18 Οκτωβρίου 2007


Όταν μιλάει ο Γιάννης  Βαρδακαστάνης για το Αναπηρικό Κίνημα, για τα προβλήματα των αναπήρων, όχι μόνο συγκινούμαστε, όχι μόνο νιώθουμε αυτό που λέει, αλλά είμαστε και υπερήφανοι γιατί έχουμε στις τάξεις του ΠΑΣΟΚ τέτοια στελέχη, τέτοια κοινωνικά στελέχη, όχι μόνον εθνικού αλλά ευρωπαϊκού και διεθνούς επιπέδου.

Και είναι πραγματικά μεγάλη μου η συγκίνηση να σας βλέπω εδώ συγκεντρωμένους όλους εσάς που είστε οι φυσικοί και αυθεντικοί εκπρόσωποι και ηγέτες του Αναπηρικού Κινήματος. Δεν ξέρουν ίσως όλοι οι Έλληνες πολίτες πόσο εκτεταμένο είναι το πρόβλημα, δεν ξέρουν ότι το 10% του πληθυσμού ανήκει στην πραγματικότητα στο Αναπηρικό Κίνημα, ότι εδώ έχουμε μια πολύ μεγάλη κοινωνική ομάδα, μια κοινωνική ομάδα που πρέπει να είναι και είναι στο επίκεντρο της προσοχής και του ενδιαφέροντός μας.

Όταν μιλούμε για δημοκρατία, για ισότητα, για προσβασιμότητα, για αξιοπρέπεια, για ανακατανομή, για κοινωνική συνοχή και αλληλεγγύη, όταν μιλούμε για κοινωνικό κράτος, για δημόσια υγεία, για δημόσια εκπαίδευση, για προνοιακό σύστημα, έχουμε στο νου μας πρωτίστως και πρέπει να έχουμε στο νου μας πρωτίστως τον ανάπηρο και την οικογένειά του.

Κακά τα ψέματα, ακόμη κι αν λειτουργούσε άψογα το κοινωνικό μας σύστημα, ακόμη και αν είχε όλη την οικονομική και υλικοτεχνική υποστήριξη ο ανάπηρος κι η οικογένειά του, ούτε ο πόνος φεύγει ούτε η σκέψη τι θ’ απογίνει ένα ανάπηρο παιδί αν οι γονείς του πάψουν να υπάρχουν στον κόσμο αυτό.
Σ’ αυτούς τους ανθρώπους, στην αγωνία αυτών των οικογενειών, το ΠΑΣΟΚ και το ΠΑΣΟΚ ως κυβέρνηση, δηλαδή η πολιτεία, δηλαδή το κοινωνικό κράτος δικαίου, οφείλει να δώσει μια πλήρη και οριστική απάντηση, να νιώσουν οι ανάπηροι και οι οικογένειές τους ότι οικογένειά τους είμαστε όλοι, ότι οικογένειά τους είναι το ΠΑΣΟΚ, ότι οικογένειά τους είναι ένα σύγχρονο, λειτουργικό, δίκαιο κοινωνικό κράτος.

Και συμφωνώ απολύτως με το Γιάννη Βαρδακαστάνη σε μια μεγάλη αλήθεια που είπε: Εάν το ΠΑΣΟΚ δεν είναι στο εσωτερικό του ένα κόμμα δημοκρατικό, αποκεντρωμένο, αξιοκρατικό, πώς θα μιλήσει με έγκυρο και πειστικό τρόπο για αξιοκρατία στην κοινωνία; Πώς θ’ αγωνιστεί με έγκυρο και αξιόπιστο τρόπο για την αποκέντρωση στη χώρα, πώς θ’ αγωνιστεί για την ελληνική περιφέρεια, πώς θ’ αγωνιστεί για να δώσει σε όλους τους πολίτες το δικαίωμα να ζουν με καλύτερο τρόπο, με δικαιότερο τρόπο;

Αυτά που θέλουμε να κάνουμε στην κοινωνία και αυτά που θέλουμε να κάνουμε στο κράτος, έχουμε την ηθική και θεσμική υποχρέωση να τα κάνουμε πρώτα στο σπίτι μας, στο κοινό μεγάλο σπίτι μας που είναι το ενωμένο, ανανεωμένο, πλειοψηφικό και νικηφόρο ΠΑΣΟΚ, αυτό που μας άφησε ο Ανδρέας Παπανδρέου.

Και μην ξεχνάτε, φίλες και φίλοι, συντρόφισσες και σύντροφοι, ότι σήμερα γιορτάζουμε μια μεγάλη επέτειο. Είναι η 18η Οκτωβρίου, η επέτειος της σαρωτικής νίκης του 1981, η επέτειος της Αλλαγής. Γιορτάζουμε το μεγάλο ΠΑΣΟΚ που νικά, το ΠΑΣΟΚ του 48%.

