει.

Στο όνομα αυτών των ανθρώπων και στο όνομα αυτών των ελπίδων, είμαστε υποχρεωμένοι να κυβερνήσουμε. Και να σας πω και κάτι; Ακούω πολλά για τις έρευνες. Λοιπόν, βλέπω ότι ξεμύτισαν έρευνες που ανάλογα με το αποτέλεσμα της 11ης Νοεμβρίου, δίνουν στο ΠΑΣΟΚ μετά από 7 χρόνια προοπτική νίκης, τον φέρνουν πάνω από τον Καραμανλή και τη Νέα Δημοκρατία.

Οπότε ανακαλύπτεται μια νέα θεωρία. Η θεωρία του αντι-Καραμανλή. Μα οι παρατάξεις εκφράζουν τις πεποιθήσεις τους, επιλέγοντας τα στελέχη τους που μπορούν να αποδώσουν τα καλύτερα αποτελέσματα στο ρόλο που αναλαμβάνουν. Το θέμα δεν είναι τι κάνει η αντίπαλη παράταξη και ο επικεφαλής της. Το θέμα είναι πώς κάνουμε εμείς την καλύτερη επιλογή, την πιο αξιοκρατική, την πιο αποτελεσματική, την πιο καθαρή, την πιο δυναμική. Αυτό είναι ένα απλό δημοκρατικό δίλημμα στο οποίο καλείται να απαντήσει το κοινωνικό ΠΑΣΟΚ, το οργανωμένο ΠΑΣΟΚ, καλείται να απαντήσει με το μυαλό και την ψυχή της η Παράταξη.

Ας ενώσουμε λοιπόν την λογική μας, το συναίσθημά μας, την ηθική μας σχέση, ας υπογράψουμε μια συμφωνία στις πλάτες της, στο όνομα της κοινής μας αγάπης για την Παράταξη και τον τόπο. Θα τιμήσουμε την υπογραφή μας. Και εσείς και εγώ.

Συντρόφισσες και σύντροφοι, το μεγάλο θέμα των ημερών δεν είναι το ΠΑΣΟΚ. Το μεγάλο θέμα των ημερών, είναι αν η κοινωνία θα αναπνεύσει. Η κοινωνία ασφυκτιά. Δεν εκπροσωπείται πολιτικά. Οδηγείται σε αναγκαστικές λύσεις. Την καλούμε να αδρανεί και να συμβιβάζεται. Δεν το αντέχουν αυτό οι πολίτες. Αυτό δεν προσφέρει όραμα, δεν προσφέρει ανάπτυξη, δεν προσφέρει την αναπνοή που χρειάζεται ο τόπος. Χρειαζόμαστε πιο μεγάλες ανάσες. Χρειαζόμαστε προοπτική. Θα την δώσουμε στον τόπο.

Και μόνον υπό μια προϋπόθεση διασφαλίζεις τον καθαρό σου λόγο, τον σαφή, τον ξεκάθαρο: Όταν πείθεις τον κόσμο, όταν συγκεντρώνεις την πλειοψηφία και όταν στη συνέχεια τιμάς αυτά που είπες στην κοινωνία και τους πολίτες.

Δεν αντέχουμε ούτε ως άνθρωποι ούτε ως παράταξη το βάρος της διάψευσης των προσδοκιών. Δεν υπάρχει περίοδος χάριτος. Όχι μόνο για τον κ. Καραμανλή, αλλά ούτε και για μας. Δεν έχουμε περίοδο χάριτος ούτε ως αντιπολίτευση ούτε ως κυβέρνηση μετά τις επόμενες βουλευτικές εκλογές. Πρέπει να είμαστε έτοιμοι να πάρουμε αποφάσεις εφικτές, δημοσιονομικά τεκμηριωμένες.

Και να έχετε πίστη πως μπορούμε να εφαρμόσουμε μια άλλη πολιτική μέσα στο ευρωπαϊκό πλαίσιο που το συνδιαμορφώνουμε. Δεν είμαστε καταδικασμένοι σ’ έναν συντηρητικό μονόδρομο. Δεν είναι αυτό η μοίρα ούτε της Ευρώπης ούτε της Ελλάδας.

Φίλες και φίλοι, πήρα την πρωτοβουλία να θέσω τον εαυτό μου και τις όποιες δυνατότητες έχω, στη διάθεση της παράταξης. Έθεσα υποψηφιότητα για τη θέση του Προέδρου του ΠΑΣΟΚ επειδή πιστεύω ότι ο Πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ πρέπει να επιτελεί στον υψηλότερο δυνατό βαθμό μια σειρά από βασικές λειτουργίες.

Πρέπει να εγγυάται την ενότητα της παράταξης, να εγγυάται τη συλλογικότητα και την εσωκομματική δημοκρατία, να μπορεί να τη συνθέτει ιδεολογικά και πολιτικά εξασφαλίζοντας το μεγαλύτερο κοινωνικό της εύρος, να διατυπώνει λόγο καθαρό και σαφή μέσα κι έξω απ’ τη Βουλή στο όνομα των ιδεών και στο όνομα των μεγάλων προγραμματικών στόχων ενός ευρωπαϊκού σοσιαλιστικού κόμματος που είναι έντονα λαϊκό, έντονα πατριωτικό, έντονα ριζοσπαστικό.