Το ΠΑΣΟΚ που πήρε τον ανάπηρο από το περιθώριο και τον έφερε στο επίκεντρο.

Το ΠΑΣΟΚ που άλλαξε την εισοδηματική πολιτική.

Το ΠΑΣΟΚ που πήρε τη γυναίκα και την έφερε στο επίκεντρο.

Το ΠΑΣΟΚ που μίλησε για τον μικρομεσαίο.

Το ΠΑΣΟΚ που εκπροσώπησε τον αγρότη.

Και βέβαια, η πιο χαρακτηριστική, η πιο συγκινητική περίπτωση, είναι η περίπτωση του Αναπηρικού Κινήματος. Μίλησα για αξιοκρατία γιατί έχω στο μυαλό μου και την περίπτωση του Γιάννη Βαρδακαστάνη. Ποιος μπορεί να εκπροσωπήσει καλύτερα σε ευρωπαϊκό και διεθνές επίπεδο, το Ελληνικό Αναπηρικό Κίνημα από το Γιάννη Βαρδακαστάνη;

Έχει σημασία λοιπόν το πώς λειτουργεί το ΠΑΣΟΚ εσωτερικά ως δημοκρατικό μεγάλο κόμμα. Έχει πολύ μεγάλη σημασία πώς διαμορφώνουμε τα ψηφοδέλτια επικρατείας και τα ψηφοδέλτια των ευρωεκλογών. Έχει πολύ μεγάλη σημασία πώς εκπροσωπείται το Αναπηρικό Κίνημα στα ψηφοδέλτια, στους συνδυασμούς όλης της περιφέρειας.

Δεν σώζουμε τα προσχήματα εάν έχουμε έναν ανάπηρο στη Βουλή ή έναν ανάπηρο στην Ευρωβουλή. Δεν κάνουμε επίδειξη. Δεν έχουμε νοηματική γλώσσα, δεν πρέπει να έχουμε νοηματική γλώσσα όταν είναι η τηλεόραση παρούσα σε μια δημόσια εκδήλωση, στη Συνδιάσκεψη ή στο Συνέδριο.

Πρέπει όποιος έχει οποιοδήποτε πρόβλημα επικοινωνίας, να έχει τη δυνατότητα της ισότιμης έκφρασης, της ισότιμης συμμετοχής. Θέλουμε ένα κόμμα προσβάσιμο, άρα ένα κόμμα εσωτερικά ισότιμο απέναντι σε όλους.

Αντιλαμβάνεστε λοιπόν ότι δίνουμε έναν πολύ μεγάλο αγώνα όχι για το ΠΑΣΟΚ, αλλά για την κοινωνία, για την κυβερνητική πολιτική. Γιατί, ωραία είναι τα λόγια, ωραίοι είναι οι προβληματισμοί, ωραία είναι όσα λέμε για το ιδεολογικό μας στίγμα. Ποιος αμφιβάλλει ότι το ΠΑΣΟΚ είναι πατριωτικό, ριζοσπαστικό, λαϊκό, προοδευτικό, είναι η μεγάλη Κεντρο-αριστερά;

Όμως αφήσαμε τον κ. Καραμανλή και είναι κυβέρνηση με οριακή αυτοδυναμία δύο βουλευτών. Φτιάχνει τον δικό του προϋπολογισμό, φτιάχνει το δικό του κυβερνητικό πρόγραμμα, προωθεί τις δικές του λύσεις στο Ασφαλιστικό και βεβαίως προωθεί τη δική του αντίστροφη αναδιανομή εις βάρος των φτωχότερων, εις βάρος των ασθενέστερων, παίζοντας με το ΦΠΑ, παίζοντας ουσιαστικά με το εισόδημα του συνταξιούχου, παίζοντας με τον πόνο του άνεργου, παίζοντας με την αγροτιά, παίζοντας με τους νέους ανθρώπους που βλέπουν τη δημόσια εκπαίδευση να εγκαταλείπεται και να υποβαθμίζεται.

Άρα χρειάζεται άλλη παρέμβαση, άλλη πολιτική. Δεν τα λέω αυτά τώρα και δε σας τα λέω επειδή στόχος είναι να πετύχουμε στην εσωκομματική διαδικασία της 11ης Νοεμβρίου. Στόχος μας δεν είναι αυτό. Στόχος είναι όλοι μαζί να μπορέσουμε από τις 12 Νοεμβρίου και μετά να φτιάξουμε το πρόσωπο ενός ανανεωμένου ΠΑΣΟΚ.

Δε μας ενδιαφέρει το καθεστωτικό ΠΑΣΟΚ, δεν είναι κοντά μου το καθεστωτικό ΠΑΣΟΚ των παραγόντων. Κοντά μου είναι το αυθεντικό ΠΑΣΟΚ της κοινωνίας, το νέο και ανανεωμένο ΠΑΣΟΚ. Όχι το ΠΑΣΟΚ του χθες, το ΠΑΣΟΚ του αύριο. Αυτό το ΠΑΣΟΚ μας εκφράζει. Και σ’ αυτό το ΠΑΣΟΚ θέλουμε το Αναπηρικό Κίνημα να έχει τη θέση που του αξίζει, τη θέση την ισότιμη, τη θέση τη δημιουργική, τη θέση την αξιοπρεπή.

Ευχαριστώ το Γιάννη Βαρδακαστάνη γιατί θύμισε τη συμβολή μου στην αναθεώρηση του Συντάγματος. Πραγματικά συγκινούμαι γιατί μπόρεσα κι εγώ να κάνω κάτι, να εισηγηθώ την παράγραφο 6 του άρθρου 21, να σας δώσουμε το δικαίωμα να επικαλείστε το Σύνταγμα της χώρας. Δεν είναι αυτό ένα κείμενο, είναι ένα δικαίωμα που μετατρέπεται σε άλλη πολιτική. Άλλη πολιτική για την εκπαίδευση των αναπήρων, άλλη πολιτική για την υγεία των αναπήρων, άλλη πολιτική για την επαγγελματική κατάρτιση, άλλη πολιτική για την ένταξη στην αγορά εργασίας, άλλη πολιτική για τις συντάξεις, άλλη πολιτική για την αξιοπρεπή διαβίωση και το εγγυημένο επίπεδο αξιοπρεπούς διαβίωσης.

Γιατί με το άρθρο 21 παράγραφος 6 του Συντάγματος, πας στο Δικαστήριο και βρίσκεις το δίκιο σου, αν το κράτος, αν η κυβέρνηση δε σου το δίνει. Κι αυτό είναι πάρα πολύ σημαντικό.

Χαίρομαι επίσης γιατί όλοι μαζί εμείς κάναμε και κάτι άλλο. Οργανώσαμε τους λαμπρούς Παρολυμπιακούς Αγώνες του 2004, ισότιμους και ανώτερους των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004.

Οργανώσαμε την Εθνική Παρολυμπιακή Επιτροπή, οργανώσαμε την Ειδική Αθλητική Ομοσπονδία των Ατόμων με Αναπηρία, τιμήσαμε τη χώρα, τιμήσαμε το αναπηρικό κίνημα, αλλάξαμε τα δεδομένα διεξαγωγής των Παρολυμπιακών Αγώνων με ελεύθερη πρόσβαση, καταργήσαμε το κόστος της πρόσβασης, τα δικαιώματα εισόδου στους Παρολυμπιακούς Αγώνες.

Και με αφορμή την ολυμπιακή νομοθεσία προσπαθήσαμε να αλλάξουμε τη νομοθεσία για την προσβασιμότητα στα κτίρια, στις δημόσιες υπηρεσίες, στους ιδιωτικούς φορείς. Αλλά βεβαίως πρέπει να ξεκινήσουμε πρώτον, από τα σπίτια μας, και από το κοινό μας σπίτι που είναι το ΠΑΣΟΚ.

Και όλος ο προγραμματικός κατάλογος του ΠΑΣΟΚ πρέπει να εξειδικεύεται, να συμπληρώνεται και να παίρνει σάρκα και οστά. Όλα τα θέματα για εσάς αποκτούν ιδιαίτερη σημασία. Και το λέω μετά λόγου γνώσεως. Γιατί πέρα από την πολιτική μου σχέση έχω και μια προσωπική βιωματική σχέση. Η σχέση η βιωματική είναι ότι η γυναίκα μου είναι Πρόεδρος της ΕΛΕΠΑΠ Θεσσαλονίκης, συμπτωματικά ζούμε εκεί δίπλα, χρόνια τώρα αγωνιζόμαστε να βοηθήσουμε τα παιδιά με εγκεφαλική παράλυση.

Όταν βλέπει κανείς 300 παιδιά και 300 οικογένειες κάθε μέρα να προσπαθούν να βρουν εκεί μια λύση με το σχολείο, με τη φυσικοθεραπεία, με τη λογοθεραπεία, με τη μουσικοθεραπεία, όταν βλέπει κανείς την αγωνία των γονέων, τι θα γίνει το παιδί, ιδίως όταν μεγαλώνει, αντιλαμβάνεστε ότι εδώ δεν μιλάμε για μια πολιτική υποχρέωση και πολύ περισσότερο για μια πολιτική ή κομματική σκοπιμότητα. Εδώ μιλάμε για ένα ζήτημα το οποίο είναι αμιγώς ηθικό. Το ζήτημα της αναπηρίας είναι ηθικό.