Πρέπει να ηγείται της αντιπολίτευσης αλλά να διατυπώνει έναν αντιπολιτευτικό λόγο δυναμικό και υπεύθυνο, θεσμικό, προγραμματικό και βεβαίως πρέπει να είναι ένας υποψήφιος Πρωθυπουργός που μπορεί ν’ αντεπεξέλθει στις δυνατότητες, στις συγκρίσεις, που μπορεί να αντεπεξέλθει στις απαιτήσεις του ελληνικού λαού, που μπορεί να δώσει ένα όραμα, που μπορεί ν’ αναλάβει υποχρεώσεις πολιτικές, που τις νιώθει και ως προσωπικές, ηθικές υποχρεώσεις.

Ακούω συχνά καλόπιστες και κακόπιστες κριτικές. Και προσέχω τα πάντα. Πιστεύω ότι ο καθένας κάτι εννοεί, ακόμη και όταν αυτό που λέει είναι αόριστο ή τελείως κακόβουλο. Και ακούω με προσοχή τα κριτήρια των πολιτών. Ακούω πολλούς σχολιαστές να λένε ότι βιάζομαι. Θέλω μια χώρα που βιάζεται. Είμαι αντίπαλος της ραθυμίας, πιστεύω ότι κερδίζουν οι χώρες, κερδίζουν οι κοινωνίες που έχουν καλή σχέση με το χρόνο, που είναι πιστές στο «δύσκολο ραντεβού με την ιστορία», όπως είχε πει ο Ανδρέας Παπανδρέου το 1981. Ναι, βιαζόμαστε. Έχουμε καθυστερήσει. Αλλά βιαζόμαστε οργανωμένα, τεκμηριωμένα, με σχέδιο.

Λένε επίσης πολλές φορές ότι θα έπρεπε να είμαι πιο απαθής, ότι δεν πρέπει να αντιδρώ. Πιστεύω, φίλες και φίλοι, ότι η χώρα έχει υποστεί πολύ μεγάλη βλάβη λόγω της απάθειας της πολιτικής της ηγεσίας. Δε μου αρέσει η χώρα να έχει έναν απαθή Πρωθυπουργό. Χρειάζεται έναν Πρωθυπουργό που να νιώθει ότι κάθε τι που συμβαίνει στη χώρα συνιστά πρόβλημα δικό του προσωπικό και πρέπει να αντιδρά με ταχύτητα και με αίσθηση ευθύνης.

Η πολιτική ευθύνη δεν είναι μια ρητορική δήλωση υπεκφυγής. Είναι κατάθεση ψυχής. Και βρίσκομαι στην πολιτική υπό έναν όρο: Να μπορέσω να κάνω μαζί σας, γιατί μόνος μου δε μπορώ, μόνο όλοι μαζί μπορούμε, αυτά που είδα ότι δε μπορούσαν να γίνουν στο επίπεδο των θέσεων τις οποίες υπηρέτησα, στο επίπεδο του βουλευτή, στο επίπεδο του Υπουργού.

Όλα τα μεγάλα θέματα χρειάζονται ισχυρή πολιτική βούληση που μόνον ο φορέας της λαϊκής εντολής μπορεί να διατυπώσει, δηλαδή ο επικεφαλής μιας κυβέρνησης, και χρειάζονται οικονομική στήριξη, χρηματοδότηση, που μόνον ένας Πρωθυπουργός μ’ έναν Υπουργό Οικονομίας και Οικονομικών μπορούν να συμφωνήσουν και ν’ αποφασίσουν.

Μόνον έτσι μπορούμε αν έχουμε άλλη πολιτική στην παιδεία, άλλη πολιτική στην υγεία, άλλη πολιτική στο Ασφαλιστικό, άλλη πολιτική στην Αυτοδιοίκηση και την περιφερειακή ανάπτυξη. Αυτό ναι, το θέλουμε. Υπό την προϋπόθεση ότι θα το συμφωνήσουμε και θα το κάνουμε όλοι μαζί. Μπορούμε.

Υπάρχει βέβαια μια προκαταρκτική φάση: Πρέπει στις 11 του Νοέμβρη, το ΠΑΣΟΚ, το οργανωμένο και το κοινωνικό ΠΑΣΟΚ να κάνει μια βασική επιλογή: Να διαλέξει το γύρισμα της σελίδας, την ανανέωση, την ενότητα πάντα, αλλά και το δυναμισμό, την προοπτική.

Ελάτε λοιπόν όλοι μαζί να κερδίσουμε στις 11 του Νοέμβρη, τη μάχη της ενότητας, της ανανέωσης. Τη μάχη του αύριο. Τη μάχη του μέλλοντος της πατρίδας. Ελάτε να κερδίσουμε την υπόθεση του ΠΑΣΟΚ και την υπόθεση των εκλογών.

Ελάτε να πάρουμε την υπόθεση της χώρας στα χέρια μας! Ελάτε να φτιάξουμε μαζί την Ελλάδα που αξίζει στους Έλληνες!

Ελάτε να φωνάξουμε μαζί και πάλι «Αλλαγή»! Το δικαιούμαστε! Το δικαιούται η χώρα!

Εμπρός! Γεια σας και με τη νίκη! Όλοι μαζί! Όλοι μαζί μπορούμε: Γεια σας!

Tags: Πολιτικές Ομιλίες, 2007