Και ειλικρινά σας λέω, αγαπητές και αγαπητοί φίλοι και αγαπημένε μου φίλε Γιάννη, ότι τίποτα δεν είναι πιο προσβλητικό από τη δήθεν φιλανθρωπία. Ξέρετε πότε αλλάξαμε πολιτιστικό επίπεδο; Ξέρετε πότε γεννήθηκε πραγματικά η ευρωπαϊκή σοσιαλιστική Αριστερά; Όταν φύγαμε από το επίπεδο της φιλανθρωπίας και πήγαμε στο επίπεδο του κοινωνικού κράτους.

Η διαφορά είναι απλή αλλά και τεράστια ταυτοχρόνως. Διότι τι ήταν πριν από το κοινωνικό κράτος και τις ιδέες της ευρωπαϊκής Αριστεράς η αναπηρία; Ένα προσωπικό ατύχημα. Τι ήταν η αρρώστια; Εάν προσωπικό ατύχημα. Τι ήταν τα γηρατειά; Μια προσωπική μοίρα.

Όταν έγινε κοινή συνείδηση ότι η αναπηρία, η αρρώστια, τα γηρατειά, η φυσική καταστροφή δεν είναι προσωπικό ή οικογενειακό ατύχημα αλλά κοινωνικό θέμα, πολιτικό θέμα, άρχισε πια να απασχολεί το εκλογικό σώμα, τον λαό, να κρίνει τα εκλογικά αποτελέσματα, να επηρεάζει την πολιτική των κομμάτων και έτσι γεννιέται η ιδέα του κοινωνικού κράτους.

Όταν φεύγεις από τη λογική του προσωπικού ή οικογενειακού ατυχήματος και πας στη λογική της κοινωνικής αλληλεγγύης, του κοινωνικού ζητήματος και άρα του πολιτικού θέματος, η πολιτικοποίηση του προβλήματος της αναπηρίας, η πολιτικοποίηση του κοινωνικού ζητήματος, η πολιτικοποίηση της αδικίας και της ανισότητας οδηγεί στις προοδευτικές πολιτικές, οδηγεί σε αυτό που λέγεται κοινωνικό κράτος.

Να γιατί οι δικές μας ιδέες έχουν όχι μόνο ευαισθησία, αλλά έχουν και δύναμη για το μέλλον. Και αυτό πρέπει να είναι το μήνυμα που εκπέμπει το ΠΑΣΟΚ.
Γιατί ο ανάπηρος όταν θέλει ολοήμερο σχολείο, το θέλει γιατί είναι όρος επιβίωσης. Ο ανάπηρος όταν θέλει υποχρεωτική εκπαίδευση, από την πρώιμη επέμβαση στην προνηπιακή ηλικία μέχρι τις μεταπτυχιακές του σπουδές, το θέλει γιατί πρέπει να αποκτήσει δικαίωμα στη ζωή.

Όταν ο ανάπηρος θέλει ισχυρό ΕΣΥ, ισχυρό δημόσιο σύστημα υγείας, το θέλει γιατί αυτό είναι η πρώτη του προτεραιότητα καθημερινά. Όταν ο ανάπηρος θέλει δομές ευέλικτες στο επίπεδο του Δήμου για να μπορεί να αντιμετωπίζει την καθημερινότητα του, δεν το θέλει αυτό ως πολυτέλεια. Το θέλει ως προϋπόθεση ύπαρξης και επιβίωσης και αυτού και της οικογένειας του. Άρα αντιλαμβάνεστε ότι όλα αυτά αποκτούν διαστάσεις υπαρξιακές όταν ασχολούμαστε με το Αναπηρικό Κίνημα. Και νομίζω ότι σήμερα που έτυχε να μαζευτούμε, 18 Οκτωβρίου, τιμούμε με τον καλύτερο τρόπο τον Ανδρέα Παπανδρέου και την ιδέα της αλλαγής μιλώντας για το Αναπηρικό Κίνημα και τις προτεραιότητες του.

Σας ευχαριστώ λοιπόν θερμά για την παρουσία σας εδώ, για τη στήριξη σας, για τη βοήθεια σας. Σας καλώ να πάρετε την υπόθεση αυτή του ΠΑΣΟΚ του μέλλοντος στα χέρια σας, του μέλλοντος της χώρας στα χέρια σας, να εκφράσετε εσείς το κοινωνικό ΠΑΣΟΚ, να μπείτε και να δώσετε τον τόνο και το πνεύμα και την ψυχή σας στη υπόθεση αυτή.

Και χαίρομαι γιατί θα σας ακούσω τώρα προκειμένου να διαμορφώσουμε μαζί το πολιτικό και προγραμματικό πλαίσιο με το οποίο το ΠΑΣΟΚ θα μιλήσει στην καρδιά και στο μυαλό του Αναπηρικού Κινήματος και όλης της κοινωνίας. Σας ευχαριστώ πολύ.

Tags: Πολιτικές Ομιλίες, 2007